Książka dotycząca szkolnych kas oszczędności w Galicji w okresie autonomii stanowi próbę wypełnienia luki w badaniach nad szkolnictwem i wychowaniem drugiej połowy XIX wieku. Tytułową problematykę Autorka przedstawiła na tle politycznych, społecznych, gospodarczych, oświatowych i pedagogicznych przemian w Galicji oraz w kontekście rozwoju szkolnych kas oszczędności w Europie w XIX i w początkach XX wieku.To pionierskie opracowanie, w którym Autorka uwzględniła problematykę wychowania do oszczędności w poglądach polskich pedagogów i ekonomistów, podejmowaną w dyskusjach i polemikach prasowych oraz w pracach zwartych. Zaprezentowała teoretyczne i formalne aspekty funkcjonowania szkolnych kas oszczędności, systemy oszczędzania oraz ich działalność w praktyce szkolnej na przykładzie galicyjskich szkół średnich.
Od stuleci zarówno w żeńskich, jak i w męskich klasztorach prowadzono kroniki. Na ich kartach opisywano najważniejsze wydarzenia z życia poszczególnych wspólnot zakonnych, całego Kościoła oraz lokalnych wspólnot. Wobec wydarzeń politycznych nie byli obojętni klasztorni kronikarze. Szerokim echem na kartach kronik odbijają się wydarzenia wojenne zapewne z powodu tragizmu, ogromu nieszczęść i zła, które niosły wojny, powstania i rebelie. W spokojne życie opactw, klasztorów i zakonnych domów wydarzenia polityczne,które docierały tam niekiedy z opóźnieniem, wnosiły niepokój; wywoływały też komentarze i dyskusje. Ich reminiscencje odnajdujemy na kartach kronik. Po latach czytamy je z zainteresowaniem i traktujemy jako osobliwe świadectwo lat minionych. Niniejsza publikacja rozpoczyna serię krytycznych edycji źródłowych, których podstawę wydawniczą stanowią fragmenty kronik klasztornych z terenów byłej Galicji opisujących wydarzenia z lat 19181920.Przedsięwzięcie wpisuje się w obchody stulecia odzyskania przez Polskę Niepodległości oraz wojny polsko-bolszewickiej. Jest ono realizowane w ramach wewnętrznych projektów badawczych Katedry Archiwistyki działającej na Wydziale Historii i Dziedzictwa Kulturowego Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie.
Autorzy książki przedstawiają spojrzenie na problem paradygmatu z dwóch radykalnie odmiennych perspektyw (). Jacek Moroz proponuje konstruktywizm epistemologiczno-kognitywny, który Jego zdaniem stanowi najbardziej spójną ramę dla współczesnej dydaktyki. Natomiast Oskar Szwabowski proponuje dydaktykę immanentną, która wychodzi poza wszelkie paradygmaty (). Nie interesuje ich opis poszczególnego paradygmatu ani tworzenie kolejnych map, ale rozważają sensowność i możliwość ujęcia paradygmatycznego dydaktyki, pogłębiają zagadnienie. Proponują nieco inne spojrzenie, podejmują problemy, które wciąż nie zostały odpowiednio wypowiedziane ().Z tego powodu należy książkę przyjąć z wielką radością. Jej treść jest bowiem niezwykle merytoryczna, pogłębiona, oparta na bardzo szerokich analizach literaturowych.Autorzy przedstawiają swoje podejścia nie tylko merytorycznie, ale też interesująco, co jest ważne w przypadku tekstów naukowych.Z recenzji prof. Janiny Świrko JACEK MOROZ doktor habilitowany, pracuje w Instytucie Pedagogiki Uniwersytetu Szczecińskiego. Zainteresowania badawcze: konstruktywizm w dydaktyce, epistemologia w edukacji, kognitywistyka. Autor książek: Teoria uczenia się w perspektywie konstruktywistycznej (Szczecin 2019); Dyskusja z relatywizmem prawdy w Szkole Lwowsko-Warszawskiej, (Warszawa 2013).OSKAR SZWABOWSKI doktor habilitowany, profesor Uniwersytetu Pomorskiego w Słupsku. Zajmuje się filozofią edukacji, autoetnografią, dydaktyką, pedagogicznie zorientowanymi studiami kulturowymi, edukacją wyższą oraz nie-ludźmi. Autor licznych artykułów w czasopismach krajowych i międzynarodowych. Napisał książki: Uniwersytet, fabryka, maszyna (Warszawa 2014); Nekrofilna produkcja akademicka i pieśni partyzantów (Wrocław 2019); Zaczepne wprowadzenie do filozofii edukacji (Szczecin 2022); Nawiedzanie, czyli efekty Bartlebyego (Warszawa 2023); Nie-ludzka wspólnotacierpienia. Nie-ludzkie relacje i kruchość (Poznań 2023). Pisze też poezję i opowiadania.Szczęśliwy opiekun siedmiu kotów i psa. Ćwiczy brutalne sztuki walki.
