Literatura beletrystyczna - beletrystyka psychologiczna, religijna i filozoficzna, powieści, opowiadania, science fiction, romans, thrillery, fantazja po te wszysztkie bestsellery zapraszamy do naszej księgarni internetowej Dobreksiazki.pl
Mamy naprawdę szeroki wybów i atrakcyjne ceny. Jest w czym wybierać. Zapraszamy.
Termin adolescere pochodzi z języka łacińskiego i oznacza wzrastać ku. Tzw. adolescencja opisywana jest przez psychologię jako szczególny w życiu człowieka czas przemian, które przeprowadzają go z okresu dzieciństwa do dorosłości. Stanowi ona rodzaj nadrzędnej formuły znaczącej, projektującej dramaturgię kompozycji. W utworze podjąłem próbę komponowania narracji tła kluczowej idei moich obecnych poszukiwań kompozytorskich.. Adolescere ma zarazem osobisty charakter dedykowany jest Przemysławowi i Jakubowi Broszkiewiczom, moim serdecznym przyjaciołom. Kamil Kruk
Sonata na skrzypce i fortepian zajmuje poczesne miejsce w dorobku twórczym Romana Maciejewskiego. Jednoczęściowa, rozbudowana kompozycja - rodzaj muzycznego poematu czy rapsodii - wyprowadzona jest z prostego motywu trzech opadających dźwięków. Ów motyw przewija się przez cały utwór, przybierając najróżniejsze postacie. W utworze można usłyszeć wpływy Szostakowicza i "góralszczyzny" Szymanowskiego. Dzięki opublikowaniu Sonaty stosunkowo mało znana twórczość Romana Maciejewskiego, bezsprzecznie wartościowa, znajdzie zwolenników, a może nawet prawdziwych entuzjastów. Jest tego warta!
Uwertura orkiestrowa W Tatrach powstała w 1870 roku podczas pobytu Żeleńskiego w Paryżu, gdzie uczył się kompozycji. Z powodu nie zachowania się do naszych czasów dwóch jego symfonii utwór uważany jest za reprezentatywne dla twórczości kompozytora dzieło symfoniczne. Kompozycja posiadająca formę sonatową z fugatem w przetworzeniu pierwszy raz została zaprezentowana publiczności w 1871 roku w Krakowie. Uwertura do dziś jest chętnie wykonywana przez zespoły orkiestrowe.
Koncerty fortepianowe Chopina łączą w sobie dwa żywioły: czystej gry i pełnej wyrazu poetyki. Wirtuozerię i romantyczność. Błyskotliwość pianistyczna, wykształcona w utworach w stylu , została w nich doprowadzona do perfekcji, lecz zarazem pożegnana. Oba stanowią bezpośredni wyraz osobowości kompozytora, która objawiła się w nich po raz pierwszy z tak wielką siłą i skonkretyzowała w zespole cech tworzących indywidualny styl Chopina. Koncert fortepianowy e-moll Odznacza się rozbudowaną, jak na utwory koncertowe Chopina, partią orkiestry. Melodyka jest tu mniej ornamentalna, a bardziej płynna, rysunek kantyleny bardzo szlachetny i klarowny, pierwiastek wirtuozowski silnie wyeksponowany, lecz nie w stopniu przytłaczającym logikę konstrukcji. Utwory zostały opracowane przez I. J. Paderewskiego, L. Bronarskiego i J. Turczyńskiego.
Prezentowane w niniejszym zeszycie cztery kompozycje Maadera, w rękopisach muzycznych i katalogach jasnogórskich określane terminami ''aria'', w tym wypadku oznaczają nie tylko utwory pisane na głos solowy, ale także na duet lub tercet głosów solowych z towarzyszeniem instrumentalnym, komponowane do tekstów nieliturgicznych. W praktyce mogły jednak wchodzić w przebieg liturgii (na przykład w ramach mszy), występować zamiast graduału, offertorium czy komunii. Arie o opisanej powyżej obsadzie stanowiły istotną część repertuaru kapeli paulińskiej od około połowy wieku XVIII do pierwszych lat następnego stulecia.Arie Maadera należą do jego najambitniejszych kompozycji. Ich głównym walorem jest melodyka, pełniąca podstawową rolę formotwórczą, pełna rozmachu, szeroko zarysowana, z wyraźnymi punktami kulminacyjnymi. Klasyczny umiar i równowaga ustępują tu miejsca nieoczekiwanym zwrotom i zaburzeniu symetrii fraz, przynosząc skojarzenie z ariami M.J.Żebrowskiego. Odcinki czysto instrumentalne oraz ustępy wokalne, których motywika czerpie z fragmentów instrumentalnych, obfitują w liczne zdobienia. Frazy odznaczają się dość dużym udziałem melizmatów o kształcie obiegników, pochodów skalowych lub rozłożonych trójdźwięków. Drobnonutowa rytmika (mimo powolnych temp) przenikająca całe arie, jest jednym z elementów współtworzących interesującą grę napięć muzycznych. Podkreślają ją również zmiany artykulacji (staccato, legato) i gwałtowne, stosunkowo częste zmiany dynamiki (pianissimo, piano, forte i modice forte). W zakresie techniki w pełni panuje homofonia.[Aleksandra Patalas] Zrealizowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w ramach Programu Operacyjnego Promocja Czytelnictwa.
