Opowiadania Sławomira Mrożka nasza oficyna publikowała już w różnych wydaniach. A jednak wciąż nakłady kolejnych edycji się kończą i potrzebne są następne. Cieszy nas to niezmiernie i dlatego przygotowaliśmy dla Państwa nowy wybór tych niezapomnianych utworów.
Tym razem komisarz Montalbano rozwiązać musi zagadkę reprezentanta handlowego firm farmaceutycznych, Angela Parda, zabitego strzałem w twarz na tarasie własnego domu. Obsceniczna poza, w jakiej została znaleziona ofiara, staje się główną wskazówką dla komisarza, który prowadzi śledztwo, lawirując między dwiema fascynującymi i niebezpiecznymi kobietami: siostrą zabitego, tajemniczą Michelą i jego młodą kochanką, Eleną Sclafani. Narastająca depresja, spowodowana myślami o nadchodzącej starości, oraz słabość do pięknych kobiet nie przeszkodzą Montalbanowi w powiązaniu morderstwa z innymi, na pozór niemającymi z nim nic wspólnego, wydarzeniami w Vigacie i w odkryciu prawdy, równie zaskakującej dla niego, jak dla czytelnika.
Na pokładzie samolotu Paryż–Brazzaville Christophe, specjalista zatrudniony w wielkiej kompanii naftowej, w jednej z pasażerek rozpoznaje Blandine de Kergalec – emerytowanego oficera francuskich służb specjalnych. Pasjonujący się szpiegostwem Christophe śledzi jej poczynania w kongijskiej stolicy. Spotkanie Blandine z wysłannikiem z Rwandy zapoczątkowuje dramatyczny splot wydarzeń.
W kolejnych rozdziałach śledzimy je z perspektywy różnych postaci. Zmienność punktu widzenia wprowadza atmosferę niepewności i niepokoju. Zarysowane w książce dzieje Afryki subsaharyjskiej – od czasów kolonialnych aż po masakry w Rwandzie – pozwalają lepiej zrozumieć szpiegowsko-rozrachunkowe działania bohaterów.
W żywotach hagiograficznych można przeczytać „o życiu i śmierci świętych i o dokonanych przez nich cudach”. Fleur Jaeggy w swoich Żywotach domniemanych,
będących biografiami czterech pisarzy: Thomasa De Quincey’a, Johna Keatsa, Marcela Schwoba i Roberta Walsera, także pisze o ich życiu i śmierci, ale przede
wszystkim o tym jedynym cudzie, którego potrafili dokonać: o zdobyciu poczucia niepodważalnej jedyności własnego istnienia.
Niepospolite oznaki tego poczucia Fleur Jaeggy odnajduje w całym biegu życia każdego ze swych bohaterów i „domniemywa”, że to właśnie ono rozstrzygało o ich
losach. Gdyż jest przekonana, że było to poczucie do głębi pierwotne, fundamentalne, sprzed wielkich życiowych nieporozumień, mistyfikacji i całej
pospolitej codziennej krzątaniny. Jaeggy pisze o tym powściągliwie, stylem chłodnym, klarownym, niemal lakonicznym. Cztery niewielkie szkice eseistyczne zmieniają się w miniaturowe powieści. „To niezwykła proza”, zawyrokował kiedyś Josif Brodski, uzasadniając, że książki Fleur Jaeggy czyta się szybko, ale pamięć o nich pozostaje na całe życie.
Komisarza Brunettiego odwiedza ksiądz Antonin, znany mu jeszcze z dzieciństwa, zaniepokojony sytuacją pewnego młodego człowieka, na którego naiwności jakoby żeruje pazerny oszust podający się za kaznodzieję i przywódcę grupy religijnej.