Książka poświęcona jest Związkowi Młodzieży Polskiej, którego istnienie ściśle wiąże się z zagadnieniem dotyczącym totalitaryzmów XX wieku, ich trwania w wymiarze zbiorowym i indywidualnym, a zwłaszcza edukacyjnym.
Jest to książka szczególna, gdyż zamyka wspaniałą trylogię epoki z pogranicza Piastów i Jagiellonów. Pierwszy tom trylogii był poświęcony wybitnej postaci rycerzowi i możnemu Bartoszowi z Wezenborga. Drugi jego córce Stachnie, a trzeci życiu i przygodom młodszych synów Bartosza, a mianowicie Bartoszowi i Januszowi. Wszystkie powieści są ze sobą powiązane, ale każdą można czytać osobno, a nawet można czytać w odwrotnej kolejności. Cechą prozy historycznej Pani Donaty Marii Dominik-Stawickiej jest ogromna erudycja, dbałość o wierność faktom historycznym, co nie przeszkodziło Autorce na wprowadzenie do akcji wielu pasjonujących szczegółowych zdarzeń, często mających sensacyjnyczy szpiegowski charakter, a nawet magiczny. Bohaterowie są ludźmi z krwi i kości, którzy kochają, są gotowi do poświęcenia w obronie Ojczyzny, ale też popełniają błędy, cieszą się swoimi zwycięstwamii przeżywają swoje klęski.
Szkolna historia skupia się na celebrytach epoki i wielkich ośrodkach miejskich. Jest sztywna, nudna, patetyczna i nafaszerowana datami. Potrafi zabić ciekawość, zanim jeszcze zakończymy edukację podstawową.A co, gdyby przedstawić ją od drugiej strony? Z punktu widzenia zwykłego mieszkańca małego miasteczka Królestwa Polskiego?Prezentowana książka przedstawia jeden z najmniej poznanych okresów historii Polski. Nie ma tu powstań, bitew, zrywów narodowych. Nie ma wielkich słów, czynów i bohaterów. Są zwykli ludzie, mniej lub bardziej zamożni, ale nie bogaci. Skupieni na codziennych problemach i radościach, z jednym tylko okiem skierowanym na wielki świat.Przez pryzmat historii małego garnizonu wojskowego poznajemy kawałek dziejów polskich, zwyczaje, małomiasteczkowy sposób myślenia, poglądy epoki. Wraz z żołnierzami wielkiego księcia Konstantego wędrujemy od przymusowych poborów, przez warszawskie poligony aż do małych garnizonów.Nie jest to lukrowany obrazek, jaki znamy z podręczników szkolnych. Dowiadujemy się, że małe ośrodki miejskie miały swój klimat z lokalną elitą, tworzącą zgraną mafię i sprawnie organizującą przekręty finansowe. Śledzimy przemiany społeczeństwa, nowe grupy, wzrastające aspiracje wojskowych i ich coraz większy wpływ na lokalną społeczność. Przez pryzmat metryk zaglądamy też pod pierzyny ówczesnych mieszkańców, wyciągamy dawno zapomniane skandale obyczajowe i tajemnice alkowy, które nigdy miały nie ujrzeć światła dziennego.Bo ten dawno zapomniany świat nie był biało-czarny. Był okresem soczystym, pełnym życia, pasji i emocji, nałogów, kłamstw, oszustw, przekleństw, ale też miłości, przyjaźni, wiary i rozwijającego się patriotyzmu. Autorka, Justyna Jarosz-Romaniec urodzona koło Kocka w 1977 roku. W życiu dorosłym wybrała Kraków, jako najlepsze na