O. Jerzy Tomziński jest żywą legendą i kroniką Jasnej Góry. W swoich wspomnieniach nawiązuje do czasów przedwojennych, okupacji, terroru komunistycznego i początków Solidarności. Przez pryzmat jego osobistych przeżyć i doświadczeń poznajemy ostatnie 80 lat duchowej stolicy narodu i jej tajemnice życia „od kuchni ”. Do wspomnień dodano archiwalne zdjęcia i kolorowe fotografie.
Czy w męskim świecie nauki jest miejsce dla kobiet?Czy miłość może w nim przetrwać?Jesień 1896 roku. Mileva ma dwadzieścia jeden lat i jako jedna z pierwszych kobiet rozpoczyna studia fizyczne na uniwersytecie w Zurychu. Uważa, że jej kalectwo przekreśla szanse na miłość. Postanawia w pełni poświęcić się nauce. Jest nieprzeciętnie inteligenta, ambitna i zamierza wiele osiągnąć. Studiujący z nią Albert zakochuje się w jej niezwykłym umyśle i niedoskonałym ciele. W ich małżeństwie jest miejsce nie tylko na miłość, ale też na wspólną pasję.Kilkanaście lat później świat zachwyca się odkryciami Einsteina. Nikt nie pyta jak ich dokonał, nikt nie wspomina o Milevie.Wciągająca i poruszająca historia żony Einsteina, genialnej fizyczki, której wkład w naukę został zapomniany. Kim była i dlaczego nic o niej nie wiemy?
Cześć! Jestem Julka. W sumie to lubię robić sporo rzeczy: fotografować, czytać, śpiewać, grać na gitarze, szyć... Ale najbardziej lubię pisać, więc postanowiłam, że zacznę regularnie prowadzić coś w rodzaju dziennika. Mam nadzieję, że nie zapomnę o tym jutro, bo moja pamięć nie należy do najwybitniejszych.
Poznajcie też moich przyjaciół: Emę, która potrafi godzinami gadać o morświnach, Zosię, która potrafi godzinami gadać o rugby, i Julka, który potrafi godzinami gadać... Po prostu gadać.
UWAGA! Podobieństwo do realnych osób WCALE nie jest przypadkowe.
Julka, w internecie Quick, prowadzi popularny kanał na youtube. Lubi gadać do kamery i zarażać pozytywną energią ludzi dookoła! Wokół jej kanału powstała fantastyczna społeczność widzów - Kciuqów. To z myślą o nich powstała ta książka!
Wystarczy wyjść z domu, żeby nie móc przestać się dziwić. Nie trzeba mieszkać w Puszczy Białowieskiej – wystarczy rozejrzeć się przed blokiem, w parku, nad strumykiem. Rosną tam rośliny pozornie banalne – lebiodka, babka, macierzanka. Mieszkają zwierzęta, na które na co dzień nie zwraca się uwagi – mrówki, winniczki, trzmiele. Simona Kossak jak nikt potrafi o nich opowiadać: poznajemy ich historię, ciekawostki, a czasem to, że gdyby nie one, to kto wie, co by z nami było...
Ale opowiada nie tylko o nich, bo i o żurawiach, sarnach, wilkach, rusałkach czy ropuchach.
