„Geografia fizyczna podaje przegląd warunków danych pewnemu krajowi od przyrody, a historyczna poucza, jak sobie człowiek wśród tych warunków radził i jakie piętno wycisnął na ziemi swą działalnością historyczną. Trwała i wydatna praca pokoleń pozostawia po sobie pewne ślady, które dla potomnych stają się pomnikami historycznymi, stanowiąc zarazem nader ważne źródło do poznania dziejów, na równi z kronikami, aktami i dokumentami. Brak tzw. monumentalnych zabytków dziejowych jest ciężkim aktem oskarżenia wobec historii dla narodu, który ich po sobie nie pozostawił. Dzikie hordy nie utrwalają śladów swego pochodu żadnymi zabytkami historycznymi. Czym wyższa cywilizacja, tym więcej pozostanie po niej trwałych pomników, gdyż społeczność taka ma wiele potrzeb, a wśród nich przede wszystkim owe potrzeby idealne, które zaspakaja dziełami sztuki” (fragment).
„Walka z kulturą polską, czyli wynaradawianie, to jedna tylko strona rosyjskiej względem nas polityki. Na niej polityka ta się nie kończy. Wynaradawiana Polska nie byłaby jeszcze całkiem podobną do Rosji – pozostałaby różnica stopy ogólnocywilizacyjnej. Naród nasz, który ma za sobą tysiąc lat kultury, który jest narodem europejskim – wyprzedza na wielką odległość Rosję, co zresztą sami Rosjanie powszechnie przyznają. Wobec tego występuje druga strona polityki rosyjskiej, mianowicie dążenie do powstrzymania nas w rozwoju cywilizacyjnym, do zatamowania u nas wszelkiego postępu” (fragment).
"Odbudowanie Polski jest wynikiem współdziałania wielu czynników, przeważnie od nas niezależnych. Od dłuższego już czasu wytwarzała się korzystna dla naszej sprawy koniunktura międzynarodowa. W tym okresie przygotowawczym, a nawet później, w pierwszej połowie wojny, nasza rola głównie polegała na tym, żeby tej koniunktury swoim postępowaniem politycznym nie popsuć. Jeżeli zaś jej nie popsuliśmy, to dlatego, że byli w Polsce ludzie, którzy czujnie strzegli należytej postawy narodu i bezwzględnie zwalczali wszelkie próby narzucenia krajowi innej, która byłaby dla sprawy polskiej zgubna" (fragment).
W książce „Państwo i prawo w cywilizacji łacińskiej” Feliks Koneczny w dobie dwudziestowiecznych totalitaryzmów i dyktatur, inspirując się zasadami wynikającymi z łacińskiej cywilizacji, opisał idealny ustrój dla Polski, w którym władza jest dalece zdecentralizowana i opiera się na społeczeństwie z głęboko zakorzenioną ideą samorządności, a duch państwa i prawa ufundowany jest na zasadach wynikających z dziesięciorga przykazań. Choć z powodu upływu czasu i zmienionych realiów społeczno-politycznych część postulatów Profesora można uznać za utopijne lub przebrzmiałe, ich istota pozostaje niezmienna i mogą nadal inspirować prawodawców. „Śmiem twierdzić, że wszystkie a wszystkie »kryzysy«, przez które Europa przechodziła i przechodzi, pochodzą z pomieszania cywilizacji, a powrót do czystej cywilizacji łacińskiej stanowi warunek odrodzenia Europy. Przyznam się atoli i do subiektywnego bodźca, który zniewala do tych studiów, a każe wołać w głos, że trzeba pielęgnować i wywyższać cywilizację łacińską: przekonanie, że niepodległość Polski możliwa jest tylko w cywilizacji łacińskiej. Odrodzona cywilizacja łacińska byłaby gwarantką lepszej przyszłości Polski i Europy” – pisał Feliks Koneczny.