świecie miejsce do życia. Zawodowo zajmuje się archeologią, ze szczególnym naciskiem na archeologię średniowiecza i nowożytności, choć w zawodzie z niejednego pieca chleb jadła. Hobbystycznie od lat bada historię rodzinnych stron, prowadzi śledztwa archiwalne, przekopuje stosy zakurzonych i zapomnianych dokumentów, z których rekonstruuje codzienne życie zwykłych ludzi.Prywatnie miłośniczka zielarstwa, genealogii, Jakuba Wędrowycza i kotów tajskich.
Kronika Zacherta jest najważniejszym zachowanym źródłem historiograficznym do dziejów Międzyrzecza. Niniejsza publikacja jest pierwszą polską edycją tego źródła powstałego zasadniczo jak się zwykło przyjmować w dotychczasowej literaturze na przełomie XVII i XVIII wieku. Źródła, które pomimo wielu cytowań w literaturze starszej i nowszej, a przede wszystkim edycji przygotowanej przez Adolfa Warschauera w latach 1882-1883, pozostaje słabo rozpoznane i zrozumiane jako całość. Celem studium jest analiza krytyczna o charakterze historycznym i źródłoznawczym oraz równoległa polska i niemiecka edycja Kroniki Zacherta. Kronika Zacherta w swojej istocie, na płaszczyźnie źródłoznawczej przy uwzględnieniu wyczerpującej krytyki zewnętrznej i wewnętrznej, stanowi istotny zasób wiedzy dla pełniejszego poznania często nieistniejącego obecnie zasobu źródłowego i dokumentalnego do dziejów miasta i regionu. ISBN 978-83-7730-714-4, format B5, oprawa twarda, s. 616, wyd. I, Kraków 2025
Prezentowana tu monografia dwóch książąt Bogusława IV i jego syna Warcisława IV odnosi się do panujących na przestrzeni bez mała pół wieku (12781326) władców z dynastii zachodniopomorskich Gryfitów. Stanowi ona bezpośrednią kontynuację tematyki poruszonej w poprzedniej publikacji profesora Edwarda Rymara poświęconej postaci i czasom Barnima I. Na kartach swej nowej książki Autor prowadzi Czytelnika przez meandry polityki Pomorza Zachodniego przełomu XIII i XIV stulecia, opisując zabiegi dyplomatyczne, wojny, układy i stosunki wewnętrzne księstwa. Stanowiło ono bowiem na wielu płaszczyznach wciąż jednolite państwo, i to pomimo dokonanego w 1295 roku jego podziału na część szczecińską i wołogoską. To dzięki spójnym działaniom ojca i syna, zręcznie lawirującym między sąsiadującymi potęgami Brandenburgią, Danią, zakonem krzyżackim i jednoczącą się Polską państwo zachodniopomorskie weszło w nową epokę ustabilizowane politycznie, wzmocnione wewnętrznie i poszerzone terytorialnie, uzyskując aspekt, który niemal niezmienionym kształcie przetrwał przez następne trzy stulecia. Praca koryguje i zmienia wiele utartych w historiografii poglądów, hipotez i opinii. Wiele miejsca w książce poświęcono też takim zagadnieniom jak książęca genealogia i chronologia, a także gospodarka i polityka wewnętrzna państwa. Aspekty te dotyczą też działalności książęcego otoczenia, kadry urzędniczej oraz rodów rycerskich, zaznaczających swoim politycznym zaangażowaniem poczynania obu Gryfitów.