Opowiadania o ziołach i zwierzętach to księga dziwów, w której Simona Kossak daje wyraz wrażliwości ujawniającej się w szczególnym widzeniu świata. Fascynacja przyrodą sprawiła, że „córka, wnuczka i prawnuczka” Kossaków sięga po pióro, by ukazać rośliny i zwierzęta w ich naturalnym otoczeniu. Aparat naukowy, jakim dysponuje – jest przyrodnikiem, zajmuje się psychologią zwierząt – nie odgrodził jej od obserwowania rzeczywistych przejawów życia w przyrodzie. Laboratorium naukowym Simony Kossak była bowiem ukryta w głębi Puszczy Białowieskiej leśniczówka pustelnia. Tam koegzystuje na równych prawach z kunami i popielicami, wyznając zasadę, iż należy żyć zgodnie z naturą swojego gatunku
Simona Kossak (1943–2007) – biolog, leśnik, profesor, popularyzator nauki. Znana z bezkompromisowych poglądów i działań na rzecz ochrony przyrody, zwłaszcza Puszczy Białowieskiej, gdzie w starej leśniczówce Dziedzinka mieszkała ponad 30 lat. Urodziła się w artystycznej rodzinie Kossaków, była prawnuczką Juliusza Kossaka i wnuczką Wojciecha Kossaka. Skończyła studia biologiczne na Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi Uniwersytetu Jagiellońskiego. W 2000 otrzymała tytuł profesora nauk leśnych. Pracowała w Zakładzie Badania Ssaków Polskiej Akademii Nauk w Białowieży oraz w Instytucie Badawczym Leśnictwa w Zakładzie Lasów Naturalnych, gdzie od stycznia 2003 pełniła stanowisko kierownika. Była pomysłodawcą unikatowego na skalę światową urządzenia ostrzegającego dzikie zwierzęta przed przejazdem pociągów. Jej dorobek twórczy obejmuje ogółem kilkaset opracowań naukowych, niepublikowanych dokumentacji naukowych, artykułów popularnonaukowych i filmów przyrodniczych oraz trzy książki: Opowiadania o ziołach i zwierzętach, Wilk – zabójca zwierząt gospodarskich? i Saga Puszczy Białowieskiej. Od 2001 prowadziła codzienne audycje (Dlaczego w trawie piszczy) w Radiu Białystok i innych regionalnych oddziałach Polskiego Radia. Radio Gdańsk za popularyzowanie wiedzy przyrodniczej na antenie radiowej przyznało jej nagrodę „Osobowość Radiowa Roku 2003”. W uznaniu zasług na polu nauki i popularyzowania ochrony przyrody w 2000 została uhonorowana Złotym Krzyżem Zasługi.
Najbardziej poruszająca opowieść ostatnich lat, teraz również na ekranach kin: prawdziwa historia niezwykłego kocura i zagubionego człowieka, który odzyskał dzięki niemu nadzieję na szczęście…
Pewnego chłodnego dnia James Bowen, uliczny muzyk, znalazł bezdomnego rudego kota skulonego na wycieraczce. James był wtedy niemalże na dnie – nie miał pracy i leczył się z uzależnienia od narkotyków. Nic dziwnego, że bał się wziąć odpowiedzialność za inne stworzenie. Zrobił to jednak – i zdobył najwierniejszego przyjaciela, który w zdumiewający sposób odmienił życie swojego pana… a potem poruszył ludzi na całym świecie.
James Bowen jest brytyjskim muzykiem i pisarzem od wielu lat mieszkającym w Londynie. W 2007 roku w tajemniczych okolicznościach znalazł rudego kocura, którego nazwał Bob. Od tamtej pory są nierozłączni…
Matt Haig jest brytyjskim bestsellerowym autorem, którego powieści zostały przetłumaczone na 30 języków. Na polskim rynku wydawniczym ukazały się m.in. Ludzie. Powieść dla Ziemian oraz Radleyowie. Matt jest również autorem książek dla dzieci.
Dorastał w Nottinghamshire, obecnie mieszka w Brighton.
CO ZNACZY ŻYĆ NAPRAWDĘ?
Prawdziwa historia Matta Haiga, bestsellerowego brytyjskiego autora, który przeszedł kryzys, wygrał z depresją i nauczył się żyć na nowo. Dość dobre powody, aby pozostać przy życiu to poruszająca, a zarazem pokrzepiająca opowieść, która jest czymś więcej niż wspomnieniem. To przewodnik, jak najlepiej wykorzystać dany nam czas.
Rzeczy, które ludzie mówią osobom cierpiącym na depresję, a nie mówią w innych zagrażających życiu sytuacjach
„Ej, wiem, że masz gruźlicę, ale mogło być gorzej. Przynajmniej nikt nie umarł”.
