Po bestsellerowym „Kukuczce” czas na opowieść o młodym następcy najsłynniejszego polskiego himalaisty. Adam Bielecki stał się jednym z najmocniejszych himalaistów na świecie, ale gdy miał trzynaście lat, z powodu wieku odmówiono mu udziału w kursie skałkowym. Gdy skończył piętnaście, usłyszał od starszego taternika, że kiedyś będzie z niego świetny wspinacz. Jeśli wcześniej się nie zabije. Ta książka to pierwsza pełna opowieść Adama Bieleckiego o jego osobnej drodze z górniczych Tychów na szczyty najwyższych gór świata. To także hołd dla bohaterów i twórców polskiego himalaizmu zimowego, w których szeregu Bielecki ustawił się, zdobywając jako pierwszy człowiek zimą Gaszerbrum I i Broad Peak. W dramatycznych historiach tych wejść Bielecki przede wszystkim opowiada o nieludzkich warunkach zimowej wspinaczki w Himalajach i Karakorum, sztuki uprawianej przez nielicznych na świecie, która stała się naszą narodową specjalnością. „Możesz zostać w życiu, kim chcesz. Byleby nie górnikiem” ? usłyszał od ojca młody Adam Bielecki. Dorosły Adam nie mógł wziąć sobie tych słów do serca bardziej.
Legendarna pilotka rekordzistka ujawnia sensacyjne fakty o swoich spotkaniach z UFO nad ZSRR utajniane za czasów Związku Radzieckiego
Nieznane osobiste relacje ze spotkań z UFO: autorki – słynnej „Madame MiG” – i innych radzieckich pilotów
Pułkownik doktor MARINA POPOWICZ (ur. 1931 r.) jest jedynym na świecie pilotem testowym, który ustanowił 107 lotniczych rekordów świata na samolotach różnych typów, i jedyną w Związku Radzieckim kobietą pilotem-oblatywaczem pierwszej klasy. Przydomek „Madame MiG” zdobyła w 1964 roku, gdy jako pierwsza kobieta-pilot przekroczyła barierę dźwięku w myśliwcu MiG-21.
Marina Popowicz jest również członkiem rosyjskiej Akademii Nauk i znanym ufologiem. Napisała kilkanaście książek poświęconych badaniom nad UFO, wydanych w ponad milionie egzemplarzy. W Moich spotkaniach z UFO analizuje zjawiska związane z niezidentyfikowanymi obiektami latającymi (NOL), które miały miejsce na
terenach byłego Związku Radzieckiego, i przedstawia swoje interpretacje fenomenu UFO w ZSRR.
• Syberyjska mapa gwiezdna
• Katastrofa tunguska
• Znalezisko znad Wakszy
• Zagadka okręgu Meriwialia
• Odkrycie w górach Pamiru-Ałaju
• Yeti na stepach Saratowa
• Ślady lądowań UFO
• Strefa Permska
• NOL-e na ekranach radarów
Postawili wszystko na jedną kartę – sprzeciwili się tradycji, zasadom
i kościelnej regule. Wybrali siebie i miłość. Nikt ich nie wspierał, wszyscy się odwrócili. Było ciężko, ale wygrali swoje życie.
Danuta i Stanisław Steczkowscy stworzyli niesamowitą rodzinę i silną więź między dziewięciorgiem swoich dzieci. Przez lata rozwijali ich talenty, wspólnie koncertując i na co dzień żyjąc muzyczną pasją. W ten sposób zbudowali swoją niekwestionowaną pozycję rodziny muzykującej.
Ta książka mówi o pięknej miłości, ale też o borykaniu się przez całe życie z bytem, akceptacją społeczną, Kościołem i aparatem władzy, o nieustannym życiu poza nawiasem.
