Na co dzień towarzyszą Ci lęk i samotność? Zmagasz się z chorobą nowotworową i nie wiesz, jak sobie poradzić? Straciłaś już nadzieję? Brakuje Ci wiary w siebie?nWiedz, że nie jesteś sama! Miliony kobiet znalazły się w podobnej sytuacji. Jedną z nich jestem ja, Milena Ziemba, autorka tej książki.nJestem znana jako Kora i doskonale wiem, co to przez lata pielęgnowany lęk, samotność i choroba nowotworowa. Metodą małych kroków stawianych codziennie doszłam do punktu, w którym mogę śmiało napisać: JESTEM SZCZĘŚLIWA. Udowadniam, że my, kobiety, mamy niesamowity potencjał i zdolność do wprowadzania do swojego życia pozytywnych zmian.nPrzeczytaj tę historię i obudź w sobie SIEBIE! Ty też możesz być szczęśliwa.nAlleluja i do przodu!nnMilena Ziemba, pseudonim KORA - czterdziestodziewięcioletnia kobieta od dwóch lat wolna od fikcyjnych relacji, wymuszonych uśmiechów i spotkań. Metodą małych kroków doszła na sam szczyt, wbrew i na przekór wielu osobom. Opisując w prosty sposób ostatnie trzynaście lat swojego życia, pragnie przekazać, że kobieta potrafi wrócić do samej siebie. Chce, abyśmy my, kobiety, pamiętały tylko o jednym: aby dawać sobie szansę. nNajtrudniejsze decyzje prowadzą do najlepszych rozwiązań.
„Złudnie spokojny dom” to historie z życia wzięte, ich autentyczność jest z lekka okraszona fikcją literacką. Powieść zawiera sporo tajemnic. Zastosowanie retrospekcji opóźnia, a tym samym wzmaga ciekawość ich odkrycia. Realistyczne opisy problemów psychologicznych i prób samobójczych kobiety z chorobą alkoholową, wątek zabójstwa oraz miłosne spotkania po latach, prostota języka – bez zbędnej patetyczności poruszają i zbliżają czytelnika do rzeczywistego świata postaci. Utwór przestrzega przed konsekwencjami „demonicznych” namiętności, które burzą „świat” głównej bohaterki oraz ukazuje piętno, jakie odciska zaborcza miłość matki względem syna. Nade wszystko w przekorny sposób książka niesie przesłanie, że warto pomagać, nie bacząc na honorarium, w myśl zasady: „lepiej zgrzeszyć nadmiarem dobroci i naiwności niż nadmiarem kalkulacji i nieufności”.
Katarzyna Domalewska (Dudek) – absolwentka Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu na Wydziale Pedagogiki i Filozofii Społecznej. Zajmuje się ezoteryką, czytaniem tarota i zabiegami reiki. Entuzjastka rozwoju wewnętrznego i inteligencji duchowej w integracji ze sztuką, mistycyzmem i psychologią. Bardzo wcześnie pojęła znaczenie słów Cycerona: „książka to najlepszy przyjaciel człowieka, a biblioteka to świątynia jego duszy”.
Od młodości pisze i zdobywa nagrody w konkursach poetyckich. Uważa się za starą, „dziewiętnastowieczną” duszę. Uwielbia rzeczy zabytkowe, z historią. Zaczytuje się w klasycznej literaturze – w dziełach Pasternaka, Dostojewskiego, Tołstoja, również w powieściach „Przygody Olivera Twista” i „Nędznicy”. Źródłem podziwu i inspiracji pozostają dla niej „Chłopi”, arcydzieło pióra Reymonta.