„Skąd wiesz, że masz raka żołądka?”
„Tak, wiem, że rak jelita jest ciężką chorobą, ale czy chciałbyś żyć z kimś, kto się z tym zmaga? Do licha! Koszmar”.
„Alzheimer, powiadasz? Hmm, nawet mi nie mów. Cały czas mnie to dopada”.
„Zapalenie opon mózgowych? Daj spokój, myśl rozsądnie”.
„No tak, twoja noga płonie, ale gadanie o tym cały czas niczego nie zmieni, no nie?”
„No okay, może twój spadochron się nie otworzył, ale głowa do góry”.
Dziecko adoptowane w Polsce przez amerykańskie małżeństwo i historia, którą powinien poznać każdy, kto ma problemy z dzieckiem.
W 1991 r. John Brooks i jego żona Erika adoptowali w Polsce czternastomiesięczną dziewczynkę. Nadali jej imię Casey. Przez kilkanaście lat John, Erika i Casey byli szczęśliwą rodziną. W wieku dojrzewania u Casey pojawiły się jednak objawy poważnych zaburzeń emocjonalnych, niespodziewane napady złości i agresji, depresja i skłonności samobójcze. John i Erika przez kilka lat szukali pomocy psychologicznej. Nie znaleźli jej, a wyjaśnienie zaburzeń, na które cierpiała Casey, pojawiło się zbyt późno.
„Mogło być inaczej” to książka o rodzicach, którzy desperacko poszukiwali pomocy, starając się ochronić swoją adoptowaną córkę, przed nią samą. To książka o rodzicach, którzy – podobnie jak wielu spośród nas – nie potrafili dostrzec, z jak poważnymi problemami boryka się ich dziecko, ani nie wiedzieli, w jaki sposób można je rozwiązać. To wreszcie książka o rodzicach, którzy – chociaż przegrali walkę – nie spoczęli, dopóki nie zrozumieli, dlaczego tak się stało. To w końcu książka o ojcu Casey, autorze tej książki – książki, która może uratować niejedno życie.
Poruszająca i przykuwająca opowieść o miłości i tragedii pewnej rodziny. Zawiera bardzo istotne informacje o zaburzeniach budowania więzi, na jakie mogą cierpieć dzieci oddane pod opiekę sierocińców i innych zakładów opieki. Dokładnie zbadany i pięknie przedstawiony problem. Pokochałam Casey i jej dzielnych rodziców. Jestem wdzięczna panu Brooksowi za tę książkę.
Anne Lamott
Rzadko zdarza się tak otwarta i szczera analiza problemów związanych z samobójstwem, adopcją, dojrzewaniem i rodzicielstwem.
John Bateson, były dyrektor wykonawczy Contra Costa Crisis Center
oraz autor „The Final Leap: Suicide on the Golsde Bridge”
Lektura obowiązkowa dla wszystkich, którzy wychowują adoptowane dzieci lub planują je adoptować.
Nancy Newton Verrier, autorka „The Primal Wound” oraz „Coming Home to Self”
Tragiczna historia Johna to lekcja dla nas wszystkich. Jego chęć, by podzielić się historią Casey, ocali niejedno życie.
Jane Ballack, wydawca i redaktor wykonawczy „Adoption Voices Magazine”
To historia rodziny jakich wiele. Lata temu ich losy zeszły się i splotły z miłością i nadzieją. Byli zdeterminowani i niepewni, odważni i pełni obaw oraz ostatecznie niewinni i winni. Nie myśl, że skoro ta książka przedstawia historię rodziny adopcyjnej, nie odnajdziesz w niej siebie. Nie myśl, że skoro jest to historia samobójstwa dziecka, możesz pozwolić sobie na luksus odwrócenia się do niej plecami… Przeczytaj tę książkę.
dr Anne Brodzinsky, autorka „The Mulberry Bird”
John Brooks – z zawodu finansista, spędził ponad dwadzieścia pięć lat, pracując dla instytucji finansowych i mediów. Po 2008 r. poświęcił się propagowaniu wiedzy o problemach psychologicznych, które w coraz większym stopniu wypływają na życie współczesnych nastolatków.
