Teksty Ojców Kościoła i apokryfów Nowego Testamentu są dowodem na to, że już w najstarszej tradycji Kościoła zwięzły ewangeliczny opis narodzenia Jezusa był wzbogacany licznymi wątkami. Niektóre z nich przetrwały w umysłach i sercach wierzących do dzisiaj. Teksty te są również dowodem na to, że gwiazda, która kiedyś przyprowadziła pasterzy i magów do Betlejem jaśnieje również dzisiaj i pozostaje źródłem inspiracji dla kolejnych pokoleń. „Sławię Magów Boskim umysłem i podziwiam ich dary miłe Bogu. Przybyli z nimi do świętego Betlejem, nie bojąc się złości Heroda ani jego dzieciobójczego miecza. Szli za gwiazdą , która oświecała drogę, i w niej mieli wysokiego niebiańskiego przewodnika w trudnej podróży. Pragnę im towarzyszyć i ofiarować dary Temu, który został zrodzony, nawet jeśli On nie chce, byśmy przynosili mu takie dary jak złoto, mirrę i kadzidło. On bowiem jest Stwórcą wszystkich rzeczy i daje także nam to, co konieczne kiedy tego potrzebujemy. Zamiast złota pragnie On blasku wiary, zamiast mirry chce czystości duszy i ciała, a także nauki, głoszenia i wiary prawowiernej, zamiast kadzidła domaga się od nas słodkiej woni czynów, nie po to, by otrzymując je, wzbogacił się w jakiś sposób, ale by przez nie uczynił nas bogatszymi”. Sofroniusz z Jerozolimy, Homilia 1,3
Utwory św. Efrema (ok. 306373) i jego duchowego ucznia Jakuba z Sarug (451521) zaliczamy do poezji syryjskiej. Jest ona głęboko zakorzeniona w Biblii. Wynika to z ówczesnego przekonania, że żadne słowa nie są w stanie opisać niepojętego Boga. Można więc o Nim mówić jedynie za pomocą biblijnych obrazów wyjaśnianych alegorycznie lub symbolami i skojarzeniami. Jest to poezja zadziwienia nad Wcieleniem Syna Bożego, a jednocześnie nad dziewictwem i macierzyństwem Maryi. Czytając hymny Efrema, widzimy Maryję jako jaśniejącą niesłychaną wprost pięknością i świętością. Święty porównuje Jej czystość do bezgrzeszności samego Chrystusa, w czym widziano zapowiedź nauki o Niepokalanym Poczęciu. Tymczasem w twórczości Jakuba z Sarug dostrzegamy fascynację dobrocią Bożą i pięknem świata oraz przekonanie, że bardziej godne Boga jest raczej opiewanie niewypowiedzianej tajemnicy niż jej bezwstydnie badanie. Teksty te przyczyniły się do rozwoju kultu maryjnego w Kościele.
Błogosławiona Jadwiga Carboni (18801952) była włoską mistyczką i stygmatyczką. Jej życie od samego początku obfitowało w niezwykłe zjawiska. Jako niemowlę miała na piersi odciśnięty mały krzyżyk, który był widoczny do końca jej życia. Jako pięciolatka Jadwiga widziała swojego Anioła Stróża, bawiła się też z Dzieciątkiem Jezus, które Matka Boża podała jej z obrazu. W 1911 roku miała wizję Jezusa Ukrzyżowanego. Wówczas otrzymała dar stygmatów, które starała się ukrywać, nie chcąc wywoływać sensacji. Utrzymanie w tajemnicy nadprzyrodzonych zjawisk, które stały się jej udziałem, było jednak trudne: Jadwiga nie tylko uczestniczyła w męce Pańskiej, ale także rozmawiała z Matką Bożą, ze świętymi i duszami czyśćcowymi, lewitowała, doznawała ekstaz i bilokacji.