"Gdy ktoś zapyta mnie, czy nie jestem przypadkiem tym dobrym fizjoterapeutą, odpowiem, że mnie z kimś pomylił". Młody fizjoterapeuta, pełen ambicji i wiary w swój zawód, wyjeżdża do Niemiec, by zacząć nowe życie. Szybko jednak odkrywa, że praca, która miała dawać satysfakcję, staje się źródłem frustracji, wypalenia i wewnętrznych sprzeczności. Zderza się z niemiecką biurokracją, oczekiwaniami pacjentów i własnymi złudzeniami. W tym wszystkim musi znaleźć odpowiedź na najtrudniejsze pytanie: czy to nadal jego pasja, czy już tylko sposób na przetrwanie?nnBartosz Kupczyński - pasjonat podróży i niezależności finansowej. Zawodowo związany z fizjoterapią, ale to świat i edukacja finansowa zajmują go najbardziej. Miłośnik języków obcych, który potrafi zapytać o kawę w tylu językach, że nie jest w stanie jej wypić. Jego pasją jest odkrywanie świata - zarówno tego geograficznego, jak i finansowego - oraz pokazywanie innym, że zdrowe podejście do pieniędzy to przepustka do większej wolności. Na co dzień żongluje mapami, arkuszami kalkulacyjnymi i słownikami. W przerwach między wyjaśnianiem zawiłości inwestycji a planowaniem kolejnej podróży medytuje nad różnicami w lokalnych kuchniach (czyli zjada wszystko, co znajdzie). Wierzy, że edukacja finansowa to paszport do realizacji marzeń, a on chętnie pomaga ten paszport wyrobić - bez kolejki i zbędnych formularzy.
Jeśli chcesz świadomie podejść do tematu adopcji lub zakupu psa, to ten miniporadnik zdecydowanie jest dla Ciebie. Wspomoże Cię w podjęciu rozważnej decyzji, rozwieje Twoje wątpliwości lub wręcz przeciwnie - wzbudzi kolejne. Ta książka wskazuje wiele problemów, z którymi borykają się właściciele psów (nie tylko ci świeżo upieczeni): od mniej skomplikowanych, takich jak wybór miski czy smyczy, do sprawiających większą trudność kłopotów behawioralnych zwierzaka. Znajdziesz tu podpowiedzi dotyczące między innymi tego, na co zwrócić uwagę podczas wybierania karmy, w jaki sposób poprawnie uczyć psa czystości, jak stopniowo wdrożyć go do samotnego zostawania w domu, co robić, żeby zadbać o zdrowie psychiczne czworonoga oraz zbudować wzajemną relację opartą na poszanowaniu granic i na jasno sprecyzowanych zasadach.nZanim weźmiesz psa to książka o odpowiedzialności, jaka spoczywa na właścicielach czworonogów, więc zanim weźmiesz psa, przeczytaj ją i zaadoptuj świadomie. nnPaulina Zosiuk - z zamiłowania i wykształcenia zoopsycholog specjalizująca się w uspokajaniu psów za pomocą dotyku, a prywatnie opiekunka cudownego kundelka o imieniu Nero. Zawodowo pomaga właścicielom czworonogów w zrozumieniu potrzeb i zachowań psa oraz uczy ich sposobów skutecznej komunikacji z czworonogiem. Ukończyła studia inżynierskie na kierunku behawiorystyka zwierząt na Uniwersytecie Przyrodniczym w Lublinie, a magisterskie w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie na kierunku hodowla i ochrona zwierząt towarzyszących i dzikich - specjalność: zwierzęta towarzyszące. Dodatkowo ukończyła kurs masażu psów i kotów w Studium Fizjoterapii Zwierząt w Warszawie.