Jednak cała ta historia odchodzi w cień, gdy Brunetti wraz z inspektorem Vianello wyławiają z kanału zwłoki jedenastoletniej dziewczynki, prawdopodobnie złodziejki, jeśli sądzić po odnalezionych przy niej skradzionych przedmiotach. Ślady prowadzą do cygańskiego obozowiska. Jednak zarówno tam, jak i w bogatym weneckim domu komisarzowi przyjdzie się zmagać z głęboko zakorzenionymi uprzedzeniami i z tajemnicami, których ludzie dochowują, aby chronić swoje dzieci, nawet całkiem niewinne. Jakby się bali, że spadnie na nie kara za grzechy innych.
Czy ponowne spotkanie z padre Antoninem pomoże choć trochę ukoić zszarpane nerwy Brunettiego?
Jak podsumował recenzent „Evening Standard”: „Dziewczyna z jego snów stanowi trafną analizę więzi rodzinnych oraz w trzeźwy sposób ukazuje wady i zalety poprawności politycznej”.
W jednej z sal muzeum prezentowana jest instalacja, polegająca na wyświetlaniu w maksymalnie spowolnionym tempie Psychozy Hitchcocka. Galerię dzień w dzień odwiedza anonimowy obserwator. Zafascynowany tym, co widzi na ekranie, rozmyśla o względności czasu i ludzkiego postrzegania. Początkujący reżyser Jim Finley przybywa do położonej na pustyni samotni, gdzie żyje 73-letni uczony, Richard Elster, były współpracownik Pentagonu z czasów wojny w Iraku. Finley chce, aby Elster opowiedział przed kamerą o tym okresie swojej pracy. Starzec jednak unika wyrażenia ostatecznej zgody na udział w zamierzonym filmie.
Sporą odmianę do życia w pustelni wprowadza przyjazd córki Elstera. Jednak pewnego dnia, gdy obaj mężczyźni wracają z zakupami, nie zastają Jessie w domu. Rozpoczynają się poszukiwania. Cyniczny dotąd Elster okazuje autentyczny niepokój. Powracamy do galerii, gdzie anonimowy obserwator wciąż obserwuje ekran. W pewnej chwili zagaduje go kobieta. Zaczynają rozmawiać. Przechwalają się, że w dzieciństwie mieli zdolności, jakie spotyka się u ludzi dotkniętych autyzmem.
Nowa powieść DeLilla odznacza się wyjątkową prostotą języka i formy ? przypomina haiku. Podobnie jak haiku składa się z trzech krótkich części
Rok 1969. Edward Trencom, właściciel słynnego londyńskiego sklepu z serami, wiedzie ustabilizowany, spokojny żywot. Przez zabytkowy sklep raz po raz przeciąga jakaś wycieczka, a każdy ze zwiedzających podziwia nie tylko wspaniałą architekturę obiektu, lecz także nos właściciela – okazały i o niezwykłym kształcie.
Edward Trencom bowiem, podobnie jak wielu jego znakomitych przodków, obdarzony jest węchem absolutnym: potrafi rozróżnić gatunek sera, miejsce, gdzie go wyprodukowano, a nawet wskazać krowę, która dała mleko. Jednak pewnego dnia w sklepie zjawia się tajemniczy Grek, który utrzymuje, że panu Trencomowi
grozi śmiertelne niebezpieczeństwo. Edward początkowo odnosi się sceptycznie do tych rewelacji, ale szybko stwierdza, że istotnie jest śledzony. Zaczyna badać rodzinne dokumenty, które potwierdzają wieści o ciążącej jakoby nad Trencomami klątwie.
Coraz mocniej czuje, że musi się wypełnić także jego przeznaczenie. Ale co nim jest – tego by nie przewidział nawet w najbardziej fantastycznych snach. Nos Edwarda Trencoma jest pierwszą powieścią w dorobku Gilesa Miltona (ur. 1966), znanego wcześniej z reportaży historycznych. Dysponując wielką erudycją,
poczuciem humoru i znakomitym warsztatem, autor napisał bardzo atrakcyjną, zabawną książkę, w której sensacyjna intryga idealnie współgra z zadumą nad meandrami historii.
