Relacja z tragicznej wyprawy przedstawionej w filmie "Everest".
W 1996 r. na Mount Evereście dwie komercyjne wyprawy kierowane przez charyzmatycznych liderów, Scotta Fischera i Roba Halla, znalazły się w potrzasku, zaskoczone podczas zejścia przez niezwykle gwałtowną nawałnicę. Żywioł pochłonął wówczas życie dwóch wybitnych przewodników wysokogórskich oraz trójki członków wyprawy.
Wstrząsająca, pełna dramatyzmu historia o ludziach walczących o życie, opowiedziana przez Anatolija Bukriejewa, wytrawnego rosyjskiego alpinistę i przewodnika, który na przekór huraganowym wiatrom i szalejącej śnieżnej zawiei dokonał rzeczy niemożliwej, wyrywając zagubionych na Przełęczy Południowej uczestników z bezlitosnych szponów najwyższej góry świata.
Znaleźli się jednak ludzie, którzy zakwestionowali słuszność decyzji podjętych wówczas w szczytowych partiach góry przez Bukriejewa. W pierwszej publikacji opisującej zdarzenia owego feralnego dnia, Jon Krakauer, klient wyprawy Halla, winą za śmierć współtowarzyszy obarczył w dużej mierze Rosjanina zatrudnionego przez Scotta Fischera na stanowisku głównego przewodnika wyprawy. Książka jest zatem także osobistą odpowiedzią na ataki i zarzuty skierowane pod jego adresem.
W styczniu 1945 r. Stanisław Ostwind-Zuzga, major Narodowych Sił Zbrojnych, zostaje aresztowany. Urząd Bezpieczeństwa przewozi go do aresztu w Otwocku i tam torturami próbuje zmusić do współpracy z Sowietami. Major nie daje się złamać. Miesiąc później zostaje zamordowany. Stanisław Ostwind to postać wyjątkowa na kartach polskiej historii. I dla wielu niewygodna. Żyd, legionista, policjant, żołnierz oskarżanych o faszyzm Narodowych Sił Zbrojnych. Patriota. Honor mi nie pozwala jest zapisem historii majora – Żołnierza Wyklętego. Autor nadał jej formę listów, jakie bohater – Ostwind – pisze do ukochanej żony. Listy te są wyznaniem miłości, a zarazem spowiedzią człowieka, który spogląda wstecz na swoje życie, szukając odpowiedzi na dręczące go pytania. Czym jest polskość i patriotyzm? Co to znaczy być Żydem i Polakiem jednocześnie? Czym wreszcie jest honor?
Listy do Jerzego Lewczyńskiego to lektura z wielu względów niezwykła, a dla wszystkich wyznawców “Beksy” obowiązkowa. Drobiazgowo opracowana przez Olgę Ptak korespondencja przedstawia na tle epoki postać równie genialnego, co kontrowersyjnego artysty. Trzysta listów napisanych do przyjaciela w ciągu czterdziestu lat opublikowanych na siedmiuset stronach to rodzaj “autoportretu wielokrotnego” Beksińskiego. W zażyłym kontakcie z Lewczyńskim, Beksiński jest subtelny, ironiczny, do bólu szczery, przenikliwy i przewrotnie inteligentny, ale bywa także złośliwy i niecierpliwy, opryskliwy, a nawet wulgarny. Epistolograficzna mania Beksińskiego pozwala wniknąć w rzeczywistość drugiej połowy XX-wieku, w trywialnej, peerelowskiej codzienności odnaleźć ślad artystycznego geniuszu – napisał w recenzji książki Adam Mazur, redaktor magazynu Szum.
Zdzisław Beksiński był nie tylko wybitnym fotografem (a także, ale to już inna historia, malarzem); był też po prostu człowiekiem, tak ciekawym, że chwilami przerażającym. Tom listów adresowanych do Jerzego Lewczyńskiego odsłania Beksińskiego jako płodnego, pozbawionego złudzeń (a jednak karmiącego się nimi) epistolografa, człowieka namiętnego w pracy i dziwnie przy tym namiętności pozbawionego; odsłania jego dziwaczną, pociągającą i odstręczającą chwilami konstrukcję. Jest w tych listach także Polska, od końca lat pięćdziesiątych (wtedy Beksińskiemu brakuje węgla, a w pracowni panuje temperatura poniżej zera) aż po koniec lat dziewięćdziesiątych (kiedy Beksiński ze swobodą objaśnia zawiłości archiwizacji plików graficznych); jest cała przyjaźń, cóż z tego, że tylko z jednej strony opisana. Jest Beksiński wreszcie, ten, który aż do śmierci pozostawał najbardziej ukryty: Beksiński człowiek. Nie fotograf, nie malarz, tylko poraniona istota. Świetnie się tę opowieść czyta.
