Literatura beletrystyczna - beletrystyka psychologiczna, religijna i filozoficzna, powieści, opowiadania, science fiction, romans, thrillery, fantazja po te wszysztkie bestsellery zapraszamy do naszej księgarni internetowej Dobreksiazki.pl
Mamy naprawdę szeroki wybów i atrakcyjne ceny. Jest w czym wybierać. Zapraszamy.
'Romance sans paroles et Rondo elegant'' - dwuczęściowa kompozycja op. 9 powstała w 1852 r. w czasie wielkiego rosyjskiego tournee siedemnastoletniego skrzypka i była hołdem młodego kompozytora wobec uwielbiającej go publiczności rosyjskiej. Romance - melodią i nastrojem przypominająca rosyjską dumkę, poprzedza rozbudowane, efektowne Rondo o charakterze popisowym. Zastosował w nim kompozytor znane z innych utworów efekty wirtuozowskie: szybkie staccata, błyskotliwe pasaże, pizzicata lewą ręką równocześnie z grą smyczkiem, oktawy, polifonizujące dwudźwięki. Podobnie jak w Karnawale rosyjskim op. 11, tak i tutaj wykorzystuje Wieniawski kontrasty dynamiczne, stosuje zmiany temp oraz tonacji, eksponuje zmienność nastrojów. Całość utrzymana jest w typowym dla epoki stylu popisowo-salonowym. W opracowaniu niniejszym oparłem się na najbardziej, moim zdaniem wiarygodnych wydaniach Kistnera oraz Universal Edition. Jeśli chodzi o aplikaturę i smyczkowania uwzględniłem wymogi współczesne, zachowując szacunek dla oryginalnych rozwiązań kompozytorskich. W kilku miejscach uzupełniłem artykulację, dodałem oznaczenia interpunkcyjne. Dynamika, prócz drobnych retuszów pozostaje niezmieniona. Z uwagi na walory instrumentalne publikowane utwory stanowią znakomite przygotowanie do trudniejszych kompozycji Henryka Wieniawskiego oraz innych kompozytorów. Myślę, że odpowiednio zdolni i ambitni uczniowie, a także koncertujący skrzypkowie chętnie sięgać będą po nie, a dydaktyczny i koncertowy repertuar skrzypcowy wzbogaci się o bez wątpienia wartościową pozycję. [Antoni Cofalik]
Antologia 12 opowiadań hard science-fiction, z elementami cyberpunku i rozważań o możliwościach i komplikacjach związanych z rozwojem tzw. Sztucznej Inteligencji. "...W światach Sohei'a androidy żyją obok ludzi w niezwykłej symbiozie; są przyjaciółmi, powiernikami, towarzyszami, współpracownikami i partnerami w rozwoju. Posiadają osobowości i samoświadomość, a granica między ludzką a sztuczną inteligencją zaciera się w sposób dający do myślenia: dokąd to wszystko zmierza? Jakie skutki dla ludzkości może przynieść tworzenie świadomych bytów? Autor nie narzuca Czytelnikowi żadnych opinii zabiera go na przygodę. I nie ma przesady w stwierdzeniu, że jest to podróż z rozmachem: od Warszawy przez Tokio, Moskwę, Sztokholm i Londyn, aż po bazy na Księżycu, stacje kosmiczne i inne planety. [...] Opowiadania mocno nawiązują do japońskich inspiracji Autora; są pełne akcji, tradycji i nieoczywistych wyborów. Nie mogło zabraknąć też Yakuzy.[...] Sohei prowadzi nas przez światy, w których znikają całe tożsamości, potężne korporacje mieszają się w losy jednostek, a technologia splata się z kryminałem, filozofią i emocjami. Spotkamy tu zarówno dynamiczne śledztwa, jak i opowieści o granicach człowieczeństwa, o samotności, o tym, co może nas ocalić lub zgubić w epoce świadomych maszyn." Anna Borawska-Broniek (Fragment słowa wstępnego)
Mazurek jako stylizowany utwór samoistny był gatunkiem bardzo popularnym w muzyce polskiej XIX wieku, zwłaszcza poczynając od lat trzydziestych. Uprawiali go niemal wszyscy polscy kompozytorzy. Mazurki przeznaczone były najczęściej na fortepian lub rzadziej na skrzypce z fortepianem. Wieniawski skomponował dziewięć mazurków, z czego siedem zostało wydanych przez kompozytora (opp. 3,12, 19 oraz 2 mazurki nieopusowane), a dwa niewydane zaginęły. Wszystkie mazurki należą do utworów wczesnych, pochodzą bowiem z pierwszej połowy lat 50. XIX w.; jedynie najpóźniejsze mazurki, op. 19, datowane są na rok 1860. Później kompozytor już nie sięga do tego gatunku. Mazurki op. 12, pierwszy La Champetre (Sielanka), drugi Chanson polonaise, zostały skomponowane w 1853 roku 1, czyli przez zaledwie 18-letniego kompozytora.
