Praca przedstawia obraz polskich uczonych, archiwistów i inteligencji w okresie Polski ludowej, zawarty w doniesieniach tajnego współpracownika Urzędu Bezpieczeństwa, a następnie Służby Bezpieczeństwa PRL, Zygmunta Kolankowskiego, prawnika i archiwisty. Donosy ukazują wewnętrzne życie polskich uczelni, trudno uchwytne w dokumentach o charakterze oficjalnym bądź wspomnieniowym. Publikacja zawiera ponad 200 dokumentów z lat 1950–1976, stanowiących cenne źródło do dziejów PRL. Prace Instytutu Historycznego UW.

Koktajl misyjny to bogata w smaki i zapachy mieszanka wspomnień z 26 lat posługi misjonarza z zakonu kapucynów w Ameryce Południowej i Środkowej, a zwłaszcza w Afryce. Oprócz opisu pracy duszpasterskiej o. Ryszard Modelski najwięcej miejsca poświęca przedstawieniu życia codziennego ludzi, wśród których przebywał, m.in. ich zwyczajów, wyglądu domostw, kuchni czy niebezpieczeństw (choroby, zwierzęta). Omawia także kontrowersyjne, z punktu widzenia misjonarza i chrześcijańskiej kultury, tematy, np. poligamię i specyfikę rodziny afrykańskiej, a nawet wszechobecne czary i magię. Stara się nakreślić pełny, barwny obraz życia społeczności afrykańskich, ucząc tym samym tolerancji i szacunku dla ich odrębności. Czytelnicy, niezależnie od wieku, mogą odbyć wraz z Autorem ?podróż życia? i nie będą żałować, że sięgnęli po tę tętniącą życiem książkę ? czyniąc z niej miły prezent dla siebie i bliskich, a jednocześnie wspierając finansowo działalność misyjną.

Powstania Śląskie należą do najbardziej chwalebnych kart w dziejach narodu polskiego. W niniejszej książce autorzy przedstawili przyczyny, przebieg i skutki każdego z trzech powstań, a także kwestie związane z plebiscytem. Zamieścili również biogramy przywódców powstańczych oraz wiele czarno-białych, w większości niepublikowanych dotąd zdjęć przedstawiających zarówno oddziały powstańcze, jak i niemieckie. Na końcu publikacji znajduje się kolorowa wkładka prezentująca odznaczenia i odznaki za Powstania Śląskie i plebiscyt.

Autorka książki doświadczyła wielu cierpień zarówno fizycznych, jak i psychicznych, a także niesprawiedliwości, ludzkiej zawiści i podłości. Doznawała wewnętrznych tortur, których natury nie potrafiła określić. Po wielu latach odkryła, że tylko Bóg może ją uwolnić z więzienia, w którym jej rodzina jest trzymana od kilku pokoleń. "Byłam opętana" to promienne świadectwo osoby uwolnionej ze szponów Złego. Pasjonująca, prawdziwa historia, którą czyta się jednym tchem.  

Jest piątek, siódma rano, stacja benzynowa w podwarszawskiej Falenicy. Robert Tekieli ma za sobą długi tydzień, sześcioro dzieci to nie przelewki, do tego sporo pracy przy redagowaniu gazety. A przed nim jeszcze podróż. Do Bogatyni jest prawie 600 kilometrów, w nocy po raz pierwszy w tym roku sypnęło śniegiem, z siedmiu godzin drogi zrobi się dziesięć. Stoimy więc przy niedużym stoliku na kawę i gadamy o Bogu. Obok nas facet w garniturze i z laptopem przegląda gazetę. – W Bogatyni jest ktoś, kto potrzebuje mojej pomocy – mówi Tekieli. – Prowadzę tam rekolekcje. Jestem kimś, kto stawia ludzi w prawdzie. Jak im się otwiera serce, to dalej już Bóg działa. Od 10 lat pomaga uzależnionym. Alkohol, narkotyki, seks, masturbacja, porno. Wszystko, co pozwala w łatwy sposób zmieniać samopoczucie, może uzależnić. Ludzie są mało skomplikowani. Wcześniej Tekieli był magiem. Potrafił czytać myśli innych ludzi, odejmował choroby, panował nad zwierzętami. Ale Bóg nie miał z tym nic wspólnego. Z literaturą też nie. Bo literatura, którą promował Tekieli, nie zawsze bywała pobożna.  

