„Zawsze się spieszył i wiecznie spóźniał. Prowadził bardzo nerwowy i nieregularny tryb życia, który w czasie »[Solidarności]« doprowadził do krańcowości. W domu prawie nie bywał, stale na zebraniach lub w rozjazdach. Gdy się zjawiał, to ciągnęła za nim gromada ludzi, którzy chcieli coś pilnego napisać lub nad czymś się naradzić. Wypalał przy tym mnóstwo bardzo mocnych papierosów. Toteż coraz częściej zapadał na żołądek, ale zaciskał zęby i ruszał do pracy i spraw”. (fragm. wstępu)Nie jest to typowa biografia. Niczego nie interpretujemy i nie dopowiadamy – piszą we wstępie autorzy – oddajemy głos Andrzejowi Milczanowskiemu, jego bliskim, znajomym, czasem politycznym oponentom i urzędnikom różnych szczebli oraz instytucji. Książka składa się z trzech podstawowych części. Pierwsza to reporterskie ujęcie, powstałe na podstawie rozmów z Wandą Milczanowską, siostrą Andrzeja, oraz Anną Milczanowską, jego córką, których wspomnienia koncentrują się na prywatności, przywołują dom rodzinny Milczanowskich, czas dzieciństwa i młodości, ale też okres późniejszy. Sporo mówi się tu o smakach, codziennych upodobaniach i przyzwyczajeniach. Druga część, najobszerniejsza, tworzy autobiograficzny portret Andrzeja Milczanowskiego. Zebrane tu zostały jego wypowiedzi dotyczące kolejnych momentów jego życia oraz aktywności społecznej i zawodowej – wywiady prasowe, radiowe i telewizyjne, ale też dokumenty, listy i artykuły napisane przez Andrzeja Milczanowskiego, oraz jego wystąpienia publiczne, np. podczas procesu w Bydgoszczy, obrad Okrągłego Stołu czy w Sejmie, gdy zabierał głos jako minister spraw wewnętrznych. Oprócz wypowiedzi samego bohatera, są tu tez dokumenty i relacje osób, które wydały się autorom niezbędne dla zrozumienia kontekstu przywoływanych spraw. Trzecia część publikacji składa się ze wspomnień osób, które przyjaźniły się z Andrzejem Milczanowskim, znały go lub współpracowały z nim. Publikację uzupełnia kalendarium życia Andrzeja Milczanowskiego oraz spis źródeł, które zostały w pracy przywołane.
Monografia autorstwa prof. Pipera to najbardziej szczegółowa publikacja poświęcona jednemu z głównych architektów nazistowskiej machiny wojennej. W 11 obszernych rozdziałach dokładnie opisano wszystkie etapy życia Alfreda Rosenberga – począwszy od narodzin aż po proces norymberski. Ernst Piper, posiłkując się najważniejszymi niemieckimi źródłami archiwalnymi, kreśli też szeroki kontekst historyczny, wyjaśniając mechanizmy polityczno-społeczne, które doprowadziły niemieckich nazistów do władzy.
Kim tak naprawdę był Rosenberg? Z pewnością kluczowym ideologiem III Rzeszy. Czy jednak był człowiekiem opętanym ideologią i ślepo jej wierzącym aż do śmierci, czy raczej cynicznym, choć charyzmatycznym manipulatorem, któremu zaufał Hitler? Tego do końca nie wiadomo. Profesor Piper dowodzi jednak ogromnej roli Rosenberga w machnie niemieckiego nazizmu – obok Himmlera, Goebbelsa czy Eichmanna był on jednym z głównych architektów narodowego socjalizmu.