to neoklasyczna w charakterze kompozycja składająca się z siedmiu części. Doskonale nadaje się jako materiał dydaktyczny dla uczniów szkół muzycznych II stopnia, odkrywających bogate obszary kameralistyki przeznaczonej na instrumenty dęte. Po 22 latach od pierwszego wykonania kompozycji, w 2005 roku, Józef Świder postanowił uzupełnić kwintet dwiema dodatkowymi częściami i . Utwór przeleżał w szufladzie kolejne 11 lat, aby w końcu doczekać się nagrania, prawykonania (7 grudnia 2016, Festiwal im. Józefa Świdra w Cieszynie) oraz wydania.
na fortepian i kwintet smyczkowy Celem opracowania Koncertu f-moll Chopina na fortepian i kwintet smyczkowy jest umożliwienie wykonywania tego popularnego dzieła przez małe kameralne zespoły. Sprowadzenie pełnej orkiestrowej partytury do wymagań kwintetu smyczkowego z jednoczesnym zachowaniem wierności oryginałowi było wielkim wyzwaniem dla twórców opracowania. Partia fortepianu została zaczerpnięta z wydania urtextowego zwanego Wydaniem Narodowym Dzieł Fryderyka Chopina. To wydanie jest również podstawą opracowania partii orkiestry. Zapraszamy do przeczytania wywiadu z Kevinem Kennerem, w których pianista opowiada o tym, jak doszło do stworzenia opracowań Koncertów Chopina na kwintet smyczkowy: Kameralne koncerty Chopina - wywiad z Kevinem Kennerem Wydanie Narodowe Dzieł Fryderyka Chopina Inne opracowania kameralne dzieł Fryderyka Chopina
Przy tworzeniu pieśni, a pisał je Moniuszko zarówno w wieku młodzieńczym, jak i ku końcowi życia, przyświecała mu określona idea. Pragnął dać społeczeństwu polskiemu pieśni narodowe, polskie, które mogłyby zająć ważne miejsce w życiu codziennym Polaków, usuwając na bok importowaną tandetę. W podobny sposób Józef Ignacy Kraszewski swym rozległym i wszechstronnym powieściopisarstwem wyparł romans francuski, tak popularny zwłaszcza wśród ówczesnych pań. Kiedy zebrała się już spora garść pieśni, umyślił Moniuszko wydawać je w zeszytach pod ogólnym tytułem: ''Śpiewnik domowy''. Nazwa tego zbioru wymownie świadczy o powziętym zamiarze: mają to być pieśni do użytku domowego, przeznaczone dla każdego, na różne okoliczności codziennego życia. Mają też odpowiadać różnorakim nastrojom i potrzebom serca, dlatego uderza tak bogata ich różnorodność. [Witold Rudziński]
Władysław Walentynowicz, polski pianista, kompozytor, pedagog i działacz muzyczny. Na jego dorobek kompozytorski składa się około 130 dzieł zarówno symfonicznych, jak i kameralnych, w tym wiele o charakterze pedagogicznym. Styl kompozytorski Walentynowicza cechuje tradycyjny język dźwiękowy. Prostota wypowiedzi, jasność formy oraz wyrazisty, motoryczny tok narracji muzycznej nadają jego utworom neoklasyczny charakter z zauważalnymi elementami romantyzującymi i folklorystycznymi. Suita na obój, klarnet i fagot z 1952 roku, funkcjonująca również jako Muzyka na trio stroikowe dla młodzieży, została wydana przez PWM po raz pierwszy w 1981 roku pod tytułem Trio stroikowe. Jest to czteroczęściowa, zwarta kompozycja, mogąca stanowić doskonały materiał zarówno koncertowy, jak i edukacyjny. Roman Widaszek
Duetto, Moment musical i Sonata wszystkie trzy kompozycje charakteryzują się tym, co znamienne dla całej twórczości Stolpego: wpadającą w ucho frazą, niezwykłą melodyjnością i emocjonalnością, pomimo oszczędnie stosowanych środków muzycznych. Z pewnością jest to muzyka, która zasługuje na ocalenie od zapomnienia i powrót na salony.
