Czas trwania: 10 godz. 3 min.Czyta Mirosław BakaPowieść.Bohaterowie starzeją się, ale nie poddają. W ucieczce i w pościgu przemierzają kraje, przemycają ludzi, ratują swoje porwane przez wcielonego diabła kobiety i mówią, bez końca opowiadają straszne, smutne i śmieszne historie. Czy im się uda? Czy ocaleją?,,Świat opisany przez Stasiuka wraca do czytelnika piękniejszy, i to ze wspaniałym przebiciem, wyższym niż na wiedeńskiej kawie, wyższym nawet niż na radzieckich czapkach uszankach sprzedawanych spragnionym nakrycia głowy Rumunom"".Paweł Gołoburda, ,,Lampa"",,Andrzej Stasiuk, samotnik z beskidzkiej wsi Wołowiec, zapowiadał żartem, że stworzy polską odpowiedź na La Stradę, słowiański 'on the road'. Premierę książki przekładano z roku na rok, oczekiwania czytelników rosły. Teraz nadszedł moment premiery. I nikt nie powinien się czuć zawiedziony"".Bartosz Marzec, ,,Rzeczpospolita""""Taksim to nie tylko słowiańska powieść drogi, ale też piękna książka o kresie - to historia, która dogoniła własny horyzont, która patrzy z nostalgią w przeszłość, a w przyszłość spogląda z przerażeniem"".Piotr Kofta, ,,Dziennik"",,Świetnie napisana powieść Stasiuka pełna jest przekornych literackich (i nie tylko) odniesień. Władek, świeżej daty inteligent na uwięzi 'neurozy pańszczyzny', to podkarpacki Ulisses, ale i Orfeusz, a także współczesny Zagłoba. Czarodziej słowa i zarazem superman wychodzący obronną ręką z najtrudniejszych opresji. Ale i Stasiukowy 'karpacki Benelux' to współczesne Dzikie Pola"". Marek Zaleski, ,,dwutygodnik.com""
Wybór znakomitych reportaży poświęconych Czechom, uwikłanym w czasy, w jakich przyszło im żyć. Czechosłowacja i Czechy - Gottland - to kraj horroru, smutku i groteski. Gottland Mariusza Szczygła nie ma nic wspólnego ze stereoptypową opowieścią o kraju wesołków, zabijających czas przy piwie.
Aktorka Lida Baarova - kobieta, przez którą płakał Goebbels; rzeźbiarz Otakar Szvec – twórca największego pomnika Stalina na kuli ziemskiej, który nim skończył dzieło, postanowił się zabić, autentyczna siostrzenica Franza Kafki, która do dziś żyje w Pradze; piosenkarka Marta Kubiszova, której komunistyczny reżim na 20 lat zabronił śpiewać i skasował nagrania z radiowych archiwów; legendarny producent obuwia Tomáš Bata, który stworzył kontrolowane przez siebie miasto na 10 lat przed pomysłami Orwella; pisarz Eduard Kirchberger, który stworzył siebie na nowo i został Karelem Fabianem oraz wielu innych – to bohaterowie tej książki. Poprzez ich barwne życiorysy Mariusz Szczygieł opowiada o czasach, w jakich przyszło im (i nam) żyć. Opowiada o wygórowanej cenie, jaką musieli zapłacić za pozornie nieważne decyzje, o tragicznym splocie przypadku i przeznaczenia, kształtującym życie całych pokoleń.
Mądra, ciekawa i potrzebna książka. Poprzez opowieść o losach ludzkich, Szczygieł opowiada skomplikowane dzieje naszych południowych sąsiadów. Zafascynowany niepowtarzalną czeską kulturą i obyczajowością, zmysłem ironii, humorem i sarkazmem, przypomina czeskie spotkania z 'historią spuszczoną z łańcucha'. Czytamy te opowieści przez pryzmat własnych losów, co czyni lekturę jeszcze bardziej zajmującą. Losy mieliśmy podobne, a jak bardzo odmienne. Pasjonująca książka.
Adam Michnik
Świetna książka. Potwornie przygnębiająca panorama czeskich losów XX wieku. (Obejmuje też wiek nowy, który równie przygnębia). To, co mnie zawsze w czeskim losie pociągało, to nieustanna, dynamiczna, tragiczna i zarazem śmieszna niejednoznaczność. Mariusz Szczygieł wychodzi z tradycji polskiego reportażu i na tę właśnie niejednoznaczną czeskość nakłada swoją metodę. Efekt jest bardzo mocny, oryginalny, zaskakujący. Dla mnie większość tych obrazów ma ewokującą siłę. Od dawna nie odbyłam równie intensywnej podróży do moich młodzieńczych doświadczeń, pytań i fascynacji. Ale ich lektura wprawiła mnie w głęboki smutek. Czekam na drugą część tych reportaży-esejów-opowiadań (bo i gatunek nie jest do końca określony) w nadziei, że możliwe jest jakieś katharsis, że może z pułapki tego środkowoeuropejskiego losu można się wyplątać.
Agnieszka Holland
To nie jest książka, to klejnot.
Le Figaro
Wielka literatura pod płaszczykiem reportażu.
