Spisane w połowie XII w. przez Marka, przebywającego w bawarskiej Ratyzbonie irlandzkiego zakonnika, widzenie, którego doświadczyć miał jego rodak, grzeszny rycerz Tnugdal, jest opisem jego zaświatowej podróży. Bohater utworu odbył ją, pozostając w stanie, jakbyśmy dzisiaj powiedzieli, śmierci klinicznej. Prowadzony przez swojego Anioła Stróża, odwiedza Tnugdal piekło, gdzie sam zostaje poddany niektórym wielce wymyślnym torturom, następnie zaś czyściec i niebo, aby w końcu, powróciwszy do życia, przyjąć krzyż i wyruszyć z krucjatą do Ziemi Świętej. W wiekach średnich, ale również długo potem, utwór ten cieszył się w całej Europie niezwykłą popularnością, która nie ominęła również Polski, o czym świadczyć może późna, bo pochodząca z drugiej połowy XVII w., parafraza jego pierwszej części, dokonana przez reformackiego wierszopisa Klemensa Bolesławiusza.
Już tytuł kolejnego zbioru prof. Ireny Gaweł z rymującymi się parami wyrazowymi święci – chęci i limeryki – wierszyki zapowiada pogodne chwile przy lekturze poszczególnych tekstów. Ale autorka oferuje ich czytelnikom nie tylko dobry nastrój dzięki dominującej w książce przedniej zabawie słowem, ale także ogromne bogactwo środków stylistycznych prowadzących ostatecznie do pogłębionej refleksji nad sensem przekazywanych myśli. Jan Miodek (fragment Słowa wstępnego)
Monografia „Przeszłość dla uważnych. 20 lat Świdnickich Śród Literackich” autorstwa Marii Szymańskiej to kompendium wiedzy podejmujące problematykę działań literackich w powojennej Świdnicy. Publikacja wpisuje się w problematykę regionalistyczną, niezwykle ważną we współczesnym literaturoznawstwie. Pomimo tego, że monografia poświęcona jest jednemu miastu i jednej inicjatywie literackiej, należy ją odczytywać w kontekście uniwersalnym, tzn. na przykładzie konkretnej imprezy, która zaistniała w średniej wielkości ośrodku miejskim, ukazane są mechanizmy funkcjonowania przedsięwzięć literackich w innych miastach tego typu. O tyle jest to cenne i istotne, że obecnie aktywność literacka koncentruje się głównie w wielkich miastach i wyraźnie widać w tych działaniach nastawienie komercyjne, w którym niekiedy ginie prawdziwy żywioł literatury jako przestrzeni wolności twórczej i autentyczności. Autorka z wielką empatią i pieczołowitością pochyla się nie tylko nad aspektem historii Świdnickich Śród Literackich i instytucjonalnego ich funkcjonowania, ale przede wszystkim nad kulturotwórczą rolą tej inicjatywy i ludziach, którzy ją współtworzyli. Niniejsza pozycja wydawnicza ma na celu propagowanie wszelkich aktów twórczych i jest przewodnikiem po współczesnej literaturze polskiej.
Ten literacki projekt poetyckiej eksploracji miasta Wrocławia zaczął się w 1999 roku wraz z pierwszą częścią „Wrocławia z figurami”. Wspólnota zawiera w sobie przesłanie czuwania nad dziedzictwem myśli, obowiązek dokumentowania tego, co zostało zapisane w indywidualnej czy zbiorowej pamięci. Stąd narodziły się kolejne tomy „Wratislavia cum figuris”. Bo miasto żyje dalej, rozrasta się niczym organizm pochłaniający swoje poprzednie wcielenia. Odchodzą kolejne pokolenia: pionierzy, przesiedleńcy ze Wschodu, urodzeni po wojnie, a wraz z nimi pamięć. Kamiński, wrażliwy na szczegóły, próbuje ocalić te drobne historie na stronach swojej kolejnej książki. Powstałe w ten sposób trzydzieści trzy nowe wiersze Autor poświęcił dzielnicom, ulicom, placom Wrocławia–m.in. Staremu Miastu, Nożowniczej, Łaciarskiej, Ukrytej, Krupniczej Sądowej, Flisackiej, Gwarnej. Ale ta poetycka wiwisekcja to nie tylko próba ocalenia pamięci, to także świadectwo duchowego życia miasto, w którym, jak pisze, „ukoił bezdomność”. Ważnym elementem w książkach Gabriela Leonarda Kamińskiego są „Spotkania z ludźmi”. W tomie III przeczytamy o Wojciechu Hasie, Januszu Styczniu czy Bogusławie Litwińcu. Publikacja została zilustrowana akwarelami Witolda Zielińskiego, które oddają wieloznaczną kolorystykę miasta.
