Kaprysy op. 3 Karola Lipińskiego to dzieła łączące wirtuozerię z wyjątkową muzykalnością, stworzone jako odpowiedź na potrzeby repertuarowe młodego skrzypka-wirtuoza. Kompozycje te oferują pełen wachlarz technik skrzypcowych, takich jak dwudźwięki, akordy, gamy czy pasaże, wymagając jednocześnie opanowania gry legato, które przy nagromadzeniu trudności technicznych stanowi dodatkowe wyzwanie. Utwory charakteryzują się bogactwem melodycznym i śpiewnością, co nadaje im wyjątkowy urok. Kaprysy są doskonałym materiałem dydaktycznym, pomagającym w rozwijaniu warsztatu technicznego i muzycznego. Dzięki obecności partii akompaniującej na wiolonczelę ulubionego instrumentu Lipińskiego zyskują one dodatkowy walor kameralny. Wiolonczelowa partia, mniej wymagająca technicznie, jest idealna dla uczniów szkół muzycznych I i II stopnia oraz studentów, co czyni publikację uniwersalną i atrakcyjną zarówno na estradę, jak i do codziennej nauki.
Partita na skrzypce solo Grażyny Bacewicz powstała krótko po odbyciu przez artystkę studiów kompozytorskich w ramach stypendium w Ecole normale de musique w Paryżu pod kierunkiem Nadii Boulanger oraz instrumentalnych u legendarnego węgierskiego skrzypka Carla Flescha. Zetknięcie się z tymi dwiema wybitnymi osobowościami z pewnością wywarło ogromny wpływ na ówczesny styl muzyczny Bacewicz. Pierwowzór utworu był już gotowy na samym początku lat trzydziestych w wersji na skrzypce i fortepian. Kompozytorka postanowiła jednak wymienić jego pierwszą część i zaaranżować utwór na skrzypce solo. Trzyczęściowa Partita odznacza się z jednej strony ogromną żywiołowością części skrajnych, a z drugiej wyczuwalną paryską elegancją. Część środkowa Andante jest bardzo liryczną, nieco melancholijną pieśnią. Tak umiejętnie skontrastowane części tworzą kompozycję kompletną pod względem formy i bogactwa charakterów. Co ciekawe, rok powstania utworu (1935) zapisał się w życiorysie Grażyny Bacewicz jako ten, w którym otrzymała pierwsze wyróżnienie na I Międzynarodowym Konkursie Skrzypcowym im. Henryka Wieniawskiego. Artystka była wówczas we wspaniałej formie jako skrzypaczka, o czym świadczy ogromna wirtuozeria i efektowność powstałych wtedy utworów, m.in. Partity. Scherzo na skrzypce solo Grażyny Bacewicz to dzieło wyjątkowe i bardzo cenne. Po-szerza wciąż dość skromny repertuar na skrzypce bez towarzyszenia innego instru-mentu. Ten krótki, kilkuminutowy utwór, powstały w 1945 roku, jest miniaturą wirtuo-zowską. Motyw, który poddany zostaje ewolucjom w czasie przebiegu utworu zapre-zentowany jest początkowo w tonacji C-dur, by później modulować do wielu, czasem dość odległych tonacji w charakterystyczny dla wielu utworów kompozytorki, se-kwencyjny sposób. Pod warstwą humoru i wyrafinowanego dowcipu kryje się bogac-two pomysłów, które początkowo wydają się dość konwencjonalne, jednak wraz z biegiem utworu i coraz wnikliwszą jego analizą odsłaniają swoją muzyczną głębię. To lekkie, zwiewne i radosne Scherzo z pewnością przypadnie do gustu wszystkim skrzypkom poszukującym utworów efektownych, a przy tym niebanalnych. Będzie świetnym wyborem na każdą koncertową okazję, jako część recitalu lub jako samo-dzielny utwór na tzw. encore. Zaproponowana przeze mnie aplikatura opiera się w dużej mierze na pomysłach i pro-pozycjach kompozytorki. Sama była znakomitą skrzypaczką i doskonale wiedziała, jak opracować utwór, aby spełniał wymogi wygodnego i skutecznego wykonawstwa instrumentalnego.
Legenda na skrzypce i fortepian powstała jesienią 1945 roku. Tytuł utworu nawiązuje do jednej z najbardziej popularnych polskich miniatur skrzypcowych Legendy op. 17 Henryka Wieniawskiego. Możemy doszukać się wielu podobieństw między tymi utworami chociażby pod względem ich formy, pewnej dozy ruchliwości w partii fortepianu, intensywnej kulminacji z podobnym jak u Wieniawskiego glissandem i szybko opadającym pochodem gamowym w partii skrzypiec. Język muzyczny Grażyny Bacewicz jest jednak bardziej nowatorski, wyróżnia go ciekawa, charakterystyczna dla kompozytorki warstwa harmoniczna oraz ulotna, nieco tajemnicza melodia partii skrzypiec. Podobnie jak u Wieniawskiego, Legenda ma budowę trzyczęściową, w której środkowy, kontrastujący fragment, przez wolniejsze tempo oraz łagodniejsze współbrzmienia ma bardziej delikatny charakter i daje wrażenie odprężenia pomiędzy pełnymi ukrytego niepokoju częściami skrajnymi. Zaproponowana przeze mnie aplikatura opiera się w dużej mierze na pomysłach i propozycjach kompozytorki zawartych w autografie utworu. Sama była znakomitą skrzypaczką i doskonale wiedziała, jak opracować utwór, aby spełniał wymogi wygodnego i skutecznego wykonawstwa instrumentalnego. Jestem przekonana, że Legenda Grażyny Bacewicz stanie się utworem chętnie grywanym zarówno przez uczniów szkół muzycznych II stopnia, jak i wielu uznanych już w świecie artystów.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