Wiener Zeitung
Halucynacyjne bajki pełne niepokoju.
Liberation
Emocjonująca, tragiczna, zabawna podróż.
La Repubblica
Książka Gottland w trzy lata po pierwszym wydaniu w 2006 roku została przełożona na 9 języków. Znalazła się w finale Nagrody Literackiej Nike 2007. Otrzymała: Nike Czytelników, Nagrodę Warszawskiej Premiery Literackiej – Książka Roku 2007, Nagrodę im. Beaty Pawlak 2007; Gratias Agit 2009 (w Czechach); Prix Amphi 2009 (we Francji).
W grudniu 2009 przyznano jej w Brukseli Europejską Nagrodę Literacką (European Book Prize 2009), której patronuje Parlament Europejski, a jurorami są krytycy i publicyści z krajów członkowskich Unii.
Czyta Krzysztof Wakuliński
Czas trwania 6 godz
1 CD mp3
Jadąc przez Banja Lukę, rozmyślałem o niej. Wśród, ruin, grobów i pól minowych. Rozmyślałem o tym, jak leży na wznak między Wschodem a Zachodem. Leniwa i senna. W tych nieśmiertelnych brzózkach. Na piachu. Dłubie nosie, kręci kulki i marzy o własnym losie. O przyszłym zamążpójściu, o dawnych gwałtach albo że pójdzie do klasztoru. W Banja Luce o tym myślę, gdy pada deszcz i szukam wylotówki na Chorwację, na Węgry, bo już wracam. Myślę o niej w Jajcu i myślę w Travniku. Jak się czasami przewraca na bok w tych wiekuistych brzózkach, w tych piaskach wieczystych, wspiera na łokciu i patrzy na widnokrąg, gdzie się podnoszą pokusy wielkich miast, brylantowe wieżowce, chorągwie z pięknymi herbami firm globalnych i gdzie światło lucyferycznie odbija się od chmur, składając w obcojęzyczne napisy głoszące chwałę nadchodzącego wyzwolenia, które niczym bezlitosna fala zatopi stare, a ocali nowe. Za to ją kocham. Za to patrzenie. Za to leżenie na boku. I sobie obiecuję, że jak tylko wrócę z tych beznadziejnych Bałkanów, to ją zaraz opiszę. Kilometr po kilometrze, hektar po hektarze, gmina po gminie, wymieniając te wszystkie nazwy jak zaklęcia, jak modlitwy, jak litanie, arko przymierza, domie złoty, wieżo z kości gdzieś koło Małkini, gdzieś koło Bełżca"". Andrzej Stasiuk
Odra nigdy nie miała być pięknością w stylu: "patrz i podziwiaj". Od początku widziano w niej raczej robotnicę, nie tak bogatą jak Łaba i nie tak potężną jak Dunaj.Choć karmiła leżące nad nią tereny i pozwalała spławiać cenne towary, bywała też kapryśna. Kiedy przeszkadzała w żegludze, bezlitośnie zmieniano jej bieg - regulowano, przekopywano, tworzono śluzy. Dziś jest o ponad sto pięćdziesiąt kilometrów krótsza niż przed wiekami.W PRL-u transportowano nią węgiel, a byt żyjących w niej roślin i zwierząt podporządkowano rozwijającemu się przemysłowi. Gdy wydawało się, że ścieki i węglowy pył z barek na zawsze zamienią jej wody w brudną maź, ruch na rzece zamarł, a przyroda zaczęła się odradzać. Aż w 2022 roku przyszła katastrofa, która zniszczyła ponad dwieście milionów zamieszkujących Odrę zwierząt. Rzeka coś jednak zyskała - grono najbardziej oddanych sprzymierzeńców.By opowiedzieć o Odrze, Magda Piekarska sięga po historie z polsko-niemieckiego pogranicza. Wraz z rzeką meandruje do młodości Fryderyka Wielkiego, który przeprowadził regulację rzeki, i do młodości Tadeusza Różewicza, który z poetyckim zacięciem relacjonował transport przęsła mostu do Szczecina. Z powolnego biegu tej opowieści wyłania się obraz niezwykłego piękna, nadodrzańskiego raju, który na szczęście nie został bezpowrotnie utracony.W tej mozaice rzecznych opowieści chciałam zachować zmienny nurt Odry, spiętrzonej na jazach i śluzach, spieszącej tam, gdzie człowiek próbował nad nią zapanować, i rozlanej leniwie, gdzie nie zdołał się do niej dobrać. "Gdyby mi się tylko udało zrozumieć kierunek tej rzeki" - wzdycha jeden z moich bohaterów. Pisanie o Odrze nie było niczym innym, jak właśnie próbą zrozumienia tego kierunku.Autorka
Proza jednego z najwybitniejszych polskich pisarzy, obdarzonego niezwykle przenikliwym spojrzeniem. Nieważne, czy pisze powieść czy dziennik podróży - z dystansu, z Beskidu, Podlasia albo stepu gdzieś w Azji, przygląda się historii, teraźniejszości i zmianom zachodzącym w świecie. Niezmiennie wraca do tego, co najważniejsze: historii i pamięci, ludzkich losów, przemijania i tego, jak zmienia się świat. A przy tym potrafi zatrzymać się przy drobnym szczególe, pojedynczym zdarzeniu, chwili, która za moment przepadnie.
