Jeden z najbardziej znanych włoskich samolotów wojskowych z okresu II wojny światowej był bombowiec SIAI (Savoia-Marchetti) S.79 (SM.79). Skonstruowany w latach 1934-1935 pozostawał w uzbrojeniu jednostek lotnictwa włoskiego do 1945 roku. Był używany bojowo podczas wojny domowej w Hiszpanii w latach 1937-1939, podczas krótkiej wojny z Francją w czerwcu 1940 roku, kampanii greckiej 1940-1941, walk w Afryce Północnej w latach 1940-1943, kampanii we włoskiej Afryce Wschodniej (1940-1941), ataków na Maltę. Samoloty SIAI S. 79 były z powodzeniem używane do wykonywania ataków torpedowych, m. in. atakowały okręty alianckie w Gibraltarze. Ponadto S. 79 były także używane w jednostkach transportowych.
Druga wojna światowa rozpoczęła się dla Australii w dniu 3 września 1939 roku, i została ją nieprzygotowaną do obrony swego terytorium.Oczywiście wówczas nikt w Krainie Kangurów nie myślał, że kontynent na antypodach może stać się obiektem agresji.Szczególnie trudna sytuacja panowała w lotnictwie wojskowym. Royal Australian Air Force hojne wyposażone w samoloty wielozadaniowe i szkolne, całkowicie pozbawione było nowoczesnych myśliwców i bombowców. Z Niemcami jako przeciwnikiem, zaradzenie tym brakom nie było oczywiście tak pilne, bowiem dywizjony skierowane do Europy, a potem do Afryki otrzymywały standardowy sprzęt RAF-u. Tym niemniej dostrzeżono konieczność przyspieszonego przezbrojenia RAFF i zadanie to otrzymało priorytet na liście wydatków rządowych. Japonia, wobec agresywnych poczynań na terenie Chin i Mandżurii, zaczęła być traktowana jako potencjalny napastnik. We wrześniu 1940 roku podpisała pakt z Niemcami i Włochami. Wojna na Pacyfiku była już tylko kwestią czasu.
Niniejsze opracowanie jest przeznaczone dla modelarzy wykonujących modele czołgów używanych przez jednostki Panzerwaffe walczące w Afryce Pólnocnej w latach 1941-1943.
Łodzie latające Blohm und Voss 138 (Bv 138) stanowiły podstawowe uzbrojenie jednostek rozpoznawczych niemieckiego lotnictwa morskiego. Złowróżbny widok Bv 138 był dla marynarzy alianckich zwiastunem rychłego ataku ""wilczego stada"" niemieckich U-bootów lub ataku samolotów bombowych i torpedowych Luftwaffe. Bv 138 operowały głównie z baz w Norwegii na trasie konwojów do Murmańska i Archangielska. Działały także z terenów Francji oraz na Morzu Czarnym i na Morzu Śródziemnym. Jedna łódź latająca Bv 138 MS (Minensuch lub Mausi) została przystosowana do zwalczania min magnetycznych. Bv 138 z racjki kształtu kadłuba był popularnie nazywany ""Der fliegende Holzschuh"" czyli ""latający drewniany sabot"". (ze wstępu)
Najsłynniejszą armaą przeciw - pancerną armii niemieckiej była osławiona ""75"", czyli armata 7,5 cm Pak 40 L/46 kalibru 75 mm. Dopełnieniem arsenału niemieckiej artylerii przeciwpancernej były armaty kalibru 75 mm, a potem 88 mm, nie wyparło całkowicie armat 5 cm Pak 38/L60 z jednostek, bowiem ""50"" były używane, choć w ograniczonym zakresie, aż do końca wojny. Armaty 50 mm z powodzeniem były używane do zwalczania celów naziemnych, ponieważ została do nich opracowana odpowiednia amnicja. - fragment ze wstępu
Czołg średni PzKpfw IV Sd Kfz 161 był podstawowym wozem bojowym niemieckich jednostek pancernych w okresie II wojny światowej. Był produkowany od 1936 roku do ostatnich dni II wojny światowej. Powstało dziewięć podstawowych wersji produkcyjnych czołgu, Ausfuhrung A, B, C, D, E, F, G, H i J różniących się grubością opancerzenia i uzbrojeniem. W niniejszej publikacji omówiono wersje F-G.
