Constantin Floros jest jednym z pionierów przezwyciężenia formalistycznego paradygmatu analizy muzycznej. Stworzył teoretyczne podwaliny "muzycznej egzegetyki" i przedstawił interpretacje, które trwale zmieniły obraz muzyki XIX i XX wieku.W książce "Człowiek, miłość i muzyka", stanowiącej jego naukowe i życiowe credo, Floros przywraca zmarginalizowane w XX wieku humanistyczne aspekty muzyki. Wychodząc od pytania o znaczenie muzyki w ogóle, rozprawia się z przestarzałymi wyobrażeniami, takimi jak pojęcie "muzyki absolutnej". Opierając się na nowych badaniach interdyscyplinarnych oraz na licznych, często nieznanych, dokumentach, wykazuje, że muzycznych arcydzieł, od Monteverdiego do Berga, można słuchać jako dźwiękowego języka miłości: że muzyka Mozarta zawiera cały repertuar figur wyrażających czułość, że w dziełach Schumanna znaleźć można ukryte przesłania dla Clary Wieck, że w dramatach muzycznych Wagnera człowiek, miłość i muzyka tworzą nierozdzielną jedność, że opera "Salome"Straussa jest wyrazem psychopatologii miłości. Ponadto temat "muzyki humanistycznej" poruszony zostaje w kontekście innych twórców, m.in. Holsta, Messiaena, Stockhausena.
Publikacja stanowi czwarty tom serii wydawniczejprezentującej najważniejsze teksty Andrzeja Chłopeckiego - wybitnego muzykologa, teoretyka i krytyka muzycznego. Książka stanowi unikatowy zbiór tekstów i refleksji skoncentrowanych wyłącznie na muzyce i osobie Krzysztofa Pendereckiego. Autorzy wyboru tekstów, Jan Topolski i Sławomir Wieczorek, podzielili je na siedem części, a całość tomu zaprojektowali jako architekturę łuków tematycznych i czasowych, spiętych z obu stron największym łukiem opartym o rozważania na temat Pasji według św. Łukaszai VIII Symfonii. W książce przeplatają się zarówno teksty drobne - recenzje, sprawozdania, relacje i szkice, jak i obszerne eseje, diagnozy, artykuły i felietony, omawiające kolejno twórczość religijną Pendereckiego, filmową i operową oraz instrumentalną. Refleksje Chłopeckiego dotyczą także m.in. biografii Pendereckiego, jego partytur, recepcji utworów, postawy dojrzałego twórcy oraz dorobku z perspektywy XXI wieku. Przedrukowana po raz pierwszy, z nieznacznymi skrótami, praca magisterska Chłopeckiego na temat Pasji według św. Łukasza zamyka całość w epilogu, który w układzie książki pełni rolę swoistego aneksu dla zainteresowanych szczegółowymi analizami dzieła oraz muzykologicznym i akademickim warsztatem krytyka.
Czas rozstrojony. Muzyka i nadejście ery nowoczesnej Juliana Johnsona to przełomowa publikacja naukowa obejmująca swoim zakresem dzieje muzyki od renesansu do nowoczesności. Autor z niebywałą erudycją porusza się między różnymi obszarami humanistyki, zarówno w jej wymiarze naukowym, jak i tym łączącym się z uprawianiem sztuki, błyskotliwie ukazując powiązania między rozmaitymi dziedzinami. Z perspektywy zarówno teoretyka muzyki, jak i kompozytora oświetla związki muzyki z historią sztuki, filozofią idei, estetyką, a także z rozwojem technologii i nauki, pokazując, że nie są to zjawiska oderwane od siebie, ale wręcz ściśle powiązane, z którymi człowiek w swej podmiotowości styka się także na co dzień. Johnson przywołuje kanoniczne już dzieła muzyczne i na ich przykładzie udowadnia, jak wskazuje tłumaczka niniejszej książki, że muzyka zwiastuje "zmiany, które podmiot, uwikłany w czas historyczny, odbiera zazwyczaj jako przedwczesne lub spóźnione, niemal zawsze przychodzące nie w porę", zaś "liczne pęknięcia, opóźnienia, przyspieszenia i dysonanse" powstające w procesie krystalizowania się czasów nowożytnych są przejawami "czasu rozstrojonego".
