Już podczas pierwszego uderzenia na Warszawę we wrześniu 1939 r. siły niemieckie uwikłane zostały w walki na terenie miejskim, nie będąc przygotowane na szczególne wymagania jakie ten rodzaj boju stawiał. Po inwazji na ZSRR boleśnie dało się odczuć, że bez opanowania znajdujących się w miastach węzłów komunikacyjnych, często bronionych przez Armię Czerwoną w sposób bardzo zdecydowany, niemożliwe jest objęcie kontroli nad okupowanym terytorium i zabezpieczenie zaopatrzenia. Książka przedstawia – w oparciu o regulaminy, dzienniki działań bojowych, sprawozdania oraz wiele innych źródeł – rozwój niemieckiej koncepcji walki w mieście oraz jej przejściowe sukcesy aż do bitwy o Stalingrad.
To ważne i długo wyczekiwane studium jest pierwszą pełną biografią wnuka Karola Wielkiego, króla zachodnich Franków w latach 843-877 i cesarza od 875 roku. Potomność nie była łaskawa dla Karola i jego epoki, postrzegając go jako bardzo słabego władcę panującego w okresie dekadencji, któremu zagrażali wikińscy najeźdźcy i wszechpotężni poddani. Janet Nelson przedstawia jednak zdolnego i zaradnego władcę, który w trudnych warunkach utrzymał i wzmocnił władzę królewską oraz zapobiegł rozpadowi królestwa, które przetrwało wygaśnięcie dynastii Karolingów i z biegiem czasu stało się Francją.
Janczarzy tworzyli elitarny korpus w służbie Imperium Osmańskiego. Składał się on z jeńców wojennych i młodych chłopców chrześcijańskich zmuszonych do służby, przy czym wszyscy dokonali konwersji na islam i zostali wyszkoleni w duchu ścisłej dyscypliny. Pod wieloma względami janczarzy odzwierciedlali specyfikę społeczeństwa osmańskiego, które samo w sobie było zdominowane przez elitę wojskową i charakteryzowało się większą mobilnością niż społeczności europejskie. Wreszcie, Turcy widzieli w Europie to samo, co Amerykanie w tzw. „Dzikim Zachodzie” – ziemie dla poszukiwaczy przygód, prowadzenia misji szerzenia religii i zdobycia fortuny. David Nicolle analizuje historię, organizację, broń i ubiór tych elitarnych tureckich żołnierzy.
Tomasz Strzeżek, ur. w 1964 r., absolwent Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, w 1995 r. doktoryzował się w Wojskowym Instytucie Historycznym w Warszawie. Habilitował się w 2007 r. na Uniwersytecie Warmińsko-Mazurskim w Olsztynie, gdzie obecnie pracuje w Instytucie Historii i Stosunków Międzynarodowych. Jego zainteresowania badawcze obejmują historię Polski i powszechną epoki nowoczesnej, dzieje wojen i wojskowości, stosunki polsko-rosyjskie (XIX-XX w.). Specjalizuje się w dziejach polskich powstań narodowych, szczególnie powstania listopadowego. Ważniejsze prace: Wojny napoleońskie w Prusach Wschodnich, w: Działania militarne między dolną Wisłą a Niemnem na przestrzeni wieków, Dąbrówno 2010; Kawaleria Królestwa Polskiego w powstaniu listopadowym mobilizacja i podstawy funkcjonowania w wojnie, wyd. 2, Olsztyn 2010; Polska ofensywa wiosenna w 1831 roku. Zaprzepaszczona szansa powstania listopadowego, wyd. 2, Oświęcim 2011; Bitwa o Warszawę 6-7 września 1831 roku, Oświęcim 2015. Książki z cyklu Historyczne Bitwy w Domu Wydawniczym Bellona Warszawa 1831, Iganie 1831, Stoczek-Nowa Wieś 1831.