W niniejszym opracowaniu przedstawiono historię powstania, opis konstrukcji i zarys działań bojowych w jednostkach alianckich i Polskich Siłach Zbrojnych czołgów szybkich Cruiser Tank Mk VI (A15) "Crusader". Pojazdy te,pojawiły sie w armii brytyjskiej w okresie wojny (od 1941 roku), jako wersja rozwojowa czołgów szybkich Cruiser Tank Mk III, Mk IV i MkIVA (odpowiednio A13 MkI, A13 Mk II i A13 Mk IIA) oraz tzw. ciężkich czołgów szybkich (Heavy Cruiser Tank) A14 i A16. Obok czołgu Cruiser Tank Mk VI A15 "Crusader" do jednostek równocześnie trafił czołg szybki A13 Mk III Cruiser Tank MK V "Convenanter" Ze wstępu
W okresie II wojny światowej jednostki armii niemieckiej były uzbrojone w działa szturmowe. Najbardziej powrzechnie używane były działa szturmowe Sturmgeschutz III/40 Sd Kfz 142 zbudowane na podwoziu czołgów PzKpfw III Sd Kfz 141. W mniejszych ilościach były produkowane inne działa szturmowe, np. Sturmgeschutz IV Sd Kfz 167, skonstruowane na podwoziu czołgu PzKpfw IV Sd Kfz 161. Sturmgeschutz III/40 był najliczniej produkowanym niemieckim wozem bojowym, w latach 1940-1945 wyprodukowano około 9800 pojazdów, uzbrojonych w armatę kalibru 75 mm i w haubicę kalibru 105 mm.
Czołg Panzerkampfwagen III Sd Kfz 141 był podstawowym typem czołgu średniego armii niemieckiej. PzKpfw III Sd Kfz141 stanowiły główne uzbrojenie jednostek Panzerwaffe i Waffen-SS w latach 1939 - 1943. ""Trójki"" były, obok czołgów PzKpfw V Sd Kfz 171 ""Panther"" najliczniej produkowanymi niemieckimi czołgami. Niniejsze opracowanie przedstawia czołgi tzw. wersji specjalnych.
Czołg lekki Panzerkampfwagen I Sd Kfz 101 podstawowym czołgiem niemieckich wojsk pancernych podczas agresji na Polskę we wrześniu 1939 roku i w czasie i w czasie pampanii francuskiej w 1940 roku. W mniejszej ilości czołgi tego typu były używane na Bałkanach (1941), w Afryce Północnej i na froncie wschodnim (1941-1942). po wprowadzeniu do uzbrojenia nowych typów wozów bojowych czołgi PzKpfw I skierowano do zadań pomocniczych i szkolenia. Podobnie wyglądał szlak bojowy, niewiele większego, czołgu lekkiego PzKpfw II Sd Kfz 121, który jednak w jednostkach pozostał aż do końca wojny...
Ze wstępu
7,5 cm leichtes Infanteriegeschtz 18 (7,5 cm le.IG 18) niemieckie działo piechoty kalibru 75 mm używane przez Wehrmacht w okresie II wojny światowej. Armata została zaprojektowana w 1927 w zakładach Rheinmetall.W wersji podstawowej (le.IG 18) załoga była chroniona przez tarczę pancerną. Produkowano także wersję górską tej armaty 7,5 cm leichtes Gebirgsinfanteriegeschtz 18 rozkładaną na 10 części, z których najcięższa ważyła 74,9 kg. Górskie bataliony były zazwyczaj wyposażone w dwa działa tego typu.
Niniejsze opracowanie omawia prototypowe działa samobieżne SU-14 na podwoziu czołgu ciężkiego T-35, T-100X i T100Y wykonane w oparciu o czołg ciężki T-100. Działa samobieżne Obiekt 212 i KW-7 zaprojektowanych na podwoziu czołgu ciężkiego KW-1.
W maju i czerwcu 1940 roku cztery francuskie dywizje pancerne (Division Cuirassee de Reserve DCR) zostały uzbrojone w czołgi lekkie, zgrupowane w półbrygadzie czołgów lekkich i w czołgi ciężkie w drugiej półbrygadzie. Jedynym używanym bojowo typem czołgów ciężkich (char lourdes) były czołgi (Char) B1 i B1 bis.Czołgi ciężkie 2C nie dojechały na front. Wyprodukowano 34 seryjne czołgi B1 i (brak informacji, ile czołgów ukończono w 1940 roku) ponad 370 czołgów B1 bis.Niniejsze opracowanie omawia historię powstania czołgów B1 i B1 bis oraz ich służbę w armii francuskiej w latach 1936-1940.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