Encyklika Magnifica Humanitas. W trosce o osobę ludzką w dobie sztucznej inteligencjiPapież Leon XIVŻyjemy w czasach, w których sztuczna inteligencja dynamicznie zmienia oblicze świata, stawiając przed wiernymi świeckimi oraz duchownymi zupełnie nowe wyzwania moralne i społeczne. W obliczu tej cyfrowej rewolucji papież Leon XIV kieruje do nas swoje pierwsze oficjalne przesłanie encyklikę Magnifica Humanitas.Dla osób duchownych, duszpasterzy i liderów wspólnot, dokument ten stanowi bezcenne narzędzie formacyjne oraz gotowy fundament do prowadzenia dialogu z wiernymi zagubionymi w cyfrowym świecie. Dla katolików świeckich, w szczególności pracowników, programistów, przedsiębiorców i menedżerów sektora technologicznego jest to jednoznaczny drogowskaz moralny, przypominający o ich odpowiedzialności za kształtowanie struktur społecznych w duchu Ewangelii.Encyklika Magnifica Humanitas to głęboka analiza współczesnych zagrożeń, takich jak masowe wykluczenie zawodowe, zjawisko nisko opłacanych pracowników oraz zastępowanie ludzkiej pracy przez automatyzację. W świecie, w którym chatboty symulują empatię i przyjaźń, Leon XIV demaskuje iluzję relacji i ostrzega przed erozją więzi społecznych oraz samotnościąZapraszamy do pogłębionej lektury, dyskusji oraz wdrożenia wskazań encykliki Magnifica Humanitas w Waszych parafiach, środowiskach zawodowych i rodzinach. Odkryjmy razem, jak w dobie sztucznej inteligencji skutecznie chronić to, co w nas najpiękniejsze i najbardziej ludzkie.
Modlitewnik przeznaczony dla osób, które zmagają się z chorobą nowotworową, ich rodzin oraz dla tych którzy towarzyszą innym w ich cierpieniach. Znajdziemy w nim proste modlitwy zaczerpnięte z tradycji Kościoła oraz takie, które powstały w wyniku doświadczeń innych chorych. Oprócz modlitw czytelnik znajdzie w książce słowa wsparcia, świadectwa osób, które też walczyły z nowotworem oraz wskazówki, jak psychicznie poradzić sobie z tym trudnym doświadczeniem.
Autorzy "Modlitwy Celtów" dokonali tego, co wydawało się nieosiągalne - uchwycili prawdziwego ducha celtyckiego chrześcijaństwa. Znaleźli most łączący stare i nowe, potrafili tak jak mnisi Irlandii, Walii i Szkocji dostrzec w pogańskich symbolach zapowiedź Dobrej Nowiny. Zapraszają Czytelnika do wyruszenia w niezwykłą podróż, poznania dziejów chrześcijaństwa, wiary ludzi, którzy już dawno odeszli... Pozwala odkryć na nowo czym jest wiara radosna, bezwarunkowa i kreatywna oraz "miłość aniołów", wiatr, który "wspomaga od pleców" i „błogosławieństwo wielkich deszczy".
Książka zawiera bogaty zbiór pięknych modlitw i poezji, a jedna piękniejsza od drugiej. Są one żywym świadectwem niesamowicie głębokiej wiary – nie tylko teoretycznej ale naprawdę głęboko przeżywanej, która cechowała dawny Kościół celtycki bogaty w wielkie duchowe doświadczenie. Przebija z nich miłość do Boga, zaufanie do Niego i radość życia. Jest w nich podziw dla Boga i wspaniałych jego dzieł – pochylenie się nad człowiekiem i zadziwienie nad pięknem świata.
Ślady Miłości, które przemieniają
„Stygmatyczki. Kochać jak one” to książka o kobietach, które podjęły największe wyzwanie – oddały siebie całkowicie Bogu. Nie były niezwykłe z urodzenia, a jednak ich życie stało się znakiem, który inspiruje i porusza do dziś.
Nie cuda, lecz świadectwo
To nie jest zbiór cudownych historii ani katalog nadprzyrodzonych zjawisk. To opowieść o miłości, która boli, ale i przemienia. Książka nie skupia się na samych ranach, lecz na ich znaczeniu. Stygmaty były dla tych kobiet nie celem, ale pieczęcią ich wewnętrznej drogi – śladem po Miłości, która zaprasza każdego z nas do głębszego spotkania z Bogiem.