W minionym roku minęła 40 rocznica śmierci Teodora Mierzei – niepospolitego człowieka i artysty, związanego z Bielawą przez trzy i pół dekady. […] Sama postać Mierzei jako wieloletniego dyrektora tego teatru i jednocześnie redaktora naczelnego pisma włókniarzy „Krosno” pozostaje zagadką – taką, jaka była dla jego współczesnych, albowiem niewiele mówił o swoich korzeniach, dzieciństwie i latach młodości a napisana przezeń autobiografia zaginęła w tajemniczych okolicznościach. […] Niniejszy zbiór stanowi retrospektywę literackiej spuścizny Teodora Mierzei, jaką udało się stworzyć w oparciu o dostępne nam publikacje. […] Wiele tekstów zamieszczał w wymyślonych przez siebie, brzmiących humorystyczne, rubrykach: „I koń by się uśmiał”, „Kolce: ha, ha, ha…”, Nasza bajka dla dorosłych” itp. W ramach tego Wstępu nie zamierzamy dociekać, co stanowiło tematyczną i formalną inspirację jego utworów. Na niektóre tropy wskazuje sam autor, zwłaszcza gdy chodzi o parafrazy znanych liryków i piosenek. Fragment Wstępu
Sławomir Bobowski publikuje wiersze, w których podsumowuje dziesięciolecia doświadczeń: od dzieciństwa pod opieką mamy po gorycz daremnych starań przegranego pokolenia NZS-u. Z pewnych swoich racji studentów zamieniliśmy się w starych frustratów, którzy nie chcą komunikować się na zasadach narzuconych przez globalną technokrację. Czytając o Rewolucji managerów, myśleliśmy, że to przeszłość, odległe sprawy, dziś zdumiewamy się, jak to było możliwe, iż nas ograno. W 1989 roku wierzyliśmy w swoje kolosalne, bezapelacyjne, trwałe zwycięstwo. Czy byliśmy zbyt grzeczni, taktowni, ufni, by skutecznie obronić nasze ideały? […] Istnieją tylko starość i śmierć – chciałoby się powiedzieć po kilkudziesięciu latach życia dziś, kiedy z wiekiem widmo niedołęstwa, starości i śmierci stają się coraz bardziej dojmującym, a w końcu jedynym problemem, o którym się myśli bez przerwy. Pory roku – starzenie się i potrzeba realnej, pomocnej, niezawodnej wspólnoty. Przewijają się przez całą książkę motyw przemijania, symbolika rzeki Heraklita, wanitatywny aspekt doczesności. Religijna pociecha nie musi być tylko frazesem. W nowej książce poetyckiej doskonały jest Teoremat. Dążenie do uporządkowania refleksji nad istnieniem Boga, bez mała zakład Pascala autor ujmuje w formie paradoksu: skoro nicość nie istnieje fizycznie, krzyż gwarantuje realność ludzkiego bytowania. Rekomenduję lekturę wierszy Sławomira Bobowskiego starszym ku pociesze, a młodym ku przestrodze. Ze Wstępu Doroty Heck
Ursula Waage urodziła się w 1928 roku w Breslau. W czasie oblężenia miasta, od stycznia 1945 roku, prowadziła zapiski, w których rejestrowała zarówno ważne wydarzenia, jak i scenki z życia codziennego. Początkowo wraz z matką i siostrą mieszkała w pobliżu Wachtplatz (pl. Solidarności), a potem m.in. na Zimpel (Sępolno). Zapiski odzwierciedlają nastroje ludności cywilnej w oblężonym mieście. Po kapitulacji twierdzy i przejęciu władzy przez Polaków autorka kontynuowała swoje notatki aż do deportacji w 1947 roku. Obecnie Ursula Waage mieszka w Lipsku.