To nie są książki o bieżącej sytuacji na froncie. To podróże opłotkami ukraińskiej kultury i historii, które pozwalają spojrzeć na ten kraj szerzej niż przez pryzmat toczącej się wojny. Ziemowit Szczerek próbuje zrozumieć Ukrainę - tę "prozachodnią" i "prowschodnią", rzeczywistą i wyobrażoną, tę, która istnieje naprawdę, i tę, którą przez lata budowano w zbiorowej wyobraźni. Jego książki są zapisem drogi, ale przede wszystkim błyskotliwą próbą przyjrzenia się temu, co składa się na ukraińską tożsamość.
Przez lata Susan Doherty pracowała jako wolontariuszka w szpitalu psychiatrycznym w Montrealu. Pewnego dnia bliska przyjaciółka ze szkoły zaproponowała, by spisała historię choroby jej siostry, Caroline Evans. Caroline była za młodu pogodną, troskliwą osobą, jednak wkrótce jej życie zmieniło się nie do poznania. Zaczęła doświadczać brutalnych halucynacji, urojeń oraz paranoi. Od tego momentu wpadła w niekończącą się pętlę pobytów w szpitalach psychiatrycznych i domach opieki, raz po raz zderzając się z systemem, który nie potrafił zapewnić jej pomocy. Ogród duchów to opowieść o życiu Caroline, zrekonstruowana przez Doherty z długich rozmów z nią samą i jej bliskimi. Autorka zagląda w przeszłość swojej bohaterki, próbuje zrozumieć jej doświadczenia i pokazuje życie, którego nie sposób sprowadzić do diagnozy. Książkę uzupełniają historie innych pacjentów, których Doherty spotkała w trakcie wolontariatu. Nie jest lekarką ani specjalistką od schizofrenii. Jest pisarką, która przez lata zbliżała się do poznanych w szpitalu chorych i z czasem przestała widzieć w nich pacjentów – stali się jej znajomymi, a nawet przyjaciółmi. Ogród duchów to przejmująca historia ludzi żyjących z chorobą, samotnych i stygmatyzowanych, ale przede wszystkim osobista opowieść autorki o przyjaźni, bliskości i potrzebie bycia dostrzeżonym. Nie miałam zamiaru pisać książki o osobach żyjących ze schizofrenią. Jednak w październiku 2009 roku otworzyły się przede mną pewne drzwi i niespodziewanie stanęłam twarzą w twarz z grupą bardzo opacznie rozumianych ludzi. […] Moja umiejętność – jeśli można tak to nazwać – nawiązywania kontaktu z osobami zepchniętymi na margines społeczeństwa sprawiła, że zapragnęłam zebrać i przekazać ich historie. Autorka „Uwaga: lektura „Ogrodu duchów” może cię zmienić. [...] Ta książka z pewnością podważy twoje dotychczasowe błędne przekonania na temat schizofrenii.” „Montreal Review of Books” „Ta pełna współczucia, wnikliwa i wciągająca książka opisuje życie ludzi, którzy nie pozwolili, by całkowicie złamało ich przypadkowe okrucieństwo tego, co kiedyś nazywano szaleństwem. Ponieważ co najmniej jedna na cztery osoby doświadcza chorób psychicznych, osobiście lub w rodzinie, polecam tę przystępną i wartościową pozycję każdemu.” Dr James Farquhar, Instytut Douglasa „Jako neurobiolog, który rozumie mózg i jego zaburzenia, wiem, że wciąż podzielam nieświadome negatywne uprzedzenia wobec pacjentów ze schizofrenią. W zaskakujących szczegółach tych opowieści o utraconym życiu Susan Doherty odsłania nieprzemijające człowieczeństwo, które kryje się w duszach wszystkich osób cierpiących na tę straszną chorobę. Autorka dała głos ludziom, których od dawna nikt nie słuchał.” Dr G. Rees Cosgrove, Harvard Medical School “Umiejętność nawiązania kontaktu z ludźmi cierpiącymi na poważne zaburzenia psychiczne [...] to niezwykły dar. Susan Doherty bez wątpienia go posiada. Jej opowieść o relacjach z osobami dotkniętymi ciężkimi chorobami psychicznymi pozwoli ci się do nich zbliżyć – [...] lektura tej książki może nawet uczynić cię lepszym człowiekiem.” Dr Pierre Etienne, Uniwersytet McGilla
Anna Funder, przytłoczona obowiązkami rodzinnymi, próbuje szukać schronienia w tekstach George’a Orwella, którego podziwia od lat. Gdy sięga po jego biografię, wpada w osłupienie: w cieniu wielkiego pisarza kryje się kobieta, którą biografowie – a często i sam Orwell – sprowadzili do kilku przypisów. Jak to możliwe, że tę niesamowitą postać tak skutecznie wykreślono z historii? Nazywała się Eileen O’Shaughnessy, planowała karierę naukową na Oksfordzie. Była bystra i dowcipna, uwielbiana przez rodzinę i przyjaciół. Gdy spotkała Erica Blaira, znanego światu jako George Orwell, nie do końca z własnej woli poświęciła wszystko, by stać się gospodynią domową, bezimienną redaktorką jego książek. Żoną