Biografia wyjątkowego artysty, jednego z największych współczesnych polskich aktorów, Romana Wilhelmiego. Gdyby żył, obchodziłby w czerwcu 80 urodziny. Niebawem minie 25 lat od jego śmierci. Niezapomniany Nikodem Dyzma, Stanisław Anioł – zapisał się w naszej zbiorowej pamięci dzięki tym i wielu innym telewizyjnym rolom, a także kapitalnym kreacjom teatralnym. Wilhelmi był nie tylko wielkim aktorem – był również skomplikowanym i miotanym wieloma wątpliwościami człowiekiem. Autorowi udało się pokazać Wilhelmiego bez upiększeń. O Wilhelmim opowiada wiele znakomitości polskiej sceny, także jego syn oraz bliscy. Ich oczami Autor stara się odszyfrować mit Wilhelmiego. Książka zawiera też wiele niepublikowanych dotąd zdjęć z prywatnego archiwum rodziny.
Trudno wyobrazić sobie sagę filmową Star Wars (Gwiezdne Wojny) bez jej kreacji aktorskiej jako księżniczki Lei. Carrie Fisher zasłynęła jednak nie tylko niezapomnianą rolą siostry Luke'a Skywalkera w trylogii George'a Lucasa, ale również jako autorka czterech bestsellerowymi powieściami. „Księżniczka po przejściach” to autentyczna i bezkompromisowa autobiografia , w której Fisher postanawia opowiedzieć całą prawdę o swoim barwnym, choć niełatwym życiu. Jakie było jej dzieciństwo, gdy dorastała jako produkt „hollywoodzkiej hodowli gwiazd”. Jej rodzicami byli, znani na całym świecie: Debbie Reynolds i Eddie Fisher. Jak sama stawała się ikoną popkultury, wcielając się w księżniczkę Leię w kultowej trylogii Lucasa. Wprost pisze o swoim uzależnieniu od narkotyków i alkoholu, problemach z depresją i o wychodzeniu na prostą. Książka jest bestsellerem New York Timesa!
Pasjonująca opowieść znanego amerykańskiego chirurga o przypadkach, z którymi zetknął się w swojej pracy. O tajemnicach ludzkiego organizmu, dramatycznych decyzjach lekarzy, porażkach i triumfie współczesnej medycyny.
„Istny Meksyk” to relacja autorki z turystycznej podróży do jednego z najpiękniejszych zakątków świata. Książka zawiera opisy najbardziej znanych i najpopularniejszych miejsc w Meksyku i odczuć z nimi związanych. Tekst przybliża obraz kraju wraz z jego historią, zabytkami i dziką, tajemniczą przyrodą. Będzie ciekawy dla tych, którzy w Meksyku nie byli, a dla tych, którzy się tam wybierają, stanowić może źródło cennych wskazówek.
Ewa Filip – specjalista bezpieczeństwa i higieny pracy, doradca psychospołeczny, dziecko PRL-u, ułożona, cierpliwa, rozsądna. Gdańszczanka od zawsze. Szczęśliwa mama Julka i Klaudii. Miłośniczka słowa i słodyczy. Zakochana w świecie i ludziach. Optymistka, romantyczka, do bólu wytrwała. Posmakowała kuchni czterech kontynentów, ma apetyt na więcej. Pragnie podróżować, pisać i kochać.
W życiu duchowym m. Klary Ludwiki Szczęsnej fascynuje doskonała harmonia – wszystko jest bardzo proste, konsekwentne, zgodne z teologiczną definicją charyzmatu i duchowości Zgromadzenia Służebnic Najświętszego Serca Jezusowego, określonych w Konstytucjach. W tej prostocie i harmonii leży sekret jej wielkości. Jej mottem stały się słowa: Wszystko dla Serca Jezusowego, które streszczały jej życiowy program. Wszystko, czym była, co posiadała, co mogła wykonać, m. Klara oddawała Boskiemu Sercu – i to każdego dnia, jak mówią wspomnienia sióstr, które patrzyły na jej życie. Z Bogiem przebywała przez swą niezachwianą wiarę i niepodzielną miłość, przez bezwzględne posłuszeństwo Jego woli i całkowite zdanie się na Boską Opatrzność, przez troskę o rozszerzanie Jego czci, przez wdzięczność za powołanie zakonne.
