Mauricio Pochettino zaprasza za kulisy Premier LeagueDo 2012 roku Tottenham Hotspur nie był drużyną, którą traktowano jako jednego z faworytów do walki o miejsce w pierwszej czwórce Premier League. Przejście Mauricio Pochettino z Southampton całkowicie zmieniło optykę kibiców. Koguty z miesiąca na miesiąc były coraz bliżej światowej czołówki, aż wreszcie dotarły do finału Ligi Mistrzów.Nowy wspaniały świat to szczere, insajderskie i jedyne w swoim rodzaju spojrzenie za kulisy funkcjonowania wielkiego klubu z najbardziej wymagającej ligi na świecie. To także wgląd w umysł, uczucia i proces decyzyjny jednego z najbardziej pożądanych i innowacyjnych trenerów naszych czasów.Książka ukazuje historię Mauricio Pochettino od wczesnych lat jego kariery jako piłkarza i trenera do momentu, w którym uczynił z Tottenhamu jedną z najlepszych drużyn w Europie. Przeczytaj, jak Argentyńczyk wytrzymuje 12-dniową głodówkę, gdzie leży tajemnica sukcesu Kogutów i jakie wiadomości trener wysyła do swojego najlepszego napastnika w środku nocy.Wejdź do szatni Tottenhamu i poznaj największe sekrety klubu, który od kilku lat robi wszystko, by dorównać największym.
Nasze dni są czasami ostatecznymi w epoce Kościoła, jak wierzę, i powinny być dniami spełnienia dla Bożych ludzi. Aby tak było, chrześcijanie muszą zrozumieć swoje korzenie.
Naszym pierwszym „korzeniem” jest oczywiście Jezus Chrystus (Iz 11,2; 53,2). Żyje On w nas poprzez Ducha Świętego. W rozdziale piętnastym Ewangelii Jana, Jezus nazwał się „krzewem”, a nas „winoroślami”. On jest korzeniem, a my jesteśmy Jego owocem. On chce, abyśmy przynosili owoc dla Niego. Samego siebie nazwał „korzeniem i potomstwem Dawida” (Obj 22,16).
W dniach kończących ten wiek (XX wiek – przyp. red.) istotne jest, aby Kościół znał korzenie obecnego poruszenia Ducha. Ten wiek oglądał bowiem najpotężniejsze poruszenie Ducha Świętego od czasów Pięćdziesiątnicy.
Bóg powiedział, że wyleje Swego Ducha na wszelkie ciało w ostatnich dniach (Dz 2,1-18; Jl 2,28-29). W dniu Zielonych Świąt, krótko potem jak Jezus wstąpił do nieba, Duch Święty przyszedł w mocy. Ówczesne poruszenie było jednak, jak wierzę ja oraz wielu innych, jedynie wczesnym deszczem, który Bóg obiecał.
Wierzę także, że XX wiek oglądał początek etapu późnego deszczu, w którym Bóg wylewa swego Ducha na wszelkie ciało, a który trwał nieprzerwanie poprzez jedno poruszenie za drugim przez ostatnie dziewięćdziesiąt lat. Jednak największe wylanie późnego deszczu jest dosłownie przed nami.
(ze wstępu)
Autor ukazuje, jaki zakres służby i jakie znaczenia miało dla niego samego kilkadziesiąt osób – postaci, które łączy jeden element - wszyscy mieli duży wkład w rozwój ruchu pentekostalnego na całym świecie.
Lester Sumrall z kolei stał się, ze względu na ponad sześćdziesięcioletnią służbę jako ewangelista, swoistym mostem łączącym te postaci i różne fale ruchów przebudzeniowych.
Sumrall odegrał ważną rolę we wzroście znaczenia ruchu pentekostalnego i charyzmatycznego w XX wieku.