Najnowsza książka autora bestsellerów Steve Jobs i Innowatorzy pobudzający wyobraźnię literacki portret Leonarda da Vinci. Odwołując się do liczących tysiące stron notatników geniusza, a także do najnowszych odkryć związanych z jego życiem i dorobkiem, Walter Isaacson snuje porywającą opowieść i po mistrzowsku splata wątki twórczości artystycznej Leonarda z jego dokonaniami naukowymi. Spod pędzla Leonarda wyszły dwa najsłynniejsze obrazy w historii malarstwa: Ostatnia Wieczerza i Mona Lisa. On sam uważał się jednak nie tylko za malarza, ale też za naukowca i inżyniera. Z pasją graniczącą niekiedy z obsesją prowadził nowatorskie badania nad anatomią człowieka, skamieniałościami, ptakami, maszynami latającymi, botaniką, geologią i sztuką projektowania broni. Niezwykła umiejętność łączenia nauk humanistycznych i przyrodniczych której symbolem stał się Człowiek witruwiański uczyniła Leonarda jednym z najbardziej kreatywnych geniuszy w dziejach ludzkości. Łączenie różnorodnych pasji, tak jak z upodobaniem robił to Leonardo, wciąż pozostaje najlepszym sposobem na rozbudzenie w sobie twórczej inwencji. Życiorys Leonarda nieślubnego dziecka, homoseksualisty, mańkuta i wegetarianina, mającego problemy z koncentracją i ocierającego się czasem o herezję to także najlepszy dowód na to, że outsider nie musi stać na straconej pozycji. Jego historia uświadamia nam, jak ważne jest, by nieustannie podsycać głód wiedzy, być gotowym do podawania jej w wątpliwość i mieć odwagę myśleć inaczej.
To książka osobista, ale nie prywatna. Pisarka Aleksandra Ziółkowska-Boehm dzieli się swoimi wspomnieniami, przywołuje tęsknoty z dzieciństwa, z domu rodzinnego, a także Stany Zjednoczone, z którymi zapoznał ją mąż Amerykanin (mający duże zasługi w kampanii na rzecz przyjęcia Polski do NATO). Po przeszło 30 latach mieszkania za oceanem spogląda wstecz na swoje życie. Zastanawia się, jak dalece podjęte decyzje zmieniły losy jej i najbliższych. Przypomina ból i żal rodziców, że „wyjechała”. Chciałaby zaprosić choć na jeden dzień mamę, babcię, męża czy innych członków rodziny, którzy odeszli ze świata żywych. Żeby powiedzieli, o czym marzyli, czego oczekiwali, co się spełniło. O realiach, smutkach i bólach. Jak pisze, po „marzeniach można poznać ludzi”. Aleksandra Ziółkowska-Boehm (doktor nauk humanistycznych Uniwersytetu Warszawskiego) jest autorką ponad 20 książek wydanych w Polsce i po angielsku w Stanach Zjednoczonych. Wielu czytelników zna ją z publikacji na temat Melchiora Wańkowicza, którego była asystentką (pisarz zapisał jej swoje archiwum i zadedykował ostatnią książkę „Karafka La Fontaine’a”). Porusza także inne tematy: w „Kai od Radosława, czyli historii Hubalowego krzyża”, „Dworze w Kraśnicy” i „Lepszy dzień nie przyszedł już” - opisuje tragedie spowodowane wojną, dramaty rodzin, bohaterstwo żołnierzy. W „Ulicy Żółwiego Strumienia” przywołuje swoje dzieciństwo, lata wchodzenia w dojrzałość; w „Otwartej ranie Ameryki” - amerykańskich Indian; w „Ingrid Bergman prywatnie” - życie sławnej aktorki (kuzynki męża Normana), w „Podróżach z moją kotką” - o swoich kotach; w „Pisarskich delicjach” - o tym, jak książki po wydaniu żyją własnym życiem. We wrześniu 2025 roku została odznaczona przez prezydenta RP Krzyżem Kawalerskim Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej za „upamiętnianie najnowszej historii Polski”.
