Traktat dotyczący roli religii w powstaniu i podtrzymywaniu kultury. Kunsztowna analiza dowodzi, że pojawienie się świętości musiało nastąpić wraz z zaistnieniem języka, koniecznego dla przetrwania społeczeństwa ludzkiego, w którym kod językowy zastępuje kod genetyczny.
Książka przygotowana na bazie wieloletnich wykładów prowadzonych na Uniwersytetach Warszawskim i Jagiellońskim. Jest to pierwsze zwarte wydanie w języku polskim tekstów, które prezentowane podczas wykładów, przez wiele lat cieszyły się ogromną popularnością. Książka łączy w syntetyczną całość dyscypliny kulturoznawcze, badania empiryczne, przyrodnicze podejście antropologii fizycznej a także psychologię i psychoanalizę.
Claude Levi-Strauss (ur. 1908) należy do ostatnich żyjących twórców wspaniałej humanistyki francuskiej z lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych XX wieku, a "Smutek tropików" (1955) jest niepowtarzalnym dokumentem z tamtego okresu. Przede wszystkim jednak stanowi fascynującą, w znacznej mierze autobiograficzną książkę "podróżniczą". Autor należał do pierwszych (a po części też ostatnich) badaczy ginącej kultury brazylijskich Indian. Na poły sensacyjna opowieść o tych badaniach z przełomu lat trzydziestych i czterdziestych stanowi trzon książki. Mimo że napisana w sposób popularny, jest ona zarazem dziełem pełnym głębokiej refleksji filozoficznej nad losem współczesnego świata. Okazją po temu są opisane w książce podróże do innych miejsc na świecie, przede wszystkim do muzułmańskiej i buddyjskiej Azji. Znajdziemy tu jakże aktualne po półwieczu wizyjne niemal ujęcia relacji Wschodu z Zachodem, analizę przyczyn tego podziału i utraconych szans utworzenia wspólnej kultury.
Dla Barthes'a mit nie jest jakąś fundamentalną opowieścią, lecz nową jednostką sensu nadbudowaną nad zwykłymi znaczeniami. Stanowi wypowiedź, choć niekoniecznie językową - może być rzeczą, fotografią, tekstem. Ważne, że tworzy wtórne, nadbudowane znaczenia. Są one "stosowne" w życiu, przenikają je i nawet dominują. W interpretacji Barthes'a unaturalniają i oswajają historyczną rzeczywistość.
Druga książka autora o Sokratesie jako filozofie i nauczycielu, jak też magu, triksterze i zwodzicielu. Jako autsajder i ekscentryk był kapłanem inicjującym uczniów w sekretne nauki i specjalistą od sacrum, pokazującym jak dokonać transformacji umysłu. W tej roli Sokrates jest pierwowzorem dzisiejszej neuronauki, który łączył praktyki magiczno-religijne z dociekaniami filozoficznymi. Sokrates był postacią charyzmatyczną, prowadzącą ascetyczny tryb życia, wchodzącą w stany ekstatyczno-transowe, miał dar prekognicji. Dla uczniów był bardziej mistrzem duchowym niż nauczycielem filozofii. Kierując się głosem dajmoniona, przekazywał lecznicze modlitwy, tłumaczył wróżby i sny. Znał nauki orfickie, był wtajemniczony w misteria korybantów, miał związek z bóstwami żeńskimi (nimfami, muzami), praktykował medytację związaną ze śmiercią. Był psychagogiem, któremu przypisywano umiejętność prowadzenie dusz po śmierci.
Polecamy także książkę "Sokrates nieznany" tego samego autora.
Celem tej pracy jest zaprezentowanie i interpretacja poglądów fenomenologa, który umieścił problematykę ludzkiego ciała w centrum rozważań filozoficznych. Michel Henry utożsamił ciało ludzkie z bytem absolutnym, stanowiącym podstawę i warunek wszystkiego, co istnieje, wszystkiego, co doświadczalne.
Do rąk czytelników trafia niezwykle ważna książka z zakresu rzadko w polskich warunkach uprawianej dyscypliny naukowej ? antropologii medycznej: ?Nie czas chorować? Zdrowie, choroba i leczenie w perspektywie antropologii medycznej?. Nad koncepcją całości czuwała Danuta Penkalska-Gawecka, należąca do pionierów antropologii medycznej w Polsce.
Czytelnik będzie miał możliwość śledzenia rozważań nad pluralizmem medycznym, z wszelkimi konsekwencjami społeczności lokalnych Argentyny, Meksyku i Kazachstanu, kulturowych uwarunkowań i konsekwencji niektórych chorób i zabiegów medycznych.