W okresie od września 2020 roku do połowy 2021 roku przeprowadzono badanie z udziałem 1261 podmiotów uczestniczących w rozmaity sposób w zwalczaniu pandemii COVID-19 w Polsce. Badanie przeprowadzono za pomocą autorskiej ankiety z pytaniami otwartymi, wychodząc z założenia, że niespotykane dotąd w historii nowoczesnego państwa polskiego wyzwanie trudno ograniczyć do zestawu arbitralnie ustalonych z góry wariantów do wyboru. Brak narzucenia spójnej struktury uzyskanych danych okazał się jednak wymagającym wyzwaniem przy ich analizie, gdyż faktycznie każda udzielona odpowiedź odznaczała się wysokim stopniem indywidualności ujęcia tematu, utrudniając znacznie próby dokonania uogólnień.
Na antologię złożyły się nietłumaczone dotąd na język polski baśnie wiktoriańskie. Książka powinna znaleźć miejsce na półce obok Pierścienia i róży, Alicji w Krainie Czarów, Kubusia Puchatka i Harry’ego Pottera, ponieważ pulsuje esencją angielskości w najlepszym rozumieniu tego słowa.
W 2024 roku minęło trzysta trzydzieści lat od pierwszej publikacji zbioru baśni wierszem, których autorem był Charles Perrault. Ich wydanie z Przedmową i dedykacjami nigdy nie ukazało się w Polsce: przetłumaczone zostały tylko baśnie prozą, bez wierszowanej Oślej Skórki oraz Gryzeldy. Po trzech wiekach funkcjonowania w kulturze światowej przyszła wreszcie pora na to, aby baśnie Charles’a Perraulta ukazały się także w Polsce w wersji integralnej, porównywalnej do francuskiego oryginału i w pełnym opracowaniu naukowym. Niniejszy tom został podzielony na dwie części. W pierwszej znajduje się wstęp, którego autorką jest francuska literaturoznawczyni i komparatystka Anne-Marie Monluçon. Przybliża on powody – związane zarówno z samym tekstem, jak i kontekstem historycznym oraz kulturowym – dla których baśnie Perraulta pozostają słabo znane pomimo pozornej sławy ich twórcy. […] Część druga to przekład baśni Perraulta opatrzony odpowiednim aparatem krytycznym, ułatwiającym lekturę oraz przybliżającym niezbędne konteksty historycznoliterackie, komparatystyczne i przekładoznawcze.
Baśnie Wilhelma Hauffa są ukoronowaniem dorobku tego przedwcześnie zmarłego pisarza niemieckiego (1802-1827). W swojej formie nawiązują one do znanych podówczas tekstów tego gatunku ze zbioru Braci Grimmów oraz do tradycji XVIII-wiecznych francuskich contes des fees. Ogromny wpływ na kształtowanie się warsztatu pisarza miały Baśnie z tysiąca i jednej nocy, upowszechnione w Niemczech u progu lat dwudziestych XIX w., a więc wtedy, gdy Hauff wkraczał w wiek twórczy. Autor zapożycza z wielkich wzorów jedynie drobiazgi, takie jak imiona postaci czy nazwy miejsc akcji; fabuła i sposób jej językowej realizacji są już jego oryginalnym osiągnięciem. Wymieszanie elementów świata realnego i królestwa fantazji nadaje baśniom Hauffa wymiar uniwersalny i zachęca do ich lektury zarówno dzieci, jak i dorosłego odbiorcę. Stworzony przezeń typ narracji ma jednocześnie bawić i pouczać.
Baśnie reńskie Clemensa Brentano (1778-1842) są kolejną próbą przybliżenia polskiemu czytelnikowi dokonań niemieckiego baśniopisarstwa romantycznego. Brentano, jeden z czołowych przedstawicieli romantyzmu niemieckiego, przyczynił się znacząco do powstania powszechnie znanych baśni braci Grimmów. Jego własna twórczość – osadzone w reńskim krajobrazie baśnie prezentujące wyjątkowo optymistyczną wizję świata – była dotychczas mało znana w Polsce.