Tomik poezji Danuty Hanny Grasiewicz, która utrzymuje, że poetką nie jest. Nie pisze wierszy od zawsze, a tylko zapisuje, gdy ją co pewien czas nawiedzają. Zaistnienie pierwszego tomiku zawdzięcza śp. Profesorowi Janowi Ożdżyńskiemu, który przeczytawszy przypadkiem trzy wiersze, zobowiązał ich autorkę do wydobycia z szuflady pozostałych. Efektem stał się wybór wierszy zatytułowany O zmierzchu (2018). Był niespodzianką dla Autorki. Odtąd Profesor nazywał ją naszą Poświatowską. Ona sama to określenie odbierała jako wielki zaszczyt wyjaśniając z pokorą że tylko przez wzgląd na podobieństwo własnej kondycji zdrowotnej do przypadłości z jakimi zmagała się Halina Poświatowska.
Niniejszy tom jest pokłosiem konferencji Wokół Oficyny (Kraków, 31 marca-1 kwietnia 2023) poświęconej kulturotwórczej roli wydawnictwa i drukarni Krystyny i Czesława Bednarczyków. Pamięć o Oficynie Poetów i Malarzy trwa w wielu miejscach na całym świecie, jako że publikacje książkowe i kwartalnik docierały wszędzie, gdzie znaleźli się po II wojnie Polacy. Archiwum OPiM od ponad 10 lat mieszczące się w Krakowie w wyniku zapisu testamentowego Krystyny Bednarczykowej, służy utrwalaniu i poszerzaniu tej pamięci głównie przez udostępnianie i badanie spuścizny dwójki drukarzy godnych ballady. Ta cząstka polskiego Londynu, przeniesiona na ulicę Gołębią 14, pozostaje pod opieką Katedry Edytorstwa na Wydziale Polonistyki UJ.
Książka przybliża czym jest medytacja oraz jakie są jej rodzaje. Autorka prezentuje przegląd aktualnych badań nad medytacją, w przystępny sposób opisuje ich wyniki, oraz pomaga zrozumieć mechanizmy oddziaływania medytacji. Czytelnik znajdzie tu również krytyczną refleksję nad zagrożeniami związanymi z praktyką medytacyjną oraz ograniczeniami badań nad nią. Książka podkreśla znaczenie kontekstu dla pełnego zrozumienia i właściwej interpretacji wyników badań nad medytacją. Autorka przybliża kulturowy i światopoglądowy kontekst medytacji w tradycji buddyjskiej, z której wywodzi się większość z najbardziej popularnych obecnie na Zachodzie rodzajów medytacji. Szczególnie koncentruje się na buddyzmie tybetańskim.
Król Norwegii Olaf II Haraldsson (ok. 9951030) należy niewątpliwie do najsłynniejszych i najbardziej rozpoznawalnych postaci w średniowiecznych dziejach europejskiej Północy. We wczesnej młodości wiking, w dojrzałym wieku król, a po śmierci pierwszy wywodzący się ze Skandynawii święty, dał się poznać przede wszystkim jako władca dążący do wyrwania swojego kraju z orbity duńskich wpływów i dominacji lokalnych możnych oraz zaprowadzający w nim nowy porządek, gdzie centralnie sprawowane rządy oraz rozprzestrzeniające się i umacniające chrześcijaństwo odgrywały zasadniczą rolę. W końcu jednak polityka Olafa oraz sprzysiężenie jego wrogów doprowadziły króla do klęski oraz tragicznej, choć chwalebnej śmierci na polu bitwy pod Stiklestad 29 lipca 1030 roku, której rocznica świętowana jest do dziś jako Olsok. Autor książki, dr Maciej Lubik, dogłębnie analizując przekazy kronikarzy, teksty sag i poezję skaldów, a także odnosząc się do badań historycznych dotyczących postaci, dzieła i legendy Olafa Haraldssona, stworzył spójny i wiarygodny obraz norweskiego króla. Podjął też w swojej pracy próbę odpowiedzi na pytanie, dlaczego to jego właśnie postać przeszła do legendy i kultury, stając się niejako wyznacznikiem skandynawskiej tożsamości, czego widocznym symbolem jest szerzący się na całej Północy jego kult oraz przyznawany mu pośmiertny tytuł Rex Perpetuus Norwegie (Wieczny Król Norwegii).