Stanisław Rakusa-Suszczewski urodził się w 1938 r. Studia ukończył w 1961 r. na Wydziale Biologii i Nauki o Ziemi Uniwersytetu Warszawskiego. Doktorat obronił w 1968 r. w Olsztynie. Po trzykrotnym uczestnictwie w radzieckich i amerykańskich wyprawach antarktycznych stopień doktora habilitowanego uzyskał w 1975 r. w Instytucie Biologii Doświadczalnej im. M. Nenckiego PAN. Zainicjował i współorganizował pierwszą wyprawę na statkach „Profesor Siedlecki” i „Tazar”, która zapoczątkowała samodzielne polskie badania naukowe w Antarktyce i sprowadziła na łowiska antarktyczne polską flotę rybacką. W 1976/77 r. był inicjatorem i kierownikiem wyprawy, która założyła stację im. Henryka Arctowskiego. Kierował naukowo pięcioma wyprawami morskimi statku r/v „Profesor Siedlecki” do Antarktyki. W latach 1986-88 był doradcą przy budowie antarktycznej stacji Hiszpanii Juan Carols I. Za swoją działalność w kraju i współpracę międzynarodową otrzymał odznaczenia polskie, amerykańskie, hiszpańskie i czeskie. Tytuł doktora honoris causa nadały mu Rosyjska Akademia Nauk i Akademia Rolnicza w Szczecinie. Jest członkiem korespondentem PAN. Stanisław Rakusa-Suszczewski przetłumaczył trzy książki będące dziennikami wypraw polarnych do Antarktyki i Arktyki z początku XIX wieku autorstwa kapitanów F. Bellingshausena, J. Lisiańskiego i O. Kotzebue. Prezentowana pozycja – utrzymana również w konwencji dzienników – opisuje polskie, rosyjskie i amerykańskie wyprawy polarne, w których autor uczestniczył od 1960 do 2009 r. Książka stanowi dokument burzliwych losów, sukcesów i porażek naukowca oraz stanu i roli nauki w dwóch różnych systemach politycznych w Polsce. Jest to historia naszej działalności polarnej pisana w sposób bardzo osobisty, upamiętania wielu ludzi i ogromną liczbę zdarzeń. Barwnym podróżom towarzyszą opisy ciężkiej pracy w warunkach nocy polarnej, w samotności i izolacji. Autor popularyzuje wiele tematów naukowych z wypraw badawczych i związków polskiej nauki, gospodarki i polityki z krajami świata zainteresowanymi eksploracją i eksploatacją zasobów Antarktyki, do których dołączyła Polska dzięki założeniu stacji im. Henryka Arctowskiego i przystąpieniu do Układu Antarktycznego.

Polska odpowiedź na książkę Harukiego Murakamiego "O czym mówię, kiedy mówię o bieganiu". Kiedy łapie cię zadyszka po wejściu na drugie piętro, a waga pokazuje trzy cyfry, możesz albo zaakceptować siebie, albo... wziąć się do roboty. Kiedy zawodowo jesteś na skraju wypalenia i przestajesz widzieć sens w tym, co robisz, możesz albo zaakceptować ten fakt, albo... wziąć się do roboty.

Każdy gracz giełdowy musi nauczyć się obserwować samego siebie, by dowiedzieć się, w jaki sposób jego osobowość wpływa na jego decyzje inwestycyjne. Być może są osobowości, które gwarantują sukces, być może są takie, które skazują na przegraną. Jednak giełdowa kariera większość nie jest prawdopodobnie rozstrzygnięta - dlatego trzeba nauczyć się, jak wykorzystać silne strony własnego profilu psychologicznego i jak zapanować nad stronami słabymi. Derrick Niederman pokazuje w swojej książce, że choć każdy człowiek jest inny, w konfrontacji z rynkiem okazuje się, że istnieje kilka podstawowych typów inwestorów: łowca okazji, wizjoner, inwestor przekorny, inwestor sentymentalny, sceptyk, spekulant i poszukiwacz przygód. Jeśli dowiemy się, który z nich reprezentujemy, będzie nam łatwiej wykorzystać naturalne predyspozycje i unikać naturalnych pokus. Być może dzięki tej książce zrozumiemy nasze największe giełdowe sukcesy oraz to, dlaczego sukcesów tych nie było więcej, a także - co ważniejsze - nasze największe porażki oraz niewykorzystane okazje.

