Publikacja stanowi czwarty tom serii wydawniczejprezentującej najważniejsze teksty Andrzeja Chłopeckiego - wybitnego muzykologa, teoretyka i krytyka muzycznego. Książka stanowi unikatowy zbiór tekstów i refleksji skoncentrowanych wyłącznie na muzyce i osobie Krzysztofa Pendereckiego. Autorzy wyboru tekstów, Jan Topolski i Sławomir Wieczorek, podzielili je na siedem części, a całość tomu zaprojektowali jako architekturę łuków tematycznych i czasowych, spiętych z obu stron największym łukiem opartym o rozważania na temat Pasji według św. Łukaszai VIII Symfonii. W książce przeplatają się zarówno teksty drobne - recenzje, sprawozdania, relacje i szkice, jak i obszerne eseje, diagnozy, artykuły i felietony, omawiające kolejno twórczość religijną Pendereckiego, filmową i operową oraz instrumentalną. Refleksje Chłopeckiego dotyczą także m.in. biografii Pendereckiego, jego partytur, recepcji utworów, postawy dojrzałego twórcy oraz dorobku z perspektywy XXI wieku. Przedrukowana po raz pierwszy, z nieznacznymi skrótami, praca magisterska Chłopeckiego na temat Pasji według św. Łukasza zamyka całość w epilogu, który w układzie książki pełni rolę swoistego aneksu dla zainteresowanych szczegółowymi analizami dzieła oraz muzykologicznym i akademickim warsztatem krytyka.
Józef Koffler (1896–1943/1944) – pierwszy polski dodekafonista, jeden z najwybitniejszych polskich kompozytorów XX wieku i jedna z najbardziej tragicznych postaci muzyki polskiego modernizmu. Studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Wiedeńskiego, później jednak przeniósł się na Wydział Filozofii, gdzie podjął studia muzykologiczne. Po uzyskaniu doktoratu (rozprawa o kolorystyce orkiestrowej Felixa Mendelssohna) osiadł na stałe we Lwowie, gdzie nauczał harmonii, form muzycznych, instrumentacji oraz kompozycji. Był twórcą o wyjątkowej wyobraźni, który jako pierwszy odważył się przeszczepić idee szkoły wiedeńskiej na grunt polski, łącząc surową dyscyplinę serii z neoklasyczną przejrzystością i niespotykaną dyscypliną formy. Jego działalność twórczą i pedagogiczną brutalnie przerwała wojna. Po zajęciu Lwowa przez wojska niemieckie w 1941 roku Koffler podjął dramatyczną próbę ocalenia siebie i swojej rodziny, lecz nie zdołał uniknąć Zagłady. Okoliczności jego śmierci nie zostały w pełni wyjaśnione. Pozostawił jednak twórczość, która do dziś intryguje nowoczesnością, dyscypliną formy i odwagą w poszukiwaniu własnego języka dźwiękowego.
Czas rozstrojony. Muzyka i nadejście ery nowoczesnej Juliana Johnsona to przełomowa publikacja naukowa obejmująca swoim zakresem dzieje muzyki od renesansu do nowoczesności. Autor z niebywałą erudycją porusza się między różnymi obszarami humanistyki, zarówno w jej wymiarze naukowym, jak i tym łączącym się z uprawianiem sztuki, błyskotliwie ukazując powiązania między rozmaitymi dziedzinami. Z perspektywy zarówno teoretyka muzyki, jak i kompozytora oświetla związki muzyki z historią sztuki, filozofią idei, estetyką, a także z rozwojem technologii i nauki, pokazując, że nie są to zjawiska oderwane od siebie, ale wręcz ściśle powiązane, z którymi człowiek w swej podmiotowości styka się także na co dzień. Johnson przywołuje kanoniczne już dzieła muzyczne i na ich przykładzie udowadnia, jak wskazuje tłumaczka niniejszej książki, że muzyka zwiastuje "zmiany, które podmiot, uwikłany w czas historyczny, odbiera zazwyczaj jako przedwczesne lub spóźnione, niemal zawsze przychodzące nie w porę", zaś "liczne pęknięcia, opóźnienia, przyspieszenia i dysonanse" powstające w procesie krystalizowania się czasów nowożytnych są przejawami "czasu rozstrojonego".