Czasami miłość przychodzi zbyt wcześnie, gdy jeszcze nie jesteśmy na nią gotowi. Jest piękna i prawdziwa, ale jednak zbyt krucha, żeby przetrwać. Czasami wystarczy jeden niewłaściwy ruch, jedno niewłaściwe słowo lub niewinne nieporozumienie i ta upragniona więź kruszy się jak przez przypadek upuszczony kryształ. Ania i Adrian, bohaterowie powieści Tylko jeden dzień, przekonali się o tym aż nazbyt dobrze. Czy gdy po wielu latach los znów przetnie ich ścieżki, będą umieli zbudować to, co kiedyś okazało się zbyt trudne? Czy może tym razem okaże się, że jest już dla nich za późno *** Jedyne, co Silentia lubi bardziej niż czytanie historii o miłości, to pisanie ich dla osób takich jak ona. Poetka od zawsze, autorka poczytnego, choć nieistniejącego już bloga z opowiadaniami typu fan fiction. Raz na jakiś czas opowiada historie miłosne, które mają tylko jeden cel - dać trochę odprężenia i uśmiechu zaprzyjaźnionym czytelniczkom i czytelnikom. Prywatnie mama dwójki kochanych łobuzów, od czasu do czasu chórzystka i okazjonalnie bardzo nieprofesjonalna malarka. Silentia gorąco wierzy, że każdemu człowiekowi pisana jest prawdziwa miłość. Ta jedna, jedyna i najpiękniejsza.
Drugi tomik poezji Magdaleny Mulawy - poetki urodzonej w Zamościu, mieszkającej w Krakowie z ukochanym mężem i kotem Indianą. Wychowana w miłości do książek i do Roztocza. Skończyła filologię romańską. Wyznaje samoświadomość i pracę nad sobą. Miłośniczka piłki nożnej i kawy.nn"Dzienniki psychiczne" to różne stany uczuć i emocji oraz świadomego ich umysłu wyrażone bogatym słownictwem i zabawą słowem, okraszone humorem.nnnnKamienie szlachetnenLimity wyczerpane na róż i czerwień jak łatwe wyborynSzmaragd i odwaga z odcieniem ametystu dwie wyblakłe nadziejenOnyks bliższy od rubinu nie tylko gdy świtanI perły zamiast snu w czas stawiania granicnA i tak wybieram granat jak puchar z kryształu pełen krwinŚcięte płaszczyzny szklanych życiorysównKrwawią życiem martwotą blaskiem twardych dninPosmakuj zanurz choćby palcenSmakuj odważnie do zyskania jestnWszystkonnnŚpij spokojnienChcę być oddzielnanI czasem wystarczy myślnPrzeżuta najdokładniejnCzasem zauważaćnJak sypki jest czasnnI ByćnBy nie przyjąć więcej niż mogę dać?nRzucił mnie tu wybórnW garści trzymam pęk drzew-kwiatównPtaki wiją gniazda w moich włosachnA moje ja szybuje i rośnienW nasnn"Na świecie jest zło" ot nowinanUśmiecha się i głaska liche liście skąpane w smogun"I możesz spać spokojnie?nPrzecież wojna schroniska gwałtynDramaty"n"Mogę najzupełniej" i nie pojmuj tego wcalenTy śpisz obok
"Potrafię ortografię" to nietypowy sposób na naukę ortografii, nie tylko dla dzieci. Świetna zabawa, przyjemna nauka - Tu wszystko znajdziesz, jeśli poszukasz. Bawi, uczy, wychowuje. Odkrywa talent, wyklucza dwóje. Pobudza wyobraźnię, więzi rozwija. Z taką lekturą wesoło czas mija. Kinga Pawlak - emerytowana dyplomowana nauczycielka edukacji wczesnoszkolnej i przedszkolnej z trzydziestoletnim stażem. W swojej pracy i życiu prywatnym zaobserwowała wiele sytuacji związanych z ortografią, której opanowanie nastręcza niezliczonych kłopotów niejednemu dorosłemu, a co dopiero dziecku przekraczającemu próg szkoły. Mając na uwadze, że nieznajomość ortografii często rzutuje negatywnie na dalsze życie młodego człowieka, swoje pomysły na naukę zasad pisowni z sukcesami wykorzystywała w pracy zawodowej. Z satysfakcją więc przekazuje tę książkę nie tylko dzieciom, ale i dorosłym, życząc udanej zabawy i przyjemności czerpanej z czasu spędzonego razem.