Przewrócona fotografia, podmuch wiatru, telefon od osoby, o której dokładnie w tej chwili myślałeś… Czy zdarzyło ci się, żeby w chwili smutku przypadkowa obecność drugiego człowieka, bądź niezwykły 'zbieg okoliczności' sprawiły, że poczułeś wewnętrzną radość? W słowniku chrześcijan nie istnieje słowo 'przypadek'. To dowody na obecność Boga w naszych codziennych troskach i zmartwieniach. Dobry Ojciec nie chce byśmy pogrążali się w smutku lub tracili nadzieję. Dlatego puszcza do nas oko, mówiąc: 'nie martw się, Ja jestem przy tobie'.
Ta książka to zbiór fascynujących świadectw tego, w jaki sposób Bóg troszczy się o nasze samopoczucie. Małe cuda codzienności i drobne znaki zupełnie niespodziewanie stają się dowodem Bożej obecności, mrugnięciami, które dodają otuchy.
'Kogo szukał, czego chciał' to książka o wybitnym reżyserze teatralnym Jerzym Jarockim, zmarłym 10 października 2012 roku. Napisał ją brat, pisarz i reporter Robert Jarocki, autor kilkunastu książek reportażowo-biograficznych. To pierwsza literacką opowieść przedstawiającą najważniejsze epizody z życia Jerzego Jarockiego. Sprawy teatralne stanowią oczywiście naturalne tło, ale ponieważ w pisarstwie Roberta Jarockiego ważne są zawsze konteksty historyczne, tak też jest w książce o jego sławnym bracie. Szczególne interesujące są wątki związane ze studiami reżyserskimi Jerzego Jarockiego w moskiewskim Państwowym Instytucie Sztuki Teatralnej (GITIS), a także nieznane wątki z życia rodzinnego i prywatnego. Reżyser w ostatniej dekadzie życia, w okresie współpracy z Teatrem Narodowym w Warszawie, był już ciężko chory i niedowidział, a jednak stworzył kilka wybitnych inscenizacji, poczynając od 'Błądzenia' – sztuce o życiu i twórczości Witolda Gombrowicza, poprzez 'Kosmos' tegoż, 'Miłość na Krymie' i 'Tango' Sławomira Mrożka, aż po 'Sprawę według «Samuela Zborowskiego» Juliusza Słowackiego'. Wiele z tych sztuk przez lata było w stałym repertuarze Teatru Narodowego w Warszawie.
Opowieść o życiu, które rozkwitło w momencie, kiedy wszystko wskazywało na to, że zakończy się przedwcześnie.
Podziwiania na całym świecie za swój upór, determinację i niezwykłą odwagę. Ceniona przez takie osobistości jak Oprah Winfrey, Elizabeth Gilbert, Deepak Chopra. Światowej sławy snowboardzistka, zdobywczyni brązowego medalu na paraolimpiadzie w Soczi. Finalistka amerykańskiej edycji "Tańca z gwiazdami". Wreszcie - zwykła dziewczyna, która osiągnęła to wszystko pomimo braku nóg.
Amy Purdy w wieku 19 lat zachorowała na bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych. Chociaż lekarze dawali jej minimalne szanse na wyzdrowienie, to hart ducha i wola życia pozwoliły zwalczyć chorobę. Amy wyzdrowiała, ale straciła obie nogi.
Odtąd życie dziewczyny przybrało nieoczekiwany obrót, a jej osiągnięcia zaskoczyły i poruszyły wielu ludzi na całym świecie.
Odnosząc kolejne sukcesy Amy stała się inspiracją dla innych osób, które dzięki lekturze tego niesamowitego pamiętnika zaczynają wierzyć w siebie i swój potencjał do realizowania marzeń.