Biogramy autorek
Agata Steczkowska – (ur. 1966), najstarsza z dziewięciorga rodzeństwa muzykującego zespołu Steczkowskich, dyrygentka, pianistka, kompozytorka, wiolonczelistka, pedagog, koncertuje od 7 roku życia, od 14 roku życia odpowiedzialna za repertuar i opracowanie występów rodziny. Autorka audycji muzycznych w Radio 1 oraz w Trójce. Od poł. 2016 – modelka (obuwie, akcesoria). Ukończyła podstawową szkołę muzyczną w Rzeszowie, średnią szkołę muzyczną w Stalowej Woli i Akademię Muzyczną w Krakowie (w klasie wiolonczeli i fortepianu). Od szesnastego roku życia prowadziła wraz z ojcem Stanisławem chór chłopięco – męski „Cantus”, który zdobył wiele nagród i koncertował w najlepszych salach koncertowych (Beethoven Halle, La Scala), a potem zakładała i prowadziła własne chóry, m.in. chór dziecięcy „Mały Cantus”, chór męski „Quatuoris Virinorus” oraz chór dziewczęcy. W 1997 roku opracowała autorski program klas chóralnych dla klas 1-6. Wydała „Zeszyty do nauki muzyki i śpiewu dla dzieci szkoły podstawowej”. Jest autorką muzyki filmowej, m.in. do „Portrecisty”, reż. Irek Dobrowolski i „Syberyjskiej lekcji”, reż. Wojciech Staroń. Jest laureatką prestiżowych odznaczeń, m.in. dwukrotnie Nagrody Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w uznaniu zasług dla kultury polskiej, nagrody „Zasłużony Działacz Kultury” oraz tytułu Pierwszego Ambasadora Stalowej Woli przyznawanego przez prezydenta miasta. Prowadzi autorską fundację rozwijającą program umuzykalniania dzieci i młodzieży.
Beata Nowicka – (ur. 1966), dziennikarka związana obecnie z miesięcznikiem „Viva”, od ponad 20 lat publikuje wywiady z wybitnymi Polakami: politykami (Donald Tusk, Bronisław Komorowski), artystami (Krystyna Janda, Kora Jackowska, Jerzy i Maciej Stuhrowie, Wojciech Kilar, Andrzej Wajda), lekarzami Zbigniew i Grzegorz Religa, naukowcami (Jadwiga Staniszkis); wraca do swoich rozmówców po latach, śledzi ich kariery. Autorka książek („Między nami” z Małgorzatą Tusk, „Stuhrmówka” z Maciejem Stuhrem, „Jak ja to robię” z Ewa Drzyzgą).
Na pierwszy rzut oka Carlo Acutis był zwyczajnym nastolatkiem. Tak jak wielu jego rówieśników uwielbiał kreskówki, filmy i gry komputerowe. Pasjonował się informatyką uważany był za komputerowego geniusza, lubił podróże, morze i spotkania z przyjaciółmi. Jednak wszystkich, którzy się z nim stykali, urzekała jego niezwykła uczynność, bezinteresowność i skromność. Sporą część swojego czasu poświęcał na pomoc kolegom i koleżankom w nauce, w parafii udzielał się jako wolontariusz, brał udział w wielu akcjach charytatywnych. Najbardziej jednak niezwykła była jego pobożność, a przede wszystkim umiłowanie Eucharystii, w której codziennie uczestniczył.W 2006 roku, w wieku 15 lat, Carlo zmarł na białaczkę, ofiarując swoje cierpienie za Ojca Świętego i Kościół. Pozostawił rodzinę, przyjaciół i kolegów w przekonaniu, że dane im było obcować z prawdziwym przyjacielem Boga.W 2016 roku został zakończony, pierwszy, diecezjalny, etap procesu beatyfikacyjnego Carla. Wedle słów prefekta Sekretariatu ds. Komunikacji Stolicy Apostolskiej, księdza Dario Vigano, może on zostać uznany za patrona Internetu.
Dawka energii na teraz i na później.
Czujesz się samotny? Podenerwowany? Smutny? Zagubiony?
Miotają tobą wszystkie te uczucia i wiele innych?
Ta wyjątkowa książka pozwoli ci odnaleźć perspektywę, nadzieję i rady pochodzące z najlepszego źródła – twojego wnętrza. Oraz niezbędną dawkę humoru. To nie jest dziennik rządzący się chronologicznym porządkiem. Otwórz książkę na dowolnej stronie i zostaw na niej swój ślad. Kiedy znów na nią trafisz za kilka dni lub tygodni, dodaj kolejny szczegół. Obserwuj, jak zmieniasz się i dojrzewasz, przyglądając się ulotnym, lecz niesamowitym chwilom codziennego życia.