Tom Ripley wiedzie leniwą i dostatnią egzystencję w uroczej posiadłości Belle Ombre, pielęgnując dalie i pobierając lekcje gry na klawesynie. Jednak pewnego wieczoru jego spokój zostaje zakłócony. W miasteczku pojawia się niewidziany tu wcześniej szesnastolatek, który wyraźnie dąży do zawarcia znajomości z Tomem. Ów młody Amerykanin przedstawia się fałszywym nazwiskiem, ale Ripley szybko rozszyfrowuje jego tożsamość: to Frank Pierson, który uciekł z domu zaraz po śmierci ojca, multimilionera, potentata przemysłu spożywczego. Chłopak nieprzypadkowo odszukał właśnie Toma. W archiwach nowojorskiej biblioteki przeczytał doniesienia na jego temat i domyślił się reszty. Doszedł do wniosku, że Tom jest jedynym człowiekiem, któremu może powierzyć swoją tajemnicę.
Między chłopakiem o nieczystym sumieniu a mężczyzną pozbawionym sumienia rodzi się silna więź emocjonalna o cechach ojcowsko-synowskiej współzależności. Czy Tom zdoła zaszczepić chłopakowi swoje amoralne zasady i uratować go przed sobą samym?
Pensjonat ?Ewa? to dom publiczny w sycylijskim miasteczku Vigata. Główny bohater powieści, młody człowiek o imieniu Nene, spędza tam długie godziny, żeby słuchać zwierzeń prostytutek, w nadziei, że opowieści tych doświadczonych kobiet nauczą go życia. Są lata czterdzieste XX wieku, na Sycylii trwa wojna, dzieją się rzeczy straszne, lecz chłopak nieoczekiwanie zaczyna ulegać jakiejś nieznanej sobie, niepojętej sile, która sprawia, że wszystko, co dotąd było dlań ważne, traci znaczenie na rzecz nowego obiektu jego pasji. Pasji, którą jest miłość. Krypto autobiograficzna opowieść z lat dorastania, utrzymana w klimacie pokrewnym filmom Felliniego czy Tornatore opowiada o dzieciństwie i okresie dojrzewania w czasach faszyzmu i wojny.
Powieść Pensjonat ?Ewa? pokazuje ? zdaniem krytyków ? niewyczerpane możliwości, jakie kryją się jeszcze w talencie popularnego pisarza.
Zwołana w lipcu 1938 roku konferencja w Évian miała rozwiązać problem żydowskich uchodźców, którzy mogli jeszcze wówczas opuszczać teren III Rzeszy. Gdzie znaleźć gościnną ziemię? Madagaskar czy Kongo? Ale uzdrowisko w Évian było już tylko o krok od Vichy. Światowa dyplomacja ujawniła swą niemoc. Niewielką grupkę Żydów udało się ostatecznie umieścić na Dominikanie…
Powieść Bruno Tessarecha zanurza nas w historii lat ostatniej wojny i prowadzi do zaskakujących wniosków. A jeśli prawdziwym celem nazistów była zagłada całego narodu, mężczyzn, kobiet i dzieci? Co świat może przeciwstawić zorganizowanemu barbarzyństwu, „szaleństwu śmierci”, na które nie znaleźli odpowiedzi Roosevelt ani Churchill? To pytanie stawiają tytułowi „strażnicy”m.in. Jan Karski, świadek stopniowej likwidacji warszawskiego getta, który na próżno starał się zaalarmować świat.
Oparta się na najnowszych badaniach historycznych powieść Tessarecha bulwersuje i rzuca nowe światło na najczarniejszy okres naszej współczesności. Los jednego z „bohaterów”, inżyniera von Brauna, nazisty, SS-mana, twórcy rakiet V-2, ma wymiar symbolu.