Sposób na życie, gdy się jest kobietą 50+
Tylko pogoda ducha i poczucie humoru mogą sobie poradzić z kłopotami z pamięcią, nadkwasotą, siwymi włosami i chorobą psa. Jeśli do tego dojdzie dużo wolnego czasu i wspomnienia, to znakomity pretekst do napisania książki. Po wysłuchaniu "Bigosu w papilotach" chce się po prostu żyć pełnią życia i PESEL, który, chcąc nie chcąc, mamy w dowodzie, nie ma na to żadnego wpływu.
Maria Bilas-Najmrodzka (absolwentka filologii polskiej) i Elżbieta Narbutt (dziennikarka, z wykształcenia lekarz weterynarii, dziesięć lat temu praktycznie straciła wzrok) napisały pełną ciepła i optymizmu książkę, której treścią jest zwyczajne życie - bez fajerwerków i sensacyjnych doniesień.
Przypomnienie autorytetu i tego, co i jak go tworzyło, to ważny drogowskaz dla wielu współczesnych zagubionych Polaków, nie tylko nauczycieli. Przypomnienie, że być cenionym pedagogiem, jakim była Halina Semenowicz, także i dziś, to przede wszystkim być Człowiekiem- oto ważne przesłanie tej pracy i wyzwanie dla pracy samodoskonaleniowej nauczycieli.
[…]
Książka ujawnia zróżnicowanie oglądu i inspiracji pedagogiką freinetowską. Obok informacji o charakterze historycznym oraz osobistych wspomnień, spotykamy w nim krytyczną refleksję pedagogiczną oraz propozycje metodologiczne. Tom niezwykle interesujący poznawczo i wielowątkowy, o dużym ładunku emocjonalnym, pełen inspiracji dla dalszych rozważań nad edukacją, a także sprawdzonych pomysłów dla edukacji praktyki.
Z recenzji prof. dr hab. Elżbiety Dubas
Tom jest kontynuacją serii wydawniczej Archiwum „Kultury” upowszechniającej źródłowe badania związane z dziejami paryskiej „Kultury” oraz Instytutu Literackiego w Maisons-Laffitte. Ta niezwykle żywa i przykuwająca uwagę wymiana osobistych poglądów obu korespondentów jest źródłem informacji na temat ewolucji poglądów, starć ideowych i klimatu opinii dominujących w niezwykle ważnej części polskiej elity intelektualnej, daje nam możliwość spojrzenia niejako za kulisy wielu kluczowych wydarzeń najnowszej historii, np. okoliczności powstania takich tekstów Kołakowskiego, jak „Tezy o nadziei i beznadziejności” czy „Sprawa polska”, które inspirowały opozycję demokratyczną lat siedemdziesiątych w PRL-u, m.in. powstanie Komitetu Obrony Robotników.