"Po prostu za dużo słów" to barwna, pogłębiona rozmowa poświęcona karierze kompozytorskiej i pedagogicznej Lidii Zielińskiej, inkrustowana anegdotami rodzinnymi i towarzyskimi, wydobywanymi przez kompozytora Dominika Puka, absolwenta profesorki, i skrzypaczkę Annę Zielińską, prywatnie córkę kompozytorki Pustynnienia.W tych "słownych pejzażach" przeplatają się wątki z obszarów sztuki, kultury, polityki, socjologii, nauki i technologii. Ostatecznie jednak rozmowa zawsze powraca do muzyki - odczuwanej nawet "przez drgania w organizmie". Obejmuje ona między innymi eksperymenty w zakresie technik, form i idei twórczych, eksplorację nowych technologii, a także poszukiwanie równowagi między tradycyjnymi instrumentami akustycznymi a elektroakustycznymi. W poszczególnych wątkach rozmowy toczą się wokół autorskich instalacji i realizacji projektów intermedialnych, refleksji teoretycznej - szczególnie nad kulturą Dalekiego Wschodu oraz pejzażem dźwiękowym (soundscape) - a wreszcie próby uchwycenia przewartościowań, które odcisnęły piętno na muzyce Zielińskiej w ostatnich dwóch dekadach. To także słodko-gorzka opowieść o byciu kobietą kompozytorką w patriarchalnym świecie, potrzebie dążenia do niezależności twórczej i finansowej, o życiu artystów w PRL-u, wartości otwierania się na inność, zagrożeniach dostrzeganych w aktualnej sztuce i tych płynących z unifikacji kulturowej.Z rozmów wyłania się portret artystki dążącej do niezależności twórczej, artystki osobnej, z radością chłonącej i przetwarzającej wszystko, co życie niesie, otwartej na to, co nowe, na czerpanie "z ogrodu nauk", by przywołać tytuł jednego z jej utworów, a przede wszystkim na drugiego człowieka.
Tomasz Sikorski (1939-1988) to kompozytor wyklęty? Wyrzut sumienia pokolenia? Głos odrębny, wyprzedzający swoje czasy i niezrozumiany za życia? Wszystkie te określenia pasują do Sikorskiego - zjawiska osobnego w polskiej muzyce drugiej połowy XX wieku.Przypisywano go do sonorystów, wkładano do szuflady minimalizmu, a on wciąż był gdzieś indziej. Opętany ideami zwielokrotnienia i redukcji, doszedł do zupełnie unikatowego stylu, rozpoznawalnego od pierwszych sekund. Muzykę Sikorskiego przenikają echa i dzwony, wybrzmiewania i pauzy, trytony i rytm utykającego kroku. Jego utwory wymagają nowego sposobu słuchania i dopiero niedawno doczekały się uznania odbiorców, a kompozytor stał się twórcą kultowym.Książka jest próbą reportażowego portretu Tomasza Sikorskiego, opartą na rozmowach z jego przyjaciółmi i znajomymi, listach, dokumentach i psychoanalizach. Oddzielne rozdziały poświęcono wybranym dziełom, a także ulubionym obsadom i motywom twórcy. Inne dotyczą najważniejszych postaci, miejsc i wydarzeń z życia kompozytora, składając się na wielogłosowy kontrapunkt.
Zbiór najbardziej znanych utworów fortepianowych Ignacego Jana Paderewskiego - cenionego na całym świecie wirtuoza fortepianu. który pozostawił po sobie bogaty dorobek obejmujący dzieła sceniczne, orkiestrowe, kameralne i solowe. Ta publikacja skupia się na jego najbardziej znanych utworach fortepianowych, oferując pianistom możliwość obcowania z muzyką pełną pasji i wyrafinowanego stylu.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