Prof. UAM dr hab. Jaromir Jeszke
Erich Fromm w O SZTUCE ISTNIENIA:
- prezentuje możliwości i sposoby osiągania autentycznego poczucia istnienia, świadomego rozumowania i kochania oraz produktywnego działania,
- krytykuje fałszywe ścieżki zdobywania świadomości oraz orientację ku posiadaniu,
- wiąże sens istnienia oraz cele życia z racjonalnym rozpoznaniem natury ludzkich potrzeb
W tym zwięzłym i klarownym omówieniu rozwoju antropologii Ted Lewellen śledzi rozwój jej struktury teoretycznej i osobisty wkład jej głównych autorów. Umożliwia on czytelnikom zgłębienie zagadnień, problemów, zawiłości i osiągnięć antropologów politycznych, którzy usiłują zrozumieć wielorakie sposoby, w jakie społeczeństwa o różnej wielkości, znajdujące się na różnych poziomach złożoności, radzą sobie z kwestiami porządku i konfliktu zarówno w kontekście wewnętrznym, jak i zewnętrznym. W rezultacie powstał godny polecenia przewodnik po źródłach tej coraz ważniejszej subdyscypliny, który ? z tego, co wiem ? jest jedyną pozycją tego rodzaju.
Z Przedmowy Victora Turnera
Z edukacyjnego punktu widzenia to dzieło fundamentalne, w bardzo kompetentny, a zarazem przystępny sposób wprowadzające w krąg zagadnień antropologii politycznej.
Z recenzji prof. dr. hab. Michała Buchowskiego
Autor prezentuje rozwój antropologicznej refleksji o polityce, przy czym samo pojęcie polityki zgodnie z tradycją weberowską jest rozumiane bardzo szeroko jako relacje władzy. Dzięki lekturze tej książki możemy zdobyć gruntowną wiedzę i zrozumieć skomplikowane procesy polityczne w ich zróżnicowanym kulturowo i społecznie kontekście. Jednocześnie uzyskujemy pogląd na rozwój myśli antropologicznej i poznajemy główne dylematy współczesnej antropologii.
Z recenzji prof. dr. hab. Zdzisława Macha
Książka Antoniny Lubaszewskiej, choć implicite teoretycznoliteracka, ujmuje problemy poetyki i teorii działania w świetle antropologii i filozofii oraz w semiotyczno-historycznych koncepcjach kulturowej semiozy symboli, mitów, obrazów i wyobrażeń, od Leo Spitzera i Kenetha Burke?a począwszy, a na dzisiejszej antropologii francuskiej i anglosaskiej skończywszy.
Cechą najważniejszą dyskursu tej książki jest dialog oparty na silnym przeżyciu dzieła, na nieomal religijnym jego poszanowaniu przez uwznioślenie, na ? co zrozumiałe w świetle takiej postawy ? twórczej empatii otwierającej możliwość kontaktu z ?drugim?. W tym sensie całość książki przeniknięta jest siłą ekfrazy rozumianej przez mnie jako kontaktowanie się z drugim (nigdy innym) za pośrednictwem dzieła sztuki; stąd wyzwala się teoria jako rozsądne uświadomienie tego procesu. Jestem przekonany, że książka Antoniny Lubaszewskiej, tak jasno, mądrze zbudowana i wielokroć wzruszająca po prostu, odnajdzie wielu czytelników. Autorka odsłania ? choć bez zbędnego patosu, wysokiej retoryki i trudnej mowy teoretyka literatury ? zasady antropologii tekstu jako pomostu łączącego naszą tożsamość z tożsamością tych, którzy odchodząc siebie zostawili.
Z recenzji prof. dra hab. Włodzimierza Szturca
To jedna z najważniejszych prac autora, niekwestionowanego klasyka myśli społecznej, która obecnie stanowi nie tylko podstawową lekturę na kursach uniwersyteckich z zakresu socjologii czy antropologii, ale też ciągle pozostaje bogatym źródłem inspiracji dla badaczy. Durkheim przedstawia w niej zarys swoich głównych koncepcji, takich jak fakt społeczny czy świa
z tekstu
Starałem się opisać i czerpać z wielu istniejących już prac po to, aby zasugerować, jak może wyglądać zarys podejścia do ludzkiego ucieleśnienia, który socjologowie mogliby skutecznie wykorzystywać w przyszłych badaniach dotyczących ciała. Ciało jest w bardzo istotny sposób wplątane w kwestie tożsamości, tworzenia i podtrzymywania społecznych nierówności oraz formowania się i rozwoju społeczeństw. Temat ten jest dla socjologów zbyt istotny, by mieli go pozostawić naukom przyrodniczym.