SPIS TREŚCI:
Wstęp. Przegląd mojej podróży przez XX wiek
1. Thomas Ball Barratt:
niezwykły Boży sługa (1862-1940)
2. Daniel Berg i Adolf Vingren:
mężczyźni bez kompromisów (1884-1963 oraz 1879-1933)
3. Fred Francis Bosworth:
człowiek pokory i humoru (1877-1958)
4. Robert Alexander Brown:
odznaczający się odwagą i przekonaniem (1872-1948)
5. Alfred Howard Carter:
człowiek, którego świat nie był godzien (1891-1971)
6. Finis Jennings Dake:
pionier Słowa Bożego (1902-1987)
7. Stanley Howard Frodsham:
obdarowany niezwykłą umiejętnością przelewania myśli na papier (1882-1969)
8. Donald Gee:
ambasador w całym tego słowa znaczeniu (1891-1966)
9. Willis Collins Hoover:
ojciec pentekostalizmu w Chile (1856-1936)
10. Harold Lawrence Cuthbert Horton:
obrońca doktryny „początkowego dowodu” (1881-1969)
11. Lam Jeevaratnam:
posłaniec Jezusa
12. Stephen i George Jeffreys:
smutny koniec służby dwóch braci (1876-1943 i 1889-1962)
13. Carrie Judd Montgomery:
budująca mosty (1858-1946)
14. Peter Christopher (P. C.) Nelson:
pielgrzymka przez mrok (1868-1942)
15. Petrus Lewi Pethrus:
wielki organizator (1884-1974)
16. Victor Guy Plymire:
„ogrodzony żelazem” (1881-1956)
17. Charles Sydney Price:
książę wśród kaznodziei (1887-1947)
18. Raymond Theodore Richey:
prawdziwy pionier (1893-1968)
19. James Salter:
„mądry doradca” Kongo (1890-1972)
20. Douglas R. Scott:
apostoł dla Francji (1900-1967)
21. Lillian Hunt Trasher:
wielka matka znad Nilu (1887-1961)
22. Alfred George Ward:
człowiek, który znał swoją broń (1881-1960)
23. Smith Wigglesworth:
apostoł wiary (1859-1947)
24. Lilian Barbara Yeomans:
łączyła medycynę i Boże uzdrowienie (1861-1942)
Poruszając się w ostatnich blaskach chwały!
Ułożona przez Ryszarda Engelkinga księga listów przedstawia burzliwą historię chyba jedynej miłości Flauberta, która przypomina trwały związek – wobec Luizy Colet ten oddany sztuce samotnik zdobył się na maksimum tego, na co było go stać. Wyjątkowość tej relacji na tle innych, czysto seksualnych i przelotnych więzi, dla Gustawa oczywista, umyka jednak Luizie, która żąda niemożliwego: chce, aby Flaubert kochał ją w bardziej konwencjonalny sposób.
Perswazje Gustawa, który stara się przekonać o swoim uczuciu, w serii oryginalnych analiz objaśnia swoje zachowanie i odpiera zarzuty o rzekomą oschłość, to jeden z dwóch wielkich tematów tej książki. Drugim jest Pani Bovary i praca nad nią, o której autor pasjonująco opowiada, dając wykład swojej estetyki powieściowej.
Wybór zawiera ponad trzy czwarte listów Flauberta, niektóre we fragmentach. „Większe i poważniejsze luki w tej korespondencji – pisze we wstępie tłumacz – wynikają z braku listów Luizy. Znamy jedynie bruliony kilku, które czytelnik znajdzie tu w całości. Głos Luizy słychać również w cytatach z jej listów przywoływanych nierzadko w odpowiedziach Flauberta i – pełniej – we fragmentach Memorandów, datowanych notatek, z których wybrano praktycznie wszystko, co odnosiło się do Gustawa, i chronologicznie wpleciono między jego listy. Przytoczono także kilkanaście listów napisanych przez świadków opowiadanych wydarzeń”. Powstała właściwie powieść w listach, która na przykładzie Gustawa i Luizy odkrywa cały świat miłosnych cierpień i rozkoszy.
To osobista historia Pauliny, która wiedzie życie nomady i zmaga się z przeciwnościami losu. Historia zaczyna się w Londynie, gdzie bohaterka przychodzi na świat. Zaraz po upadku komunizmu z rodziną emigruje do kraju jej rodziców. Po powrocie do Polski jej aktywne życie w dobrobycie i zdrowiu przerywa choroba Leśniowskiego-Crohna, w wyniku której zostaje usunięte jelito grube i wyłoniona stomia. Po kilku latach zmagania się i życia w zamknięciu odkrywa świat ponownie. Szybko nadrabia czas, mieszkając między innymi we Włoszech, w Hiszpanii, Nowym Jorku i innych państwach, gdzie uczy się języków i kończy studia na włoskiej akademii. Zaczyna odkrywać świat i życie, staje się podróżniczką. Inspirują ją ludzie, których spotyka na swej drodze, a studia psychologiczne pomagają wiele zrozumieć.