swojego męża. Korzystając z listów Eileen do jej najlepszej przyjaciółki, Funder rekonstruuje życie małżeńskie Orwellów – od pierwszego spotkania przez czasy hiszpańskiej wojny domowej po II wojnę światową spędzoną w bombardowanym Londynie. Z precyzją i literacką lekkością splata fakty z wyobraźnią, dokumenty z własnym osądem, dzięki czemu z jej książki wyłania fascynująco złożona, w pełni samodzielna postać. Niewidzialna pani Orwell to nie tylko „brakująca połowa” biografii Orwella, to również próba przyjrzenia się mechanizmom patriarchatu, bo – jak pisze sama Funder – „rzeczywistość widziana w lusterku wstecznym jest bliżej niż się wydaje”. This project has been assisted by the Australian Government through Creative Australia, its principal arts investment andadvisory body. „W skrócie mówiąc, to arcydzieło. Anna Funder nie tylko na nowo definiuje sztukę pisania biografii, ale wręcz przywraca swoją bohaterkę do życia w pełnym wymiarze. A wszystko to w opowieści, która wciąga czytelnika i rozgrywa się na tle przełomowych momentów historii i kultury XX wieku.” Geraldine Brooks „Funder jako pisarka nie boi się przekraczać granic i podejmować ryzyka. Już w poprzednich książkach z imponującym skutkiem łączyła wspomnienia, fakty i pracę wyobraźni. W najlepszych fragmentach swojej najnowszej książki pokazuje zaś, że radykalne współczucie – a to nie to samo co przebaczenie – za każdym razem przybliża nas do zrozumienia, i w małżeństwie, i w biografii.” „The Wall Street Journal” „Z precyzją historyczki Funder składa skąpe szczegóły w całość i z nich odtwarza cudze życie. A dzięki wyobraźni godnej powieściopisarki snuje domysły na temat tego, jak takie życie mogło wyglądać (przy czym za każdym razem wyraźnie sygnalizuje wyobrażone elementy). W jej książce Eileen po raz pierwszy przemawia, i to własnym głosem. „Niewidzialna pani Orwell” to wielkie osiągnięcie, owoc zarówno rzetelnych badań, jak i czystego uczucia.” „Los Angeles Times” „Błyskotliwe i twórcze połączenie biografii, feministycznej polemiki i krytyki literackiej, które wywraca do góry nogami nasz sposób czytania. Brawurowy wkład w ten rodzaj książek, które wydobywają z zapomnienia kobiety (a niekiedy i mężczyzn) stojące za słynnymi pisarzami i artystami.” „The Guardian” „Funder wirtuozersko rozgrywa temat, dorzucając osobiste wspomnienia, kilka fabularnych rekonstrukcji i znakomitą świadomość celu. [Autorka] wyciska źródła do ostatniej kropli, by Eileen stała się prawdziwa. Funder podkreśla, że nie zamierza „wymazać” Orwella, pisarza, który ją inspiruje. Chce raczej ocalić Eileen i inne kobiety przed wymazaniem, które stało się ich udziałem.” „The New York Times” „Funder wnikliwie wczytuje się w sześć listów, które napisała pierwsza żona Orwella, Eileen O’Shaughnessy, i stara się uwolnić ją z cienia męża – zadanie to wymaga także nowego spojrzenia na samego pisarza. Książka ma radykalną wymowę, a wyróżnia ją przenikliwość, jaką daje wyobraźnia pisarki. Elegancka, melancholijna proza chwilami kipi oburzeniem na los tej „niewidzialnej pracownicy” i „niewidzialnej wojowniczki”. To niezwykłe dokonanie.” „Financial Times” „Elektryzująca hybryda gatunków, która pozwala po części wydobyć wizerunek Eileen z jej własnych słów i relacji tych, którzy ją znali, a także wyobrazić ją sobie na nowo dzięki partiom fabularnym wypełniającym archiwalne luki. „Niewidzialna pani Orwell” to niezwykle ważny portret kobiety, której niewidzialna praca miała zasadniczy wkład w powstanie książek uznawanych za kamienie milowe literatury XX wieku, przy czym rozmiaru tego wkładu nie sposób zmierzyć, bo przesłania go rola żony.” „Observer” „Fascynująca, gniewna i pomysłowa biografia Eileen pióra Anny Funder pozwala nam teraz jeszcze głębiej zanurzyć się w świat Orwella. A Funder to pisarka na miarę tego zadania. W „Niewidzialnej pani Orwell” splata fikcję, biografię i autobiografię, by na kartach książki Eileen stanęła przed czytelnikiem jak żywa.” „The Times”