Powieść obyczajowa współczesnego pisarza niemieckiego. Bohater, redaktor naczelny w dużym wydawnictwie, postanawia pewnego dnia zerwać z dotychczasowym życiem i udać się w podróż z samowolnie przyznaną sobie„odprawą” milionowej wysokości.
W publikacji Autor pochylił się nad zagadnieniem prób tworzenia przez Bohemię oficjalnych relacji z różnymi częściami Europy. Czytelnik odnajdzie tutaj opis trwających przez wiele stuleci stosunków z Morawami, będącymi współcześnie częścią Republiki Czeskiej. Oprócz tego może zapoznać się z relacjami urzędowej Pragi z Rzeszą, której przez prawie całą swą historię integralnym fragmentem były Czechy. Poza tym w scjentystycznie nacechowanym dziele znajdują się obiektywne omówienia kulminujących w Czechosłowacji związków ze Słowacją, niejednokrotnie trudnego, ale i ciekawego obcowania z Polską, Śląskiem, Łużycami, Węgrami, wschodnią Słowiańszczyzną oraz Zachodnią Słowiańszczyzną.
„Śmierć rysownika” jest książką o relacji jednostki z rzeczywistością społeczną, ale nie w sensie publicystycznym. Polityka, ideologia, zbiorowe emocje pojawiają się tu nie jako tematy do dyskusji, lecz jako siły oddziałujące na psychikę, język i relacje międzyludzkie. Punktem wyjścia tej książki nie jest wydarzenie, lecz stan. Nie fakt, lecz napięcie. Koprowski doskonale rozumie – i to rozumienie stanowi jedno z ukrytych centrów tej powieści – że rzeczywistość nie rozpada się w spektakularnych eksplozjach, lecz w drobnych przesunięciach sensu. W niepozornych pęknięciach, które przez długi czas pozostają niezauważone, aż w pewnym momencie okazuje się, że nie ma już czego sklejać. „Śmierć rysownika” jest właśnie zapisem takiego procesu: powolnego wycofywania się świata z własnych obietnic i równie powolnego wycofywania się człowieka z uczestnictwa w tym świecie. Centralnym doświadczeniem tej powieści jest utrata. Ale nie jest to utrata jednowymiarowa. To nie tylko utrata relacji, stabilności czy poczucia bezpieczeństwa. To przede wszystkim utrata zaufania do rzeczywistości jako takiej. Moment, w którym świat przestaje odpowiadać na znane gesty, a znane słowa tracą swoje znaczenie. W takiej sytuacji sztuka – dotąd pełniąca funkcję schronienia – zaczyna odsłaniać swoją ambiwalencję. Może ratować, ale może też pogłębiać izolację. Może porządkować chaos, ale może również uczynić go nieznośnie wyraźnym. Fragment wstępu Andrzeja Dębowskiego
Marcin Kaczyński w wyniku wypadku samochodowego jest sparaliżowany poniżej szyi i nie porusza kończynami – na tym właśnie polega tytułowa tetraplegia. W książce opisuje różne aspekty swojego obecnego życia, te bardziej i te mniej przyjemne. Bez owijania w bawełnę przedstawia także przystosowanie Wrocławia, w którym mieszka, do potrzeb osób takich jak on. Książka nie jest ani poradnikiem medycznym, ani mową motywacyjną, to raczej pamiętnik. Kolejne rozdziały stanowiły dla autora pewnego rodzaju terapię, gdyż mógł podzielić się swoimi przemyśleniami, między innymi z okresu, kiedy w wyniku sepsy na jakiś czas utracił całkowicie zdolność mówienia... Tytułowy zwrot „ruszam głową” ma dwojakie znaczenie. Po pierwsze, głowa jest w zasadzie jedyną częścią ciała, którą Marcin porusza w sposób w pełni kontrolowany. To jej ruchy służyły mu do pokazywania różnych rzeczy przez wiele miesięcy po wypadku, kiedy nie umiał mówić. Drugi sens jest metaforyczny. Choć ciało jest sparaliżowane, to umysł nadal funkcjonuje – autor zachował wszystkie wspomnienia, wiedzę i umiejętności intelektualne sprzed wypadku, a nawet nabył nowe.