Powieść została podzielona na etapy życia zgodnie z teorią twórcy jednego z nurtów psychoanalizy Andersa Ericssona, który dzieli egzystencję człowieka na fazy rozwoju poszczególnych wartości i umiejętności. Autorka opisała fazy życia na przykładzie studium własnego przypadku. Celem książki jest ukazanie odwagi do stawiania czoła zmianom, do pokonywania blokad i własnych słabości. Mimo ograniczeń i życia z workiem stomijnym Paulina udowadnia, że wszystko jest możliwe. Swoją historią pragnie inspirować i dawać innym nadzieję oraz pokazać, że mimo trudności można iść przez życie z radością i czerpać z niego jeszcze więcej.
Kiedy realizowałam reportaż o Paulinie, byłam na życiowym zakręcie. Poraniona psychicznie, z totalnym brakiem poczucia własnej wartości. I nagle na swojej drodze spotkałam nie tylko bohaterkę telewizyjnej opowieści, ale też... moją bohaterkę. Tak bardzo doświadczoną przez los, ale piękną w środku i na zewnątrz dziewczynę, która wyciska życie jak cytrynę :). I wiem, że zawsze sobie poradzi, że we wszystkim zobaczy szklankę do połowy pełną. I dzięki temu, że ją poznałam, widzę to samo... Dzięki, Paulinka!
Karolina Raszeja, dziennikarka TVP Gdańsk
„Kukuczka marzył o zdobyciu wszystkich czternastu ośmiotysięczników. To marzenie się spełniło. Więc gdzie jeszcze tak gnał? Przyzwyczajenie, radość ze zdobytego szczytu, spokój i ukojenie, jakie daje obcowanie z górami, przyrodą, a może coś więcej, coś jeszcze, czego nie pojmiemy. Tę wiedzę miał tylko on. Mają ją wszyscy, którzy zdobywają „swoją górę”.
Południowa ściana Lhotse to jedna z najtrudniejszych ścian w Himalajach – trzy tysiące metrów wymagającego terenu z trudnościami rosnącymi wraz z wysokością. Jej przejście uznano za największe wyzwanie himalajskie XX i XXI wieku. Mierzyli się z nią najlepsi na świecie wspinacze.
Jerzy Kukuczka dwa lata wcześniej zdobył Koronę Himalajów i Karakorum. I nie miał dość. Na Lhotse zaprosił dziennikarkę z Telewizji Katowice, jego rodzinnego miasta. Elżbieta Piętak miała dwie pasje, wspinaczkę i filmowanie. Podczas wyprawy prowadziła dziennik, w którym notowała zdarzenia ważne i powszednie.
„Tak naprawdę potrzebne jest szczęście. Jurek zawsze mówi, że oprócz umiejętności, rozsądku i wiary trzeba mieć właśnie szczęście. Przypomniały mi się różne publikacje, które ukazywały się na temat jego wspinania, wywiady z nim. Wielokrotnie przewijało się słowo szczęście”.
24 października Kukuczka nie odezwał się do bazy o umówionej godzinie. Kilka dni później świat obiegła tragiczna wiadomość: Jerzy Kukuczka zginął na południowej ścianie Lhotse.
„Przez wiele lat zastanawiałam się, co by było gdyby? Gdyby wszystko zakończyło się sukcesem, a Jurek pokonałby tę cholerną ścianę. Byłaby wielka radość. […] Ale czy ma sens zastanawiać się, co by było gdyby? Ciągle myśleć i wracać do wspomnień? Ma. Bo nie da się zapomnieć tego, co przeżyliśmy. Nie da się też zapomnieć o Kukuczce”.
Pułkownik Julian Sielewicz urodził się w 1892 r. w okolicach Święcian. Uczestniczył w I wojnie światowej, wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920 oraz kampanii wrześniowej w 1939 r. Początkowo służył w piechocie, ale później przeszedł do wojsk balonowych. Był obserwatorem, pilotem balonowym i pilotem sterowcowym. Dowodził 2. Batalionem Balonowym z Legionowa. Zajmował się szkoleniem aeronautów i sprawami organizacyjnymi, ale był także m.in. zawodnikiem rezerwowym w XXV Zawodach Balonów Wolnych o Puchar im. Gordona Bennetta. Pod koniec kampanii wrześniowej dostał się do niewoli i w kwietniu 1940 r. zamordowany przez Rosjan.