Jerzy Turowicz: Wiślna 12 – Tygodnik Powszechny – Kraków – Polska – świat. To niezwykłe, jak szerokie kręgi zataczały działania tego skromnego człowieka. Ta obszerna praca ma przypomnieć – również poprzez kampanię promocyjną – niezwykłą historię Tygodnika Powszechnego, jego Szefa, redaktorów, współpracowników i całego środowiska, a nade wszystko „tygodnikową” myśl. Teraz można w jednym tomie poznać najważniejsze teksty Tygodnika, które zmieniały Polskę i Polaków. Dowiedzieć się o dramatycznych decyzjach redakcyjnych i politycznych, ale i zabawnych, codziennych zdarzeniach. Poznać inną historię Krakowa i polskiej kultury. Ta barwna, anegdotyczna opowieść wiedzie czytelnika od czasów komunizmu do pierwszych lat wolnej Polski. Przez stalinizm i wybuch nadziei roku 1956. Wielki sobór w Kościele katolickim. Dramat kampanii antysemickiej w marcu 1968. Wybór papieża-Polaka. Fenomen Solidarności… I jeszcze blisko półtorej setki biogramów polskich intelektualistów, ludzi kultury i mediów z różnych kręgów, którzy związali się z Tygodnikiem. W tym takich osobowości jak ks. Karol Wojtyła, Tadeusz Mazowiecki, Zbigniew Herbert, Leopold Tyrmand czy Paweł Jasienica… A nad wszystkim górujący, uśmiechnięty Jerzy Turowicz, który potrafi też być człowiekiem twardym. To podróż przez pismo, przez historię najnowszą Polski, ale i przez życiorysy ludzi Tygodnika

Ojciec Józef Witko, franciszkanin, kaznodzieja i uczestnik ruchu charyzmatycznego, już od ponad dziesięciu lat odprawia Msze św. w intencji chorych z modlitwą o uzdrowienie i uwolnienie duchowe. Każdego roku uczestniczy w nich kilkadziesiąt tysięcy osób. Niniejsza książka zawiera świadectwo posługi ojca Józefa. Znajdziemy w niej konferencje na temat uzdrowienia duchowego i fizycznego, życia wewnętrznego i modlitwy. Książka zawiera również teksty modlitw o uzdrowienie – fizyczne, wewnętrzne, uzdrowienie wspomnień i relacji rodzinnych. Jednak najważniejszą jej częścią jest zbiór poruszających świadectw uczestników. Są to osoby, które doznały różnorakich uzdrowień – czasami z chorób i sytuacji, które według ludzkiego pojęcia były beznadziejne. Świadectwa te mają umocnić naszą wiarę w to, że Jezus działa z taką samą mocą dziś, jak przed dwoma tysiącami lat. „Jezus Chrystus wczoraj i dziś, ten sam także na wieki” (Hbr 13, 8)

Gawędy o czasach i ludziach to zbiór wspomnień autora, w których opisał on dzieje rodzinnej Kowieńszczyzny i współczesne sobie wydarzenia na przestrzeni stulecia. Skromny tytuł nie oddaje w pełni wartości tej książki obejmującej kilkadziesiąt wspomnień-biogramów różnych osób, które autor miał okazję poznać w swoim długim i bogatym życiu. Dziesiątki sag szlacheckich, setki postaci, tysiące szczegółów, umiejscowionych w konkretnych okresach i sceneriach.