Henryk Wieniawski skomponował tylko dwa polonezy. Pierwszy, D-dur op. 4, jest utworem młodzieńczym; drugi, A-dur op. 21, należy do ostatnich dzieł kompozytora. Oba polonezy, D-dur i A-dur, należą do ważniejszych pozycji w całej spuściźnie twórczej Wieniawskiego. Oba też są utworami skomponowanymi w dwóch wersjach: na skrzypce i orkiestrę oraz na skrzypce i fortepian. Publikowany Polonez jest szeroko rozbudowanym, koncertowym utworem jednoczęściowym, o budowie repryzowej, przy czym repryza jest bardzo skrócona. Ogniwo środkowe ma charakter kontrastujący, uzyskany poprzez zmianę tonacji (Fdur), zmniejszenie obsady (w wersji orkiestrowej) i zwolnienie tempa. Natomiast tematycznie wszystkie ogniwa są ze sobą powiązane. Również pierwsze ogniwo utworu ma podobną, 3-odcinkową budowę z kontrastującym odcinkiem środkowym (E-dur). Polonez A-dur jest typowym utworem wirtuozowskim, w którym skrzypce solo odgrywają zdecydowanie dominującą rolę. Partia fortepianu ma tu przede wszystkim charakter akompaniamentu, podkreśla podstawę harmoniczną. Jedynie w ogniwie środkowym relacje między obydwoma instrumentami są bardziej wyrównane. Pojawiają się tu obszerne fragmenty oparte na dialogowaniu obu instrumentów. Zofia Chechlińska
Etiudy-kaprysy op. 18 Henryka Wieniawskiego w oryginalnej wersji są wirtuozowskimi kaprysami skrzypcowymi z towarzyszeniem akompaniamentu drugich skrzypiec. Akompaniament ten spełnia jednak rolę niewielką i drugoplanową, także nawet wtedy, gdy zarysowany jest w nim temat, wokół którego owijają się popisowe figuracje partii solowej, można z niego zrezygnować bez uszczerbku dla muzyki. Toteż w praktyce Kaprysy op. 18 grywane bywają prawie wyłącznie jako solowe i jako takie figurują na przykład w programach Międzynarodowych Konkursów Skrzypcowych im. Henryka Wieniawskiego. Jednakże tekst zawarty w obu partiach niejednemu skrzypkowi czy też pedagogowi nasuwał myśl przetasowania tego materiału dźwiękowego w ten sposób, aby powstały zeń dwie równorzędne partie dla dwóch skrzypków o równym poziomie instrumentalnego zaawansowania. Taką właśnie duetową wersję Kaprysów op. 18 przedstawiono w niniejszym opracowaniu. Zasadniczy tekst kaprysów i ich forma zostały zupełnie nie naruszone. Partie popisowa i akompaniująca przechodzą kilkakrotnie w toku każdego z kaprysów z rąk jednego partnera do drugiego. W niektórych punktach tych skrzyżowań zaszła potrzeba wprowadzenia minimalnych retuszów czy uzupełnień tekstowych, nie zmieniających przebiegu harmonicznego, a to dla gładszego przejścia z tekstu jednej partii do drugiej. Dzięki tym zabiegom stopień trudności wykonawczych obu partii jest identyczny. Aczkolwiek Kaprysy op. 18 w przedstawionej wersji stają się pozycją kameralną, wykonawcy nie powinni zapominać, że ich partie mają wirtuozowski charakter i wymagają pełnego blasku wykonania. Wskazówki interpretacyjne dotyczące artykulacji, smyczkowania, aplikatury i dynamiki pochodzą od redakcji, a ustalone zostały w oparciu o szereg wydań wersji oryginalnej (Peters, Universal, PWM). Irena Dubiska Eugenia Umińska