Dwanaście kobiet, dwanaście dróg
Każda z bohaterek tej książki miała własną historię. Jedne były pokorne i ciche, inne budziły kontrowersje. Niektóre były świętymi jeszcze za życia, inne musiały długo walczyć, by odnaleźć swoją drogę. Łączyło je jedno – pozwoliły się zranić Miłości i już nigdy nie cofnęły tego wyboru.
Czy świętość jest dla każdego?
To książka nie tylko o wyjątkowych wybrańcach. To również zaproszenie do refleksji nad własnym życiem. Nie trzeba nosić fizycznych ran, by mieć w sobie tęsknotę za czymś większym. Nie trzeba widzieć Boga, by pozwolić Mu działać. Każdy z nas nosi w sobie ranę Miłości – pytanie tylko, czy pozwolimy, by nas przemieniła.
Jest wiele świętych małżeństw, które przez całe życie wspierały się i szły wspólną drogą do Boga. Historia Elżbiety i Feliksa Leseur jest inna. Żyjąca na przełomie wieku XIX i XX para była bardzo dobrze dobrana. Ona doskonale wykształcona, kulturalna Paryżanka z dobrej rodziny, on wybitny lekarz, dziennikarz i polityk. Oboje wychowano w duchu katolickim. Łączyły ich wspólne pasje, miłość do książek i muzyki, dzieliło coś o wiele głębszego: światopogląd. Elżbieta była kobietą głębokiej, szczerej wiary, z którą nie afiszowała się na zewnątrz, ale którą żyła. Ludwik po ślubie okazał się równie żarliwym wojującym ateistą. Ona karmiła się dziełami duchowymi, on gromadził biblioteczkę książek modernistycznych. Na dodatek ze cel swej żarliwości obrał sobie Elżbietę….
W swych licznych pismach, po raz pierwszy zaprezentowanych w niniejszej książce, małżonkowie Elżbieta i Feliks dają świadectwo zadziwiającej i mądrej drogi, którą przeszli; miłości, która wzrastała pomimo różnic i cierpień każdego z nich. Wypracowany szacunek dla przekonań drugiej osoby, ich tolerancja i wzajemny podziw w końcu przyniosły owoce. Jednak to nie Elżbieta je zbierze…
Dlaczego warto o tym czytać? Bo to dobrze napisana, ale przede wszystkim mądra książka. Historia Elżbiety i Feliksa ma ogromny walor dla współczesnego, pogrążonego często w sporach i niezgodzie czytelnika, doświadczającego na co dzień rozłamów w rodzinie, w pracy, w kraju. Małżonkowie pokazują, jak kochać się i wspierać różniąc się w samym sercu swojej istoty. Jest to nie tylko możliwe, ale może być bardzo owocne.
Zaskakujący finał tej opowieści jest jak z scenariusza filmowego. Przekonajcie się sami – zapraszamy do lektury.
Stałe rozważanie życia Pana Jezusa umacnia i utwierdza duszę w unikaniu rzeczy próżnych i znikomych; po drugie – umacnia w zwalczaniu przygnębienia i przeciwności; po trzecie – uczy, co trzeba czynić, żeby nie mogły się wdzierać do naszego życia albo nas mamić różne braki – a to dlatego, że domaga się tego doskonałość cnót. Zatem kto Go naśladuje, nie może pobłądzić ani się pomylić.
(ze Wstępu do Medytacji o życiu Chrystusa)
Ćwiczenia duchowe św. Bonawentury powstały na prośbę siostry klaryski, która poprosiła Świętego o wskazówki do codziennych medytacji. Autor zachęca w nich do poznawania Boga przez „rozważanie sercem” czyli pobożne rozpamiętywanie życia Pana Jezusa i Jego nauki. W tym celu zamieścił w swoim dziele liczne teksty biblijne, wyjątki z pism św. Bernarda z Clairvaux oraz praktyczne wskazówki, jak je interpretować. Codzienna kontemplacja wybranych przez niego tekstów miała na celu nie tylko zatrzymać przy nich myśl, ale nade wszystko serce, by osiągnąć intymną więź z Bogiem.