Kabaret HRABI pierwszy raz w takiej formie, nie na scenie, a za kulisami. W opowieściach prywatnych i terapii grupowej. Własnymi słowami, więc nudno nie będzie. Błyskawice absurdu, sztormy inteligencji, burze pomysłów.
Przed Państwem Kabaret HRABI!
• Aśka. Kobieta dynamit. Powalający urok i monstrualny zmysł komiczny.
• Kamol. Studnia z pomysłami. Bez dna.
• Bajer. W pewnych kręgach nazywany Małpoludem, ale jakoś wszystkie dziewczyny chcą go całować!
• Lopez. Maestro, Dziubas, maskotka zespołu o przepięknych łydach!
Zjawisko kabaretowo-teatralne. Inteligentni, z ambicjami i w ogóle A’YoY. Ciągle o coś im chodzi, choć trzymają się z daleka od politycznej przewalanki. Godni spadkobiercy Kabaretu Potem i Kabaretu Starszych Panów. Nie mają żadnych wad, tylko waszki. Tak, że o.
Niepublikowane zdjęcia! Skecze! Anegdoty!
Czujecie to? Hrabicie?
Do czytania duszkiem!
Powyższy opis pochodzi od wydawcy.
Stuhrmówka czyli 100% Stuhra w... książce.Maciej Stuhr w rozmowie z Beatą Nowicką wspomina rodzinny dom, czasy studenckie i początki kariery. Opowiada o kulisach pracy na estradzie, w filmie i teatrze. O pułapkach, jakie niesie za sobą znane nazwisko oraz popularność. O przekonaniach i wartościach.Sporo w tej publikacji wybornego poczucia humoru, dystansu do siebie i wrażliwości.""Stuhrmówka. A imię jego czterdzieści i cztery"" to wydanie poszerzone o rozmowy tyczące ostatnich czterech lat, podczas których wiele się zmieniło. Maciej Stuhr ponownie się ożenił, po raz drugi został ojcem, zagrał wiele ciekawych ról, zrobił doktorat i stał się solą w oku partii rządzącej.Jest mieszanką odpowiedzialnego mężczyzny i małego, wrażliwego chłopca.Maja OstaszewskaJego ojciec chrzestny Jan Nowicki opowiadał mi, że był brzydkim dzieckiem. Z reakcji moich licznych koleżanek na Macieja dziś wysnuwam wniosek, że mu to przeszło.Kuba WojewódzkiProfesor Bohdan Korzeniewski, wybitna postać polskiego teatru, na pytanie studenta, czy aktor powinien być inteligentny, odparł, że może być, ale nie powinno mu to przeszkadzać Maćkowi Stuhrowi inteligencja nie przeszkadza być doskonałym aktorem, ale też nie ogranicza go do wykonawstwa. Maciek jest wrażliwym obserwatorem życia dyskretnie szyderczym, ale też lirycznym i wyrozumiałym.Marek Kondrat
Kiedy jedno życie to za mało.
Niespełniony komik Graham Patterson przejeżdża przez zapyziałe miasteczko w Karolinie Północnej, gdy nagle psuje mu się samochód. Zmuszony czekać dwa dni na naprawę, zachodzi do salonu tajemniczej tatuażystki. Zachwycony jej kunsztem, postanawia zrobić sobie tatuaż, który „najmniej mu się podoba”. Nie ma pojęcia, że tym samym zyskał moc przemieszczania się między równoległymi rzeczywistościami. Od tej pory życie Grahama Pattersona rozszczepia się na trzy splatające się wersje jego biografii. Kłopot w tym, że wersje te zaczynają się z sobą mieszać…
Dowcipna, lekka forma, a jednak skłaniająca do namysłu ? Carroll jest w tym mistrzem!
Jonathan Carroll jest jednym z moich ulubionych żyjących pisarzy. Właśnie przeczytałem jego najnowszą powieść Mr. Breakfast. Piękna i błyskotliwa refleksja na temat sztuki, miłości, natchnienia i tego, po co warto żyć. (…) Prawdziwa uczta. - Neil Gaiman.