Z ilustracjami Joanny Grochockiej Pomysł był prosty: zapytać ludzi związanych zawodowo z dizajnem i projektowaniem wnętrz o wygląd polskich domów, o to, jak mieszkaliśmy kiedyś, jak mieszkamy dziś, jak zmieniają się nasze gusta i o czym marzymy. Byłam też ciekawa, czy zainteresowania i pasje moich rozmówców wynikają z atmosfery ich rodzinnych domów oraz do jakiego stopnia ich własne domy są uzewnętrznieniem ich charakterów, potrzeb i poglądów. Chciałam się dowiedzieć, jak mieszkają ludzie, których projekty – meble, szkło, porcelana, tkaniny – trafiają do wielu polskich mieszkań. Od strony materialnej domu przeszliśmy więc do historii z dzieciństwa, rodzinnych opowieści, bo dom to przecież znacznie więcej niż cztery ściany umeblowane w takim czy innym stylu, to wspomnienia, emocje, ambicje i pragnienia. Refleksje nad domem zataczały więc coraz szersze kręgi – obejmowały kwestie obyczaju, języka, kultury, mody, urody życia, poszukiwania wzorców i mentalności Polaków. Z tych bardzo osobistych opowieści wyłaniają się historia polskiego dizajnu i historia projektowania mieszkań, uzupełnione rozmowami z historykiem sztuki i socjologiem. Termin 'dom polski' okazał się bardzo pojemny, rozciągnął się na kraj, miasto, krajobraz, błękit nieba i zapach śliwek. Autorka Rozmówcy: Tomasz Augustyniak, Beata Bochińska, Marek Cecuła, Basia Dereń-Marzec, Danuta Duszniak, Maja Ganszyniec, Zbigniew Horbowy, Marek Krajewski, Teresa Kruszewska, Boris Kudlička, Hanna Rechowicz, współtwórczynie programu „Standard”: Krystyna Arska-Perepłyś, Viola Damięcka, Agnieszka Putowska-Tomaszewska; Piotr Voelkel, Oskar Zięta
Początek XXI wieku zastał Polskę wybrukowaną kostką Bauma, pełną budek z jedzeniem, żółtych kiosków, pstrokatych hipermarketów i modemów blokujących linie telefoniczne. Państwu, które w 2004 roku wstępowało do Unii Europejskiej, zwiastowano wielką przemianę. Ta dokonywała się często niepostrzeżenie, ale w ciągu kilkunastu lat Polska przybrała nowoczesne szaty, stając się krajem płomieniowanego granitu, stalowoszarych osiedli, nowoczesnych stadionów, zrewitalizowanych rynków i szerokopasmowej sieci. Jacek Paśnik wraca do świata, w którym dokonywała się ta metamorfoza: spaceruje po placach budowy, przygląda się zapomnianym obiektom kultu, zagląda na nieodwiedzane portale i rozmawia z osobami dokumentującymi polską modernizację. Pisze o znikających dworcach zastępowanych przez centra handlowe, lokalnych biznesach wypieranych przez sieciówki, nowoczesnych pływalniach i sięgających coraz dalej autostradach, wzdłuż których stanęły identyczne stacje benzynowe. To opowieść o tym, jak zmieniająca się przestrzeń kształtowała codzienność pierwszych kilkunastu lat po roku 2000 – kiedy tworzyły się pierwsze społeczności internetowe, tłumnie wyjeżdżano na emigrację, a opuszczone fabryki stawały się miejscami dla hipsterów. Wielki remont jest książką o epoce, w której powstawała Polska, jaką znamy dzisiaj, oraz wspomnieniem świata, który – mimo że nieodległy – stał się już historią. Pisząc tę książkę, przyglądałem się różnym obliczom polskiego postępu, który przed laty obserwowałem oczami dziecka i nastolatka: supermarketowi, który wyrósł na moim osiedlu, autostradom obiecywanym w politycznych spotach czy stadionom, które pozostawiło po sobie Euro 2012. Opowiadając o symbolach nowoczesności, w pewnym momencie nie mogłem nie zderzyć się z opowieścią o utracie – bo to ona przede wszystkim kryje się za stopniowym przenikaniem starego z nowym. Przy okazji odkryłem też Polskę z perspektywy pierwszych kilkunastu lat XXI wieku, czyli nieistniejącą już krainę, z której wiele osób – w tym i ja – wyruszyło kiedyś w poszukiwaniu swojej współczesnej tożsamości. Autor
W Suwałkach nie jest łatwo umościć się wygodnie w życiu. Czasem przeszkadza nuda, czasem bieda, a czasem kryzys wieku średniego. A jednak „w Suwałkach nie ma rzeczy niemożliwych”: podczas rajdu motorowego można poznać chłopaka, który słucha śpiewu humbaków. Albo odkryć, że najzwyczajniejszy na świecie ojciec postanowił zostać Jezusem w parafialnej drodze krzyżowej. Albo na prośbę dziewczyny boksować się z własnym cieniem. Mateusz Sidorek przygląda się opisywanemu światu wnikliwie i z ciekawością. Czasem niepostrzeżenie zabiera nas w magiczne rewiry, by równie szybko powrócić na ziemię. I choć zdaje się, że jego bohaterowie mają całkiem zwyczajne rozterki, to zatopienie opowieści w suwalskiej rzeczywistości, jej krajobrazie i języku sprawia, że ich życie gdzie indziej nie miałoby prawa wyglądać tak samo. Zbiór opowiadań Osiedle Północ to nie tylko niezwykle dojrzały debiut prozatorski, ale przede wszystkim zaskakująca ballada o miejscu leżącym na pograniczu światów – tych rzeczywistych i tych wyobrażonych.