Medytacje nazywane „mistyczną biografią Chrystusa” od wieków są uznawane przez wiernych za arcydzieło kanonu klasyki duchowości i jeden z fundamentów pogłębiania życia duchowego. Autor doskonale połączył w nich kontemplację z życiem codziennym, a przez nauczanie o życiu miłością Bożą nieustannie przypomina nam o ludzkiej słabości i o obowiązkach pokuty i miłosierdzia.
Przeniknięte ideą miłości rady Świętego zwanego Doktorem Serafickim, pozostają nadal aktualne i przemawiają do serc również dzisiaj, bez względu na wiek i wykształcenie wierzących.
Niech do lektury zachęcą nas słowa autora, które skierował do swojej córki duchowej:
„Proszę Cię tedy córko najmilsza, abyś tę pracę moją, którą na chwałę Pana Jezusa, a Twój i mój własny pożytek podjąłem, chętnie przyjęła, i jeszcze chętniej, a wytrwale ćwiczyła się w odbywaniu tych oto Rozmyślań”.
Co naprawdę dzieje się z duszą po śmierci? Dzięki doświadczeniom mistycznym wybranych osób możemy przekroczyć próg śmierci i zobaczyć tę rzeczywistość ich oczami. Poruszające obrazy czyśćca kreślone m.in. przez św. Faustynę, Ojca Pio, św. Katarzynę z Genui, Mechtyldę z Hackeborn oraz Marię Simmę czy Natuzzę Evolo ukazują nie tylko cierpienie dusz, ale także nadzieję i miłość, które tam odnajdują. Oczyszczenie dusz dokonuje się bowiem w spotkaniu niezmierzonego miłosierdzia Boga z ludzką grzesznością.
Każda wizja jest też głośnym i rozpaczliwym wołaniem o pomoc skierowanym do żyjących. Wyraża się ono najczęściej prośbami o modlitwę, o akty pokuty i wyrzeczeń ofiarowywanych w intencji dusz czyśćcowych. Dlatego w książce znajdują się proponowane przez Kościół formy pomocy tym, którzy już odeszli. Tak naprawdę jednak jest to wołanie nie o konkretne czyny, czy modlitwy z naszej strony, ale o miłość. To miłość uwalnia dusze naszych bliskich z czyśćca.
Gdy odchodzi ktoś nam bliski, obok bólu rodzi się w nas też niepokój o to, co się z nim dzieje „po tej drugiej stronie”. Czy zaznał już spokoju? Czy spoczął w ramionach kochającego Ojca? Czy też może śmierć zastała nie do końca przygotowanym na to spotkanie?
Doświadczenia mistyków i niezwykłe zdarzenia, które miały miejsce na przestrzeni wieków pokazują, że ci, którzy odeszli, potrzebują naszego wsparcia. Czasem upominają się o nie bardzo dobitnie. Książka przedstawia materialne ślady, które towarzyszyły odwiedzinom dusz czyśćcowych. Eksponaty z rzymskiego Muzeum Dusz Czyśćcowych, ale także tajemnicze przykłady z Polski, uświadamiają, że potrzeba modlitwy za zmarłych jest ogromna.
Dlatego w książce zawarte jest także tygodniowe nabożeństwo Krótka wędrówka po czyśćcu ułożone przez wielkiego orędownika modlitwy za dusze czyścowe i założyciela rzymskiego muzeum, Ojca Victora Jouëta. Codzienne rozważania zawierają dialogi z cierpiącymi duszami, modlitwy oraz akty wyrzeczeń składanych w ich intencji, które są odpowiedzią na ich ciche błagania o ulgę.
Książka staje się duchowym mostem łączącym świat żywych oraz tych, którzy przeszli na drugą stronę. To głęboka opowieść o miłości, która wykracza poza granice śmierci.