"Po prostu za dużo słów" to barwna, pogłębiona rozmowa poświęcona karierze kompozytorskiej i pedagogicznej Lidii Zielińskiej, inkrustowana anegdotami rodzinnymi i towarzyskimi, wydobywanymi przez kompozytora Dominika Puka, absolwenta profesorki, i skrzypaczkę Annę Zielińską, prywatnie córkę kompozytorki Pustynnienia.W tych "słownych pejzażach" przeplatają się wątki z obszarów sztuki, kultury, polityki, socjologii, nauki i technologii. Ostatecznie jednak rozmowa zawsze powraca do muzyki - odczuwanej nawet "przez drgania w organizmie". Obejmuje ona między innymi eksperymenty w zakresie technik, form i idei twórczych, eksplorację nowych technologii, a także poszukiwanie równowagi między tradycyjnymi instrumentami akustycznymi a elektroakustycznymi. W poszczególnych wątkach rozmowy toczą się wokół autorskich instalacji i realizacji projektów intermedialnych, refleksji teoretycznej - szczególnie nad kulturą Dalekiego Wschodu oraz pejzażem dźwiękowym (soundscape) - a wreszcie próby uchwycenia przewartościowań, które odcisnęły piętno na muzyce Zielińskiej w ostatnich dwóch dekadach. To także słodko-gorzka opowieść o byciu kobietą kompozytorką w patriarchalnym świecie, potrzebie dążenia do niezależności twórczej i finansowej, o życiu artystów w PRL-u, wartości otwierania się na inność, zagrożeniach dostrzeganych w aktualnej sztuce i tych płynących z unifikacji kulturowej.Z rozmów wyłania się portret artystki dążącej do niezależności twórczej, artystki osobnej, z radością chłonącej i przetwarzającej wszystko, co życie niesie, otwartej na to, co nowe, na czerpanie "z ogrodu nauk", by przywołać tytuł jednego z jej utworów, a przede wszystkim na drugiego człowieka.
Tomasz Sikorski (1939-1988) to kompozytor wyklęty? Wyrzut sumienia pokolenia? Głos odrębny, wyprzedzający swoje czasy i niezrozumiany za życia? Wszystkie te określenia pasują do Sikorskiego - zjawiska osobnego w polskiej muzyce drugiej połowy XX wieku.Przypisywano go do sonorystów, wkładano do szuflady minimalizmu, a on wciąż był gdzieś indziej. Opętany ideami zwielokrotnienia i redukcji, doszedł do zupełnie unikatowego stylu, rozpoznawalnego od pierwszych sekund. Muzykę Sikorskiego przenikają echa i dzwony, wybrzmiewania i pauzy, trytony i rytm utykającego kroku. Jego utwory wymagają nowego sposobu słuchania i dopiero niedawno doczekały się uznania odbiorców, a kompozytor stał się twórcą kultowym.Książka jest próbą reportażowego portretu Tomasza Sikorskiego, opartą na rozmowach z jego przyjaciółmi i znajomymi, listach, dokumentach i psychoanalizach. Oddzielne rozdziały poświęcono wybranym dziełom, a także ulubionym obsadom i motywom twórcy. Inne dotyczą najważniejszych postaci, miejsc i wydarzeń z życia kompozytora, składając się na wielogłosowy kontrapunkt.
Zbiór najbardziej znanych utworów fortepianowych Ignacego Jana Paderewskiego - cenionego na całym świecie wirtuoza fortepianu. który pozostawił po sobie bogaty dorobek obejmujący dzieła sceniczne, orkiestrowe, kameralne i solowe. Ta publikacja skupia się na jego najbardziej znanych utworach fortepianowych, oferując pianistom możliwość obcowania z muzyką pełną pasji i wyrafinowanego stylu.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