Czy kiedykolwiek zastanawiałaś się nad tym, aby uciec od cywilizacji i spędzić 365 dni w całkowitej dziczy? Wydaje się niewiarygodne? Jeśli tak, poznaj historię kobiety, która zdecydowała się na roczny pobyt w australijskim buszu, by zmierzyć się nie tylko z naturą i jej żywiołami, ale także z własnymi słabościami... Wypalona zawodowo Claire Dunn podejmuje decyzję o rzuceniu pracy, lukratywnej posady i wygodnego życia i spędzeniu całego roku w zupełnej dziczy, w ramach programu surwiwalowego. Nie spodziewa się jednak tego, co przeżyje, kiedy znajdzie się w swoim nowym domu – w buszu, w którym zagrożenie czyha na każdym kroku, a dzień w dzień trzeba walczyć o schronienie, wodę, ogień i jedzenie. Opowieść Claire odsłania się przed czytelnikiem na tle zmieniających się pór roku. Bohaterka przybywa do buszu latem – jest jeszcze wtedy pełna optymizmu i ideałów, ale wkrótce staje przed ogromnymi wyzwaniami natury fizycznej: sama musi sobie zbudować schronienie, uchronić się przed okropnymi insektami i rozpalić ogień, nie mając przy sobie nawet jednej zapałki. Kiedy jednak lato się kończy, Claire doświadcza załamania nerwowego. Czy uda się jej wytrwać? Czy uda jej się nawiązać więź z własnym wnętrzem, by odnaleźć sens życia? 365 dni bez zapałek tchnie specyficznym urokiem i głęboką mądrością. To opowieść kobiety, która wyrusza na poszukiwanie własnego 'ja', by całkowicie odmienić swoje życie. Książka zawiera wkładkę z kolorowymi zdjęciami dokumentującymi walkę autorki ze wszystkimi żywiołami! 365 dni bez kontaktu z cywilizacją... Sprawdź, jak to jest... 'Odważna, trzymająca w napięciu książka... Opowieść Claire wciąga od pierwszej strony... Niesamowita lektura!' Anne Deveson
„JUŻ MNIE NIE CAŁUJ” to barwna opowieść o pięciu wydarzeniach, które splotły się z dorosłym okresem życia autora. Opisuje on w sposób humorystyczny historie z przeżyć swoich serdecznych znajomych, którym koleje losu płatały przeróżne figle i zdarzenia, nie zawsze przyjaźnie i wesoło. Ich przygody, a nawet przeżycia rasowego psa, stanowią interesującą fabułę i spojrzenie na obecne czasy, z wątkiem powrotu do lat powojennych i do lat sześćdziesiątych. Na przykład bardzo ciekawa jest opowieść o miejscowym lumpie, który żyje dzięki miejskim kontenerom na odpadki. Każde z opowiadań zilustrowane jest rysunkami, często w formie humorystycznej. Podczas czytania nie można się nudzić, każdy z czytelników znajdzie to, co go interesuje: od historii repatriantów lwowskich poprzez życie Greków w powojennej Polsce, big-bit w latach sześćdziesiątych aż do imprez w modnych dziś kurortach sanatoryjnych. Książkę czyta się jednym tchem.
Leszek Mierzejewski, człowiek o wielu pasjach. Malarz pejzażysta, żeglarz, ale przede wszystkim myśliwy. Treścią jego obrazów są krajobrazy o tematyce myśliwskiej, leśnej i nie tylko. Bardzo często rysuje dowcipy sytuacyjne opisujące zdarzenia z życia codziennego. Od wielu lat współpracuje z „Tygodnikiem Szczytno”, prowadząc tam swoją stałą rubrykę „Tropem zwierząt i myśliwych”, gdzie zamieszcza opowiadania łowieckie zilustrowane zabawnymi rysunkami. W 2015 roku za publikowane w „Tygodniku Szczytno” utwory prozatorskie otrzymał nagrodę w ogólnopolskim konkursie na najlepsze opowiadania myśliwskie. Poprzednie jego książki to „Czy stracone lata? Czyli groch z kapustą” z 2014 r. oraz „Prowincja” z 2015 r.
Jerzy Biedrzycki – podróżnik, reżyser, autor i gospodarz popularnego telewizyjnego cyklu TAAAKA RYBA. Objechał z kamerą i wędką niemal cały świat. Zrealizował ponad 700 odcinków programu.