Sprawa „Czarnej Wdowy”, druga powieść Jerónimo Tristante, która ukazuje się nakładem naszej oficyny, opisuje kolejne śledztwo detektywa Victora Rosa. Przed jednym z madryckich kościołów zostaje zamordowany pułkownik Ansuátegui, któremu następnie ktoś obcina palec ozdobiony cennym pierścieniem. Jak tego dokonuje i kiedy — nie sposób dociec, gdyż ciało było przechowywane w ściśle strzeżonej kostnicy na cmentarzu. Nazajutrz z tego samego cmentarza nieznani sprawcy wykradają zwłoki bezimiennego żebraka. Na pierwszy rzut oka nic tych incydentów nie łączy, a jednak zbieg okoliczności wydaje się zbyt duży, by detektyw Ros mógł spać spokojnie. Śledztwo komplikuje się jeszcze bardziej, gdy w jego ręce wpada korespondencja między wspólnikiem mordercy pułkownika a pewną piękną, młodą i bajecznie bogatą damą. Zostaje też odnaleziona niepozorna notatka, z której wynika, że
sprawa ma coś wspólnego z Zakonem Różokrzyżowców. Żeby tylko do tego ograniczały się problemy inspektora Rosa! Jego żona, teściowa i służąca uwzięły się, żeby go dręczyć. Tymczasem śledztwo wymaga jego wyjazdu do Kordoby. Tam, po starciu z konserwatywnymi dostojnikami Kościoła i kłopotach z lokalnymi notablami, zdoła wreszcie odnaleźć niebezpiecznego zbrodniarza. Na tym jednak nie koniec: inspektora Rosa czeka jeszcze udział w szczególnie trudnej grze, w której stawką jest ludzkie życie.
Grupa uzbrojonych mężczyzn wdziera się do mieszkania cenionego pediatry, burząc spokój weneckiej nocy. Okazuje się jednak, że zamaskowani napastnicy wcale nie są bandytami czy terrorystami; przyszli po półtorarocznego synka lekarza. To sensacyjne wydarzenie szybko trafia na łamy gazet, po czym równie szybko z nich znika. Komu zależało na wyciszeniu sprawy? Komisarz Brunetti przypuszcza, że spore znaczenie mogła mieć w tym przypadku okoliczność, że żona pediatry jest córką bardzo bogatego i wpływowego człowieka. Tymczasem inspektor Vianello wpada na trop afery, w którą są zamieszani lekarze i farmaceuci, a która prowadzi nie tylko do oszustw finansowych, lecz także do ingerencji w prywatne życie pacjentów. Podobnie jak w poprzednich swoich powieściach, także i w tej Donna Leon porusza ważny i bolesny problem. Z jednej strony chodzi tu o dramat osób, które nie mogą mieć własnego potomstwa, z drugiej – o bezduszność innych, którzy wykorzystują tę sytuację i czynią z niej źródło swoich dochodów. W trakcie śledztwa komisarz Brunetti niejednokrotnie stanie wobec kwestii, gdzie nie mają zastosowania proste, czarno-białe osądy moralne, i przekona się, że nawet „dobro dziecka” może być pojęciem względnym.
Zoé Valdés pokazuje w książce piratów z niespotykanego punktu widzenia. Bohaterkami są dwie kobiety, postacie autentyczne: Irlandka Ann Bonny i Angielka Mary Read, które w męskim przebraniu zaciągają się na statek korsarski i przeżywają fascynujące przygody, by w końcu stać się słynne we wszystkich zakątkach oceanu. Powieść jest prawdziwym traktatem o piratach, nadzwyczajną podróżą po niespokojnych karaibskich wodach, a przy tym doskonale opisuje sytuację osiemnastowiecznych kobiet. Autorka często posługuje się humorem, używa dosadnego języka, miesza wyrażenia z różnych epok, żeby lepiej oddać atmosferę czy dynamizm sytuacji, tak że sylwetki głównych bohaterek i ich liczne, bardzo plastycznie opisane przygody zapadają głęboko w pamięć. Znajdziemy tam skomplikowane intrygi, skarby, bitwy morskie, osobowości łączące w sobie barbarzyństwo z wyrafinowaniem, podwójnych szpiegów, zdrajców, handlarzy niewolnikami, tchórzy, bohaterów i nikczemników. Są też wątki miłosne: dzikie namiętności, małżeństwa z rozsądku, pojedynki i pełne erotyzmu tajemnice. Jedną z ciekawostek jest to, że Danielowi Defoe, który właśnie pisał Robinsona Crusoe, to Ann Bonny podpowiada, żeby nazwał jednego ze swych bohaterów Piętaszkiem.