Twórczość Andrzeja Dobrowolskiego cechuje się dużą różnorodnością w dorobku kompozytora można znaleźć zarówno utwory symfoniczne, kameralne, jak i elektroniczne. Spośród tych ostatnich na szczególną uwagę zasługuje Muzyka na taśmę magnetofonową nr 1, której wykonanie na festiwalu Warszawska Jesień w latach 1962 i 1963 było ważnym wydarzeniem dla polskiej muzyki, a równocześnie na stałe zmieniło drogę twórczą kompozytora. Po premierze rzeczonej kompozycji muzyka elektroniczna stała się charakterystycznym elementem stylu Dobrowolskiego. Kompozytor interesował się również harmonią, o czym świadczy praca pt. Metodyka nauczania harmonii w szkołach muzycznych II stopnia, wydana w 1967 roku. Trio na obój, klarnet i fagot powstało jednak jeszcze przed Muzyką na taśmę magnetofonową nr 1, bo w roku 1956. Pod względem stylistycznym ta kompozycja sytuuje się w polskim nurcie neoklasycznym z czwartej i piątej dekady XX wieku, reprezentowanym przez takich kompozytorów jak Wojciech Kilar, Grażyna Bacewicz czy Witold Lutosławski. Trio zawiera trzy części, ułożone kontrastowo pod względem tempa: Allegro vivo, Adagio oraz Vivo. Co jednak szczególnie wyróżnia ten utwór, to podejście do ekspresji i harmonii (znamionujące wspomniane zainteresowanie kompozytora tym elementem dzieła). Dobrowolski używa całej skali chromatycznej i unika wyraźnych centralizacji tonalnych, a jednocześnie osiąga intrygujące brzmienia akordów oraz lekką, acz nie płytką ekspresję, jak również brzmienie eleganckie i dopasowane do charakteru każdej z części. LLLeggiero Woodwind Trio: Maksymilian Lipień, Piotr Lato, Damian Lipień
Utwór ma klasyczny układ czterech części: I wstęp i allegro sonatowe (w którym przetworzeniem jest rak ekspozycji); II część wolna (a la kołysanka); III scherzo ABA (z triem pośrodku) i koda; IV finał. Tektonika kompozycji nawiązuje do najbardziej lubianej i najczęściej dyrygowanej przez Pendereckiego VII Symfonii Ludwiga van Beethovena. Nie ma tu jednak cytatów ani bezpośrednio skopiowanych konstrukcji. Utwór dedykowany Krzysztofowi Pendereckiemu.
III Kwartet smyczkowy powstał w 1947 roku w Paryżu. To jeden z najbardziej zrównoważonych wewnętrznie utworów G. Bacewicz, może najbliższy ideałowi serenite, charakterystycznego dla duchowości romańskiej. W dziele tym, którego skrajne części eksponują ruch jako główną siłę kreacyjną, nigdy nie dochodzi do sytuacji ekstremalnych w sensie wyrazu, czy zastosowania środków technicznych. Żywioł ruchu jest tu poskromiony logiką powiązań motywicznych i rozwojem formy, skala napięć moderowana wewnętrznym porządkiem, regularnością przebiegu. W III Kwartecie ujawniona została jeszcze jedna cecha stylu kompozytorki tego okresu: przewaga struktur linearnych nad wertykalnymi: te ostatnie zaś, niepozbawione pewnej finezji harmonicznej, zdają się być jednak wynikiem współdziałania niezależnych linii melodycznych. III Kwartet smyczkowy, najważniejszy utwór 1947 roku dopełnia obraz rozkwitającej swą pełnią twórczości, jako dzieła mimo późniejszych, romantyczno-ekspresjonistycznych wychyleń integralnego, którego indywidualna parole jest łatwo rozpoznawalna. To pierwszy, z cyklu pięciu, dojrzałych kwartetów pochodzących z lat: 1947; 1951; 1955; 1960 i 1965, który, jak żaden inny utwór, stanowi punkt zwrotny w karierze kompozytorki. Jako całość utwory te nie mają sobie równych w polskiej muzyce XX wieku, będąc, po kwartetach Bartóka, istotnym elementem w rozwoju gatunku. Małgorzata Gąsiorowska [fragmenty monografii ''Bacewicz'']
Utwór Alinea został pierwotnie skomponowany przez Hannę Kulenty na klarnet, fortepian i orkiestrę. Wspólnie z Magdaleną Duś zaaranżowaliśmy tę kompozycję na duet: saksofon i fortepian, a kompozytorka nadała tej wersji tytuł AlineaDuo. W oryginalnej wersji utworu Hanna Kulenty wykorzystała klarnet B i basethorn w poszczególnych fragmentach. W naszej aranżacji postanowiliśmy zachować zamysł autorki dotyczący zmiany instrumentu solowego w trakcie trwania utworu, rozpisując partię wiodącą na saksofon sopranowy oraz altowy. Dzięki temu kompozycja zyskała nowy, unikalny wymiar brzmieniowy, który mam nadzieję w ciekawy sposób wzbogaca oryginalną koncepcję utworu.