Mała foczka gubi się na oceanie. Zmarznięta i głodna dryfuje na lodowej krze. Czy to może skończyć się dobrze? Jeżeli trafi do domu świętego Mikołaja kto wie? Poznajcie przygody foczki Matimu łakomczuszki i uroczego urwisa w pełnej humoru i zwrotów akcji opowieści o poszukiwaniu akceptacji, przyjaźni i miłości
Dzień pocałunków zawiera wiersze wybrane przez autora spośród utworów powstałych w latach 2000-2016, pisanych początkowo do szuflady. Stanowią one próbę cofnięcia się do estetyki i uczuciowości romantycznej, odwrotem w stosunku do aktualnego kierunku rozwoju poezji współczesnej. To chęć opisania silnych emocji bardzo prostym i zrozumiałym językiem. W opinii autora zrozumiałe dla czytelnika jest głównie to, co należy do jego osobistego doświadczenia, jednak może on odczuć i pojąć także to, czego sam jeszcze nie doznał, nie przeżył. Autor stawia zatem na szczerość, autentyczność, również w przypadku, gdy sam jedynie próbuje zrozumieć, wyrazić i nazwać emocje życiowo mu obce.nPrawdziwość, szczerość i siła przekazu uczuć stoją tu zdecydowanie ponad dążeniem do oryginalności.nTomik ten jest więc pewnym eksperymentem, mającym wykazać, jak bardzo jeszcze można cofnąć się z głównej linii rozwoju poezji współczesnej, pozostając zrozumianym, bez oskarżenia o archaiczność.nnPaweł Antoni Baranowski wywodzi się z powojennego wyżu demograficznego, wychowanego na poezji wieszczów narodowych i muzyce klasycznej, tak zwanej poważnej.nChoć nie jest zawodowo związany z literaturą czy nawet ogólniej - pisarstwem, to od wielu lat pisze i upublicznia w internecie swoje wiersze, prozę poetycką, publicystykę i nowelki; początkowo na blogu redakcyjnym "Redakcja" tygodnika "Newsweek", a po jego likwidacji - na własnych blogach.nSzczególnie ceni sobie twórczość Cypriana Kamila Norwida, lecz także - w kontraście - Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego oraz kameralną muzykę baroku i klasyczną muzykę gitarową. Interesuje się lutnictwem, snycerstwem, fotografiką, techniką komputerową i programowaniem HTML.nWydany właśnie tomik wierszy jest jego debiutem książkowym.
Opowieść o człowieku, który w trakcie swojego życia odkrywa prawdę, a ona zmienia jego sposób postrzegania świata i samego siebie. Główny bohater, wywodzący się z przeciętnej rodziny, doświadcza objawienia podczas pobytu w areszcie. To właśnie tam uświadamia sobie, że do tej pory to on sam tworzył ten zły świat, podjudzany przez demony, szukając winy w innych, zamiast skupiać się na własnych wyborach i odpowiedzialności. nnJak wskazuje podtytuł, ta opowieść dotyczy każdego człowieka, który zastanawia się nad sensem istnienia, nad tym, dokąd zmierza świat, co czeka nas po śmierci, oraz nad tym, gdzie tkwi odpowiedź na te wszystkie pytania. To podróż w głąb ludzkiej duszy, pełna wewnętrznych zmagań i poszukiwań, która porusza fundamentalne kwestie egzystencjalne i duchowe. nnW "13. Apostole" prawda miesza się z fikcją.Christoph Magnum - urodzony na Pomorzu, w młodym wieku wyjechał z rodzicami do Niemiec, gdzie przeszedł i ukończył wszystkie etapy edukacji. Po osiągnięciu pełnoletności wrócił do Polski, zakładając swoją pierwszą firmę. Biegle włada językami: polskim, niemieckim oraz angielskim. Jego pasją jest psychologia, a szczególnie interesują go zaburzenia emocjonalne. nnZafascynowany twórczością Paulo Coelho oraz powieścią "Chata" Williama P. Younga postanowił spisać swoje doświadczenia i przemyślenia. Jego książki ukazują, jak zło na świecie walczy z dobrem, stawiając Boga zawsze na pierwszym miejscu. Inspiruje się publikacjami, które łączą w sobie elementy psychologii, filozofii oraz duchowości. Ceni literaturę z głęboką refleksją nad ludzką naturą i kondycją współczesnego człowieka. Prywatnie Christoph Magnum jest miłośnikiem literatury, podróży oraz muzyki klasycznej.