Książka została uhonorowana prestiżową Premio Fernando Lara w 2003 roku.
Dobry anioł śmierci, powieść z roku 1997, jest blisko spokrewniona ze znanymi już w Polsce utworami autora (Kryptonim Pingwin, Prawo ślimaka). Podobnie jak tam, bohater jest Rosjaninem mieszkającym w Kijowie i podobne okoliczności zmuszają go do ucieczki „na kraj świata”. Jego obfitująca w dramatyczne przygody
peregrynacja na półwysep Mangyszłak nad Morzem Kaspijskim i z powrotem łączy w sobie wątki sensacyjne (przemyt broni i narkotyków) oraz kryminalne (niewyjaśnione zabójstwo sprzed wielu lat) z intrygującym wątkiem
historycznoliterackim – bohater wchodzi w posiadanie zagadkowych dokumentów, które pozwalają na odsłonięcie tajemnic pobytu Tarasa Szewczenki na zesłaniu właśnie na Mangyszłaku. Zderzenie brutalnej współczesnej rzeczywistości z wyidealizowanym obrazem narodowego wieszcza Ukrainy i wynikające stad
implikacje to także, oprócz dużej atrakcyjności fabularnej, istotny walor powieści.
Poruszająca saga rodzinna rozgrywająca się na Jawie, należącej w owym czasie do Holenderskich Indii Wschodnich. Akcja, obejmująca lata 1869-1918, rozpoczyna się na dobre w momencie, gdy Rudolf Kerkhoven stawia stopę na jawajskiej ziemi. Jego rodzice i kuzynowie przebywają tam od lat, dorobiwszy się sporych majątków. Młody, pełen ideałów mężczyzna decyduje się wziąć w długoletnią dzierżawę ogromne tereny, na których zamierza uprawiać kawę i herbatę. Poruszając się niemal po omacku w nieznanym sobie środowisku, dzięki wielkiemu samozaparciu z czasem rozkręca kwitnący interes i odnosi sukces. Mimo to ma wrażenie, że wciąż jest niedoceniany przez rodzinę, która bez entuzjazmu patrzy na jego nowatorskie metody pracy. Kiedy poznaje piękną i inteligentną Jenny Roosegaarde Bisschop i zakochuje się w niej z wzajemnością, jest przekonany, że jego życie wkracza w nową, wspaniałą fazę. Los jednak zmusza młodą parę do zmierzenia się z różnymi, niespodziewanymi nieraz problemami i ocalenie tego, co jest dla nich naprawdę ważne, staje się coraz trudniejsze.
Książka Helli Haasse jest powieścią, lecz nie fikcją, ponieważ opowiada ona autentyczną historię rodzin Kerkhovenów i Roosegaarde Bisschopów, opartą na zachowanych dokumentach, m.in. listach udostępnionych autorce przez potomków oraz krewnych bohaterów książki.
Pewnego olśniewającego wiosennego dnia komisarz Guido Brunetti oraz inspektor Lorenzo Vianello wymykają się z komendy, by pośpieszyć z pomocą przyjacielowi Vianellego, inżynierowi-ekologowi, aresztowanemu podczas akcji protestacyjnej wymierzonej przeciw zakładom przemysłowym Marghery, zatruwającym odpadami chemicznymi Wenecką Lagunę.
Ale to nie ów dzielny bojownik o czystość środowiska odkrywa tajemnicę przestępczej działalności fabrykantów szkła na wyspie Murano; i nie jego martwe ciało zostaje znalezione przed rozpalonym do temperatury 1.400 stopni Celsjusza piecem odlewniczym. Ponieważ w piekielnym żarze buchającym z pieca przepadły wszelkie ślady nocnej tragedii, Brunetti musi podążyć nikłym i enigmatycznym tropem wskazówek pozostawionych przez ofiarę w egzemplarzu Boskiej komedii Dantego - musi zejść do Piekła, aby dowiedzieć się, kto niszczy wody laguny i zabija świadka niszczycielskiego procederu. Intuicja i tym razem nie zawodzi komisarza,
choć przestępcy - jak w wielu rozwikłanych przezeń sprawach - pozostaną bezkarni.