Minutę temu skończyłem Twoją znakomitą powieść. Końcowe rozdziały czytałem wolniej, sycąc się cudownymi szczegółami. Ta książka jest dla Ciebie zarówno charakterystyczna – stanowiąc część mozaiki Carrolla – jak też jedyna w swoim rodzaju. Podoba mi się jej szufladkowa budowa na zasadzie rosyjskich matrioszek i podobają mi się nowe ujęcia, kiedy wcześniejsze zdarzenia ukazują odmienne oblicze w świetle późniejszych. Podoba mi się humor – figlarność, głupawe dowcipy i surrealnie proste/prosto surrealne kombinacje słów, które od początku są Twoim znakiem rozpoznawczym. - Jonathan Lethem
Barwna opowieść o życiu córki Papcia Chmiela. Jakim ojcem jest Henryk Chmielewski i dlaczego „słodka blondynka” wyemigrowała za wielką wodę? Czy na kalifornijskich wzgórzach odnalazła szczęście, którego szukała? O szarych latach PRL, o dzieciństwie u boku idola i kosmicznych latach małżeństwa z pracownikiem NASA opowiada Monique Chmielewska-Lehman – światowej sławy artystka i jedna z bohaterek programu TVN „Żony Hollywood”.
„Wątek sławy” to książka pełna wzruszeń, gorzkich wspomnień, okraszonych dużą dawką humoru i przeplatających się losów Chmielewskich tkanych komiksową nicią. To niezwykła historia życia dziewczyny z Polski, która znalazła sławę i szczęście za oceanem.
Klaudia Frant-Rakuś – absolwentka Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie, doświadczony wydawca i redaktor, debiutująca pisarka, kolekcjonerka wspomnień z włoskich wojaży.
Książka „Wątek sławy” powstała na podstawie wielogodzinnych rozmów („Z dnia na dzień Monika odkrywała przede mną kolejne tajemnice swojego życia przepełnionego miłością do sztuki i ludzi, z energią, uśmiechem i pogodą ducha”), setek listów, dokumentów i zdjęć.
Fascynujące relacje z pracy chirurga transplantologa
Trudna codzienność, historia przeszczepów, szokujące przypadki i kwestie etyczne.
To ekscytujące, pełne wrażliwości i wyczucia, bardzo intymne spojrzenie na wielki postęp nauki. Budząca duże emocje, ciekawość i podziw transplantologia ocala życie bazując na śmierci. Autor bada ponad stuletnią historię przełomów medycznych, zręcznie łączy naukową klarowność z trudnymi i bolesnymi losami konkretnych pacjentów.
Mezrich zastanawia się też nad swoim powołaniem jako lekarza. Przywołuje historie odważnych pionierów i niezależnych chirurgów, których śmiała wizja i ryzykowne praktyki sprawiły, że dziś niemal codziennie na szpitalnych oddziałach całego świata może zdarzać się cud.
Jak to ja alkoholiczką? Przecież mam pracę, w której jestem szanowana, świetnie zarabiam, moje dzieci uczą się w elitarnej szkole, którą sama opłacam. Jednak na spotkaniu AA okazuje się, że wszyscy kiedyś byliśmy w tym miejscu.""Ilona MontanaStatystyki są zastraszające codziennie w Polsce sprzedawanych jest 3 mln. tzw. ""małpek"", a Polacy piją więcej niż w okresie PRL-u.""Alkohol. Piekło kobiet"" Moniki Sławeckiej ukazuje portret Polek, które zmagają się z chorobą alkoholową. Są wśród nich kobiety znane i nieznane, aktorki i pielęgniarki, dyplomatki i sprzedawczynie. Łączy je jedno: uzależnienie.Autorka wraz z bohaterkami rozmów zapraszają czytelnika w intymny świat doświadczeń, przeżyć i trudnych emocji, które bywają zarówno przyczynami alkoholizmu, jak i jego konsekwencjami. Szczere wyznania kobiet dotkniętych nałogiem i tych, które próbują im pomóc, pozwalają odnaleźć odpowiedź na pytania, które nie zawsze chcemy sobie zadawać. Gdzie leży granica? I co możemy zrobić, jeśli ją przekroczymy?