Notatki z podróży ks. Henryka wypada odczytywać wielowymiarowo. Na początku czujemy się oczarowani pięknem dalekich Indii, którego bogactwo jest zaskakujące i fascynujące. Nasz Autor pozwala nam uczestniczyć w swojej przygodzie z Indiami, jednak co raz po raz powraca w jego tekstach nie zapomina skąd nasz ród, przywołując ślady polskości w tej odległej indyjskiej ziemi. Abp Władysław Zaleski, Stefan Norblin i św. Jan Paweł II, spotkania z Polakami, mieszkającymi w New Dehli, i święta Siostra Faustyna, to coś więcej niż urocze polonica, to ślady polskości, stanowiące świadectwo pamięci o Ojczyźnie i wierności temu, co w polskich sercach szlachetne i prawe.Podobnie czytam końcowe refleksje ks. Henryka, którymi często zamyka swoje indyjskie felietony. Nieustanne powroty do katolickości, pytania o naszą wiarę, o wierność Kościołowi i Ewangelii Wszystko to nadaje hinduskim historiom szczególny smak.Ks. Stefan Radziszewski
Tematem publikacji jest funkcjonowanie pamięci o Kresach Wschodnich wśród przesiedleńców i ich potomków. Przeprowadzając wywiady, Autorka zbadała kolejne trzy generacje: osoby wychowane na Kresach, ich dzieci, wnuki, a niekiedy również prawnuki, dzięki czemu powstała wnikliwa analiza wizji Kresów w pamięci społecznej. Zwrócono także uwagę na specyfikę przekazu międzypokoleniowego we współczesnej Polsce, w tym na działalność organizacji kresowych i trudności związane z kultywowaniem tradycji kresowej.
Książka-drogowskaz, klasyczna autobiografia, która opowiada jego własnymi słowami historię życia Gandhiego.
M.K.Gandhi to jedna z najbardziej inspirujących postaci dwudziestego wieku, propagator pacyfizmu jako środka walki politycznej i jeden z twórców współczesnej państwowości indyjskiej.
Jest to klasyczna autobiografia, która opowiada jego własnymi słowami historię życia Gandhiego oraz tego, jak rozwijał swoją koncepcję niestosowania przemocy oraz biernego oporu, która utorowała Indiom drogę do niepodległości i stała się podstawą wielu ruchów niepodległościowych.
Adam Jaworski, czyli DJ Adamus.
Człowiek o dwóch obliczach? Jak każdy. To historia bez cenzury. W książce niczym w klubie alkohol leje się strumieniami, narkotyki są wszechobecne, a dziewczyny łatwe i szybkie. Autor przyznaje się do wszystkich grzechów, choć wcale ich nie żałuje. Bez ogródek i w mocnych słowach odziera polską scenę klubową z blichtru i kolorów.
Druga strona? Ma czterdzieści lat. Wytrzeźwiał, dojrzał i nie ma złudzeń. Wie, czym rządzi się rynek, ale nie goni za pieniędzmi. Zwolnił, bo zyskał świadomość tego, co się w życiu liczy. Jego pasją stały się podróże i… kuchnia.
Ale prowokuje jak zawsze. Opowieść naładowana jest historiami, w których odbija się obraz nas samych oraz fascynującej, pulsującej nieznanymi wcześniej rytmami klubowej Polski lat 90. i pierwszej dekady XXI wieku.
Kolejny, czwarty tom serii Peregrinationes Sarmatarum zawiera trzy teksty relacji podróżniczych z XVIII w. Znajdujemy tu diariusz wyprawy franciszkanina reformata Antoniego Węgrzynowicza (1658-1721) na kapitułę zakonu w 1706 r., diariusz kanonika przemyskiego Michała Witosławskiego (1702-1769) z podróży do Rzymu z lat 1738-1739 wojewodziców Podoskich (Gabriela i Franciszka) oraz dzienniki i listy z podróży Ignacego Potockiego (1750-1809) odbywanych w latach 1765-1771. Ponadto w tomie tym ukazują się artykuły na temat podróżowania Polaków po szlakach europejskich w ciągu XVIII w., przede wszystkim przedstawiające różnego rodzaju relacje towarzyskie w czasie odbywanych wojaży.
Spis treści:
Bogdan Rok, Wstęp
Antoni Węgrzynowicz, Itinerarium Hisanicum, Wstęp i opracowanie Marian Chachaj i Bogdan Rok. Tłumaczenie Dariusz Piwowarczyk przy współudziale Mariana Chachaja i Bogdana Roka
Michał Witosławski, Peregrynacyja podróży rzymskiej (1738-1739), wstęp i opracowanie: Marian Chachaj i Bogdan Rok
Ignacy Potocki, Dzienniki i listy z podróży po Europie (1765-1771), Wstęp i opracowanie Adam Kucharski.