Polscy ochotnicy, którzy w 1936 roku wyjechali do Hiszpanii walczyć z rebelią generała Franco i zasilili szeregi Brygady imienia Jarosława Dąbrowskiego, do dziś pozostają jednymi z najbardziej niejednoznacznych postaci XX wieku. Jeremi Galdamez Muñoz podejmuje próbę opowiedzenia historii dąbrowszczaków w całej jej złożoności – od obrony Republiki Hiszpańskiej przez udział w II wojnie światowej, gdy stali się jednym z symboli francuskiego ruchu oporu, aż po powojenne losy w Polsce. Mierzy się z ich ówczesnymi wyborami – z jednej strony współtwórców ludowej Polski, z drugiej ofiar stalinowskich represji – a w końcu pyta o ich walkę o pamięć i godność w III RP. Mieliśmy w sobie płomień to jednak przede wszystkim opowieść o ludziach, których życiorysy prowadzą nas przez kolejne rozdziały tej historii. Poznajemy sportowców, robotników, lekarki, poetów i działaczy, którzy podążając za własnymi przekonaniami, znaleźli się w samym środku burzliwej historii XX wieku. Ta książka powstała z pragnienia, by opowiedzieć o ludziach zaangażowanych w idee, które dziś wielu wydają się przebrzmiałe. Opisać postaci, które we współczesnej Polsce wykreślono z kart historii, a czasem wyszydzano. To również wynik pasji polegającej na zgłębianiu dokumentów rozsianych po całym kontynencie, często przez lata kurzących się w czyichś piwnicach. Zależało mi na tym, by pokazać dąbrowszczaków jako ludzi wymykających się kliszom, zarówno tym ustanowionym przed 1989 rokiem, jak i potem. Autor
Wielki kryzys lat 30. w PolsceKrach na nowojorskiej giełdzie w 1929 roku był początkiem jednego z najgwałtowniejszych kryzysów finansowych w historii. Tąpnięcie na rynkach wywołało falę bankructw, która z kolei przyczyniła się do wzrostu bezrobocia i biedy.W Polsce wczesnych lat trzydziestych codziennością dla milionów stały się walka o pracę, głodowe pensje i groźby eksmisji. Jednak w zbiorowej pamięci międzywojnie zapisało się jako wyidealizowana epoka neonów - nie nędzy i nierówności.Alicja Urbanik-Kopeć sięga do pamiętników bezrobotnych, prasy i danych statystycznych, by pokazać konsekwencje "czarnego czwartku". Opowiada zarówno o bankructwach przemysłowców, jak i życiu robotników. O losie bezdomnych, braku mieszkań i przeludnieniu. O głodzie, kolejkach po zapomogi, wzroście przestępczości. O pomocy osobom w najtrudniejszej sytuacji: akcjach szczepień czy dożywianiu dzieci. Wreszcie - o próbach ochrony wykorzystywanych pracowników: rozwoju ZUS-u i inspekcji pracy.Z jej książki wyłania się obraz społecznych skutków wielkiego kryzysu w kraju, który ledwie od dekady mógł się cieszyć niepodległością. To próba przywrócenia głosu ludziom, których losy były dotąd spychane na margines historii.
"26 lipca Denise obudziła się wcześnie. Zeszłyśmy na dół po babeczki z truskawkami. Potem ubrała się, zjedliśmy nasz ostatni lunch [...]. O pierwszej każde z nas się z nią pożegnało. Kiedy pojawił się lekarz, wybuchnęła płaczem, ale ze szczęścia, że to już koniec, i pobiegła na górę jak na skrzydłach. [...] Odeszła bardzo szybko".W 2002 roku Holendrzy jako pierwsi na świecie przyjęli ustawę regulującą eutanazję i pomocnictwo w samobójstwie. Marta Grzywacz przygląda się historii, sztuce, tradycji i polityce, by prześledzić, jak przez stulecia zmieniało się w Holandii podejście do śmierci i jak kolejne przypadki eutanazji doprowadziły do uchwalenia tego prawa.Książka to także historie ludzi, którzy zdecydowali się umrzeć. Między innymi osiemdziesięciodwuletniej żeglarki Enny, której ból stał się nie do zniesienia, dwudziestodziewięcioletniej Evy cierpiącej na zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne, siedemdziesięcioletniego Jana ze zdiagnozowaną depresją czy dwudziestoletniej Demi, której doświadczenie przemocy odebrało chęć do życia. Autorka rozmawia również z lekarzami dokonującymi eutanazji i ekspertami decydującymi, czy działania lekarzy były słuszne.To reportaż o ludziach podejmujących jedną z najtrudniejszych decyzji i o ich bliskich, którzy często wbrew sobie muszą ją uszanować, a zarazem próba odpowiedzi na pytanie, gdzie przebiega granica między prawem do decydowania o własnym życiu a obowiązkiem jego ochrony.Pisząc o kulturze śmierci w Holandii, zastanawiałam się, jak doszło do tego, że kraj, w którym niegdyś niemal codziennie czytano Biblię i przestrzegano surowych zasad kalwinizmu, stał się awangardą. To w końcu Holendrzy jako pierwsi dopuścili aborcję, małżeństwa jednopłciowe, miękkie narkotyki, wreszcie eutanazję. Dlaczego akurat oni byli tak otwarci na zmiany? Dlaczego Holendrzy są, jacy są?Autorka
Prezentowane egzemplarze mogą posiadać pewne uszkodzenia, takie jak porysowane lub nieco uszkodzone okładki, zagięcia, zżółknięcia, zbite narożniki itp.