Tytułowy "Powsinoga" to jedna z 7 wierszowanych bajek dla dzieci i dorosłych autorstwa Jey Dee. Wszystkie opatrzone są kolorowymi ilustracjami. Każdy wiersz niesie w sobie ładunek emocji oraz zawiera przesłanie. Z wyjątkiem wiersza "Twój świt", do którego kanwą jest historia z "Przebudzenia" Anthony`ego de Mello - pozostałe opowieści autor sam wymyślił i/albo wyśnił. Dobrej lektury i niech każdy czytelnik znajdzie kiedyś swój dobry świt
"Ogólnie zgadzam się z Mateuszem, to porównanie do espresso bez cukru podkreśla surowość w jej intensywności u czytelnika, ale nie zgadzam się z tym, że jest to spontanicznie pisane, myślę, że wręcz odwrotnie: jest nadmiernie przemyślane, co paradoksalnie prowadzi do wrażenia chaosu w tekście. Skomplikowana struktura i nadmiar refleksji mogą sprawiać, że narracja wydaje się zapętlona w ślepych kopalnianych korytarzach imaginacji, ale to nie wynika z braku planowania. Wręcz przeciwnie: można odnieść wrażenie, że każdy fragment tekstu był intensywnie analizowany i konstruowany z dużą dbałością o szczegóły, co skutkuje pewnym rodzajem przeładowania obrazu. A co do tego, że napisał, że zastanawiał się, czy przy niektórych fragmentach być nadal czytelnikiem - świadczy to, że ten esej wymusza na nas rozważenie subiektywnych granic emocjonalnych w głębi, która jest trudna do zdefiniowania. Być może jest to siła tej książki albo wyzwanie, albo będzie to kolejny zaszczyt dla wydawnictwa w zadrukowywaniu makulatury, która przeminie z wiatrem, bo jak sam pisałeś, książka ma w sobie tylko tyle, ile czytelnik myśli nad nią."nnIga Procka
"Nie wszystko, co spotkało mnie w życiu, było złe, kiedyś odbierałam to zupełnie inaczej. Wiele sytuacji wybudowało we mnie zbroję, dzięki której dzisiaj jestem w stanie funkcjonować. Nauczyłam się, że życie polega na efekcie domina: jedna sytuacja tworzy drugą. I chociaż nieraz myślałam, że gorzej już być nie może, to dzisiaj mam wrażenie, że ta myśl przyciągała jeszcze gorsze sytuacje. Moja wiara w drugiego człowieka nieraz była zdeptana, moja miłość zlekceważona, a przyjaźń nadwyrężona. Ale zostałam wychowana w poczuciu, że ludzi się nie wymienia, a relacje można naprawiać. To poczucie pozwoliło mi nie zwariować i utrzymać rodzinę". Andżelika Ratajczaknn Andżelika Ratajczak i Krzysztof Weder to rodzeństwo znane w mediach społecznościowych z akcji charytatywnych i prowadzące sklep pod nazwą "Kokardeczka". Autorzy książki "Nie tak różowo" wydanej w 2024 r. przez wydawnictwo Pan Wydawca.