Autor podsumowuje ponad 20 lat programu telewizyjnego, który gościł na różnych antenach, przetrwał wiele zawirowań i utrzymuje nadal bardzo wysoki poziom oglądalności. Zabiera czytelnika w wyjątkową podróż do najodleglejszych zakątków świata. Naszpikowane anegdotami, opowiedziane z gawędziarskim zacięciem ciekawe historie sprawią wielką radość czytającym.
W książce między innymi: początki programu, wyprawy do Kanady, Norwegii, Egiptu, Indii czy na Madagaskar. Ponadto wspomnienia przyjaciół i współpracowników Jerzego Biedrzyckiego, oryginalne przepisy kulinarne, informacje o egzotycznych gatunkach ryb, porady, ciekawostki i mnóstwo zdjęć.
Idealna książka dla fanów programu TAAAKA RYBA i jego twórcy. Z zainteresowaniem przeczytają ją nie tylko zapaleni wędkarze.
Książka podzielona została na rozdziały, z których pierwsze poświęcone zostały programowi telewizyjnemu, a kolejne to opisy poszczególnych wypraw.
Liczne zdjęcia pozwalają wczuć się w klimat opowieści i poczuć to, co opisuje autor.
Na początku książki znajduje się tematyczny spis treści.
“Mam głębokie przekonanie, że kunszt wędkarski i związane z nim warsztatowe tajemnice to nie wszystko, a nawet, rzekłbym, zaledwie coś. Liczą się przecież te drobne nawet chwile, przepełnione dziecięcym zachwytem pięknem natury, poczuciem wolności, ciepłem, przyjaźnią i rozmaitymi przeżyciami, które do nas powracają po latach i nikt nam ich nigdy nie odbierze. One to właśnie odciskają się w pamięci najtrwalej”.
Jerzy Biedrzycki
Prawdziwa historia pary gwiazd południowo-koreańskiego kina porwanych przez władze Korei Północnej. Rok 1978. Przyszły dyktator, Syn Wielkiego Przywódcy i jednocześnie szef Departamentu Propagandy i Agitacji, Kim Dzong-Il zleca porwanie reżysera filmowego Shin Sang-Ok i jego byłej żony, aktorki Choi Eun-Hee. Celem porwania jest zmuszenie Shina do pracy rzecz północno-koreańskiego przemysłu filmowego. Po pięciu latach więzienia, indoktrynacji, głodzenia i tortur oraz dwukrotnej próbie ucieczki Shin ulega sile perswazji aparatu Kim Dzong-Ila. Przez kolejne 3 lata Shin i Choi pozornie służą systemowi, planując jednocześnie spektakularną ucieczkę. Ten plan realizują dopiero w 1986 roku. Fascynująca i momentami surrealistyczna opowieść o Korei Północnej w przełomowym momencie jej historii. Książka o narodzie, który odizolował się od całego świata i obłędzie jego przywódcy zniewolonego przez własne aspiracje.
Zakochaj się w Warszawie! – apeluje Steffen Möller, uchodźca z Wuppertalu, który darzy stolicę nieustającą miłością (potrzeba Niemca, by Polacy pokochali Warszawę!). Zna ją lepiej niż warszawiacy, choć nadal odkrywa nieznane zakątki. Nawet z tarasu widokowego Pałacu Kultury i Nauki nie patrzy na nią z góry. Miasto odwzajemnia to dojrzałe uczucie, odkrywając przed nim swoje tajemnice. "Kolega Sören, którego po wielu zabiegach udało mi się zwabić do Warszawy, poszedł na Starówkę, usiadł w kawiarni i usłyszał od kelnerki takie oto pytanie: – Are you here for business or holidays? – For holidays. – You are the first one! Przyznaję, ja też zakochałem się najpierw w Krakowie. Kraków jest cudowny – bez dwóch zdań! Ale zaraz potem trzeba jechać do Warszawy. Na Kraków wystarczą dwa dni, na Warszawę... no nie wiem, jestem już tu ponad dwadzieścia lat i wciąż nie znam wszystkiego."