„Ani nie zbudujemy należycie naszej machiny państwowej, ani nie zorganizujemy tak niezbędnej w naszych warunkach potęgi zewnętrznej państwa, jeżeli nie zabierzemy się z całą energią i konsekwencją do zorganizowania naszej polityki gospodarczej, czyli do rozwiązywania zagadnienia naszej wytwórczości, oraz do zorganizowania naszej wewnętrznej równowagi politycznej, czyli do rozwiązania zagadnienia rządu” (fragment).
Teofil Łapiński (1827-1886) był wojskowym i działaczem niepodległościowym, uczestnikiem powstania węgierskiego 1848 r. Służył jako oficer w armii tureckiej, uczestniczył w wojnie krymskiej. Brał udział w walkach Czerkiesów z Rosjanami na Kaukazie. Po wybuchu Powstania Styczniowego stanął na czele ekspedycji zorganizowanej w Londynie, której celem było dostarczenie broni, amunicji i ochotników na Litwę drogą morską. Choć wyprawa napotkała liczne trudności i zakończyła się niepowodzeniem, była jedną z najbardziej śmiałych prób wsparcia powstania z zagranicy. Po latach emigracji osiadł we Lwowie, gdzie zajął się pracą publicystyczną i wspomnieniową.
„Zaczęliśmy już żyć w przekonaniu, że nas nic bardzo nowego zaskoczyć nie może. Wierzyliśmy w ciągły i szybki postęp, ale w naszym pojęciu ten postęp miał z góry nakreślone drogi. Nie widzieliśmy siły, która by go mogła wykoleić. Czuliśmy, że mamy prawo do pewności siebie, ufni w szeroki zakres swej wiedzy o świecie, w jej niesłychane rozpowszechnienie, a zwłaszcza w broń, którą nam dały w ręce nasze umiejętności praktyczne. Ojcowie nasi sprzed niecałego stulecia byli w porównaniu z nami naiwnymi dziećmi, niezdolnymi do zrozumienia nas i poruszania się w naszym skomplikowanym świecie. I jak mało było wśród nich ludzi zbrojnych w ówczesną nawet wiedzę!” (fragment).
W skład zestawu wchodzą trzy tomy (t. I - s. 472; t. II - s. 304; t. III - s. 466).Józef Kajetan Janowski (1832-1914) - polski architekt, działacz niepodległościowy, sekretarz stanu Rządu Narodowego w powstaniu styczniowym. Uczeń warszawskiej Szkoły Sztuk Pięknych, gdzie kształcił się pod kierunkiem Henryka Marconiego i Pawła Podczaszyńskiego, od 1859 budowniczy I klasy. Zaangażowany w działalność patriotyczną w Warszawie, od 1862 członek Komitetu Centralnego Narodowego, współorganizator powstania styczniowego, bliski współpracownik Romualda Traugutta. Po upadku powstania działał na emigracji w Paryżu, a następnie osiadł we Lwowie.W Galicji pracował jako architekt i nauczyciel, wykładał na Politechnice Lwowskiej. Był współtwórcą i prezesem Towarzystwa Weteranów 1863 r., inicjatorem publikacji dokumentów do historii powstania, członkiem zarządu Muzeum Polskiego w Rapperswilu.Zmarł jako ostatni członek Rządu Narodowego. Pochowany na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie.
„Gdyby przeprowadzić między nami plebiscyt, na pewno większość odpowiedziałaby bez wahania, że skłóceni jesteśmy na wszystkich punktach. Dlaczego? Bo jesteśmy przecież rzekomo tacy „kłótliwi”. Ta legenda o naszej kłótliwości idzie za nami w tropy; pewni ludzie i pewne wpływy dbają o to, by w legendę tę wierzyli święcie Polacy i nie-Polacy. I nic nie pomaga, że życie zadaje stale kłam tej legendzie.” – pisał Adam Doboszyński. Książka zawiera zbiór opublikowanych w latach 1941-1946 artykułów jednego z najważniejszych myślicieli narodowych II Rzeczpospolitej, ofiary komunistycznego terroru.