Proponowana do wydania praca doktora Konrada Tatarowskiego nie jest klasyczną biografią ani monografią prezentującą dorobek intelektualny czy też przebieg działalności publicznej (Jana Nowaka-Jeziorańskiego przyp. red.). Ambicje Autora wykraczają (…) poza sztywne ramy konwencjonalnych rozpraw poświęconych jednej, choć naturalnie bardzo znaczącej postaci historycznej. To szczególny walor w przypadku opracowania, którego przedmiotem staje się bohater wielce niekonwencjonalny (…). Autor rozprawy poszukuje we wszystkich regionach działalności swojego bohatera przejawów pewnego systemu wartości, pozwalającego scalać rozmaite formy aktywności. Liczą się tu zatem nie tylko pamiętniki czy zbiory publicystyczne (choć autor ze zrozumiałych względów poświęca im wiele uwagi), lecz również elementy gry politycznej i, jak powiedziałby Fussler, medialne "fortele" i "strategie". A zatem praca zatytułowana Aksjologia i polityka… siłą rzeczy lokuje się gdzieś na pograniczu etyki, teorii mediów, politologii i filozofii języka. (…) W ostatnim rozdziale Konrad Tatarowski analizuje teksty i wystąpienia swojego bohatera. Można powiedzieć, że to imponujący epilog jakże wspaniałej biografii. Z recenzji prof. dr. hab. Jana Tomkowskiego

Jeśli decydujemy się spędzić z kimś cały rok ? niech to będzie ktoś godny zaufania, mądry i zabawny. Myśli ojca Joachima Badeniego OP są strzałem w dziesiątkę! Ojca Joachima nie ma już niestety z nami, ale są jego słowa, anegdoty i wspomnienia o nim, które pragniemy zachować na ten rok i lata przyszłe. Książka dla tych, którzy pragną razem z nami ocalić postać i mądrość ojca Joachima od zapomnienia, a także dla tych, którzy nie mieli okazji go poznać. Słowo, obraz i dźwięk ? ojciec Joachim Badeni OP w cytatach, fotografiach oraz na płycie. Dozwolone bez ograniczeń!

Zestaw 3 książek z serii Literatura i kontrowersje "Książki Zakazane" Paszylk Barłomiej "Kobiety w literaturze" Goik Magdalena "Bunt literatów" Romańska-Malina Olga