Jednym z pięściarzy, zaliczanych do najważniejszych przedstawicieli w historii polskiego boksu, którego dokonania nie zostały opisane w formie proporcjonalnej do dokonań, jest Tadeusz Walasek, w aspekcie umiejętności - pięściarz zbliżony do ideału, który znakomicie reprezentował barwy Polski na światowych ringach w latach 1955-1966, a więc przez okres dwunastoletni. Zadziwiający jest fakt, że temu znamienitemu pięściarzowi nie poświęcono, jak dotąd, ani jednego książkowego opracowania biograficznego. Niniejsza praca stanowi próbę możliwie pełnego i dokładnego zrekonstruowania sportowej drogi Walaska, jej początków, rozwoju oraz kształtowania się na najwyższym sportowym poziomie, prezentacji osiągnięć i opisu znaczących pojedynków, oceny wartości osiągniętych rezultatów oraz klasy i umiejętności.
Ze Wstępu
To opowieść prosto z serca ode mnie, ku pokrzepieniu zagubionych na swojej drodze życia. Opowiada o sytuacjach w życiu, które są dla nas graniczne i wydają się prawdziwymi końcami świata. Ale czego uczy życie - każdy mały koniec świata, to początek nowego. Zapraszam w podróż po własnych końcach i początkach.
Nazywam się Tomek. Od dziecka choruję na zespół Alporta, który to od wczesnych lat daje mi popalić na różne sposoby. Jestem po dwóch transplantacjach nerki, towarzyszy mi kilka chorób współistniejących. Szpitale nie są mi obce i jestem na nie skazany do końca życia. Ta książka to moja historia oraz swego rodzaju pamiętnik. Próbuję w niej poradzić sobie ze swoją życiową, często nieciekawą sytuacją oraz może pomóc innym, którzy zostali przez życie niemiło zaskoczeni tak jak ja.Chciałbym także spróbować dotrzeć do świadomości innych i promować dar, jakim jest ratujące życie przeszczepienie narządów. To także hołd dla lekarzy, pielęgniarek i wszystkich tych ludzi, którzy pracują w imię dobra ciężko chorych pacjentów. Jeśli i Ty chorujesz, zmagasz się z problemami psychicznymi, szukasz pomocy, to chodź ze mną. Spróbujemy sobie poradzić z tym wspólnie. Nie obiecuję, że jakkolwiek pomogę, ale może poczujesz się raźniej i będzie Ci trochę lżej. Tomasz Sablik, ur. 10.04.1988 w Bielsku-Białej, gdzie mieszka do dzisiaj.Pisarz literatury beletrystycznej. Dotychczas spod jego pióra ukazały się: Próba sił (2018, 2024), Winda (2020), Lęk (2021), Przypadłość (2022), Mój dom (2024), Siedem dni (2025)Introwertyk, najlepiej czujący się w swoim zacisznym domu.
Poznaj historię, która kryje się za każdym ciosem! W wieku trzech lat stracił ojca. Mając kilkanaście trafił do domu dziecka. Był chuliganem Wisły Kraków i wicemistrzem Europy w boksie. Kilkukrotnie otarł się o śmierć. Siedział w więzieniu. Zmagał się z uzależnieniem od hazardu, narkotyków. Miał depresję. Pewnego dnia skręcał sznur, tak jak jego ojciec. Oto historia Artura Szpilki. Pierwszej sportowej gwiazdy social mediów w Polsce i ostatniego Polaka, który walczył o mistrzostwo świata kategorii ciężkiej. Opisana przez Huberta Kęskę, cenionego pisarza, który zna Szpilę od lat, spędził setki godzin na rozmowach z nim i z jego bliskimi. Zawsze ten sam to biografia zaklęta w formie powieści. Pełna zwrotów akcji brutalnie szczera opowieść o dorastaniu, piekielnie trudnych wyborach i wyniszczającej walce z własnymi demonami. Ciężko uwierzyć, że to życie wydarzyło się naprawdę.