Maria Rodziewiczówna pięknym językiem opisuje przygody Tomka, młodego studenta nielubiącego nauki, zainteresowanego wyłącznie zabawą i trwonieniem pieniędzy. Nie przejmuje się on rodziną, wyśmiewa zmartwienia matki, kpi z siostry i nie uznaje autorytetu ojca. Pewnego dnia dostaje spadek, ale pod warunkiem, że "będzie człowiekiem". Wykonawcą testamentu ma stać się nikomu nieznana Barbara Tryźnianka. Czy bohater sprosta zadaniu? Jak oceni to tajemnicza pani?"Barbara" to powieść wciągająca Czytelnika od pierwszych stron, wzbudzająca współczucie, radość ale i dająca nadzieję.
"Przyszłość naszego państwa w o wiele większej mierze niż innych państw zależy od narodu, który je posiada. Jeżeli w budowaniu naszej przyszłości, na skutek lenistwa i tchórzliwości naszej myśli, bezwładu w czynie, nie będziemy umieli znaleźć drogi wynikającej z naszego położenia i naszych potrzeb, jeżeli, ulegając wpływom i obcym podszeptom, dobrowolnie pchniemy własną ojczyznę w katastrofę - nie będziemy mieli prawa skarżyć się na nikogo, sami będziemy za swój los odpowiedzialni" (fragment).
Św. Jan Maria Vianney – urodził się w 1786 r. na południu Francji w chłopskiej rodzinie. Od dzieciństwa odznaczał się głęboką pobożnością i pragnieniem kapłaństwa. Przezwyciężywszy przeszkody związane z trudnościami w nauce, został przyjęty do seminarium w Lyonie. Święcenia kapłańskie przyjął w 1815 r. Trzy lata później objął probostwo w Ars, niewielkiej miejscowości ze zobojętniałymi religijnie mieszkańcami. Dzięki swym kazaniom oraz przykładowi pobożności i ubóstwa pozyskał serca parafian. Wiele godzin spędzał w konfesjonale spowiadając nie tylko mieszkańców Ars, ale też wiernych przybywających z całej Francji. Zmarł w 1859 r. Kanonizowany przez papieża Piusa XI w 1925 r.
Funkcjonalne kieszonkowe wydanie publikacji pozwala na wygodny transport i poręczne używanie jej w kościele czy w środkach komunikacji.
Św. Jan Maria Vianney – urodził się w 1786 r. na południu Francji w chłopskiej rodzinie. Od dzieciństwa odznaczał się głęboką pobożnością i pragnieniem kapłaństwa. Przezwyciężywszy przeszkody związane z trudnościami w nauce, został przyjęty do seminarium w Lyonie. Święcenia kapłańskie przyjął w 1815 r. Trzy lata później objął probostwo w Ars, niewielkiej miejscowości ze zobojętniałymi religijnie mieszkańcami. Dzięki swym kazaniom oraz przykładowi pobożności i ubóstwa pozyskał serca parafian. Wiele godzin spędzał w konfesjonale spowiadając nie tylko mieszkańców Ars, ale też wiernych przybywających z całej Francji. Zmarł w 1859 r. Kanonizowany przez papieża Piusa XI w 1925 r.
Funkcjonalne kieszonkowe wydanie publikacji pozwala na wygodny transport i poręczne używanie jej w kościele czy w środkach komunikacji.
Św. Jan Maria Vianney – urodził się w 1786 r. na południu Francji w chłopskiej rodzinie. Od dzieciństwa odznaczał się głęboką pobożnością i pragnieniem kapłaństwa. Przezwyciężywszy przeszkody związane z trudnościami w nauce, został przyjęty do seminarium w Lyonie. Święcenia kapłańskie przyjął w 1815 r. Trzy lata później objął probostwo w Ars, niewielkiej miejscowości ze zobojętniałymi religijnie mieszkańcami. Dzięki swym kazaniom oraz przykładowi pobożności i ubóstwa pozyskał serca parafian. Wiele godzin spędzał w konfesjonale spowiadając nie tylko mieszkańców Ars, ale też wiernych przybywających z całej Francji. Zmarł w 1859 r. Kanonizowany przez papieża Piusa XI w 1925 r.