Od fizyki do cudów Świat jest pełen zjawisk, których nie udało się dotychczas wyjaśnić naukowcom. Jak to możliwe, że matka wie, że coś złego przytrafiło się jej dziecku, zanim ktokolwiek ją o tym poinformuje? W jaki sposób instynktownie wyczuwamy, kto dzwoni, zanim podniesiemy słuchawkę? Na te i wiele innych pytań odpowiada książka, która na zawsze odmieni Twoje spojrzenie na więzi międzyludzkie. Ujawnia ona prawidłowości fizyki kwantowej w oparciu o doświadczenia braci bliźniaków – Charliego i Jacka Franklinów. W dzieciństwie doskonale wyczuwali oni, kiedy drugi z nich znajdował się w niebezpieczeństwie, był smutny lub bardzo szczęśliwy. W dorosłym życiu każdy z braci wybrał odmienną ścieżkę. Jack pozostał w rodzinnym mieście, podczas gdy Charlie zaciągnął się do armii i został wysłany do Afganistanu. Po tym jak Jacka nawiedza poczucie, że coś zagraża jego bratu, próbuje nawiązać z nim kontakt. Pomaga mu w tym nauczyciel fizyki, który rzuca nowe światło na łączącą ich więź oraz połączenia, które są zbudowane pomiędzy ludźmi na całym świecie. Książka ta stanowi wspólny projekt dwójki nieszablonowych pisarzy. Gregg Braden to bestsellerowy autor New York Timesa, który jest uważany za światowego pioniera łączenia nauki z duchowością. Lynn Lauber opublikowała kilka własnych książek, a także współpracowała z wieloma wybitnymi autorami. Jej eseje ukazały się w The New York Times.  Poznaj znakomitą opowieść o kwantowych więziach, w których tkwi każdy z nas, ale niewielu jak na razie nauczyło się z nich świadomie korzystać Fragment książki Kwantowa więź Peter poznał Manuele, gdy pracował w Fermilab, jednym z wiodących laboratoriów w kraju. Dopiero co skończył MIT' i zbliżał się do szczytu naukowej kariery - był na prostej drodze do zostania gwiazdą w swojej dziedzinie. Manuela była jedyną kobietą, w związek z którą był zaangażowany, a której nie imponował za bardzo, która nie postawiła go na piedestale. Tylko raz, gdy opowiadał jej o kwantowej teorii zwanej stanem splątania, wydawała się zainteresowana. „Stan splątania zakłada, że gdy raz cząstki się złączą, pozostają połączone na poziomie energetycznym, nawet jeśli na poziomie fizycznym będą rozdzielone. I naprawdę interesujący fakt jest taki, że niezależnie, czy odległość między nimi będzie wynosić kilka milimetrów, czy też szerokość galaktyki, nie wpłynie na to połączenie. Stan splątania istnieje w świecie rzeczywistym, ale nie potrafimy go zobaczyć. Potrafimy go jednak odczuć, gdy tylko nić połączenia zostanie nawiązana". - Splątanie, tak - powiedziała, obejmując go obiema rękami. - To właśnie to. - Przytuliła go tak mocno, że czuł ciepło jej ciała i zapach jej długich, czarnych włosów, tak słodki i wyraźny, jakby dopiero wynurzyła się z olejku wytłoczonego z tropikalnych kwiatów. Leżeli w łóżku, w którym na początku romansu spędzali wiele godzin. Sprawiała, że czuł się jak zamroczony miłością chłopiec, a nie jak wysoce szanowany naukowiec. Pochodziła z Gwatemali. Jej matka była pomocą domową i gdy Manuela miała 16 lat, ściągnęła ją do Stanów z rodzinnej wioski Santiago Atitlan, by mogła studiować. Przez cały czas trwania studiów dziewczyna pracowała, polerując podłogi, i właśnie jako sprzątaczka trafiła do Fermilab w czasie, gdy pracował tam Peter. Z ciemnymi włosami i rysami twarzy Majów, wyróżniała się na tle wszystkich tych pastelowych blondynek, które znał wcześniej. Zanim zaczęli się spotykać, zauważył, że dość często, kiedy odkurzała korytarz przed jego biurem, przysłuchiwała się jego słowom, gdy opisywał innym postępy swoich prac. Pierwszy raz rozmawiali ze sobą w stołówce po tym, gdy znów zobaczył, że kręciła się przy jego drzwiach. Siedziała sama, wydawała się tajemnicza i nieodgadniona... Jadła z pachnącej, lekko tłustej torebki, którą naszykowała jej matka. - Zauważyłem, że przysłuchiwałaś się mojej prezentacji - powiedział i zatopił zęby w hamburgerze z frytkami. - Tak - odpowiedziała. - Twoje zajęcia są bardzo lubiane. Lubisz serowe enchiladas? Zaszokowało go to. Żadnego przypochlebiania się. Żadnego plecenia andronów. Natychmiast narodziło się pomiędzy nimi poczucie bliskości. Później zorientował się, że taki ma sposób bycia. - Tak - odpowiedział, a ona podała mu dwie zwijki z topionym serem i przyprawami, które okazały się jedną z najlepszych rzeczy, jakich próbował w swoim życiu. Od tego czasu często jadali w swoim towarzystwie, nieraz prawie w ogóle się do siebie nie odzywając. Jej obecność była niezwykle silna. Nawet gdy Manuela była nieobecna, Peter czuł ją obok siebie. Wreszcie zapytał, czy nie zechciałaby pójść do kina albo na kolację. Domyślał się jednak, że zajęcia te będą jak na nią zbyt konwencjonalne - i nie pomylił się. - Żadnych filmów, ale chętnie się z tobą przespaceruję. Albo coś dla ciebie ugotuję, co wolisz - powiedziała i uśmiechnęła się powalające. Okazało się, że sama była geniuszem: rozpoznawała drzewa zarówno na podstawie kształtu liści, jak i wyglądu kory, a ptaki nie tylko po śpiewie, ale i po piórach. Jeśli chciało się dopatrzeć konstelacji wśród gwiazd lub zidentyfikować motyla, to właśnie ją należało poprosić o pomoc. Peter nigdy wcześniej nie spotkał kogoś takiego jak Manuela. Wkrótce niemal co tydzień jadali u niej kolacje, po których chodzili na długie spacery, przeciągające się do zmroku. Przez długi czas pozwalała mu wyłącznie trzymać się za rękę. Później mógł ją pocałować, aż wreszcie pozwoliła mu spędzić noc w swojej maleńkiej kawaler-ce. Zakochał się w Manueli bez jakichkolwiek fajerwerków, aż sam ledwo to dostrzegł. Zaczął jednak marzyć o wspólnej przyszłości: wyobrażał sobie, że biorą ślub i mieszkają w domku na odosobnionej farmie wraz z niesamowicie pięknymi córeczkami, Człowiek strzela, Pan Bóg kule nosi. Ktokolwiek wymyślił to powiedzenie, trafił w sedno. Zamiast zrealizować te marzenia, Peter wiódł dotychczasowe życie: ciągle pracował nad badaniami. Tak jak wszyscy pozostali pracownicy laboratorium, czuł, że znajduje się o krok od wielkiego odkrycia. Czasem był tak pochłonięty pracą, że nie oddzwaniał, gdy Manuela próbowała się z nim skontaktować. Powtarzał sobie, że jej to wynagrodzi. Później jednak nie mógł sobie nawet przypomnieć, czy choć raz powiedział jej, jak bardzo ją kocha.  