Bestseller „New York Timesa” Czasami jedna zła decyzja ma wpływ na całe życie. Tak było, kiedy Stephanie związała się z niewłaściwym mężczyzną. To miała być tylko wakacyjna przygoda – a jednak kilkanaście miesięcy później Stephanie mieszkała z agresywnym Jamie’em i ich małą córeczką, nieplanowanym, ale kochanym dzieckiem. Kiedy postanowiła zerwać z chłopakiem i zawalczyć o niezależność, przekonała się, że ciężka praca i determinacja czasem nie wystarczą, by utrzymać się na powierzchni. „Sprzątaczka” to nie tylko niezwykle ciekawa, chwilami szokująca relacja Stephanie z pracy przy sprzątaniu domów, opis warunków zatrudnienia, stosunków z pracodawcami i klientami. To również wstrząsająca opowieść o ubóstwie w Stanach Zjednoczonych. To historia ludzi, którzy nie są w stanie zarobić na życie, chociaż dają z siebie wszystko. Korzystając ze skomplikowanego systemu rządowych programów pomocowych, narażają się na pogardę nieznajomych, którzy nie wahają się wygłaszać swoich ocen publicznie. Wpadają też w swoistą pułapkę – nawet niewielki wzrost dochodów może sprawić, że utracą pomoc, od której zależy ich przetrwanie, i znów popadną w nędzę… „Żadna praca nie hańbi”, słyszeliśmy od dzieciństwa. Ale mówiono nam też, że każdy jest kowalem swojego losu. Czy uwierzyliśmy, że ubóstwo to rodzaj patologii, a biedni sami są sobie winni? Książka Stephanie Land skutecznie pomaga zweryfikować te sądy. „Dla czytelników, którzy uważają, że ludzie żyjący poniżej poziomu ubóstwa są leniwi i/lub niesprawni intelektualnie, ta opowieść jest konieczną surową korektą […]. Lektura obowiązkowa dla wszystkich, którzy nigdy nie borykali się z biedą.” „Kirkus Reviews” „Napisany z głębi serca, mocny debiut. […] Miłość Land do córki przepaja strony tej pięknej opowieści o determinacji i przetrwaniu.” „Publishers Weekly” „Trzeba nam więcej takich książek – Stephanie Land, zaglądając za lodówkę i pod kanapę, opowiada o obu stronach barykady nierówności. A żadna z nich nie jest taka, jakbyście oczekiwali.” Barbara Ehrenreich „Barwna, wciągająca książka o borykaniu się z biedą […], nieustannej frustracji z powodu braku poczucia bezpieczeństwa, o tym, że nasze społeczeństwo jest systemowo zaprojektowane, by biedni pozostawali biedni, oraz o poniżaniu biedy przez niewzruszoną demokrację.” Roxane Gay „Książka Stephanie Land ściska za serce i dobitnie przypomina, że z amerykańskim snem coś poszło nie tak. Autorka oddaje głos milionom „pracujących ubogich”, harujących w kraju, który ich potrzebuje, ale nie chce zauważać. Smutna, a jednak pełna nadziei opowieść o „byciu poza” i zaglądaniu do środka. Land sprawia, że zaczynamy się zastanawiać, jakbyśmy się czuli, szorując i odkurzając dobra, które zawsze wydawały się nam poza zasięgiem.” Steve Dublanica „Stephanie Land należy do milionów samotnych matek, zmuszonych do wyciskania krwi z kamienia. Jest równocześnie dawnym i nowym rodzajem amerykańskiego bohatera. Taka opowieść o wytrwałości i miłości nigdy nie była bardziej potrzebna.” Domenica Ruta
Zdziwienie jest początkiem filozofii - mówi za Platonem Krzysztof Środa. Ale jak je ocalić w czystej, pierwotnej postaci? Najlepiej kucnąć na skraju drogi i zapisać to, co się właśnie zobaczyło, w podręcznym notesie. To z takich zapisków powstała jego najnowsza książka. Wbrew tytułowi nie jest to esej o podróżowaniu, lecz o poznawaniu i nazywaniu świata. O różnicy między doświadczeniem a językiem, którym próbujemy je pochwycić, i o niepokoju, jaki ta różnica w nas wywołuje. O tym, co dzieje się z widokami, o których zapomnieliśmy, z obrazami, których nie zdążyliśmy opisać, z ludźmi, którzy odeszli.Bo jest to także książka o ludziach, których już nie ma - Środa kreśli ich przejmujące portrety - i o pamiętaniu o nich. Ale nie tylko. Bo samo pamiętanie nie wystarcza - ono też, tak jak oni sami i ich imiona, przeminie. Chyba że opowie się o ich uśmiechach, o ich oczach, cierpieniach, a czasem także o ich śmierci. O tym, co mówili i o czym milczeli. Chyba że zapisze się ich imiona. Trzeba przecież to wszystko ratować - a jeśli tak, trzeba o tym pisać.