Po raz pierwszy wydane bez cenzury wspomnienia Stanisława Stempowskiego to niezwykłe, pisane podczas okupacji dzieło człowieka, który już za życia był legendą w środowiskach polskiej inteligencji krytycznych wobec endecji: ziemianina z Podola, redaktora socjalistycznego czasopisma wydawanego w Warszawie przed rewolucją 1905 r., ministra w rządzie Ukraińskiej Republiki Ludowej, współtwórcy ruchu wolnomularskiego w II RP, wieloletniego partnera Marii Dąbrowskiej i ojca eseisty Jerzego. W 1972 r. Jerzy Giedroyc relacjonował Czesławowi Miłoszowi w liście swoje wrażenia z lektury rękopisu Pamiętników: Czegoś tak pasjonującego i pięknego dawno nie czytałem. Rok później pisał: Miejmy nadzieję, że ten wyjątkowy dokument wyjątkowego człowieka nie został zniszczony i że kiedyś będzie można wydać go w całości już bez skreśleń cenzury oficjalnej i prywatnej. Dopiero teraz jednak wspomnienia Stempowskiego wreszcie trafiają do czytelników w całości, w opracowaniu krytycznym pogłębiającym wątki dotyczące dziejów antysemityzmu w Polsce, stosunku do kobiet w kręgach polskiej lewicy oraz tematyki queerowej. Pamiętniki to jedna z najważniejszych książek epoki odzyskiwania niepodległości, także pod względem literackim. Postawiłbym je na równi z Przedwiośniem, Generałem Barczem, Nocami i dniami prof. dr hab. Andrzej Stanisław Kowalczyk Stempowscy. Quartiers de noblesse jagiellońskiego wzoru wolności. Od ostatniego komendanta garnizonu w Żwańcu nad Dniestrem, na granicy z osmańską Turcją, po ministra ostatniego rządu atamana Petlury Stanisława Stempowskiego. Timothy Snyder odnotował wizyty młodego Jerzego Giedroycia i długie przesiadywanie u Stanisława Stempowskiego w latach 30. w Bibliotece Rolniczej w Warszawie. Lducation sentimentale sprawy ukraińskiej. W pojałtańskiej Europie ten wzór wolności wróci nieoczekiwanie w myśli politycznej paryskiej Kultury. Pozostaje dla nas światłem w dzisiejszych mrocznych czasach. Pamiętniki Stanisława Stempowskiego w imponującej edycji Łukasza Mikołajewskiego to trzytomowa genealogia, apokryf rodzinny tego ogniwa wolności. Piotr Kłoczowski
To opowieść o niezwykłej kobiecie, pierwszej polskiej królowej, której życie wciąż spowija mgła tajemnicy. Autor, opierając się na źródłach historycznych i dorobku polskich oraz niemieckich badaczy, prowadzi nas przez dzieje pełne politycznych intryg, duchowej głębi i ludzkich emocji. Postać, jaka się z nich wyłania, jest mimo upływu wieków zaskakująco aktualna i bliska nam, współczesnym. Książka stanowi pasjonującą podróż w głąb historii, łącząc rzetelność naukową z barwną narracją. Idealna dla miłośników historii i biografii.
‘Other people finish a film. It’s over and it’s successful. They read the reviews. They have a party. There’s some kind of relief. For me it’s like stamping out cookies. I finish a film and I go on to the next one.’ Woody Allen
In this retrospective, Tom Shone reviews Woody Allen’s entire career, providing incisive commentary on his films and shedding light on this uniquely self-deprecating filmmaker, with the help of comments contributed by Allen himself. Superbly illustrated with more than 250 key images, this is a fitting tribute to one of the masters of modern cinema, published to mark Woody Allen’s eightieth birthday.
Woody Allen is a uniquely innovative performer, writer and director with nearly fifty movies to his credit, from cult slapstick films and romantic comedies to introspective character studies and crime thrillers. Classics such as Annie Hall, Manhattan, Stardust Memories, Broadway Danny Rose and Hannah and Her Sisters still resonate, and more recently Midnight in Paris and Blue Jasmine have been notable successes.
Born Allan Stewart Konigsberg on 1 December 1935 and raised in New York City, he was destined for a show-business career when he began writing scripts for TV shows while still a teenager. He then achieved recognition as a stand-up comedian with the release of three albums of his nightclub performances. Allen first tried writing a screenplay in the mid-1960s for What’s New Pussycat?. Not satisfied with the final film, he decided that he would direct as well as write his next picture, What’s Up, Tiger Lily?, in 1966.