Centralną postacią tej niepokojącej, pesymistycznej powieści jest pisarz Bill Gray. Od lat ukrywający się przed światem, obsesyjnie przerabiający i cyzelujący swoje nowe dzieło, staje się literacką legendą. W jego samotni towarzyszą mu dwie osoby: Scott Martineau, sekretarz, oraz jego dziewczyna Karen. Pewnego dnia Bill Gray
otrzymuje zaskakującą propozycję: ma na konferencji prasowej w Londynie przeczytać kilka wierszy młodego prawie nieznanego poety, który został porwany w
Bejrucie. Jednocześnie ogłoszono by jego uwolnienie, podając zarazem informacje o ugrupowaniu, które go porwało. Proste, szlachetne zadanie staje się śmiertelnie
niebezpieczne? Mao II (1991) to głos w dyskusji o sensie i celu twórczości literackiej, o przetrwaniu lub eliminacji jednostki w czasach, gdy ?przyszłość należy do tłumów?, jakże często ulegających niebezpiecznym fanatykom.
Chicken Street – to główna ulica w Kabulu. Mieszka tam jedynych dwóch Żydów w Afganistanie: Szymon, szewc amator, który ongiś porzucił dostatnie życie, aby wieść prymitywną egzystencję w kraju bezustannie rozdzieranym przez konflikty, oraz Alfred, stary pisarz uliczny, który sprawuje pieczę nad kluczami do synagogi.
Pewnego dnia pojawia się młodziutka i piękna Naema. Błaga Alfreda, by w jej imieniu napisał list do amerykańskiego dziennikarza, z którym spędziła noc w piwnicy podczas bombardowania, a teraz oczekuje jego dziecka. List ten stanie się początkiem łańcucha dramatycznych wydarzeń nie tylko w Kabulu, ale i na dalekim Manhattanie. Zderzą się w ten sposób dwie kultury, które nie potrafią się zrozumieć.
Komisarz Brunetti przepada za dobrą kuchnią i nie znosi przy tym wysiłku. Tym razem jednak schudnie i będzie się musiał sporo nachodzić, zanim wyjaśni serię podejrzanych zgonów w domach opieki prowadzonych przez zakonnice.
Pierwsze spotkanie polskich czytelników z bohaterem nowego hiszpańskiego cyklu powieści sensacyjnych. Víctor Ros pochodził z biednej rodziny i z biedy został drobnym złodziejaszkiem. Niezwykły splot okoliczności sprawił, że trafił do policji. Poznajemy go już jako podinspektora, prowadzącego dwa śledztwa: pierwsze dotyczy próby zabójstwa, której dopuściła się wobec męża dona Aurora, córka zubożałych arystokratów. Mówi się, że w sprawie maczały palce siły nadprzyrodzone, gdyż nad domem ciąży ponoć klątwa i juz wcześniej dochodziło w nim do mrożących krew w żyłach wydarzeń. Drugie śledztwo, znacznie mniej interesujące dla wyższych sfer stolicy, poświęcone jest poszukiwaniu sprawcy okrutnych morderstw dokonywanych na prostytutkach. Jerónimo Tristante z drobiazgową dokładnością odmalowuje Madryt lat siedemdziesiątych. XIX wieku, ale też w swojej powieści oddaje klimat literatury tamtych czasów, gdy nie było kina, radia ani telewizji i w powieściach poszukiwano nie tylko głębokich przeżyć, ale też godziwej rozrywki. Dlatego intryga wikła się coraz bardziej, bohaterowie gubią się i odnajdują, a czytelnik niecierpliwie przewraca kolejne kartki, poszukując rozwiązania coraz to nowych zagadek.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