Najbardziej osobista książka Zygmunta Baumana Najnowsza książka światowej sławy myśliciela – wbrew przekornemu tytułowi – jest dziennikiem obejmującym okres od września 2010 do marca 2011 r. Zygmunt Bauman zaczął prowadzić notatki po śmierci żony. Po raz pierwszy czytelnik ma szansę wniknąć tak głęboko w świat emocji wybitnego autora i poznać jego refleksje na własny temat. "Choć lubię być sam – pisze Zygmunt Bauman – nie znoszę samotności. Po odejściu Janiny sięgnąłem najmroczniejszego dna samotności (jeśli samotność w ogóle ma dno). Dotarłem do miejsca, w którym gromadzą się jej gorzkie osady, jej najbardziej gryzące, toksyczne wyziewy. Twarz Janiny jest pierwszym obrazem, jaki widzę na pulpicie po włączeniu komputera, dlatego też wszystko, co następuje po otwarciu Microsoft Worda, prowadzi do dialogu. Dialog zaś kasuje samotność." Przewrotność tytułu daje jednak o sobie znać. Zygmunt Bauman panuje nad zakresem ujawnianej prywatności. Dziennik osobisty staje się równolegle notowanym na gorąco dziennikiem lektur i zapisem refleksji dotyczących najważniejszych wydarzeń rozgrywających się w tym czasie na świecie – bowiem i one o s o b i ś c i e go obchodzą. Inspirację stanowią między innymi wiadomości z pierwszych stron gazet i internetowe newsy (jak np. sukces rynkowy Facebooka, premiera japońskiej gry Love +, rocznica 11 września, ) oraz ulubieni autorzy ( jak J. Saramago, M. Houllebecq, H. G. Wells). Zygmuntowi Baumanowi udaje się uchwycić kwestie aktualne, palące, sporne, nowe zjawiska, trendy, o których już jest lub zaraz będzie głośno – i błyskotliwym komentarzem zachęcić czytelnika do niezobowiązującej refleksji.

Doświadczenie wielu chrześcijan odkrywających siłę i piękno wiary w Jezusa Chrystusa współistnieje dziś z głębokim kryzysem wiary, który dotknął pewne kręgi ochrzczonych. "Chcielibyśmy obchodzić ten Rok Wiary w sposób godny i owocny. Potrzebna jest wzmożona refleksja na temat wiary, aby pomóc wszystkim wierzącym w Chrystusa uczynić bardziej świadomym i ożywić ich przywiązanie do Ewangelii, zwłaszcza w okresie głębokich przemian, jakie ludzkość przeżywa obecnie". List apostolski Porta fidei, 9