Sławomir Olesiak ur. 1944 r. w Wierzbicy (centralna Polska, obecnie woj. świętokrzyskie), absolwent Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach, wieloletni pracownik administracji rządoweji samorządowej, a obecnie od 2009 r. emeryt. Jego główną pasją, którą od dzieciństwa kultywuje i w praktyce uprawia było i jest malarstwo sztalugowe, głównie portret oraz sceny rodzajowe tworzone w konwencji malarstwa realistycznego.Jest również autorem sześciu opowiadań, które napisał w podeszłym już wieku w latach 20222024. Większość z nich opublikowane zostało w kwartalnikach i miesięcznikach literackich, takich jak Akant, Śląsk czy Akcent. Mimo że opowiadania, których akcja toczy się na terenie województwa śląskiego (to jest tytułowej ziemi czarnej), napisane zostały w konwencji literackiej fikcji, tak naprawdę z fikcją niewiele mają wspólnego. Oparte o realia i autopsję, w głównej mierze mają charakter społeczno-obyczajowy. To przede wszystkim obraz zmieniającej się rzeczywistości przed i po transformacji ustrojowej.I tak opowiadanie Zaginiony Świat, czyli podróży Guliwera ciąg dalszy to wizja okresu umownie nazywanego komuną, widziana oczami pokolenia, które wraz z komuną przeszło lub niebawem przejdzie do historii. Cierpienia Starego Wertera to obraz typowego śląskiego miasta średniej wielkości początku XXI w. z jego zaletami i wadami. Elizabeth zaś przedstawia realia małej miejscowości w Zagłębiu Śląsko-Dąbrowskim z niewielką nutą przyziemnej filozofii. Za bliźniaczą narrację można też uznać Wino z chabrów przedstawiające powojenną rzeczywistość widzianą oczami dziecka. Cynga z kolei to zapomniana historia polskiego patrioty legionisty, który ratował Żydów w okresie okupacji. Mimo że historia jego bohaterskiej postawy wypełnia większość rozdziałów opowiadania, to nie on jest jej głównym bohaterem. To dramat chłopca uratowanego z holocaustu którego dopadła i okaleczyła przeszłość, której na własne oczy nigdy nie widział. Jedyne opowiadanie, które odbiega od pozostałych odmienną konwencją to surowa i prawie reportażowa relacja uczestnika kampanii wrześniowej spisana przez autora w języku epoki. To niezafałszowany obraz walki obronnej stoczonej przez polskiego żołnierza w 1939 r. Pod pewnymi względami opowiadanie przypomina topornie nakręconego, ale za to szczerego Hubala.
Dwusetna rocznica urodzin Karola Miarki, legendarnego redaktora Katolika, oraz jednogłośne, ponad wszelkimi podziałami politycznymi, przyjęcie przez Sejm RP Uchwały upamiętniającej go (co miało miejsce 17 października2025 r., inicjatorem i wnioskodawcą Uchwały był poseł Ziemi Śląskiej Łukasz Ściebiorowski) to znakomite okazje, by przypomnieć postać nieco zapomnianego ostatnimi laty bohatera. Punktem wyjścia do lektury niniejszej książki Stanisława Bełzy Karol Miarka. Kartka z dziejów Górnego Śląska (Warszawa 1880) jest rozpoznanie jej potrójnej natury: to jednocześnie zwięzła biografia przywódcy, szkic o polskości Górnego Śląska oraz interwencyjna publikacja adresowana do inteligencji warszawskiej. Niewielka objętość (ok. 60 stron, z jedną ryciną) skłania do selekcji faktów i do języka, który pracuje na rzecz sprawy: autor chce, aby czytelnik nie tylko dowiedział się, kim jest Miarka, ale by uznał go za figurę godną poparcia i za czytelny symbol nowoczesnej pracy przez książkę. Ten zamiar zdradza już sam tryb publikacji: tekst najpierw ukazał się w Tygodniku Ilustrowanym, a niemal równocześnie wyszedł jako osobna odbitka w warszawskiej drukarni J. Ungra.