W pierwszych zdaniach Ranko Matasović daje do zrozumienia, że historia pierworodnego z dziewięciorga dzieci jest mu bardzo bliska, dlatego spróbuje ją zrekonstruować na podstawie „fragmentów wspomnień tych, którzy go znali”. W powieści poznajemy perspektywy różnych postaci-narratorów (żony, cioci, synów, lekarzy, przyjaciół, kochanki...), którzy przedstawiają szczegóły z życia Radovana Mareticia – od lat 30. XX wieku do końca stulecia. Można ją czytać jako sagę, rozpoczynającą się wyjazdem młodego i chorego chłopca z Osijeku na poważną operację nerek do szpitala Rebro w Zagrzebiu. Można ją też traktować jako zapis chorwackiej historii – od czasów rządów Pavelicia, poprzez reżim komunistyczny, aż po nowe idee narodowo niepodległego państwa – albo jako powieść o bohaterze ponurym, tęsknym, niemal odrętwiałym, cierpiącym z powodu izolacji, samotności i niemożności odnalezienia się. Nieprzebudzony domyka powieściowy kolaż o relacjach międzyludzkich, o wpływie jednych na los drugich, o czasie, w którym jeden system polityczny został zastąpiony przez inny, o sposobach przetrwania i dostosowania się do obowiązujących konwencji społecznych. Tak skomponowana historia odbiega od utartych klisz powieści fikcyjnej i oferuje czytelnikowi ciekawą lekturę o charakterystycznym stylu. Na podstawie recenzji Heleny Sablić Tomić
Katalog wystawy / Exhibition Catalogue Wystawa Anki Mierzejewskiej w Muzeum Uniwersytetu Wrocławskiego zogniskowana jest wokół motywu ciała – tematu eksplorowanego przez artystkę od lat. Trzon ekspozycji stanowią obrazy powstałe w 2025 roku. By zarysować szerszy kontekst twórczości malarki, wystawę uzupełniają prace pochodzące z 2018 i 2024 roku. Mierzejewska podkreśla w swojej twórczości, że ludzkie ciało to narzędzie komunikacji niewerbalnej – za pomocą zmysłów doznajemy otaczającego nas świata, którego jesteśmy nierozerwalną częścią. Jednocześnie, dzięki poetyckim i wieloznacznym tytułom dzieł zaprasza do wejścia w dialog z obrazami, snucia własnych interpretacji, nie narzucając odbiorcy sztywnych ram. Poprzez formę prac stara się ukoić zmysły zwiedzających, tworząc intymną przestrzeń w pełnym niepokojów świecie. Brak linearnej struktury w malarskiej narracji artystki daje pewną swobodę w percepcji jej dzieł. W przestrzeni Wieży Matematycznej wyznaczono zatem dwie płynne strefy: zieleni i błękitu, odpowiadające pracom związanym z ziemią i wodą. Rozmieszczenie obiektów oraz architektura budynku zachęcają do zatoczenia kręgu, przemierzania tych dwóch stref – najbliższych ludzkiej egzystencji. Fragment katalogu
Obecnie udostępniony publiczności zespół znany jest jako zamek Topacz. Ukończony w 2015 r. proces rewaloryzacji i nadanie nowych funkcji dawnemu kompleksowi dworsko-folwarcznemu w Ślęzie stanowią dobrą okazję do podsumowania i upublicznienia aktualnej wiedzy o bogatej przeszłości historycznego założenia. Niniejsza prezentacja historii i przekształceń zamku i dworu w Ślęzie stała się możliwa dzięki wykorzystaniu ponadstuletniej pracy licznych historyków oraz badaniom architektonicznym i archeologicznym, towarzyszącym kolejnym działaniom budowlanym i konserwatorskim, przeprowadzonym w 1979 r., a także w latach 2003–2014, obfitującym w intrygujące odkrycia. Fragment Wstępu
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