Kim jest Jaga Babażyna? Starzejącą się aktorką, a może reżyserką inscenizującą spektakl grozy? Kogo gra w swoim życiu? A może to życie z nią pogrywa? A jeśli tak, to w którym ze światów?Brawurowa powieść Weroniki Murek to historia o teatrze życia, w którym nie wiadomo, kto jest lalką, a kto pociąga za sznurki. Pełna intryg nicujących rzeczywistość, wydarzeń, które wymykają się wszelkim regułom, i niepokoju, który czai się tuż-tuż, w garderobie pośród kostiumów, pod stołem czy przy zejściu do metra.
W badaniu przeprowadzonym na zlecenie Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej trzydzieści procent - czyli ponad dziewięć milionów - dorosłych Polaków potwierdziło, że było sprawcami przemocy w rodzinie. Siedemnaście procent skrzywdziło bliskich kilka razy, a trzy procent wielokrotnie.Mężczyźni katują żony i dzieci. Bici synowie dorastają i znęcają się nad swoimi partnerkami i dziećmi. Krzywdzone dziewczynki wpadają w szpony toksycznych mężów. Dorosłe dzieci dręczą zniedołężniałych rodziców. Silniejsi terroryzują słabszych, zdrowi niepełnosprawnych, ci, którzy mają władzę, kontrolują i ranią swoich podopiecznych. Przez nasze domy płynie rzeka agresji, bólu, cierpienia i nienawiści. Oficjalne statystyki to wierzchołek góry lodowej.Napisałem tę książkę, by pokazać, co kryje się pod spodem - jak wygląda prawdziwe oblicze przemocy domowej.Jacek Hołub"Ta książka to wstrząsający dokument, który pokazuje, że przemoc domowa to nasza codzienność. Jest dziedziczna, jesteśmy na nią ślepi, wstydzimy się jej, nie znamy i nie stosujemy procedur, które mogą ratować życie. Chciałabym, by stała się dla nas impulsem do baczniejszej uwagi, większego zrozumienia i głębszego współodczuwania. Tego nam z całego serca życzę." Ewa Winnicka
Kiedy w 1999 roku hiszpański Sąd Najwyższy orzekł, że każde dziecko ma prawo wiedzieć, kim są jego rodzice, do biura prawnika Enrique Vili Torresa zaczęli pukać nowi klienci. Chociaż od rodziny lub sąsiadów dowiedzieli się, że zostali adoptowani, w ich dokumentach nie było śladów adopcji, a w aktach urodzenia rodzice adopcyjni figurowali jako biologiczni. Enrique nazwał ich hijos falsos, fałszywymi dziećmi, a ich liczbę oszacował na około trzystu tysięcy.Wkrótce do prawników i mediów zaczęli zgłaszać się także rodzice poszukujący dzieci, które dotąd uważali za zmarłe. Pojawiło się nowe, budzące grozę określenie: bebes robados, ukradzione dzieci. W latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych nowo narodzone dziecko można było kupić za równowartość mieszkania. W proceder sprzedaży zamieszane były instytucje państwowe i kościelne.Katarzyna Kobylarczyk opisuje jeden z najbardziej wstrząsających rozdziałów w najnowszej historii Hiszpanii, nadal pełen pytań bez odpowiedzi.
Jeszcze przed atakiem na Polskę Hitler dał sygnał do rozpoczęcia tajnego programu "uwalniania od cierpienia" rzekomo "dziedzicznie obciążonych" dzieci. Na początku 1940 roku przystąpiono do akcji "T4" - "likwidacji życia niewartego życia". Wyselekcjonowani pacjenci niemieckich szpitali psychiatrycznych i domów opieki byli duszeni tlenkiem węgla, a następnie kremowani w piwnicach sześciu "ośrodków zabijania". To podstawowe fakty na temat programu nazistowskiej "eutanazji". Niewielu wie, że jej pierwszymi ofiarami byli Polacy.Bezduszni to zapadająca w pamięć opowieść o zagładzie pacjentów szpitali psychiatrycznych i mieszkańców domów opieki w okupowanej Polsce. Na przykładzie trzech miejsc - dziecięcej kliniki psychiatrycznej w Lublińcu, szpitala psychiatrycznego dla dorosłych w Gostyninie i domu opieki w Śremie - autorka opisuje wszystkie grupy ofiar: dzieci, dorosłych i najstarszych, chorych neurologicznie, psychicznie, niepełnosprawnych i niesamodzielnych.Odkrywa przy tym nieznane dokumenty, ustala wstrząsające szczegóły, znajduje naocznych świadków i bliskich zabitych - wszystko, by przywrócić pamięć o zagładzie, która została pominięta w powojennych rachunkach krzywd.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