Dwudziesty pierwszy wiek. Wszyscy zalatani, śpieszący, ścigający się z czasem. Jak tu jeszcze znaleźć chwilę na przeczytanie dobrej książki? Zmęczeni po pracy i licznych innych obowiązkach padamy na twarz, a najlepiej odpoczywamy przy telewizji lub w Internecie. A książka? Kto na to ma czas? Może co najwyżej co trzeci emeryt. Jestem emerytką, ale nie znaczy to, że ta książka jest tylko dla emerytów. Wręcz przeciwnie.nnChciałabym zaprezentować moją biblioteczkę "w pigułce". Mam sporo książek dotyczących duchowości Kościoła katolickiego, które w ostatnich latach przeczytałam. Ponieważ ich treść jest jak "skarb znaleziony na roli", postanowiłam je rozpowszechnić, przedstawiając zwłaszcza te strony, które są dla mnie szczególnie bliskie, a dają nadzieję i pokój serca. Mamy pokój mimo drastycznego podziału między Polakami. Hybrydowe podjazdy reżimu Łukaszenki dodatkowo jeszcze próbują nas podłamać i przestraszyć. Przez nasze położenie geograficzne niemal od początku istnienia państwa Mieszka I narażeni jesteśmy niestety na wszelkiego rodzaju konflikty zewnętrzne.nnCieszmy się zatem słońcem, wiatrem i deszczem, świergotem ptaków i wonią kwiatów i ziół. Cieszmy się przyjaźnią z Bogiem, niech nic i nikt nam tego nie zakłóca. Co będzie potem? Nie wiadomo, ale miejmy wiarę i nadzieję, a najwięcej miłości i dobra w sobie. "Zło dobrem zwyciężaj". Życie jest bardzo krótkie, a przed nami wieczność. Jaka będzie? To zależy od nas teraz. Śpieszmy się kochać ludzi, bo odchodzą tak szybko...
W trakcie długiego majowego weekendu w podkrakowskiej wsi Liptowo zostaje popełnione morderstwo. Czy była to przypadkowa zbrodnia? Czy też zbrodnia w afekcie, czy może zaplanowana i kto miał powód, aby zabić? Zagadkę tę w ciągu kilkudniowego świątecznego dyżuru wraz z miejscową policją stara się skutecznie rozwiązać prokurator Ewelina Giemczyk. Musi ona działać wyjątkowo szybko ze względu na presję czasu oraz nieprzyjazne, a zaistniałe w trakcie postępowania okoliczności.nnPowieść ta nawiązuje do klasyki gatunku: kryminału w stylu "zamkniętego pokoju", w którym bohaterami zwykle nie są psychopaci, lecz tak zwani normalni ludzie mający swoje codzienne problemy i osobiste motywy. Stanowi zwięzły zapis jednego świątecznego dyżuru i dokonywanych w nim czynności wykrywczych, co przedstawione jest z perspektywy kobiety prokuratora.nnWartka akcja pełna jest nieoczekiwanych zwrotów, zaś nierozwleczona fabuła niepozbawiona elementów humorystycznych. A wszystko to okraszone niepublikowanymi dotąd wierszami oraz informacjami z polskiego imiennika, co stanowi dodatkowy atut tej powieści.nnEwa Maria Piasecka ? absolwentka studiów prawniczych uniwersytetów: Jagiellońskiego i Warszawskiego oraz aplikacji prawniczej w Krakowie, gdzie mieszka od zawsze.nnW dotychczasowej pracy ceni sobie to, że dane jej było w tym mieście, jak i w innych regionach kraju, wykonywać kilka różnych nie tylko związanych z prawem zawodów, w tym wychowawcy młodzieży, urzędnika, zawodowego kuratora sądowego oraz sędziego, a najdłużej prokuratora.nnBędąc na finiszu pracy etatowej, korzystając z zebranych doświadczeń, nadal pozostaje "na tropie przestępstw" w kolejnym, choć całkiem nowym charakterze.
Narcyz… Kimże jest narcyz? Czy to przeglądający się w lustrze piękny i zakochany w sobie młodzieniec? Czy to ktoś, kto ciągle potrzebuje zachwytu, jest nieustannie głodny uwagi innych i stale się chwali, jaki to jest świetny, wyjątkowy, utalentowany i zdolny? A może to ktoś znacznie gorszy niż można by przypuszczać w najśmielszych snach?