Z pośród wielu szkół duchowości prawosławnej niepospolite miejsce zajmuje duchowość starców z Pustelni Optyńskiej. Mnisi z tej wspólnoty znaleźli znakomity klucz do wzrostu duchowego czerpiąc jednocześnie z Tradycji starożytnej i z umiejętnego odczytywania znaków czasów. Dzięki temu Pustelnia Optyńska stała się w XIX w. centrum duchowym do którego podążali zarówno prości ludzie jak i wybitni intelektualiści w postaciach Mikołaja Gogola, Lwa Tołstoja, Włodzimierza Sołowjowa i Fiodora Dostojewskiego. Wszyscy znajdowali w tym miejscu mistrzów duchowych - starców, których Bóg obdarzył licznymi charyzmatami. Wraz z tą książką czytelnik odkryje pewien stan ducha, który można nazwać mistyką codzienności. Ciągłe uwrażliwianie na przebywanie w Obecności Bożej jest bowiem także dziś znakomitą drogą do osiągnięcia świętości, czyli zbawienia.

Najnowsza książka Abpa Seniora Bolesława Pylaka, wybitnego teologa, znawcy teologii dogmatycznej, zasłużonego dla Archidiecezji Lubelskiej, jako wieloletni Abp Metropolita ? to ?Maryjne drogi w życiu i działalności Prymasa Stefana Wyszyńskiego/1901-1981/?. Od wielu lat prowadzony jest proces beatyfikacyjny Prymasa Tysiąclecia, jak nazwał Sługę Bożego papież Jan Paweł II. Positio super virtutibus/ dokument zawierający uzasadnienie cnót ewangeliczno-heroicznych opracowuje o.dr Gabriel Bartoszewski OFMCap. Jest to książka pod wieloma względami niezwykła, głęboka w swej treści teologicznej i hagiograficznej. Słowo wstępne napisał J.Em. Kardynał Kazimierz Nycz. Monografia zawiera komunikat w sprawie beatyfikacji Sługi Bożego Kardynała Wyszyńskiego z opisem cudownego uzdrowienia 19 letniej kobiety chorej na złośliwego raka tarczycy, który nagle ustąpił w sposób medycznie niewytłumaczalny w marcu 1989r. W dniu 27 marca 2012 r. J.E. Abp Metropolita Szczecińsko-Kamieński Andrzej Dzięga otworzył proces mający na celu sprawdzenie autentyczności cudu za wstawiennictwem Stefana kardynała Wyszyńskiego. Ostatecznie zdecyduje o tym Konsulta Teologów w Watykanie. Zgodnie z prawem kanonicznym do beatyfikacji konieczne jest spełnienie dwóch zasadniczych warunków- 1/ udowodnienie heroiczności cnót ewangelicznych kandydata do chwały ołtarza 2/ udowodnienie cudu dokonanego przez Boga za wstawiennictwem Sługi Bożego. Druga część tej ciekawej książki zawiera łaski i uzdrowienia za wstawiennictwem kard. Stefana Wyszyńskiego pod red. o.Gabriela Bartoszewskiego i Katarzyny Michalskiej. Monografia jest niezwykła, ciekawa i wielowątkowa w sensie merytorycznym. Prymas Polski Stefan Wyszyński to wybitna postać historyczna, która na zawsze wpisała się w historię Kościoła w naszej Ojczyźnie. Uchronił naród od ateizacji systemu totalitarnego.

Tom, który oddajemy do rąk Czytelnika, zawiera biogramy Sług i Służebnic Bożych z przełomu XIX i XX wieku. Świadczy on niezbicie, że te osoby kształtowały historię i kulturę Polski. Obok świątobliwych i zasłużonych dla Kościoła kapłanów w niniejszej publikacji mamy zastęp niewiast, założycielek instytutów życia konsekrowanego, które swoim życiem osobistym i działalnością bardzo ubogaciły Kościół w Polsce i Kościół powszechny. Wszyscy ci Słudzy i Służebnice Boga są żywymi, świadkami prawdy o czynnej obecności Boga pośród swego ludu. Swym czynnym miłosierdziem, jak widzimy to w poszczególnych biogramach, ukierunkowują inni spojrzenie wiary ku jaśniejącej nadziei bezpośredniego działania Boga. Są apelem, wezwaniem Boga skierowanym do świata, aby się nawrócił i wierzył.