ZAWSZE TRZEBA ZACZYNAĆ OD MARZEŃ. POTEM PLANY. NO I TRZEBA SPRZĄTAĆ ŚMIECI Z RZEKI, BO JA POTEM KAJAKIEM NIE MOGĘ SIĘ PRZEBIĆ
Aleksander Doba
Życie zaczyna się po sześćdziesiątce. Wtedy można np. przepłynąć Ocean Atlantycki kajakiem. I to dwukrotnie. 'Na oceanie nie ma ciszy' to historia Aleksandra Doby, emerytowanego inżyniera mechanika, który został Podróżnikiem Roku 2015 'National Geographic'. W ciągu 166 dni pokonał ponad 12 tys. km kajakiem z Lizbony do New Smyrna Beach na Florydzie. Walczył z awariami, przeciwnymi wiatrami i dziewięciometrowymi falami. Na 48 dni stracił łączność telefoniczną ze światem. O czym się myśli przez tyle samotnych dni?
Za rok Doba kończy 70 lat. Planuje kolejną wyprawę, trudniejszą od poprzednich. Sam o sobie mówi, że jest tylko turystą.
'Nie ma rzeczy niemożliwych… Skoro inni przetrwali, to dlaczego ja miałbym nie dać rady?'. Przykładem był dla niego Ernest Shackleton, odkrywca, polarny twardziel, który walczył o życie swoje i swoich współtowarzyszy, gdy kra zniszczyła ich statek daleko od lądu. Historia zmagań Olka Doby to fascynująca opowieść o niezachwianym optymizmie, pasji, wytrwałości, przekraczaniu granic wytrzymałości i strachu.
Wojciech Jacobson, żeglarz
Zawsze uważałam, że mam dużą wyobraźnię… Ale nawet moja wyobraźnia nie sięga tak daleko jak wyobraźnia Olka Doby! Trzeba być szaleńcem, żeby pewnego dnia wsiąść w kajak i przepłynąć ocean, żeby dzięki własnej determinacji i sile mięśni samotnie przemierzyć tysiące mil morskich. Olek dokonał rzeczy, wydawałoby się, niemożliwej. Dzięki temu, co zrobił, stał się idolem dla wielu młodych, którzy chcieliby mieć tyle samo odwagi i fantazji. Rzecz w tym, że Olo jest jedyny i niepowtarzalny, inspiruje nas wszystkich do tego, żebyśmy mieli odwagę realizować marzenia, nawet te najbardziej zwariowane. I o tym właśnie jest ta książka.
Zawsze wiedziałam, że niemożliwe nie istnieje, ale po poznaniu Olka i jego historii teraz wiem to na pewno.
Martyna Wojciechowska, redaktor naczelna 'National Geographic Polska'
To opowieść o człowieku, który wie, jak marzenia zamienić w pasję, i o tym, jak z wielką determinacją realizuje kolejne wielkie wyzwania . Wydaje się, że nie ma akwenu ani rzeki, gdzie nie płynął Olek. Pisze wielką historię i będąc skromnym facetem, lekko o tym opowiada i podnosi cały czas poprzeczkę, nie bacząc na… metrykę! Dla Olka im trudniej, tym lepiej, a to wpisuje się w fantastyczną sztukę cierpienia, która daje radość zwycięzcy. Pokazał, jak brać sprawy w swoje ręce. Podziwiam Go za samotną często walkę z żywiołem na granicy ryzyka, ale wiem, że to smakuje najbardziej. Przypominając słowa Reinholda Messnera skierowane do Jurka Kukuczki, że nie jest drugi, ale wielki, trzeba powiedzieć: Olku, jesteś po prostu wielki.
Masz rację – lepiej żyć jeden dzień jak tygrys niż sto lat jak owca. No i ta… biało-czerwona, o której nigdy nie zapominasz!
Krzysztof Wielicki, himalaista
Spałem tylko w nocy, w dzień nie potrafię, a przydałoby się, bo wtedy upał jest najpaskudniejszy i często nie da się wiosłować. W dzień czuję się, jakbym mieszkał w puszce, którą ktoś naświetla przez lupę. W kabinie jest ciasno. Czasem w myślach nazywałem ją trumienką, tylko to nie do końca dobre określenie, bo w trumnie leży się na plecach, a u mnie na początku wyprawy się nie da. Za dużo w niej rzeczy. Leżałem więc na boku, z podkurczonymi nogami. Po dwóch godzinach budzę się cały mokry. Wyczołguję się wtedy na zewnątrz, by zobaczyć, czy nic na mnie nie płynie i czy nie zbliża się burza. Powtarzam tę czynność kilka razy w nocy. Śpię seriami po kilkadziesiąt minut. W sumie zbiera się tego kilka godzin dziennie.