To powieść, o której Javier Cercas myślał od kiedy został pisarzem. A może już dużo wcześniejWładca cieni opowiada o poszukiwaniach niemal anonimowego chłopca, który walczył za niesłuszną sprawę i zginął po niewłaściwej stronie barykady. Nazywał się Manuel Mena i w 1936 roku, gdy wybuchła hiszpańska wojna domowa, zaciągnął się do armii generała Franco. Dwa lata później zginął walcząc w bitwie nad Ebro i na dekady stał się oficjalnym bohaterem swojej rodziny. Był stryjecznym dziadkiem Javiera Cercasa, który zawsze unikał zagłębiania się w jego historię, do momentu, w którym poczuł, że jest mu to przeznaczone.Owocem jego rodzinnego i literackiego śledztwa jest wciągająca powieść, wartka, pełna emocji i humoru, która zawiera najważniejsze motywy całej twórczości Cercasa: żywą, wielowymiarową i nieuchwytną naturę bohaterstwa, upór w walce o przetrwanie i ciężar rozliczeń z trudną przeszłością.Władca cieni trwa w zawieszeniu pomiędzy historią osobistą i powszechną, zgiełkiem bitew a antywojenną opowieścią i otwiera nowy rozdział w rozliczeniu z dziedzictwem hiszpańskiej wojny domowej.
„Malowała powoli, z przejęciem, a portrety robiła wprost latami. Model się zestarzał, wyłysiał, ożenił, okocił, schudł […] musiał pozować, chciał czy nie chciał, chyba że umarł.”
– Zofia Stryjeńska o Oldze Boznańskiej
Olga Boznańska. Najwybitniejsza malarka epoki. Obywatelka świata.
Jej portrety intrygowały, niepokoiły, obnażały duszę malowanej osoby. Nie uznawała banalnego piękna. Charakter, emocje, uczucia były dla niej ważniejsze niż uroda modeli.
Po Paryżu chodziła w sukni giupiurowej z trenem pełnym falban i plis. Wzbijał się za nią tuman kurzu. Na głowie miała olbrzymi, sinoczarny wał włosów wysoko w kok zaczesanych. Na nim „czarne gniazdo z dżetów i flaneli podpięte wysoko z tyłu kwiatami, spod którego spływały czarne strusie pióra”. Wyglądała jak „posąg wyjęty na chwilę z ciemności piramidy”.
Przez trzydzieści lat malowała w pracowni przy Boulevard Montparnasse. Bywali tam m.in. Zofia Stryjeńska, Mela Muter, Wojciech Kossak, Artur Rubinstein. Pojawiała się Maja Berezowska „ze swoimi kochasiami”.
W tle kręcił się roller coaster historii: Budowa wieży Eiffla, pierwsza wojna światowa, kryzys gospodarczy, początek drugiej wojny.
Mistrzyni biografii, reporterka Angelika Kuźniak przygląda się wybitnej artystce z dociekliwością śledczej. Efektem jest napisany przepięknym językiem przenikliwy, pełen poczucia humoru portret Olgi Boznańskiej. Kobiety genialnej, delikatnej, zmysłowej, świadomej swojego talentu. Niezależnej. Portret artystki, która dla sztuki była w stanie poświęcić wszystko: miłość, dobrą opinię i święty spokój.
Kiedy sława bywa przekleństwem.
Biografia legendy, która natchnęła całe pokolenia.
W 25. rocznicę śmierci legendarnego lidera Nirvany Kurta Cobaina
Wydawało się, że miał wszystko. Sławę, pieniądze, rzesze oddanych fanów.
Jednak to nie wystarczyło. Cały świat zamarł, kiedy 5 kwietnia 1994 roku znaleziono jego ciało. Kurt Cobain popełnił samobójstwo. Jak do tego doszło? Czy coś zapowiadało tak dramatyczny koniec?
Początek 1991 roku. Danny Goldberg, znany menedżer muzyczny, zgadza się wziąć pod swoje skrzydła rokujący młody zespół z podziemnej sceny muzycznej w Seattle. Nie ma pojęcia, że lider Nirvany stanie się ikoną popkultury na miarę Johna Lennona, Michaela Jacksona czy Elvisa Presleya.
Danny znał Kurta jak mało kto. Był z nim od początku aż do tragicznego końca.
Jego opowieść o legendzie Nirvany, oparta na własnych wspomnieniach, relacjach rodziny i przyjaciół nigdy wcześniej nie upublicznianych, ukazuje postać Kurta
w całkiem nowym świetle.
Powyższy opis pochodzi od wydawcy.