Woody Allen’s output has always been prodigious; he has made a film a year, more or less, since the early 1970s. Famously indifferent to award ceremonies, and having never accepted an Oscar in person, Allen has won numerous accolades for his directing and writing, including four Oscars, nine BAFTAs, two Golden Globes and, in 2014, the prestigious Cecil B. DeMille award for his contribution to cinema.
W monografii postać Mikołaja Kopernika ujęta w długim trwaniu, na przestrzeni kilku stuleci, pojawia się zarówno w swojej epokowej różnorodności, jak i w niejednakowych formach i rejestrach kulturowych czy odmiennych praktykach. Śledząc bowiem losy traktatów monetarnych, przyglądając się malarstwu i rzeźbie, wystawiennictwu, murom uczelni, kolekcjom pamiątek, współczesnym mediom, bazom danych i internetowym dyskursom, widzimy jednocześnie różny kulturowy obieg treści wiązanych z Kopernikiem i praktykami transformacji naszego głównego bohatera. To zróżnicowanie kulturowych form i rejestrów jest tak samo interesujące i płodne poznawczo jak zróżnicowanie czasowe. Kopernik dla ludzi z różnych czasów i epok jest inny, podobnie jak rozmaicie pokazuje się go w poszczególnych formach przedstawień materialnych czy w praktykach kulturowych odmiennych społecznie grup i osób. Spostrzeżenie o Koperniku jako zjawisku kulturowym skłania nas, redaktorów tomu, do skierowania uwagi czytelników nie tylko na ustalenia autorów w zakresie zagadnień, jakimi się zajmują. Sądzimy, że można czytać przedkładaną monografię w taki sposób, by w Koperniku widzieć swoiste pojęcie wędrujące w kulturze. Zawarte tu teksty, wnosząc ważne ustalenia do współczesnej wiedzy o polskim astronomie, jednocześnie prezentują jakiś fragment „wędrowania” tej postaci w tytułowym długim trwaniu.
Książka stanowi posumowanie dorobku prof. dr hab. Kwiryny Handke poświęconego pisarstwu i osobowości twórczej Stefana Żeromskiego. Gromadzi jej teksty popularyzatorskie i badawcze, dotąd rozproszone i niedostępne. Wyłania się z nich człowiek i artysta niemieszczący się w żadnych schematach.
Oliver Sacks, one of the great humanists of our age – who describes himself in these pages as a ‘philosophical physician’ and an ‘astronomer of the inward’ – wrote to an eclectic array of family and friends. Most were scientists, artists, and writers: Francis Crick, W. H. Auden, Björk. But many of the most eloquent letters in this collection are addressed to the ordinary people who wrote to him with their odd symptoms and questions, to whom he responds with a sense of generosity and wonder.
With some correspondents, Sacks shares his struggle for recognition and acceptance both as a physician and as a gay man, providing intimate accounts as well of his passions for competitive weightlifting, motorcycles, botany, and music. With others, he chronicles his penchant for testing the boundaries of authority, the discovery of his writer’s voice, and his explosive seasons of discovery with the patients who populate his book Awakenings.
His descriptions of travels as a young man and the extraordinary people he encounters can be lyrical, ferocious, penetrating and hilarious. Many of his musings include the first detailed sketches of an essay forming in his mind, or miniature case histories rivalling those in his beloved essay collections.
Sensitively selected and introduced by Kate Edgar, Sacks’s longtime editor, the letters trace the arc of a remarkable life and reveal an often surprising portrait of Sacks as he wrestles with the workings of his own brain and mind.
Niniejsza publikacja poświęcona jest Polkom, którym dane było odcisnąć trwały ślad w historii państw, do których zawitały jako żony władców, bądź tym, które wybiły się na samodzielność, albo, jak stało się to w przypadku Katarzyny Jagiellonki, przeżyły dramatyczne przygody, starając się być wsparciem dla swoich mężów. Wszystkie bohaterki zamieszczonych tu opowieści były córkami udzielnych władców, poza Maryną Mniszchówną, Julią Hauke i Matyldą, królową Belgów, ale z kolei ich losy są urzeczywistnieniem bajki o Kopciuszku - ale niekoniecznie ze szczęśliwym zakończeniem. W książce m.in. władczyni wikingów - świętosława, a także Elżbieta Łokietkówna - najpotężniejsza królowa doby średniowiecza czy cesarzowa Elżbieta - Piastówna na cesarskim tronie.