Chris Shilling
Znakomite pod względem dydaktycznym dzieło, przede wszystkim z powodu rzadko w polskiej historiografii wykorzystywanej fikcji literackiej jako podstawy źródłowej. (?) Także dla profesjonalisty jest to lektura nad wyraz inspirująca i świeża, zwłaszcza na tak ważnym i w gruncie rzeczy zaniedbanym polu badań, jakim jest historia kultury. Na rynku polskim nie było dotąd dzieła poświęconego historii kultury dziewiętnastowiecznej Europy o równie wysokich wartościach merytorycznych i zarazem dydaktycznych.
Z recenzji prof. UW dr hab. Grażyny Szelągowskiej
Książka Hannu Salmiego jest ambitną, błyskotliwą syntezą historii niezliczonych kultur, które składają się na historię kultury Europy dziewiętnastego wieku. Można ją polecić zarówno specjalistom, jak laikom. Jej kosmopolityzm oraz to, że autor z taką samą uwaga traktuje szczegóły codziennego życia, co wielkie wydarzenia historyczne sprawiają, że książka ta jest niezbędnym, a także bardzo przyjemnym w czytaniu wprowadzeniem do tej ważnej dziedziny badań.
Matthew Beaumont, University College London
W książce tej znajdziemy tak bardzo potrzebne świeże spojrzenie na kulturę europejską w czasach od rewolucji francuskiej do pierwszej wojny światowej. Omówione zostały wszystkie ważniejsze kwestie związane z tym okresem, od powstania nacjonalizmu na początku dziewiętnastego wieku po pesymizm fin de siécle. Praca ta jest próbą szerokiego spojrzenia na wiek dziewiętnasty, obejmującego życie codzienne z jego sferą psychiczną, materialną i obyczajową. Koncentrując się przede wszystkim na sposobach myślenia, mentalności i uczuciach, autor buduje inny obraz epoki, wykraczający poza historię ?izmów?, czy też nurtów artystycznych i intelektualnych.
Hannu Salmi jest wykładowcą historii kultury na uniwersytecie w Turku w Finlandii.
Właściwie nie bardzo wiadomo, co począć z przeszłością? ? pisze Geertz; jednak z własnej przeszłości stworzył on pierwszorzędną, medytacyjną niemal książkę, pełną głębokich refleksji. Stylem chwilami potoczystym, a chwilami przywodzącym na myśl prozę Jamesa, opisuje miejsca, które były widownią jego antropologicznych trudów: marokańskie Sefrou, indonezyjskie Pare; uniwersytet w Chicago, Instytut Badań Zaawansowanych w Princeton. (...) Czytelnik może zaś przyjrzeć się temu, jak owocnie przemieszały się tutaj z sobą przypadki i idee, składając się na karierę naukową pewnego antropologa.
New Yorker
Książka jest jednym z ważniejszych świadectw samoświadomości intelektualisty na przełomie XX i XXI stulecia, samoświadomości, dla której pretekstem jest własna kariera naukowa i długoletnie kontakty z odmiennymi kulturami. Jest to swoista summa j ego poglądów na wydarzenia czterdziestu lat zarówno w świecie pozaeuropejskim, jak w cywilizacji zachodniej: są one widziane z perspektywy człowieka, który bywa i ?tu? i ?tam?.
Prof. dr hab. Wojciech Burszta
Po fakcie jest tekstem wyjątkowym, w którym autor charakteryzuje samego siebie. Jego przedmiotem są w gruncie rzeczy teoretyczne kwestie antropologii ukryte w szczegółowym opisie konkretu. (...) Jest to więc w równym stopniu historia osobista będąca retrospektywną refleksją nad rozwojem nauk humanistycznych w perspektywie zmian politycznych, społecznych i kulturalnych, jakim podlegał cały świat.
Prof. dr hab. Zofia Sokolewicz
Ekscytująca podróż w świat ewolucji, naukowych odkryć i psychologii .W przystępnie i atrakcyjnie napisanej książce znany antropolog opowiada m.in. o tym, ilu maksymalnie przyjaciół możemy zdobyć w ciągu naszego życia, o tym, jak poznać, czy „odziedziczyliśmy” mózg po matce, czy po ojcu, o tym, dlaczego Szekspir był geniuszem, a nawet odpowiada na pytanie: dlaczego się śmiejemy.
Dunbar mówi o rzeczach czasem dla nas całkiem zaskakujących: wykazuje na przykład, że praktycznie każdy z nas ma sławnych przodków, analizuje rolę religii w ewolucji człowieka i próbuje wytłumaczyć, dlaczego mężczyźni i kobiety inaczej postrzegają barwy. Przekonuje także, że czasem lepiej na stanowisku wymagającym wysokiego IQ zatrudnić pracownika o... niezłej muskulaturze.
Część materiału ukazywała się na łamach magazynu „New Scientist”.
O autorze
Robin Ian MacDonald Dunbar (ur. w 1947 w Liverpoolu) – brytyjski antropolog i biolog. Najbardziej znany jest ze swojej Liczby Dunbara (150), którą mierzy się maksymalną liczbę ludzi, z którymi dana osoba jest w stanie utrzymać w miarę stabilne i regularne relacje.