Kazimierz Kutz ostatnie lata życia poświęcił na spisanie autobiografii. Odkrywa w niej swoje tajemnice: o denaturacie pitym z aktorami na planie Soli ziemi czarnej, o tym, jak zainspirował Jeremiego Przyborę do napisania piosenki, czy o pełnych szaleństwa wyjazdach do Wenecji w towarzystwie Andrzeja Wajdy i Elżbiety Czyżewskiej. Z odwagą opowiada, jak wyrwał się ze Śląska, jaką cenę zapłacił za swoje wybory i co dawało mu siłę w podążaniu własną artystyczną drogą.
Pisząc o ukochanym Śląsku czy środowisku artystycznym, wydobywa na jaw nieznane dotąd zjawiska i fakty. Z ironią i odwagą podsumowuje ponad 50 lat swojej pracy twórczej. Ta opowieść pozwala zrozumieć, na czym polegał fenomen reżysera.
Książka Kutza, pełna fascynujących wspomnień o początkach Łódzkiej Szkoły Filmowej i pierwszych głośnych filmach zrealizowanych przez jej absolwentów, jest także historią polskiej kinematografii. Opowiedzianą przez uczestnika tych wydarzeń, z perspektywy bardzo prywatnej, obfitującą w skandale, anegdoty zza kulis i malownicze ekscesy obyczajowe.
A ja wiedziałem jedno: stawką jest wyrwanie się z tego śląskiego chomąta, bo u nas każdy chłop musiał być roboczym wołem, niewolnikiem. No i chciałem coś osiągnąć w kulturze. Chciałem być kimś. (...) zachciało mi się zostać facetem moc jakąś w sobie mającym, tajemnicę jakowąś.
(fragment książki)
Powyższy opis pochodzi od wydawcy.
Nienasycona. Pierwsza biografia legendarnej dziennikarki i podróżniczki
Podróżowała samotnie lub wraz mężem Tonym Halikiem, odkrywała nieznane, docierała tam, gdzie nie było bezpiecznie.
Kiedy granice były zamknięte, a dalekie podróże niemożliwe, ona opowiadała o świecie zza kurtyn i oceanów. Nikt i nic nie mogło jej zatrzymać. Dziennikarka, legendarna redaktorka „Kontynentów”, gwiazda telewizji, współtwórczyni programu „Pieprz i wanilia”, krytyczka i kolekcjonerka sztuki.
Jej droga na szczyty nie była łatwa. Za swoje odważne decyzje często musiała płacić wysoką cenę. Krótko po wojnie działała w młodzieżowej organizacji antykomunistycznej, za co trafiła do więzienia, a odsiadka przypominała o sobie przez wiele lat. W świecie pełnym wielkich podróżników wybierała własną drogę, przecierając szlaki kolejnym globtroterkom. Z życia czerpała, ile się tylko da. Także w miłości, ramię w ramię z Tonym Halikiem.
Pierwsza biografia Elżbiety Dzikowskiej to opowieść o niezwykłej kobiecie i jej życiu pełnym pasji i wyzwań. Odkrywa nieznane dotąd fakty i pozwala zrozumieć jej fenomen. To także relacja z podróży do tajemniczej stolicy Inków Vilcabamby, w którą autor wyrusza wspólnie z bohaterką. Podróż ta jest pretekstem, by opowiedzieć o jej pełnym kolorów, zapachów i dźwięków życiu.
Roman Warszewski – dziennikarz, pisarz i podróżnik. Autor książek o Ameryce Południowej, laureat prestiżowych nagród. Jest również autorem dokumentalnych filmów telewizyjnych związanych z Ameryką Południową. Zna kilka języków obcych, w tym keczua. W roku 2009 odbył wyprawę Tupac Amaru Expedition, w czasie której – wraz z Arkadiuszem Paulem i Jarosławem Molendą – jako pierwszy Polak dotarł do najwyżej położonych ruin inkaskich na przełęczy Puncuyoc oraz odnalazł ślady nieznanych ruin prekolumbijskich w Urpipata.
Dla władzy i dla dobra dzieci były gotowe rozerwać kraj na strzępy. Czarne wdowy, które unicestwiły monarchię.
Dla Judyty cel zawsze uświęcał środki. Królowa w kraju bez króla i mistrzyni podstępu, od której mógłby się uczyć sam Machiavelli. Pasierba, który nie chciał całować jej pierścienia, wydziedziczyła i zamknęła w klasztorze. Dworzan, nie dość nisko zginających karki, zaprzedała w niewolę. Nie wahała się najmować skrytobójców. Byle żaden ślad zbrodni nie prowadził do niej.