Ewakuacja Brytyjskiego Korpusu Ekspedycyjnego z plaż Dunkierki w maju i czerwcu 1940 roku osiągnęła w brytyjskiej historii militarnej legendarny status. Podczas dziewięciodniowej walki, która miała rozstrzygnąć o losie schwytanych w potrzask sił brytyjskich i francuskich, toczyły się zacięte bitwy w przestrzeni powietrznej, na lądzie i na morzu; prowadzący ofensywę Niemcy walczyli, by pobić armie alianckie, zanim będzie można je ewakuować z wybrzeża Francji. Pomimo zaciekłego ataku nieprzyjaciela mężne starania Royal Navy i statków cywilnych pozwoliły ocalić BEF przed unicestwieniem i zachować dla Wielkiej Brytanii środki dalszej walki przeciwko Niemcom Hitlera. Ten wyczerpujący opis Operacji Dynamo ożywiają dla czytelnika archiwalne zdjęcia, nowe mapy oraz autorska szata graficzna.
Obok Hansa Delbrücka, nazywanego „ojcem historii wojskowości”, Johannes Kromayer i Georg Veith należeli do grona najwybitniejszych badaczy wojskowości antycznej swoich czasów. Pomimo upływu lat, ich dzieła nie straciły na znaczeniu, stanowiąc wzór profesjonalizmu dla kolejnych pokoleń badaczy.
Dzięki kompleksowemu i usystematyzowanemu wykładowi Czytelnik ma możliwość poznania ewolucji zachodzącej w wojskowości Greków i Rzymian, obejmującej takie aspekty jak: organizacja, uzbrojenie, przemarsze, strategia, taktyka, flota czy działania oblężnicze. W zestawieniu z „Atlasem bitew do historii wojskowości starożytnej” lektura „Historia wojskowości Greków i Rzymian” stanowi gwarancję dogłębnego poznania arkanów antycznej sztuki wojennej, a jednocześnie zapewnia satysfakcję, jaką daje tylko obcowanie z dziełami na najwyższym poziomie.
Johannes Kromayer (1859-1934) – niemiecki historyk starożytności specjalizujący się w wojskowości Grecji archaicznej i klasycznej, jak również zagadnieniach militarnych republikańskiego Rzymu; wykładowca na uniwersytetach w Czerniowcach i Lipsku; stały członek Instytutu Archeologicznego Rzeszy Niemieckiej (od 1914 r.) i Saksońskiej Akademii Umiejętności (od 1915 r.); „Historia wojskowości Greków i Rzymian” była ostatnią książką w jego karierze naukowej.
Landsknechci (dosłownie słudzy kraju) odnosili największe sukcesy w okresie kluczowym dla uformowania się organizacji i praktyki militarnej. Pod koniec XV wieku władca Świętego Cesarstwa Rzymskiego, Maksymilian I, zwerbował tysiące najemników ze środkowej i północnej Europy w celu utworzenia stałego źródła ludzi dla swych armii. Tak narodzili się landsknechci. Książka ta przybliża prawdziwe życie landsknechta, opierając się na licznych relacjach z pierwszej ręki. Uważnie przyjrzano się werbunkowi, treningowi, codziennemu życiu i karierom tych świetnych żołnierzy. Zwrócono także uwagę na szczegółowe przedstawienie ich ubioru, wyposażenia i broni. Tekstowi towarzyszy wiele świetnych rycin z epoki, niektóre autorstwa samych landsknechtów.
Od wojen domowych doby schyłku republiki po krwawe zjednoczenie cesarstwa dokonane przez Konstantyna, doborowa formacja gwardyjska stanowiła trzon każdej armii rzymskiej. Zarówno wtedy, gdy pełnili funkcję gwardii przybocznej, jak i wtedy, gdy używano ich jako oddziałów szturmowych w boju, kunszt wojenny pretorianów, speculatores, singulares i protectores decydował o biegu historii Rzymu. Badacze nierzadko przedstawiają pretorianów jako rozpieszczonych, nielojalnych i stroniących od walki, lecz Rzymianie znali ich jako dzielnych wojowników, którzy starali się zasłużyć na swój honorowy tytuł pia vindex wiernych i mściwych. Ściśle powiązani z kohortami pretoriańskimi doby republiki, i stopniowo włączeni do cesarskiej gwardii pretoriańskiej, byli żołnierze formacji speculatores. Ich kohortę utworzył Marek Antoniusz w latach trzydziestych I w. przed Chr., a jej zadaniem było rozpoznanie i zbieranie informacji o przeciwniku. Wkrótce jednak speculatores zaczęli pełnić rolę przybocznych gwardzistów, i pełnili ją do końca I w. po Chr. Niniejsza książka poświęcona jest zmiennemu charakterowi tych jednostek, ich strukturze organizacyjnej, zwycięstwom i klęskom, od początków w okresie późnej republiki, do zakończonego przegraną starcia z wojskami Konstantyna Wielkiego.