Funkcjonalne kieszonkowe wydanie publikacji pozwala na wygodny transport i poręczne używanie jej w kościele czy w środkach komunikacji.
Św. Jan Maria Vianney – urodził się w 1786 r. na południu Francji w chłopskiej rodzinie. Od dzieciństwa odznaczał się głęboką pobożnością i pragnieniem kapłaństwa. Przezwyciężywszy przeszkody związane z trudnościami w nauce, został przyjęty do seminarium w Lyonie. Święcenia kapłańskie przyjął w 1815 r. Trzy lata później objął probostwo w Ars, niewielkiej miejscowości ze zobojętniałymi religijnie mieszkańcami. Dzięki swym kazaniom oraz przykładowi pobożności i ubóstwa pozyskał serca parafian. Wiele godzin spędzał w konfesjonale spowiadając nie tylko mieszkańców Ars, ale też wiernych przybywających z całej Francji. Zmarł w 1859 r. Kanonizowany przez papieża Piusa XI w 1925 r.
Funkcjonalne kieszonkowe wydanie publikacji pozwala na wygodny transport i poręczne używanie jej w kościele czy w środkach komunikacji.
Z ogromnym podziwem oddajemy głos bł. Odonowi z Tournai (1060-1113) – mistrzowi refleksji liturgicznej swoich czasów, który w wykładzie odsłania duchową głębię Kanonu Rzymskiego. Jego słowa to nie tylko teologiczne wyjaśnienia utrzymane w nurcie scholastycznym, ale też żywe świadectwo wiary i modlitwy Kościoła. Ta książka stanowi zaproszenie do zanurzenia się w misterium, które nie przemija.
„Ani nie zbudujemy należycie naszej machiny państwowej, ani nie zorganizujemy tak niezbędnej w naszych warunkach potęgi zewnętrznej państwa, jeżeli nie zabierzemy się z całą energią i konsekwencją do zorganizowania naszej polityki gospodarczej, czyli do rozwiązywania zagadnienia naszej wytwórczości, oraz do zorganizowania naszej wewnętrznej równowagi politycznej, czyli do rozwiązania zagadnienia rządu” (fragment).
Autorka zabiera czytelnika w podróż po Polesiu – surowej, bagiennej krainie na dawnych Kresach II Rzeczypospolitej. Siostry urszulanki prowadzą tam działalność edukacyjną i religijną. Czytając o losach dorastającej Marysi przekonujemy się, że nawet w najtrudniejszych warunkach możliwa jest edukacja, rozwój duchowy i prawdziwa radość, jeśli tylko podtrzymujemy wiarę, solidarność i wzajemną życzliwość.
Spacerów jest do syta w Iwoniczu. Możesz na cały dzień zaszyć się w lasy i nurkować w nich bez obawy zbłądzenia; możesz wedle ochoty wspinać się po górach lub spuścić się w dolinę, ku parafialnemu kościołowi, wzdłuż bitej drogi, ponad uroczymi brzegami Lubatówki; możesz wreszcie iść dumać na niższą lub wyższą glorietkę i napawać się przepysznym widokiem jaki stąd roztacza się na całą okolicę: a gdziekolwiek skierujesz swe kroki, zawsze możesz być pewnym, że każdy taki spacer lub dalsza wycieczka, opłacą ci sowicie poniesione trudy i wniosą do duszy tysiące najmilszych wrażeń, których już żadne późniejsze zatrzeć nie zdoła.Władysław Bełza
"Bunt" Reymonta wyprzedził "Folwark zwierzęcy" Orwella o osiemnaście lat! Poruszająca antyutopia, w której świat zwierząt staje się metaforą ludzkich dążeń do wolności i sprawiedliwości. Gdy zwierzęta z folwarku buntują się przeciwko tyranii człowieka, rozpoczynają walkę o własne prawa i godność. Jednak idealistyczne marzenia szybko zderzają się z brutalną rzeczywistością, odsłaniając mechanizmy władzy, zdrady i manipulacji. Reymont z niezwykłą przenikliwością kreśli obraz rewolucji, która staje się zalążkiem nowego ucisku.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