Jerzy Pietrzyk, Relacja z podróży jezuity Bartłomieja Nataniela Wąsowskiego
Dorota Żołądź-Strzelczyk, „Refleksje synowi wyjeżdżającemu do Widnia” – Feliksa Czackiego wskazówki dla syna
Chachaj Marian, Bogdan Rok, Kontakty interpersonalne Jakuba Lanhausa w czasie podróży i pobytu w Rzymie
Joanna Orzeł, Kręgi towarzyskie Józefa Jerzego Hylzena w czasie jego europejskiej peregrynacji (1752–1754)
Łukasz Wróbel, Życie towarzyskie i rozrywki młodego magnata w świetle Kontynuacji Dyaryusza od Roku 1754 Józefa Jerzego Hylzena
Adam Kucharski, Ludzie – obiekty – relacje. Przestrzenie percepcji, miejsca spotkań i kręgi towarzyskie w krajowych i zagranicznych podróżach Karola Stanisława Radziwiłła (XVII-XVIII w.)
Filip Wolański, Ludzie nauki na szlakach podróży po Europie Ksawerego Franciszka Bohusza
Jakub Węglorz, Problemy zdrowia i higieny w diariuszu Jakuba Lanhausa z 1768-1769
Bogdan Rok, Granice i pogranicza dawnej Rzeczypospolitej w świetle relacji podróżniczych XVIII w.
Zdzisław Pietrzyk, W sprawie nowych wydań staropolskich relacji podróżniczych
Ernst Wiechert (1887-1950) to jeden z najbardziej znanych pisarzy niemieckojęzycznych pierwszej potowy XX wieku, uważany za przedstawiciela literackiej emigracji wewnętrznej. Urodził się na Mazurach w miejscowości Piersławek koło Mrągowa. Po studiach w Królewcu podjął tam pracę nauczyciela gimnazjalnego, którą po 1930 r. kontynuował w Berlinie. W czasie l wojny światowej walczył jako żołnierz na frontach wschodnim i zachodnim. Po 1918 r. poświęcił się twórczości literackiej. Za swoje dzieła był wielokrotnie wyróżniany prestiżowymi nagrodami, a jego książki ukazywały się w bardzo wysokich jak na owe czasy nakładach. W okresie narodowego socjalizmu bronił wartości humanistycznych, otwarcie krytykując ówczesną władzę. Za swoją antynazistowską postawę trafił do aresztu i był więziony w obozie koncentracyjnym w Buchenwaldzie (1938). Po II wojnie światowej podróżował z odczytami po wielu krajach. Krytykowany i nierozu-miany w Niemczech, osiadł w Szwajcarii, gdzie spędził ostatnie lata życia. Ernst Wiechert jest autorem 13 powieści oraz ponad 50 nowel i opowiadań.
"Czułem, jak bardzo napięta atmosfera panowała na uniwersytecie, nie tylko dlatego, że, jak mówiono, wśród słuchaczy znajdował się Himmler. Sala audytoryjna była przepełniona. Widziałem ponad tysiąc twarzy patrzących nieruchomo w moją stronę. Przeważnie należały do młodych osób. Kiedy na nie spoglądałem, wiedziałem również, że, przybywając tutaj, postąpiłem słusznie. Teraz nie miałem już najmniejszych wątpliwości. Była to pewność moralna, większa od wszystkich innych pewności tego świata."
Książka „Państwo w państwie i ja” jest swego rodzaju rozliczeniem Małgorzaty Cecherz z programem „Państwo w Państwie” – nadawanym na antenie Telewizji Polsat. To historie, które najbardziej wstrząsnęły Autorkę przy wieloletniej pracy nad programem. Jako reporter to ona właśnie stykała się bezpośrednio z pokrzywdzonymi ludźmi.
W książce znalazły się nie tylko historie, które nie znalazły swojego finału, ale również te z happy endem – po to, by stały się dla innych inspiracją do walki z często niesprawiedliwym systemem prawnym.