Aleksander Lasoń w swojej twórczości często korzysta z możliwości brzmieniowych kwartetu smyczkowego. W dorobku kompozytora znajduje się ponad tuzin utworów na tę obsadę, niekiedy poszerzoną o jeszcze inne instrumenty. Podobnie jest w Eufonium na akordeon i kwartet smyczkowy, napisanym dla Macieja Frąckiewicza i Meccore String Quartet. W skrajnych ogniwach trzyczęściowej kompozycji nadrzędną rolę odgrywa harmonika. Partie instrumentów smyczkowych i akordeonu są współzależne, dobrze zespolone. Drobne, koronkowe biegniki akordeonu oraz glissanda w kwartecie przemieszczają się często w tych samych kierunkach, osiągając kulminację w najwyższym rejestrze. W środkowym ogniwie, Subito e deciso con somma bravura, instrumenty traktowane są bardziej solistycznie. Motoryczne motywy oraz odcinki pulsacyjne, które nadają tej części odmiennego charakteru, zakłócają powolną narrację nawiązującą do części skrajnych. Te zestawienia różnych pomysłów fakturalnych i energetycznych występują w różnych planach brzmieniowych jednocześnie, zarówno horyzontalnie, jak też wertykalnie. Cały utwór, pomimo skontrastowania kolejnych części, ujednolicony jest między innymi poprzez częste stosowanie sekundowych pochodów i glissand oraz improwizacyjny charakter partii akordeonu. Określenia takie jak con enfasi oraz tutta la forza wymagają od wykonawców gry bardzo ekspresyjnej. Często cytowane słowa kompozytora dobrze podsumowują jego inspiracje, charakter i wymowę Eufonium: Muzyka ta łączy intensywność uczuć z doskonałością nowego rozumienia formy; wyraża się w niej wola życia, radość i odpowiedzialność. Przechowuje i zapisuje czas obecny. Wznieca wewnętrzne światło i prostotę, odrzuca destrukcyjne rozedrganie i teoretyczne rozważania o istocie, nie godzi się na łamanie piękna i niezłamywalnej natury człowieczej. Eufonia. Symfonia zespołu kameralnego. Naturą tej muzyki jest bycie, ale nieokreślone.
W prezentowanym Kwartecie Baird stosuje m.in. technikę dwunastodźwiękową, stosownie do założeń emocjonalnych utworu. Stąd obserwujemy w tym utworze szeroki zakres chwytów, niewarunkowanych z góry narzuconą doktryną. Część pierwsza Kwartetu, spokojne, liryczne Andante jest najbardziej konsekwentna, jeśli idzie o zastosowanie techniki dwunastodźwiękowej. Część druga Allegro oparta niemal wyłącznie na pizzicato, bazuje również na serii dwunastodźwiękowej, ale wykorzystywanej znacznie swobodniej niż w części pierwszej; pojawiają się w niej epizody odbiegające od seryjności. W części trzeciej zaś, obok nowego materiału, pojawia się materiał części pierwszej. Rozwija się ona w kilku ogniwach zakończonych swobodną kodą. Kwartet Tadeusza Bairda został po raz pierwszy wykonany przez Warszawski Kwartet Tadeusza Wrońskiego w lutym 1958 roku.
Trio smyczkowe A-dur, op. 12, powstałe w latach 20. XIX wieku, po raz pierwszy zostało opublikowane w 1832 roku u C. F. Petersa w Lipsku. Karol Lipiński poświęcił utwór księciu Mikołajowi Golicynowi - rosyjskiemu arystokracie i wiolonczeliście amatorowi, z którym w czerwcu 1826 roku wykonał jeden z kwartetów smyczkowych Beethovena w Petersburgu. Na tle pozostałych utworów z tego gatunku Trio op. 12 wyróżnia się rozpiętością materiału muzycznego, różnorodnością barw i melodii, niezwykłą wirtuozerią, wykorzystaną zarówno w celu ukazania możliwości technicznych instrumentalistów, jak również dla wypełnienia przestrzeni fakturalnej. Choć partia pierwszych skrzypiec została potraktowana najbardziej wirtuozowsko, to funkcja drugich skrzypiec i wiolonczeli nie ogranicza się jedynie do prostej roli akompaniamentu - w głosach występują różnorodne rodzaje artykulacji i techniki, czasem także pojawia się w nich temat. Dzięki wspomnianym czynnikom utwór jest ciekawą, wymagającą pozycją dla każdego wykonawcy i stanowi wyjątkowy rozdział w światowej literaturze kameralnej.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