W sieci narcyza to swego rodzaju spowiedź Ani, historia kobiety, która (nie) poddała się urokowi Pawła i przez przypadek uwikłała się w niebezpieczną relację z narcyzem.
Anka to błyskotliwa kobieta z pokolenia X, a Paweł to inteligentny narcyz generacji Y. Spotkali się wczesną jesienią. Los sprawił, że tych dwoje tak różnych ludzi stanęło naprzeciw siebie, by jedno mogło brać, a drugie dawać. To spotkanie było grą, ich wspólnym tańcem, do którego on ją „zaprosił”, a ona, jak wiele empatycznych kobiet mierzących ludzi swoją miarą, przyjęła jego zaproszenie, ignorując głos intuicji, która podpowiadała „nie wchodź w to!”.
Ze szczerej rozmowy Ani z przyjaciółką dowiadujemy się, co tak naprawdę znaczy być narcyzem, jak go rozpoznać, jak się zachowuje i postępuje narcyz oraz w jaki sposób wyplątać się z tej toksycznej relacji. Ania w swojej opowieści dotyka istoty narcyzmu, obala mity i demaskuje narcyza ukrytego. Dzięki niej poznasz narcystyczne zaburzenie osobowości i nie ulegniesz narcystycznemu zawłaszczeniu.
Sięgnij po tę książkę i dowiedz się, czy kiedykolwiek na Twojej drodze stanął prawdziwy narcyz.
Karo de Novak urodziła się w małym mieście na zachodzie Polski. Lubi ludzi i zwierzęta, szczególnie psy i konie. Ukończyła pedagogikę na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. W sieci narcyza to jej debiut literacki. Napisała tę książkę, aby opowiedzieć o tym, co przydarzyło się jej przyjaciółce. Utwór adresowany jest do kobiet i mężczyzn w każdym wieku, którzy byli lub nadal są uwikłani w relację z narcyzem.
Słowo Boże jest skarbnicą wiedzy, dlatego warto do niej zaglądać i korzystać z jej rad w codziennym życiu. Nie tylko zmieni Twoje życie na lepsze, lecz przyczyni się, że będziesz lepszym człowiekiem, ojcem, mężem, matką i żoną.nPoza tym przestrzeganie wysokich zasad biblijnych odnoszących się do czystości i moralności uchroni Cię przed nabawieniem się wielu odrażających chorób (Księga Przysłów 23:27,28). Również zastosowanie się do biblijnego napomnienia, żeby zachować powściągliwość w jedzeniu i piciu, pomoże Ci zachować dobre zdrowie (Izajasza 5:11; 1 Koryntian 10:31).nBiblia także udziela odpowiedzi, dlaczego w życiu niedoskonałego człowieka nie da się uniknąć problemów. Jednak zawiera zasady, które umożliwiają rozwiązanie wielkich i małych problemów powstających w każdej dziedzinie życia każdego człowieka. Dzięki temu Pismo Święte informuje nas, jak w obecnych czasach, mimo przeciwności, możemy prowadzić lepsze i szczęśliwe życie, oraz zapewnia potulnym ludziom cudowną nadzieję na przyszłość.nBiblia Świętego Przymierza została przełożona z języka greckiego. Znajdziesz w niej odniesienia do oryginalnych słów i ich wyjaśnienie, co lepiej pomoże Ci zgłębić Słowo Boże. nnAndrzej Dorociński - szczęśliwy mąż, wnikliwy czytelnik Pisma Świętego. Od dzieciństwa zaszczepiano mu najwyższe mierniki Boże, przez co pokochał Boga i Jego Słowo, a to przyczyniło się do nauki języków oryginalnych: greki i hebrajskiego. Lubi czytać książki historyczne dotyczące czasów starożytnych i średniowiecznych. Jest gorliwym głosicielem Królestwa Bożego.