Opisane w książce „Państwo w państwie i ja” historie pokazują nie tylko bezwzględność systemu, ale również osobisty stosunek Autorki do problemów poszkodowanych bohaterów. Nie można bowiem pracować nad formułą programu „Państwo w państwie” bez osobistego i emocjonalnego zaangażowania w problemy innych. Małgorzata Cecherz przyznaje, że będąc obok tych ludzi mimowolnie wchodziła w ich świat, współprzeżywała ich cierpienie, a starania o pomoc nie były wyłącznie skutkiem zawodowych zobowiązań, ale złożonych prywatnie obietnic.
"Czekałem na tę książkę. (...) Chciałoby się metaforycznie powiedzieć, że czuje ona Śląsk i tak nim żyje, że nawet śni po śląsku! Tą wiedzą o regionie i miłością do niego dzieli się z nami w książce, na którą – powtórzę – tak czekałem. A jest to wiedza ogromna i gruntowna, zdobyta w trudzie codziennych obowiązków rodzinnych i zawodowych, zrodzona z niezliczonej ilości spotkań z ludźmi różnych środowisk, osadzona w śląskiej codzienności, a i wygenerowana z tradycji rodzinnych, miłość zaś do małej śląskiej ojczyzny jest uczuciem mądrym, wyważonym, niezaślepiającym, owszem – dostrzegającym wszystko to, co w niej dobre i piękne, ale i to, co boli, i to boli czasem bardzo" (z recenzji prof. zw. dr. hab. Jana Miodka)
Wstęp (Moje półwiecze w Radiu Katowice)
PO PROSTU LUDZIE
Pamiętać to znaczy myśleć
Zbigniew Religa
Po śląsku nauczyciele to – ?
Profesor Antoni Motyczka – przyjaciel
Kto ważniejszy i lepszy
Odszedł Gerard Cieślik
By uczniowie przerośli mistrzów
Nasze matki
Spowiedź półrocza
Karl Dedecius – Ambasador Polszczyzny
60 lat Stowarzyszenia Miłośników Ziemi Tarnogórskiej
Śląscy Teksańczycy – wczoraj i dziś
„PO NASZYMU…”
A jednak dla Śląska
To nie śląszczyzna – to żargon
Dwudzieste święto Ślązaków
Fenomen „Po naszymu – czelodki”
Kto jest naszym sprzymierzeńcem
Śląskie ojczyzny w książkach zapisane
Ślązacy w Niemczech
Siedź w kącie, a znajdą cię
Czy wystarczy 13 śląskich języków
Prawo do ratowania śląszczyzny
Polterabend
Prima aprilis
TACY JESTEŚMY
Grudniowe świętowanie
U progu 2009 roku
Szlachetne zdrowie
Regionalny Kongres Podbeskidzia
Młodość, która hartowała
Definicja patriotyzmu i przyzwoitości
Pisanie to jest wartość
Ile jest wiary w ludziach
Po smoleńskiej katastrofie
Parytety
U węgierskich wód
Spierać się na argumenty
ECH, TA POLITYKA
Ojczyznę kocha się za to, że jest
Co to jest samorządność
Kto sieje wiatr, ten burze zbiera
Obudźcie się, Ślązacy
Kraj, któremu na imię Polska
Nie uczcie mnie śląskości
Nie mieszać w śląskim kotle
Roszczeniowa mniejszość śląska
Stowarzyszenie Ludności Narodowości Śląskiej
III Forum Regionów Polski i Chorwacji w Primošten
W…ć Marię Pańczyk z senatu
Lament nad śląszczyzną
ZAPACHY ŚLĄSKIEGO DOMU
Rarytas na chlebie
O arkanach sztuki kulinarnej
Zielone Świątki
Zapachy śląskiego domu
Mięsopust i kwietno niedziela
Zioła – najlepszym lekarstwem
Wyleczyć malkontenctwo
Szpajza, czyli deser
Babcia, starka, starzyk
Nasze czy nie nasze
Nie ma jak dobry sąsiad
Szkoda, nie zdążyłam
NA ZAKOŃCZENIE