W 66 roku n.e. lokalne zamieszki w Cezarei, spowodowane przez Greków składających w ofierze ptaki przed synagogą, przerodziły się powstanie Żydów wymierzone w rzymskich panów. Wykorzystując sprzyjającą chwilę, powstańcy z powodzeniem zajęli Jerozolimę i odparli atak rzymskiego legata Syrii, Cestiusza Gallusa, który został pokonany podczas bitwy na przełęczy Beth Horon. Princeps Neron wysłał rzymskiego wodza Wespazjana razem z dodatkowymi wojskami. Ten, po zduszeniu buntu w Galilei, włączył się do walki o władzę nad Imperium, ostatecznie przejmując rządy. Jego syn, Tytus, pozostał na miejscu z zadaniem kontynuowania wojny, której kulminacyjnym punktem było oblężenie Jerozolimy w 70 roku n.e. Legiony bezlitośnie wyciskały z obrońców życie na każdym kroku, zostawiając za sobą tylko zgliszcza i śmierć. Apoteozą konfliktu był opór stawiony przez ostatnich obrońców Świątyni oraz jej całkowite zniszczenie, zwiastujące kres fizycznej obecności judaizmu. Resztki powstańców utrzymały się w górskiej fortecy Masada aż do 74 roku n.e., kiedy to po przełamaniu murów przez Rzymian obrońcy popełnili samobójstwo, kończąc powstanie.
Intensywność walk na Morzu Śródziemnym w toku 1942 roku, zwłaszcza w rejonie Malty, nie zapowiadała szybkiego i łatwego zwycięstwa strony alianckiej. Wojna na tym akwenie trwała już kolejny rok i jakoś trudno było dostrzec choćby tylko sygnały nadchodzącego zwycięstwa. Walki o uratowanie Malty od niechybnej klęski i prowadzenie z wielkim uporem przez stronę brytyjską, ale ze względnie niewielkimi sukcesami, kontynuowanej równocześnie wojny podwodnej także nie sygnalizowały, że Alianci uzyskali jakąś znaczącą przewagę w tej wojnie. Tym bardziej, że także na innych frontach nie wszystko układało się pomyślnie. Co prawda do wojny włączyły się Stany Zjednoczone Ameryki Północnej, po tym jak zostały one zaatakowane przez Japonię, ale pierwsze miesiące walk na Pacyfiku trudno było uznać za pozytywną wróżbę na przyszłość dla sił Sprzymierzonych. Druga połowa 1942 roku pod tym względem wyglądała już lepiej, ale intensywne walki powietrzno-morskie w rejonie Guadalcanal nie były rozstrzygnięte i trudno było jednoznacznie prorokować, czy uda się złamać potęgę japońskiej floty wojennej.