W XV wieku miało miejsce niezwykłe wydarzenie – niemieckiemu pasterzowi ukazało się Dzieciątko Jezus w otoczeniu 14 Świętych Wspomożycieli. Poleciło, by ludzie zwracali się do nich w trudnych czasach w swoich potrzebach. Wśród tych świętych orędowników są tacy, do których chętnie się zwracamy nawet dzisiaj, jak św. Krzysztof, św. Katarzyna, św. Barbara, ale też tacy, których wzywamy obecnie rzadziej np. św. Cyriak (chroniący przed opętaniem), św. Pantaleon (orędownik w ciężkich chorobach), czy św. Eustachy, którego można prosić o wstawiennictwo w trudnych sytuacjach. W książce przeczytamy o historii tego wydarzenia, poznamy żywoty wymienionych tam Świętych oraz znajdziemy modlitwy za ich wstawiennictwem .
Liczne cuda wskazują, że Pan Bóg również dzisiaj spełnia obietnicę daną przed wiekami prostemu pasterzowi i obdarza łaskami tych, którzy proszą o orędownictwo Czternastu Świętych Wspomożycieli.
Komiczna i przenikliwa powieść obyczajowa o grupie kilku trzydziestolatków, dawnych przyjaciół z nowojorskiego college'u, którzy spotykają się po kilku latach na weselu jednej z przyjaciółek. Większość singli się zna (a nawet ze sobą romansowało!), ale jest też dwóch obcych - i nie wiadomo, jak się zachowają. Już przed samym ślubem jest gorąco od emocji, a podczas nocy weselnej dochodzi - jak to często bywa i w życiu - do nieoczekiwanych konfrontacji, które przynoszą w sumie oczyszczające skutki. Każdy z singli odpowiada sobie podczas tej nocy kogo (lub czego) najbardziej potrzebuje w życiu - i próbuje to zrealizować.
Pierwsze książki, jakie powstały na temat Six Sigma, sprawiały wrażenie łączenia wielu tematów, które wydawały się zupełnie ze sobą niezwiązane, co powodowało, że firmy wdrażały metodę niejako na siłę. Z upływem czasu i dzięki coraz szerszemu zastosowaniu jedna rzecz stała się jasna: istotne jest to, aby ludzie i organizacje, w których pracują, byli ważniejsi niż jakakolwiek stosowana metoda. Sama metoda musi być elastyczna i posiadać zdolności dostosowania się do zaistniałych potrzeb.
Właśnie dlatego należało stworzyć coś, co byłoby zgodne ze specyfiką i potrzebami instytucji bankowych. Wybraliśmy zatem najlepsze z zagadnień mieszczących się w obszarze Six Sigma, dołączyliśmy do tego metodologię lean, tworząc jedną całość.
Następnie przyszedł czas wytężonej pracy, mającej na celu dostosowanie zagadnień do specyfiki, jaką charakteryzują się instytucje finansowe. Temu wszystkiemu nadaliśmy jedną nazwę: lean banking, „szczupły bank”, w którym wszystkie procesy przebiegają sprawnie, spełniając oczekiwania klientów w sposób natychmiastowy i najlepszy z możliwych.
Książka przedstawia zastosowanie najlepszych metodologii: Six Sigma (redukcja kosztów braku jakości) oraz lean (redukcja marnotrawstwa) dostosowanych w taki sposób, że stały się one zespoloną całością nazwaną lean banking.
Życie ks. Dolindo Ruotolo było naznaczone cierpieniem – doświadczył skrajnej nędzy, przemocy fizycznej, upokorzenia, choroby, zrujnowania życiowych planów i reputacji. Mimo to w jego tekstach próżno szukać narzekania czy boleści. Wręcz przeciwnie – są pełne ufności i pokoju. Widać w nich niezachwianą pewność, że cokolwiek, by się działo, człowiek jest bezpieczny w Bożych rękach. Jak się tego nauczyć?
Książka stanowi garść refleksji tego niezwykłego kapłana z Neapolu o tym, jak powinniśmy podchodzić do trudności, niepowodzeń, cierpienia, które spotykają nas w codziennym życiu. Ks. Dolindo prowadzi nas w ten sposób do zawierzenia Jezusowi. Zachęca do szukania dobra w tym, czego doświadczamy, odkrywania śladów Bożej miłości i działania w naszym życiu, otwarcia na Ducha Świętego, modlitwy… Bo wszystkie takie doświadczenia budują w nas większe zaufanie do Boga. Ten, który sam był mistrzem zaufania w doświadczeniu, przekazuje nam również, jak kształtować w sobie takie zawierzenie, dzięki któremu żadne trudności nas nie wystraszą i nie złamią.