Andrzej Krzanowski w komentarzu zamieszczonym w książce programowej XVI Festiwalu Muzyki Współczesnej we Wrocławiu w 1988 wskazał na próby eksperymentowania w zakresie barwy i architektoniki w całym cyklu . W przypadku Reliefu IV eksperyment ów dotyczy przede wszystkim wyboru instrumentarium: sopranu głosu o rozległej skali (hdes3) i dzwonów, które w takim zestawieniu występują niezwykle rzadko. Obie partie łączy podobieństwo materiału dźwiękowego, wynikającego z zastosowania interwaliki sekundowo-trytonowej, a także motywika melodyczno-rytmiczna. Wokaliza ad libitum sopranu i śpiewające dzwony, dopełniając się, tworzą niezwykłą i nasyconą opowieść o zadumie, tęsknocie i pragnieniach. Utwór został skomponowany na zamówienie Małgorzaty Armanowskiej, zaprzyjaźnionej z kompozytorem znakomitej śpiewaczki i wielokrotnej interpretatorki jego dzieł wokalnych. Pierwsze wykonanie utworu odbyło się z udziałem jej i perkusisty Wiktora Szmańdy podczas 26. Poznańskiej Wiosny Muzycznej w kwietniu 1986 roku. fragment wstępu Grażyna Krzanowska
Kompozycja stanowi cykl pieśni do wybranych wierszy Bolesława Leśmiana: Śmiercie, Goryl, Dookoła klombu, Gad oraz Niewidzialni. Wszystkie teksty mają budowę dwuwierszową wydaje się, że ma to znaczenie głębsze niż tylko strukturalne. Dwuznaczność i naprzemienność stanowią tu temat sam w sobie.
Pod koniec XVIII wieku jedno z największych państw Europy zniknęło z mapy na 123 lata. Sprawa polska trafiła na peryferie europejskiej polityki. Po dwudziestu latach niepodległości przyszły dwie okupacje i pół wieku sowieckiej dominacji. Przez niemal dwa stulecia o losie naszego kraju decydowali inni. Dziś stajemy przed dziejową szansą. Mamy suwerenne państwo o stale rosnącej gospodarce, zakotwiczone w Unii Europejskiej i NATO. Budujemy jedną z najsilniejszych armii kontynentu, a w obliczu rosyjskiej agresji znów staliśmy się filarem bezpieczeństwa Europy. W książce Polska. Historia ambicji dyplomata Pierre Buhler z unikalnej francuskiej perspektywy zastanawia się, jak położenie między Niemcami a Rosją kształtuje naszą tożsamość. Analizuje kulturę i wiarę, które w czasach zaborów zastępowały Polakom państwo, a także rolę przedmurza Zachodu oraz przywiązanie do wolności politycznej. Autor, były ambasador Francji w Polsce, pierwszą placówkę objął w Warszawie w stanie wojennym. Bezpieka śledziła każdy jego krok i nadała mu pseudonim Dakota. Po latach pyta o niesamowity polski moment, który przeżywamy w XXI wieku. Czy wykorzystamy wielką szansę geopolityczną? Czy nie roztrwonimy jej przez wewnętrzne podziały i spory o pamięć z sąsiadami? To lektura obowiązkowa dla polityków, dyplomatów i wszystkich, którzy chcą spojrzeć na osiągnięcia Polski z międzynarodowej perspektywy. Czas zrozumieć, dlaczego właśnie teraz tak wiele od nas zależy.
Zbiór, który oddajemy do Państwa dyspozycji zawiera trzy pieśni z op.51: Baśń, Twe usta oraz Pieśń weselna. Kompozytor posłużył się poezją Edwarda Słońskiego, Zygmunta Różyckiego i Wiliam Szekspira. Są to pieśni o tematyce miłosnej. W dwóch z nich na szczególną uwagę zasługuje niezwykle rozbudowana partia fortepianu.
Drugi zeszyt Wyboru pieśni na głos i fortepian Ludomira Różyckiego zawiera dziewięć utworów: Sześć pieśni do słów Tadeusza Micińskiego op. 16, pochodzących z wczesnego okresu twórczości kompozytora, oraz trzy pieśni skomponowane w czasie niemieckiej okupacji: Balladę op. 60 do słów Adama Asnyka, Kurant do słów Kazimierza Laskowskiego i Kołysankę (A a kotki dwa) do tekstu tradycyjnego. W opusie 16 Różycki tworzy bardzo spójną wewnętrznie konstrukcję pod względem wyrazowym. Dobierając w przemyślany sposób młodopolskie teksty poetyckie z tomu W mroku gwiazd Micińskiego, wydobywa z nich nową jakość, którą łączy z niezwykle nastrojowym, a zarazem zróżnicowanym brzmieniowo opracowaniem muzycznym. Z powodzeniem wprowadza w tym cyklu kontrasty: delikatną pastelowość współbrzmień obok fragmentów nacechowanych silną ekspresją. Również w Balladzie op. 60, pieśni nawiązującej do gatunku mazurka, trudno nie dostrzec eksperymentów kolorystycznych. Zbiór wieńczy wyjątkowo barwna harmonicznie, choć utrzymana w tonacji g-moll Kołysanka. Subtelnie nakładane na siebie schematy rytmiczne, powtarzalność głównych wątków melodycznych, nietypowy dla kompozytora dobór tekstu oraz kołysankowy charakter czynią utwór wyjątkowym w różnorodnej, choć najczęściej mrocznej kolekcji wokalno-fortepianowych dzieł Różyckiego. Zawarte w tym zbiorze pieśni tworzą interesujący świat kolorystyczny, kalejdoskopowy zbiór przedstawiający rozmaite odsłony stylu kompozytorskiego tego twórcy. Publikacja przeznaczona dla profesjonalnych muzyków.