Nowa książka Petera Wilsona jest wielkim dziełem, pierwszą kompletną historią wojny powstałą od upływu pokolenia, a także fascynującą i świetnie napisaną próbą zrozumienia tych istotnych wydarzeń. Wielką zaletą Wilsona jest pozwolenie czytelnikowi na zrozumienie różnych motywacji, które skłaniały kolejnych władców do igrania z losami własnych krajów z tak przerażającymi skutkami. Znajdziemy tu główne postacie dramatu (Wallenstein, Ferdynand II, Gustaw Adolf, Richelieu), ale także przeżycia zwykłych żołnierzy i cywilów, desperacko starających się przetrwać w niezwykle trudnych okolicznościach.Nie da się w pełni zrozumieć niezwykłej narracji nękanych wojną europejskich przywódców w XX wieku (porównania z II wojną światową są jak najbardziej na miejscu) i nowożytnej Europy bez odniesień do tego strasznego konfliktu.Monumentalna praca historyczna: ogromny zakres, porywająca narracja, rozsądna i ludzka w ocenie oraz ilustrowana taką ilością map i planów bitew, że zostanie nimi zaspokojony wewnętrzne dziecko każdego czytelnika. To najwyższy poziom historycznej narracji: świetna książka.Dominic Sandbrook, New Statesman, Books of the YearStanie się na wiele lat podstawową anglojęzyczną pracą na ten temat.David Parrott, BBC HistoryJeżeli jakikolwiek z brytyjskich historyków miał napisać taką książkę, to mógł być tylko Peter H. Wilson, i dokonał tego skrupulatnie i z polotem Wojna trzydziestoletnia 1616-1648. Tragedia Europy to niezwykłe osiągnięcie, pełne dogłębnej wiedzy.Nigel Aston, The TabletTragedia Europy to pierwsza pełna historia wojny trzydziestoletniej w tej generacji; to epicka, świetnie opowiedziana historia na największą możliwą skalę.London Review of BooksTroska zarówno o szczegóły, jak i szerszy obraz sprawia, że praca [Wilsona] jest ostateczną historią wojny trzydziestoletniej.Publishers' WeeklyWilson opowiada tę ponurą historię bez chwały, zachowując doskonale równowagę pomiędzy opisami bitew z pierwszej ręki i dworskimi intrygami a dogłębną analizą długoterminowych skutków wojny Poruszające świadectwo sprzeciwiające się daremności wojny.Ed Voves, California Literary ReviewMonumentalna historia wojny trzydziestoletniej Petera Wilsona to praca, która robi wrażenie na czytelniku zarówno wyjątkową znajomością szczegółów autora, jak i zrównoważoną relacją głównych wydarzeń i epizodów wojny Jego praca przez długi czas pozostanie główną historią tej wojny.Ronald Asch, Reviews in History
Pierwotnie zatrudniani przez bogate włoskie państwa-miasta, by chronić ich bogactwa w trakcie niekończących się wojen, w XIV i XV stuleciu wielu włoskich kondotierów zdobyło sławę za sprawą swego majątku, sprzedajności i braku zasad moralnych. Niektórzy nawet sami władali miastami. Praca ta, bogato zilustrowana ikonografią z epoki i współczesnymi ilustracjami, przybliża skomplikowaną organizację militarną, werbunek, szkolenie i uzbrojenie kondotierów. Dr David Murphy, zagłębiając się w ich początki i motywacje, łączy w całość społeczną, polityczną i militarną historię tych potężnych i pozbawionych skrupułów ludzi, którzy wpływali na włoskie wojny i społeczeństwo przez ponad dwa stulecia.
Armia bizantyjska oparta była o system, w którym najważniejsza była szybkość manewrów, działanie z zaskoczenia i użycie przytłaczających sił tam, gdzie było to możliwe; piechur bizantyjski był szkolony w technikach przetrwania, walki mieczem i włócznią, strzelania z łuku i walki w ramach formacji fulkon żółwia. Timothy Dawson, ekspert w dziedzinie szkolenia i techniki armii bizantyjskiej, opisuje ze szczegółami powszednie życie piechura od momentu werbunku, przez jego codzienne ćwiczenia aż do spotkania z wrogiem. Ta niezwykła społeczność wojowników jest przedstawiona w tym zeszycie także na pełnokolorowych ilustracjach, dających nam wgląd w ich codzienne życie.
Książka ta opisuje życie pirata na początku XVIII wieku, podczas złotej ery piractwa. Pokazuje, jak ci mężczyźni (i nieliczne kobiety) byli werbowani, jak działali, jak wyglądali, i jakie mieli widoki na przyszłość. Po drodze obala wiele mitów kojarzonych z piratami, by wydobyć na światło dzienne ciężką codzienność żyjących poza społeczeństwem. Książka ta jest wynikiem dziesięcioleci badań prowadzonych przez jej autora, eksperta od piratów Angusa Konstama. Zebrał on razem tony informacji pochodzących z różnych źródeł: oficjalnych raportów, wiadomości z ówczesnych gazet, dokumentów sądowych i zeznań, ostatnich mów na szubienicy, listów i dzienników, a także ze źródeł archeologicznych oraz zabytków znajdujących się po obu stronach Atlantyku. Pozycja obowiązkowa dla miłośników klasycznych opowieści o piratach lub wojskowości z początku XVIII wieku.