Oddawana do rąk Czytelników książka jest drugim wydaniem biografii Bolesława II Szczodrego trzeciego koronowanego władcy Polski. Niniejsza edycja została poprawiona i znacząco rozszerzona. Wszelkie uchwytne przejawy działalności Bolesława II Szczodrego zostały przedstawione rzetelnie i kompleksowo. Na tle panoramy dziejów Europy Środkowej w II połowie XI wieku zaprezentowana została polityka wewnętrzna monarchy, konflikty z sąsiadami i sytuacja w państwach ościennych: Rusi, Węgrzech, Czechach i Cesarstwie. Sporo uwagi Autor poświęcił omówieniu życia i działalności siostry Bolesława, Świętosławy (Swatawy) oraz przedstawieniu kontrowersji, jakie narosły wokół bitwy pod Mailberg z 12 V 1082 roku. W publikacji wykorzystano całą dostępną bazę źródłową oraz literaturę przedmiotu. Uzupełniona została bibliografia, szczególnie o najnowszą literaturę, pretendując tym samym do niedościgłego przecież miana kompletności. Norbert Delestowicz doktor nauk humanistycznych w zakresie historii. Absolwent Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, studiował także na Albert-Ludwigs Universitt we Fryburgu Bryzgowijskim w Niemczech oraz na Uniwersytecie Warszawskim. Stypendysta Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w roku akademickim 2013 2014. Zainteresowania badawcze koncentrują się na okresie wczesnego średniowiecza, dziejów Zakonu Krzyżackiego oraz historii lokalnej. Autor książek: Bolesław II Szczodry. Tragiczne losy wielkiego wojownika 1040/1042 2/3 IV 1081 albo 1082, Kraków 2016; Zbigniew. Książę Polski, Poznań 2017. Pod Jego redakcją ukazał się Poczet wielkich mistrzów krzyżackich w Malborku w latach 1309 1457, Kraków 2018.
Król Norwegii Olaf II Haraldsson (ok. 9951030) należy niewątpliwie do najsłynniejszych i najbardziej rozpoznawalnych postaci w średniowiecznych dziejach europejskiej Północy. We wczesnej młodości wiking, w dojrzałym wieku król, a po śmierci pierwszy wywodzący się ze Skandynawii święty, dał się poznać przede wszystkim jako władca dążący do wyrwania swojego kraju z orbity duńskich wpływów i dominacji lokalnych możnych oraz zaprowadzający w nim nowy porządek, gdzie centralnie sprawowane rządy oraz rozprzestrzeniające się i umacniające chrześcijaństwo odgrywały zasadniczą rolę. W końcu jednak polityka Olafa oraz sprzysiężenie jego wrogów doprowadziły króla do klęski oraz tragicznej, choć chwalebnej śmierci na polu bitwy pod Stiklestad 29 lipca 1030 roku, której rocznica świętowana jest do dziś jako Olsok.
Janusz (lub Jan) Dobry (ok. 1455/1460 27 marca 1532) był ostatnim przedstawicielem linii Piastów opolskich. Inaczej niż jego młodszy brat i współwładca Mikołaj II, którego porywcze cechy charakteru zaprowadziły
w 1497 r. na szafot, książę Janusz jawił się jako człowiek łagodny, spokojny, opanowany i przewidywalny takim też go widzieli nowożytni kronikarze śląscy. Obraz ten potwierdza zachowany materiał dyplomatyczny.