Bohater Powstania i Legii CudzoziemskiejKsiążka Niczego nie żałuje to spisane przez Krzysztofa Schramma, wspomnienia Zygmunta Jatczaka. Zygmunt Jatczak to żywa legenda Armii Krajowej i Legii Cudzoziemskiej oraz bohater Powstania Warszawskiego. Historia jego życia to gotowy materiał na film o historii i poplątanych ludzkich losach. Autor walczył w Batalionie „Miotła”, potem był żołnierzem Legii w Indochinach w 13 DBLE. Wielokrotnie odznaczany, w tym Krzyżem Walecznych za Powstanie oraz Medaille Militaire za Indochiny. Pan Zygmunt wrócił do Polski, mieszka na północy kraju. Jest Członkiem Honorowym Stowarzyszenia Byłych Żołnierzy i Przyjaciół Legii Cudzoziemskiej w Polsce. Wspomnienia Zygmunta Jatczaka, Krzysztof Schramm spisał podczas spotkań w latach 2009–2014. Na kartach opowieści mówi autor, jestem „Pokoleniem Kolumbów”, teraz to już jednym z nielicznych tych młodych ludzi, których dojrzałość i piękne lata młodości przypadły na czas wojny. Wojna stała się moją szkołą życia, a moje drogi były kręte, często śmierć zaglądała mi w oczy, ale miałem szczęście…Po wojnie nie chcąc wracać do kraju autor zaciągnął się do Legii Cudzoiemskiej. Krzysztof Schramm spisał wspomnienia przyjaciela. Dzięki tym opowieściom Czytelnik dowie się o szkoleniu legionisty w ekstremalnych pustynnych warunkach. Następnie, razem z bohaterem, będzie na patrolach w dżungli i na polach ryżowych. I wreszcie, zobaczy walki i operacje Legii w Indochinach oczyma ich uczestnika. Dzisiaj jest już niewielu świadków tych wydarzeń, coraz mniej jest Powstańców Warszawskich, ubywa też weteranów Legii pamiętających walki w Indochinach przeciwko komunizmowi. Zygmunt Jatczak, mówi, że jest szczęściarzem, iż wszystkie te dramatyczne wydarzenia przeżył i w dodatku niczego nie żałuje.Książka zawiera wcześniej nie publikowane materiały m in zdjęcia z Indochin oraz Journal des Marches et Opérations de la 13 DBLE 1951. Dzięki tym materiałom, możemy przedstawić po raz pierwszy w Polsce a może i na świecie wiele nieznanych szczegółów. W rzeczy samej udokumentowane wiadomości o operacjach 13 DBLE w 1951 roku, jak i działań specjalnego oddziału zwanego „Bande Noire”, rzadko znajduje się w literaturze fachowej.Chyba najważniejszym dla Zygmunta Jatczaka wydarzeniem ostatnich lat była pamięć Francji, która uhonorowała go za służbę w Indochinach. Zygmunt Jatczak został Kawalerem Orderu Legii Honorowej nadanej przez Prezydenta Republiki Francuskiej 3 kwietnia 2017 roku. Podsumowując, w ostatnich zdaniach książki Zygmunt Jatczak tak napisał:Wspominając czas wojny i mój czas w Legii Cudzoziemskiej jedno mogę powiedzieć, miałem wiele szczęścia, wiele przeżyłem, kilka razy umknąłem śmierci i jak się w Legii mówi Niczego nie żałuję. Naprawdę! Niczego nie żałuję! Je ne regrette rien!Zapraszamy do lektury
Książka jest opartą na źródłach naukowych opowieścią rodzinną. Obejmuje okres od XIX wieku do początku wieku XXI. Oto jej główni bohaterowie:
Maxymilian Bartynowski – sędzia, właściciel dworu w Karniowicach, kolekcjoner;
Władysław Bartynowski – numizmatyk, kolekcjoner rycin, antykwariusz, wydawca faksymiliów starodruków, bibliofil, założyciel towarzystwa, redaktor, konserwator, kurator, donator, twórca bartynotypii;
Stanisław Bartynowski – inżynier, założyciel Muzeum Przemysłowego w Rzeszowie;
Bronisława z Bartynowskich Uhmowa – malarka, autorka kronik życia mieszkańców Krakowa podczas I wojny światowej;
Czesław Uhma – lekarz i przyjaciel artystów Młodej Polski, dermatolog, seksuolog;
Ferdynand Pawłowski – lekarz, żołnierz Legionów Piłsudskiego, autor wspomnień legionowych.