W przeciwieństwie do kampanii jesiennej 1813 roku, kampania wiosenna przez długi czas nie cieszyła się popularnością u autorów piszących o epoce napoleońskiej. Być może dlatego, że nie obfitowała w wielkie, decydujące bitwy ani błyskotliwe operacje jednej albo drugiej z walczących stron. Po klęsce poniesionej w trakcie odwrotu spod Moskwy francuska Wielka Armia przestała praktycznie istnieć, lecz zwycięska Rosja nie była w stanie kontynuować samotnie ofensywy za wycofującymi się niedobitkami francuskich wojsk. Car Aleksander potrzebował silnych sojuszników i znalazł ich w pierwszym rzędzie w upokorzonych klęskami lat 1806-1807 Prusach, które tylko czekały na okazję do zemsty i powrotu do dawnej świetności. Również one nie miały wszak jeszcze armii, która mogłaby natychmiast stanąć u boku rosyjskich wojsk. Historia jej odbudowy jest głównym tematem opracowania Hollebena, który w swojej pracy korzystał głównie ze źródeł znajdujących się w archiwach państw biorących udział w kampanii 1813 roku i udostępnionych dopiero pod koniec minionego wieku.
Dla czytelników mających za sobą już lekturę wydanych w ostatnich latach przez wydawnictwo Napoleon V pozycji poświęconych kampanii jesiennej 1813 roku (autorstwa m.in. Francisa L. Petre’a, Rudolfa Friedericha, Edmunda von Horstenaua czy Maximiliana von Hoena) opracowanie Hollebena może być cennym uzupełnieniem wiedzy na temat historii ostatniej wojny Napoleona w środkowej Europie.
Przez czterysta lat siły morskie Cesarstwa Bizantyńskiego konkurowały z okrętami świata muzułmańskiego o panowanie nad Morzem Śródziemnym. Sercem tej rywalizacji były wiosłowe okręty wojenne obu stron, bizantyński dromn oraz arabska shaland. W ciągu czterech wieków walk pomiędzy obiema potęgami morskimi zarówno Bizantyńczycy, jak i Arabowie pozostawili po sobie opisy metod walki i stosowanych taktyk, jak również opisy budowy ich okrętów. Zawierająca barwne ilustracje oraz dokładną analizę czarująca opowieść autorstwa znawcy historii wojen morskich, daje wgląd w dawno miniony świat zmagań morskich w czasie istnienia Cesarstwa Bizantyńskiego.
Bułgarzy byli ludem pochodzenia tureckiego, który założył organizm państwowy na północ od Morza Kaspijskiego. Pod koniec VI i na początku VII wieku ich państwo uległo podziałowi pod naporem Kaganatu Chazarskiego, przy czym jedna grupa powędrowała na południe osiedlając się na terenach dzisiejszej Bułgarii, podczas gdy reszta w ruszyła w kierunku północnym, docierając w VII i VIII wieku w dorzecze Wołgi. W tym miejscu pozostawali pod zwierzchnictwem Chazarów do czasu ich podboju przez Ruś Kijowską w 965 roku. W latach 20. XIII wieku udało im się odeprzeć atak mongolskich tumenów Dżyngis-chana, którzy w odwecie zniszczyli ich miasta. Do połowy XIV wieku udało im się odbudować część swojej gospodarki, lecz znaleźli się w ogniu walk między Złotą Ordą a księstwami ruskimi. Między 1360 a 1431 rokiem tereny bułgarskie były kilkukrotnie obiektem najazdów ruskich. Z popiołów wyrosło wówczas nowe miasto, Kazań pierwotnie zwane Nowym Bułgarem a mający w nim swoją siedzibę muzułmańscy chanowie kazańscy opierali się Rusinom i Rosjanom do czasu ostatecznego zdobycia miasta przez Iwana IV Groźnego w 1552 roku. W tym ilustrowanym opracowaniu ukazano ubiór, uzbrojenie zaczepne i ochronne, jak również taktykę Bułgarów Wołżańskich.