Biała obwoluta okolicznościowa Pamiątka I Komunii Świętej Najnowsze wydanie cenionej Biblii Warszawsko-Praskiej w przekładzie biskupa Kazimierza Romaniuka, przygotowane w nowym, poręcznym formacie. Publikacja została opracowana z myślą o młodzieży oraz wszystkich, którzy chcą lepiej zrozumieć treść Pisma Świętego. Książkę poprzedza 32-stronicowy wstęp edukacyjny, który w przystępny sposób wprowadza w najważniejsze zagadnienia biblijne m.in. powstawanie Biblii, kształtowanie się jej kanonu, biblijny obraz świata i człowieka, znaczenie Bożego natchnienia oraz zasady czytania i interpretacji tekstów biblijnych.
Najnowsze wydanie cenionej Biblii Warszawsko-Praskiej w przekładzie biskupa Kazimierza Romaniuka, przygotowane w nowym, poręcznym formacie. Publikacja została opracowana z myślą o młodzieży oraz wszystkich, którzy chcą lepiej zrozumieć treść Pisma Świętego. Książkę poprzedza 32-stronicowy wstęp edukacyjny, który w przystępny sposób wprowadza w najważniejsze zagadnienia biblijne m.in. powstawanie Biblii, kształtowanie się jej kanonu, biblijny obraz świata i człowieka, znaczenie Bożego natchnienia oraz zasady czytania i interpretacji tekstów biblijnych.
Książka zawiera wypowiedzi Ojca Świętego Franciszka skierowane do młodych oraz teksty wypowiedzi z Podróży Apostolskiej do Polski na XXXI Światowe Dni Młodzieży w Krakowie. Szczególnie istotną treścią publikacji są pytania polskich biskupów i odpowiedzi Ojca Świętego podczas zamkniętego dla mediów spotkania z Polskim Episkopatem w katedrze na Wawelu.
Miłosierdzie i nieszczęśliwa to dwa słowa, których używa św. Augustyn, aby opisać spotkanie Jezusa z cudzołożnicą (por. J 8,1-11). Nie mógł znaleźć piękniejszych i bardziej zgodnych ze sobą słów, by uzmysłowić tajemnicę miłości Boga, wychodzącego na spotkanie grzesznika: „Dwoje pozostało: nieszczęśliwa i miłosierdzie” (In Joh 33,5). Ileż w tym opisie Bożego współczucia i sprawiedliwości! Płynąca z niego nauka rzuca światło na zakończenie Nadzwyczajnego Jubileuszu Miłosierdzia, wskazując jednocześnie drogę, którą mamy podążać w przyszłości.
1. Ta karta Ewangelii słusznie może być traktowana jako ikona tego wszystkiego, co celebrowaliśmy w Roku Świętym, będącym czasem bogatym w miłosierdzie, które nadal chce być celebrowane i przeżywane w naszych wspólnotach. Miłosierdzie nie może być bowiem jakąś dygresją w życiu Kościoła, ale stanowi samo jego życie, czyniąc widoczną i namacalną głęboką prawdę Ewangelii. Wszystko objawia się w miłosierdziu; wszystko się rozstrzyga w miłosiernej miłości Ojca.
Szkice do książki ""Na moją pamiątkę"" są ostatnimi zapiskami autora w czasie mocno postępującej już choroby. Oparte na bogatych materiałach źródłowych oraz jego rozmyślaniach i rozważaniach są jego duchowym testamentem. Przekazuje w nich swoim czytelnikom umiłowanie Eucharystii, a także zachęca do głębszego jej zrozumienia oraz do czerpania z jej bogactwa. Rozmyślania zostały wzbogacone krótkimi opowiadaniami z morałem, z których również słynął ks. Mieczysław Maliński.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