Unikając uwikłania w konflikty zbrojne, Janusz dał się poznać jako dobry gospodarz swego księstwa, dzięki czemu pozytywnie zapisał się w historii. Udało mu się zjednoczyć większość ziem rozdrobnionego politycznie
w XIV i XV w. Górnego Śląska, na koniec przyłączając w 1521 r. do swego władztwa Racibórz. Ukoronowaniem jego działalności była kodyfikacja miejscowego prawa górniczego w postaci Ordunku Gornego z 1528 r., którego był współautorem, a przede wszystkim spisanie zagadnień ustrojowych księstw opolskiego i raciborskiego w wielkim przywileju ziemskim z 1531 r.
Niniejsza praca jest pierwszą naukową monografią dotyczącą Janusza Dobrego. Autor oparł swe badania na szerokiej bazie źródłowej, co umożliwiło weryfikację wielu obiegowych opinii na temat ostatniego piastowskiego władcy Opola i Raciborza.
ARTUR ŁOJEK (ur. w 1991 r.) doktor nauk humanistycznych w dyscyplinie
historia. Absolwent Instytutu Historii Uniwersytetu Śląskiego, gdzie
uzyskał doktorat. Swoje zainteresowania badawcze koncentruje wokół
dziejów Polski i Śląska do początku XVI w., ze szczególnym uwzględnieniem
dziejów księstw górnośląskich i biografistyki książęcej. Autor
artykułów naukowych: Czy Bolesław I opolski był pretendentem do tronu krakowskiego?;
Książę Bolesław II opolski na tle swoich czasów; Władcy księstwa
opolsko-raciborskiego XIII w. w opinii Jana Długosza. Obecnie uczy historii
w I Liceum Ogólnokształcącym im. Powstańców Śląskich w Rybniku.
ISBN 978-83-7730-690-1, format A5, oprawa twarda, s. 624, wyd. I, Kraków 2025
Istotnym źródłem wiedzy na temat przeszłości lokalnych społeczności i środowiska przyrodniczego są nazwy miejscowe. Jak imię i nazwisko stanowią pierwszorzędny dokument każdej osoby pisał już w 1929 roku wybitny polski geograf profesor Eugeniusz Romer tak nazwy geograficzne są nieocenionym skarbem kultury narodowej, w swej sumie są doniosłym czynnikiem kultury światowej. Składają się one na tę część krajobrazu kulturowego, która słowami przekazuje informację o mniej lub bardziej odległej przeszłości, dawnym obrazie środowiska przyrodniczego lub stosunkach osadniczych, w różnym stopniu zachowanych do chwili obecnej i widocznych w teraźniejszości. Materiały opracowane w tej książce dotyczą mezoregionu o nazwie Pogórze Ciężkowickie, a dokładnie jednej z jego części o nazwie Pasmo Brzanki i Liwocza i jego najbliższej okolicy. Omawiane tu pasmo rozciąga się na długości 28 kilometrów. Dwa jego najwyższe szczyty to Brzanka (534 m n.p.m.) w części zachodniej i Liwocz we wschodniej (562 m n.p.m.). Granicę zachodnią i wschodnią Pasma Brzanki i Liwocza stanowią duże dopływy Wisły odpowiednio Biała Dunajcowa i Wisłoka. Z kolei granicę północną i południową wyznaczają lokalne cieki: na północy Szwedka, górna Jodłówka i Dębówka (zwana też pod nazwą Iźwinka) oraz na południu Rostówka i Olszynka. Szerokość pasma dochodzi do 10 km. W tak opisanych granicach zajmuje ono ok. 220 km kw.