TEN DZIENNIK OTWIERA OCZY I ŁAMIE SERCE
W lutym 2024 roku tysiące palestyńskich rodzin musi uciekać z domów pod ostrzałem izraelskiej armii. Wśród nich jest Abi ze swoją ciężarną żoną i dziećmi. Zamieszkują w namiocie na plaży. Nie mają wody i prądu. Pranie robią w morzu. Oganiają się od skorpionów i węży. Drżą o życie.
„GAZACIDE” – nie przebiera w słowach Rami, który jest świadkiem ludobójstwa. Na jego oczach giną ludzie. Nie tylko od bomb i pocisków. Z głodu. W wyrafinowanych egzekucjach wykonywanych przez drony. W równanych z ziemią szkołach i szpitalach. W morzu, kiedy rozpaczliwie próbują wyłowić paczki z pomocą.
Kiedy cały świat odwraca oczy, głos Ramiego to rozpaczliwe wołanie o pomoc.
O sprawiedliwość.
O uwagę.
***
JEDNA Z NAJODWAŻNIEJSZYCH KSIĄŻEK XXI WIEKU
Abi Ramou Jamous w dramatycznym i wstrząsającym dzienniku ze Strefy Gazy pokazuje codzienność Palestyńczyków cierpiących pod ciężkim butem izraelskiej okupacji. Umierających z niepewności, głodu, strachu i bólu.
Antologie towarzyszą żydowskiej tradycji piśmienniczej od jej zarania. Można zaryzykować pogląd, że odkąd Żydzi zaczęli pisać, zaczęli układać swoje teksty w zbiory. […] Po Zagładzie doszło jeszcze jedno wyzwanie – zbierać, tłumaczyć i komentować, by większa część żydowskiej Atlantydy nie przepadła. Żeby czytały dzieci i wnuki. Wydaje się, że wszystkie te cele przyświecały Belli Szwarcman-Czarnocie, kiedy układała swoją antologię. Jej przekłady żydowskiej prozy i poezji oraz towarzyszące im komentarze ukazywały się przez lata na łamach „Midrasza”. Już wcześniej tworzyły bibliotekę. Teraz, dla wygody, biblioteka jak Biblia staje się pojedynczym tomem. […]. Można ją czytać po kolei i na wyrywki, jak kto lubi. […] Mam dla was historię to żydowskie życiopisanie. Niech trwa i pączkuje. Ze wstępu Piotra Pazińskiego
Książka dokumentuje spotkania absolwentów rocznika 1976 na kierunku historia. Obecne wydanie zostało uzupełnione o fotografie i wspomnienia ze zjazdu, który został zorganizowany 6 czerwca 2025 roku.W trakcie zarówno tego spotkania, jaki i poprzedniego zjazdu (22 stycznia 2016 roku) dzięki uprzejmości marszałka województwa kujawsko-pomorskiego Piotra Całbeckiego absolwenci zgromadzili się w dawnej sali wykładowej 208 w obecnej, odrestaurowanej siedzibie Urzędu Marszałkowskiego Województwa Kujawsko-Pomorskiego w Toruniu, a dokładniej w jego skrzydle zachodnim, gdzie przez kilkadziesiąt lat mieścił się Wydział Nauk Historycznych.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