W „Słowach” Karoliny Serwickiej znajdziesz różne znaczenia i odniesienia do tego… słowa. Słowo jako kod, jako przekaz. Jaka jest świadomość słowa, jaka moc, jaka jego struktura? „To właśnie słowo – napisane, pokazane, usłyszane i przeczytane daje do myślenia, drażni, pobudza lub przynosi ukojenie, przywołuje wspomnienia, zapładnia wyobraźnię, skłania do działania lub refleksji”.
To ono nas rani, boli i może zniszczyć, ale też przynosi otuchę, nadzieję i miłość. Było na początku, JEST i będzie na końcu…
Ta książka rozbudzi Twoją wyobraźnię:
„Litery w »muszelce« – gdy napisać je ręcznie – stają się jej wcieleniem. Bruzdy i rowki zapisane są bowiem literą »m«, jej pusta przestrzeń zapamiętana w »u«, a skręt liter »s« i »z« to jej spirala Fibonacciego. Złącz litery – słyszysz morze?”.
Karolina Serwicka – kobieta wielu pasji i zainteresowań. Niepoprawnie zakręcona. Z wykształcenia i zawodu – lekarz stomatolog z dużą inklinacją do chirurgii. Pasjonatka nauki, odkryć i języków obcych. Miłośniczka życia, natury (zwłaszcza morza), spacerów, roweru, psiaków westów, kuchni włoskiej… Uwielbia malarstwo (szczególnie Caravaggia, Klimta, van Gogha i Veermera) i muzykę – od Mozarta po smooth jazz. Sama gra na fortepianie, a ostatnio dla własnej uciechy kupiła klarnet i poznaje ze słuchu jego tajniki. W wolnych chwilach, w skali mikrodomowej, rzeźbi w glinie, maluje i rysuje pastelą suchą i olejną. Uwielbia się śmiać i spotykać w życiu wspaniałych ludzi.
Opowiem Ci moją historię” to poruszająca opowieść o mechanizmie przemocy – o wzorcu, który powtarza się w wielu domach, niezależnie od statusu, miejsca i życiorysu. To książka o kobietach, które kochały, wierzyły, trwały i przetrwały. To historia uniwersalna, w której wiele osób odnajduje swoje doświadczenia nie dlatego, że opisuje jedną relację, lecz dlatego, że dotyka wspólnego schematu uwikłania, wstydu, samotności i odzyskiwania siebie.
Znak zapytania jest jak ziarno. Kiełkuje w mózgu, w jego pofałdowanej strukturze, w cichym zakątku jego kory. Pęcznieje z każdą myślą, emocją, pomysłem i zaniepokojeniem. Z każdym lękiem. Rośnie z dnia na dzień, a za pierwszym znakiem zapytania wzrastają kolejne. Wkrótce ta metafizyczna epidemia ogarnia całe ciało i zamienia każdą jego tkankę w tętniący las znaków zapytania. Tworzy nieprzebytą dżunglę pytań szukających odpowiedzi ukrytych w biotopie rozgałęziających się tropów. Znaki zapytania określają nas samych, nasze myśli, nasze troski, nasze lęki i nasze pragnienia. Ten tomik poezji jest właśnie o tym. O autorze. O mnie. Być może również o Tobie. Wiersze te odkrywają to, czego nie chcemy ujawniać. Kierują wiązkę światła na skrzętnie ukrywane strachy w mrokach naszego wewnętrznego mikro(makro)kosmosu. Joanna Piwowarska ciałem młoda, duszą stara marzycielka ścierająca się o pumeks rzeczywistości. Napięta strzała nadwrażliwości o grocie z liter gruchocącym ściany labiryntu obojętności. Wierszokletka, poetka, introwertyczka z duszą emocjonalnego ekshibicjonisty. Matka i żona. Z przyzwyczajenia człowiek.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