O książce: Śląsk i Pani Maria (prof. Jan Malicki), Czekałem na tę książkę (prof. Jan Miodek)
O Autorce
Dobro jako choroba zakaźna to kontynuacja bestsellerowego Cerowania świata (2015) – dziennika prowadzonego przez siostrę Małgorzatę Chmielewską. Codzienne zapiski odkrywają niezwykłe bogactwo ubogiego świata, w którym autorka żyje wraz z podopiecznymi, osobami wykluczonymi, starając się przywrócić im godność i nadzieję. Dla swoich „niepełno-sprawnych, ale pełno-ludzkich” tworzy DOM, często pierwszy prawdziwy, a już na pewno taki, jakiego dotąd nie mieli. O trudach codzienności, zmaganiu się z urzędniczymi absurdami, bezdusznymi przepisami siostra Małgorzata opowiada w sposób bezkompromisowy, z właściwym sobie poczuciem humoru. Nade wszystko jednak kieruje do nas słowa mądre, pełne światła i wrażliwości na drugiego człowieka.
Miłosierdzie ludzkie zaopatruje nas w buty, ubrania i jedzonko. Boski ekonom działa lepiej niż ziemskie banki żywności, które żywności nie mają. A zima nie kocha biedaków. Bez względu na kontynent.(...) Generalnie dobro jest chorobą zakaźną i dzięki rozprzestrzenianiu się tego wirusa ciągle żyjemy z naszymi mieszkańcami i nie tylko.
Oficjalna książka kapitana FC Barcelony
"Ludzie wpisują moje nazwisko w Google i myślą, że wiedzą o mnie wszystko. Ale to nieprawda. Nic z tych rzeczy. Są epizody, których nie ujawniono, są takie, które wolałbym wyjaśnić, są też wydarzenia, które chciałbym uporządkować.
To wielka radość, że mogę zobaczyć swoją prawdziwą historię odbitą w tej książce, w mojej autobiografii. Byłbym szczęśliwy, gdyby ta opowieść spodobała się kibicom tak jak moja gra. W jej napisanie włożyłem tyle samo determinacji i uwagi, ile wkładam w występy w pięknej koszulce Barçy czy w barwach reprezentacji Hiszpanii. Taki był mój cel."
- Andrés Iniesta
Miał 12 lat, gdy skauci FC Barcelony zaprosili go do słynnej akademii La Masia. Niedługo później Pep Guardiola powiedział: „On wyśle nas wszystkich na emeryturę”. Nie pomylił się ani trochę...
Andrés Iniesta błyskawicznie stał się kluczowym piłkarzem Barçy, prowadząc klub do ośmiu zwycięstw w La Liga i czterech w Lidze Mistrzów. Z reprezentacją Hiszpanii dwukrotnie zdobył mistrzostwo Europy, raz mistrzostwo świata – strzelając zwycięskiego gola w finale mundialu w 2010 roku. Kibiców na całym świecie fascynuje nie tylko liczba trofeów Iniesty, ale również styl, w jakim wszystko osiągnął, oraz to, jakim jest człowiekiem. Bo za pełnymi wdzięku podaniami i boiskowymi ruchami, a także za licznymi nagrodami i trofeami, które zdobył, stoi inteligentny i rozważny facet. Człowiek, który do teraz przemawiał do kibiców wyłącznie swoją grą.
W tej książce hiszpański maestro obrazowo maluje portret samego siebie – własnymi słowami, ale także głosami trenerów, kolegów z boiska, rywali, przyjaciół i rodziny.
Rezultat jest niezwykle intrygujący...
Fragment książki - Andrés Iniesta. Artysta futbolu issuu.com/wydawnictwosqn/docs/iniesta_artysta_issuu
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