Fragment książki
Doktor Janosikowa i Jurek Konieczny. Historia miłości, która nie dała wpuścić się w kanał Życie Jurka miało być zwyczajne – rodzina, pieniądze i piękny dom. Wkrótce pojawiło się jednak coś jeszcze: 9-miesięczny ciąg alkoholowy. Świat Jurka utonął w kolejnych kieliszkach wódki. Ilona – lekarka okrzyknięta kilka lat temu 'Doktor Janosikową' - mimo wspaniałych marzeń, miała poczucie dotkliwej klęski w roli samotnej matki i opiekunki alkoholików. Połączyła ich miłość 'od pierwszego wejrzenia', która dała im nie tylko nadzieję na wielką zmianę, ale też gotowość, by tą miłością dzielić się z innymi. Boża Opatrzność zaprowadziła ich na krakowski Dworzec Główny, do kanałów i na klatki schodowe, gdzie żyli ci, którym świat nie dał drugiej szansy. Zaczęli od podawania bezdomnym kanapek i herbaty. Wiedzieli, że to niewiele. Wkrótce powstał specjalny dom, gdzie wzgardzeni otrzymali szansę, by na nowo się odnaleźć. To tam trafiały perły, które oczyszczone modlitwą i uczynkiem miłosierdzia nabierały nowego blasku. Wkrótce łowili je nie tylko Ilona i Jurek. Poławiaczami stali się także sami bezdomni. Poławiacze pereł to przejmujące świadectwa ludzi, którzy rzucili odważne wyzwanie rozpaczy i bezdomności. To opowieść o życiu na ulicy, walce z nędzą i o absolutnym zaufaniu Bogu. Ta książka to dowód na to, że miłość pokona największą biedę i niesprawiedliwość.
Bezkompromisowa autobiografia trenera 'Złotek' Twardziel. Kobieciarz. Facet, który zawsze mówi, co myśli. Dobry rozgrywający i jeszcze lepszy trener, za którym siatkarki gotowe były pójść w ogień... Andrzej Niemczyk to żywa legenda polskiego sportu. W tej autobiografii bez ogródek opowiada o tym, co przeżył. I szczerze mówi o ludziach, których spotkał na swojej drodze. Nowotwór pokonany za pomocą litrów whisky i setek wizyt w kasynach. Burzliwe relacje z kobietami. Milion dolarów stracony w kilka sekund. Kulisy pracy z reprezentacją Polski, metody, dzięki którym doprowadził 'Złotka' do podwójnego mistrzostwa Europy, oraz cała prawda o PZPS. Polskie środowisko siatkarskie do tej pory zamiatało wiele spraw pod dywan. Ta książka to zmieni. *** 'Zawsze powtarzam, że trafię do piekła', wyznaje wybitny trener. Swoją autobiografią nie próbuje jednak odkupić grzechów i pojednać się z tymi, z którymi się poróżnił. W tej książce Andrzej Niemczyk – jak wielokrotnie w swoim życiu – pojechał po bandzie. - Kamil Drąg, dziennikarz 'Przeglądu Sportowego' i były współpracownik Andrzeja Niemczyka w miesięczniku 'Super Volley' Dał dużą radość wszystkim Polakom. A mnie, dzięki sukcesom, otworzył drogę do świata wielkiej siatkówki, udzielając jednocześnie bezcennej lekcji życia. - Małgorzata Glinka Postać Andrzeja Niemczyka kojarzy mi się wyjątkowo osobiście. Miałem okazję przebywać z drużyną Andrzeja i komentować na antenie Polsatu jej pierwsze sukcesy na arenie międzynarodowej. To były też początki mojej zawodowej drogi w telewizji. Szczególnie zapamiętałem pierwsze mistrzostwo Europy z Ankary i niepowtarzalne wieczory w 'świetlicy' po każdym wygranym meczu. W wygłaszaniu swoich prawd życiowych Andrzej był niedościgniony... - Tomasz Swędrowski, Polsat Sport Każdy powinien mieć odwagę i prawo do swojej prawdy. Andrzej Niemczyk je ma. - Zbigniew Zarzycki
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