Zbysława zniknęła z pamięci i z dziejów. Ale to walka o jej honor stała u podstaw jednego z najsłynniejszych konfliktów całej tej epoki. Czy na rozkaz żony książę oślepił i zamordował własnego brata? I czy to ona ściągnęła na niego wieczystą hańbę?
Salomea wierzyła, że ma za sobą niebiańskie zastępy. Dogmatyczna i nieustępliwa, sprawiła, że cała dynastia chodziła na jej pasku. To ona przekonała męża, by rozbił państwo na kawałki. Wszystko, byle uratować potomków przed zakusami ambitnej synowej.
Powyższy opis pochodzi od wydawcy.
„Był człowiekiem Eucharystii. Był człowiekiem Słowa Bożego. (…) W czasie Soboru, gdy rozważano problematykę apostolstwa świeckich, gdy tworzono Konstytucję o Kościele w świecie współczesnym, nieraz myślałem o Jerzym. Odruchowo prawie szukałem potwierdzeń w Jego życiu”.
Fragment wspomnienia ks. kard. Karola Wojtyły
„Uczynił ze swego życia nieprzerwane dziękczynienie Bogu, któremu podporządkował wszystkie elementy swojej drogi: osobiste, naukowe, zawodowe i rodzinne. (…) Wspinając się na Górę Błogosławieństw i doskonaląc swoje człowieczeństwo, coraz bardziej wnikał w tajemnicę Boga i we wspólnotę z ludźmi”.
Fragment wstępu ks. infułata Władysława Gasidły, wicepostulatora sprawy beatyfikacyjnej Jerzego Ciesielskiego
Niniejsza książka jest zbiorem poruszających wspomnień o Jerzym Ciesielskim. Na co dzień zajmując się naukami technicznymi, prowadził głębokie życie duchowe i w każdym swoim działaniu „konsekwentnie dążył do świętości”. W wypełnionym po brzegi planie dnia zawsze potrafił znaleźć czas dla tych, którzy potrzebowali jego uwagi.
Zginął tragicznie z dwójką swoich małych dzieci w katastrofie statku na Nilu. Jego proces beatyfikacyjny otwarto w 1985 roku. Kilka lat temu papież Franciszek zatwierdził dekret stwierdzający heroiczność jego cnót.
W książce znajdziesz prawie 50 wspomnień, z których wyłania się spójny obraz „świętego dnia codziennego”, oraz obrazek z modlitwą za wstawiennictwem Sługi Bożego.
Pierwsza biografia twórcy „Przekroju”! Ba! Całego „Przekroju”! A nawet cywilizacji! Czyta się!
O ikonie
Zdumiewająca opowieść o zjawisku „Przekrój”, niezapomnianej epoce, jej śmiesznych i tragicznych postaciach oraz o jednym nieszablonowym człowieku. Kiedy Marian Eile przyjął zlecenie na stworzenie „Przekroju”, nikt nie spodziewał się, że powstaje prawdziwa ikona. Dokonał rzeczy niebywałej.
Czasopismo do dziś zna każdy czytający Polak. Jakim cudem przetrwało pod okiem cenzury? Dlaczego pies Fafik został pełnoprawnym członkiem redakcji? Jak wielkim oryginałem był Eile? Kto najczęściej gościł na okładce „Przekroju” i dlaczego byli to Bierut i Gomułka? Kto wprowadził do polszczyzny dżinsy? Dlaczego mistyfikacja to drugie imię „Przekroju”?
Jak się obchodzić z książką
Pozycja dla każdego szanującego się miłośnika książek, sztuki i kultury. Klucz do zrozumienia gustu wielu Polaków, również młodych – ciągle oczarowanych fenomenem „Przekroju”. A przy okazji dawka niezwykłych opowieści o miłości (także tej w trójkącie) i trwodze w trudnych czasach. Uwaga! Czasy zawsze są trudne.
Głos o książce
W dawnym „Przekroju”, kiedy zamieszczało się czytelniczy hit, opatrywało się taki tekst rekomendacją: czyta się. Przy okazji lektury książki Tomasza Potkaja dodam jeszcze do tego zwrotu wykrzyknik, otóż – czyta się!
Autorowi udało się osadzić fenomen tygodnika w realiach epoki. Ciekawa kompozycja, oryginalna metoda kojarzenia faktów. Książka ważna i potrzebna.
Mieczysław Czuma, redaktor naczelny „Przekroju” 1973–2000
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