Opowieść Jerzego Besali przenosi nas tym razem w czasy antycznej Grecji, Rzymu i tak zwanych kultur barbarzyńskich, które zaznaczyły się decydująco w dziejach Europy: Celtów, Germanów i pierwszych Słowian.
Na przestrzeni wieków uczucia determinowały wiele posunięć politycznych; wpływały na kierunek zdarzeń, prowadzenie wojen, prawo, ekonomię, były przyczyną szaleństwa ludzi władzy, stanowiły źródło mniej lub bardziej sensownych decyzji. Czasy starożytne były okresem szczególnym dla biegu dziejów świata, gdyż wówczas właśnie pojawiły się filozofia, także uczuć, i próby jej praktycznego zastosowania w życiu. Przyjrzyjmy się więc temu ważnemu okresowi w historii cywilizacji europejskiej przez szkiełko powiększające relacji damsko-męskich, miłości?nienawiści, radości?smutku, pogody?depresji i wielu innych uczuć.
W kulturze grecko-rzymskiej uczucia raczej redukowano lub represjonowano jako niewygodne w społecznym i politycznym działaniu. Ale choć Grecy i Rzymianie bardzo się starali, by wyprzeć uczucia i emocje na rzecz areté i virtutis, czyli maski dzielności, one mimo to wracały - często jako kosztująca fortunę, niewytłumaczalna miłość do heter lub uzależnienie od miłości przybierające niekiedy równie dziwaczne, obsesyjne formy. Tak bywało kiedyś i tak jest do dziś.
W prezentowanej książce przedstawiciele różnych dyscyplin naukowych zastanawiają się nad obecnością mitu w świadomości i nieświadomości współczesnych społeczeństw. Rewolucja w sposobach komunikacji i gromadzenia wiedzy, która stanęła u podstaw formowania się społeczeństwa informacyjnego, przewartościowała wiele ustalonych dotąd pojęć i kategorii. Sprawiła też, że niektóre tradycyjne wartości pojawiły się w nowej konstelacji, wymagającej nowych przemyśleń i innych niż dotąd rozwiązań. Inaczej też niż kiedyś wygląda obecnie relacja między sferą mitów i racjonalnością. Ideał naukowej racjonalności nie pokrywa się bowiem dzisiaj z tym, co za racjonalność uważano jeszcze pięćdziesiąt lat temu, lecz dopuszcza on jako możliwe pojawienie się w dziedzinie nauki jakichś irracjonalnych wątków, co służyć ma, ostatecznie, rozwojowi samej nauki, gdyż badanie tych wątków wskazać może na istotne, dotąd nierozwiązane problemy. Prawdopodobnie więc to, czym w istocie będzie społeczeństwo informacyjne odsłoni się wówczas, gdy analizie poddane zostaną nie tylko teorie, hipotezy i procedury badawcze, ale także przeświadczenia, mniemania i mity.
Tom przedstawia ukształtowane w kulturze polskiej w XV?XX w. humanistyczne projekty antropologiczne, które wywodzą się z wzorców platońskiego (paideia) i cycerońskiego (humanitas) oraz z chrześcijańskiej nauki o człowieku. W ujęciach synchronicznych tom zarysowuje humanistyczne profile renesansu i epok porenesansowych. W perspektywie diachronicznej śledzi kontynuacje, przewartościowania i spory z dziedzictwem kulturowym. Przedmiotem obserwacji są głównie teksty literackie, interpretowane w kontekstach filozoficznych, religijnych i społecznych.
Autor, znany brytyjski psycholog, przedstawia historię nagości oraz stosunku do niej w poszczególnych epokach i społeczeństwach świata, skupiając uwagę na trzech aspektach: religijnym, politycznym oraz kultury popularnej. Zarówno ideolodzy religijni, jak i politycy, ikony popkultury oraz kontestatorzy używali nagości w charakterze instrumentu służącego swej ideologii, albo po prostu do dostarczenia rozrywki innym.
Od nagich hinduskich joginów i świętego Franciszka z Asyżu, do współczesnych czarownic związanych z ezoterycznym kultem wicca; od Lady Godivy do Lady GaGi - nagość wzbudza silne i często sprzeczne uczucia; może ekscytować albo gorszyć, może symbolizować niewinność lub pobudzenie seksualne, ścisły związek z naturą lub odrzucenie społeczeństwa z jego nakazami i normami - a nawet ponowne odrodzenie w sensie metaforycznym. Mistycy obnażali się pragnąc być bliżej Boga - specjaliści od reklamy dobrze wiedzą, że towar lepiej się sprzeda, gdy przy jego nazwie znajdzie się wizerunek nagiej kobiety.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