Janusz (lub Jan) Dobry (ok. 1455/1460 27 marca 1532) był ostatnim przedstawicielem linii Piastów opolskich. Inaczej niż jego młodszy brat i współwładca Mikołaj II, którego porywcze cechy charakteru zaprowadziły w 1497 r. na szafot, książę Janusz jawił się jako człowiek łagodny, spokojny, opanowany i przewidywalny takim też go widzieli nowożytni kronikarze śląscy. Obraz ten potwierdza zachowany materiał dyplomatyczny. Unikając uwikłania w konflikty zbrojne, Janusz dał się poznać jako dobry gospodarz swego księstwa, dzięki czemu pozytywnie zapisał się w historii. Udało mu się zjednoczyć większość ziem rozdrobnionego politycznie TAK/NIEw XIV i XV w. Górnego Śląska, na koniec przyłączając w 1521 r. do swego władztwa Racibórz. Ukoronowaniem jego działalności była kodyfikacja miejscowego prawa górniczego w postaci Ordunku Gornego z 1528 r., którego był współautorem, a przede wszystkim spisanie zagadnień ustrojowych księstw opolskiego i raciborskiego w wielkim przywileju ziemskim z 1531 r. Niniejsza praca jest pierwszą naukową monografią dotyczącą Janusza Dobrego. Autor oparł swe badania na szerokiej bazie źródłowej, co umożliwiło weryfikację wielu obiegowych opinii na temat ostatniego piastowskiego władcy Opola i Raciborza.
Każda generacja emigrantów wytwarza własne formy życia społecznego i kulturalnego. Twórczość literacka, naukowa i publicystyczna w języku ojczystym oczywista dla wychodźców powrześniowych, duchowo oraz ideowo związanych z II Rzeczpospolitą stała się od końca lat 40. ubiegłego wieku przedmiotem ożywionej akcji wydawniczej w krajach położonych na zachód od żelaznej kurtyny. Stanisław Gliwa (1910-1986) grafik, typograf, żołnierz Armii Andersa, a w czasach studenckich uczeń Stanisława Szukalskiego po 1947 roku dołączył do grona emigracji londyńskiej, dla której tworzył i projektował estetyczne druki. Równolegle, jako uznany członek London Chapel of Private Press Printers, rozwijał swoją typofilską pasję. Niniejsza książka jest pierwszą monografią dotyczącą twórczości Stanisława Gliwy, uwzględniającą w szerszym niż dotychczas zakresie kontekst działalności artysty w środowisku wychodźców. Informacje w niej zawarte pochodzą z archiwaliów drukarza zdeponowanych w Wojewódzkiej Bibliotece Publicznej Książnicy Kopernikańskiej w Toruniu. Publikacja jest tomem VII serii Materiały do dziejów Oficyny Poetów i Malarzy pod redakcją Janusza S. Gruchały Joanna Hałaczkiewicz pracuje na Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego. Jej zainteresowania naukowe obejmują historię polskiej książki w XX wieku, literaturę i historię polskiej emigracji niepodległościowej, badania typografii oraz cyfrowe edytorstwo. Jest autorką artykułów naukowych poświęconych tym zagadnieniom.
Ponad pięćset pięćdziesiąt lat temu ukazał się w Krakowie pierwszy druk. Jak wszędzie, gdzie pojawili się następcy Gutenberga, zapoczątkowało to nową erę w komunikacji, przyczyniło się też do wielu zmian w kształceniu i życiu publicznym. Ta część Europy, w której leży Polska, uczestniczyła w podobnych procesach jak inne kraje kontynentu, ale można w niej było zaobserwować zjawiska szczególne, zależne od uwarunkowań politycznych i religijnych. Druk pojawił się w czasie trwania procesów ustrojowych prowadzących do ukształtowania się demokracji szlacheckiej, wspomagał tolerancję religijną, dzięki której Polska stała się państwem bez stosów, przyczynił się też do narodzin złotego wieku kultury polskiej. W niniejszej książce przedstawiamy dzieje książki drukowanej w pierwszych dwustu latach jej obecności w Polsce. Jesteśmy przekonani, że są one interesujące dla każdego. Mamy też nadzieję, że w czasach zapowiadanego przez wielu zmierzchu galaktyki Gutenberga pokazywanie dawnych ksiąg ma sens, przywołuje bowiem dziedzictwo dawnych wieków w jego bogactwie i różnorodności.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