Trzeci zeszyt Wyboru pieśni na głos i fortepian Ludomira Różyckiego, jest rezultatem ponadpółrocznych kwerend archiwalnych, jakie przeprowadzili śpiewaczka Urszula Kryger oraz pianista Paweł Cłapiński. Publikacja ta zawiera 12 pieśni w ich opracowaniu wykonawczym, opartym na odnalezionych rękopisach i pierwodrukach. Są to utwory bardzo różnorodne, z różnych okresów twórczości kompozytora, zarówno o poważniejszym, jak i lżejszym charakterze. Znalazły się tu dzieła nieznane, zachowane jedynie w rękopisach (Jak sen, Walc jesienny), pieśni o ograniczonej dostępności (Gwiazdy Wenecji, Pieśń wiosenna, Vocalise-Etude) oraz alternatywne opracowania utworów znanych szerszej grupie wykonawców i słuchaczy (Kołysanka [A a kotki dwa], Dzwoń dzwoneczku). Ponadto zawarte tu zostały wyjątki z oper i operetek, które ze względu na swoją popularność weszły do kanonu pieśni kompozytora (Piosenka Caton, Rajski ptak, Laleczki moje, Ta noc), a także ballada na głos i fortepian Na pokój światu biją dzwony, nieco bardziej znana w wersji orkiestrowej. Publikacja przeznaczona dla profesjonalnych muzyków.
Zbiór zawiera 21 pieśni z wczesnego okresu twórczości pieśniowej Kompozytora, ujętych w cztery opusy: 9, 12, 14, 19. W dużej mierze do słów młodopolskich poetów Tadeusza Micińskiego, Cezarego Jellenty, Marii Paruszewskiej, Stanisława Wyspiańskiego, ale także do zagranicznych autorów Henrika Ibsena, Friedricha Nitzschego, Henricha Heinego. Tekst pieśni jest w języku polskim i niemieckim. Stanowią ciekawe przykłady w historii młodopolskiej pieśni. Publikacja przeznaczona dla profesjonalnych muzyków.
Celem nowego opracowania "Paroles tissees" na tenor z towarzyszeniem fortepianu autorstwa Edwarda Sielickiego jest popularyzacja kompozycji Witolda Lutosławskiego, pierwotnie przeznaczonej na tenor i orkiestrę kameralną, uchodzącej za arcydzieło liryki wokalnej XX wieku. Opracowanie kompozycji, napisanej do surrealistycznego tekstu Jean-Francoisa Chabruna, powstało z myślą o profesjonalnym wykonawcy.
Celem nowego opracowania "Les espaces du sommeil" na baryton z towarzyszeniem fortepianu autorstwa Edwarda Sielickiego jest popularyzacja kompozycji Witolda Lutosławskiego, pierwotnie przeznaczonej na baryton i orkiestrę, uchodzącej za arcydzieło liryki wokalnej XX wieku. Opracowanie kompozycji, napisanej do surrealistycznego tekstu Roberta Desnosa, powstało z myślą o profesjonalnym wykonawcy.
z ''Dzieł Karola Szymanowskiego'' pod red. T. Chylińskiej, Dz. t. 15 Cykl trzech programowych utworów fortepianowych zainspirowanych Odyseją Homera i kulturą śródziemnomorską, z którą kompozytor miał styczność podczas podróży na Sycylię w 1911 roku. Wyspa syren ilustruje epizod z podróży Odyseusza, Kalipso jego niewolę, a Nauzykaa ratunek i powrót do domu.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