Od upadku ZSRR rosyjskie siły zbrojne przechodzą gwałtowną metamorfozę od rozbitych resztek wojska radzieckiego przez okres szokującego rozkładu i demoralizacji aż po zdyscyplinowane siły i złożoną doktrynę wojny hybrydowej, która w 2014 roku pozwoliła Władimirowi Putinowi w okamgnieniu zająć Krym.Publikacja ta zawiera rzadkie fotografie i całostronicowe kolorowe ilustracje ukazujące armię w akcji, sylwetki dowódców i ministrów obrony, a także ordre de bataille oraz szczegóły wyposażenia i ubioru. Stanowi fascynującą opowieść o trudnej historii armii oraz jej obecnym charakterze, możliwościach i stanie.Autor jest badaczem szanowanym na arenie międzynarodowej i mającym wyjątkowy dostęp do rosyjskojęzycznych źródeł i rosyjskich weteranów. Niniejsza książka to lektura obowiązkowa dla każdego, kto chce zrozumieć rosnącą potęgę sił zbrojnych Rosji.
Legiony, które wywalczyły, a potem broniły cesarstwa rzymskiego były uzależnione od siły floty i waleczności marynarzy oraz zaokrętowanych żołnierzy. Ta fascynująca historia, obejmująca pod względem chronologicznym rzymską marynarkę od bitwy stoczonej pod Akcjum po upadek cesarstwa zachodniego, zawiera informacje na temat okrętów, uzbrojenia, odzieży, a także organizacji żeglarzy i żołnierzy piechoty morskiej. Do jej stworzenia wykorzystano mozaiki, rzeźby i znaleziska archeologiczne, zaś kolorowe plansze oferują szczegółowe rekonstrukcje postaci odbywających służbę w rzymskiej marynarce, od głównodowodzących i oficerów, po marynarzy i piechotę morską.
Układ książki z podziałem na wytwórców białej broni i sprzedawców sygnujących broń został zachowany, jak w tomie pierwszym, lecz zaprezentowany w innej kolejności. Z tym, że ilustracje wzbogacające historie firm zostały włączone do tekstów, a tablice broni, w większości kolorowe, nie są zgrupowane na końcu tomu, tak jak to było poprzednio z wszystkimi ilustracjami, lecz na końcu opisu historii firm, których dotyczą. Jakość reprodukowanych fotografii jest różna, wiele z nich to zdjęcia amatorskie, robione przed laty przez właścicieli broni specjalnie dla potrzeb tej pracy. Dziś są nie do powtórzenia; odeszli niektórzy z autorów, a i fotografowane obiekty często przeszły w inne ręce. Przeważają jednak zdjęcia wykonane w ostatnich latach techniką cyfrową. Fotografie oryginalne z międzywojnia są wyróżnione graficznie. Mają przyciągać uwagę i przywoływać zdjęcia z albumów rodzinnych jak też wspomnienia o bliskich lub znajomych, których zbrojnym czynom zawdzięczamy odrodzenie Polski Niepodległej. To oni walczyli omawianym orężem i z nim wiąże się wiele bohaterstwa, emocji, ale też nostalgii za minionym etosem Legionów Polskich, chwałą zwycięskiej wojny roku 1920 i legendą kawaleryjską. Mimo że książka nie jest katalogiem broni, to omawiając wybrane egzemplarze starałem się zachować porządek opisu katalogowego, przedstawionego przez Wandę Bigoszewską w artykule: Metody inwentaryzacji w Muzeum Wojska Polskiego, [w:] ""Muzealnictwo Wojskowe"", t. 1, Warszawa 1959. System terminologiczny oparty został na pracy Michała Gadowskiego i prof. Zdzisława Żygulskiego jun., Słownik polskiej terminologii uzbrojenia historycznego, Warszawa 1982. Dane techniczne broni, i to niepełne, przytaczane są tylko wówczas, kiedy prezentowane egzemplarze należą do wąskiej grupy rzadko dostępnego oręża na rynku antykwarycznym, a w zbiorach muzealnych i prywatnych znajdują się najczęściej ich pojedyncze sztuki.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?