Jestem szczęśliwa, że wpadła mi w ręce książka Weź mnie ze sobą. Po prostu zostań w domu, zamów pizzę i zapełniając kolejne strony, znajdź własną drogę. - Michelle Branch, piosenkarka
Ta książka pomaga mi żyć pełnią życia, a Adam J. Kurtz jest moim ulubionym terapeutą!. - Tavi Gevinson, redaktor naczelna czasopisma „Rookie”
Wielka miłość, PRL-owska bohema i portret wybitnego reżysera
Opowieść żony Janusza Kuby Morgensterna
Och, jak bym chciała wrócić do tamtych lat. Wiele bym dała, żeby tylko móc przeżyć to wszystko od początku… (fragment książki)
Zaczęło się jak w kinie. Ona — studentka Akademii Sztuk Pięknych; On — początkujący filmowiec. Janusz Kuba Morgenstern po raz pierwszy zobaczył ją przez okno tramwaju. Krystyna dostrzegła go nieco później, gdy jako asystent reżysera, w poszukiwaniu pięknej nieznajomej, trafił do ASP. Scena niemalże jak w Romeo i Julii — Ona stoi na schodach, On (oniemiały) obserwuje ją z dołu; powoli zbliżają się do siebie. Ale to nie PRL-owska wersja dramatu wszech czasów: zamiast tragedii — przeszło pięćdziesiąt lat wspólnego, pasjonującego życia.
Zwykle Krystyna Cierniak-Morgenstern stała na drugim planie. Dla męża zrezygnowała z kariery — tkania artystycznych gobelinów i aktorskich epizodów w międzynarodowych produkcjach filmowych.
Była obok niego gdy debiutował filmem Do widzenia, do jutra, razem z nim dzieliła radość z sukcesów Stawki większej niż życie, Polskich dróg, Jowity, Żółtego szalika czy Mniejszego zła. To jej podziękował, gdy odbierał Platynowe Lwy za całokształt twórczości.
Nasz film. Sceny z życia z Kubą to piękna opowieść o przemijaniu, miłości i życiowej pasji, w której głos zabiera również sam Morgenstern. Pełen anegdot i fotografii barwny portret artystycznego środowiska oraz kulturalnego pokolenia mistrzów, ze Zbigniewem Cybulskim, Romanem Polańskim, Tadeuszem Konwickim, Gustawem Holoubkiem i Stanisławem Dygatem na czele. Jednak nade wszystko – to intymna opowieść muzy o jej artyście.
Kiedyś, jak już był chory, bardzo słaby, powiedział, że strasznie się martwi o mnie, jak go nie będzie. „Dlatego musisz być zawsze — odpowiedziałam mu wtedy. — Bo jak nie będzie ciebie, to kto się będzie mną opiekował?!”. A on na to: „Ja”. I mam wrażenie, że rzeczywiście tak jest. Że on się mną opiekuje. (fragment książki)
Najlepsza autobiografia jaką czytałem. Dlaczego? Bo mowa o Człowieku, który jest jednocześnie niedoścignionym wizjonerem jak i swoiskim partnerem biznesowym. Jeśli inspirują Cię zagraniczne historie sukcesu w stylu Lesa Browna, przeczytaj historie która wydarzyła się w naszym kraju i jest jeszcze mocniejsza!
Jakub B.Bączek
Niezbędna lektura dla wszystkich pasjonatów arteterapii ceniących rzetelną wiedzę, zainteresowanych nie tylko praktycznym aspektem terapii sztuką, ale również aspektem historycznym – jak to się wszystko zaczynało.
Niezwykła podróż przez czas i przestrzeń - historia od czasów przedwojennych do współczesnych, droga od Wołynia przez Polskę na „Ziemie Odzyskane”. A wszystko to jako wyraziste tło dla procesu powstawania i krystalizowania teorii kulturoterapii, i później arteterapii nierozerwalnie złączonej z kulturą.
W tym czasie, nie pamiętam dnia, miałam wizytę jedną z najważniejszych w moim życiu. Odwiedził mnie ksiądz Tadeusz Fedorowicz, który czasami przychodził w różnych sprawach pomocy. Gdy mu otworzyłam drzwi, uderzył mnie wyraz jego twarzy, spokojny, prawie radosny, nawet promienny jakby jakimś wewnętrznym szczęściem. Dziwny to był kontrast z otaczającym nas wówczas cierpieniem.
Przyszedłem się pożegnać.
A dokąd Ksiądz jedzie?
Nie wiem.
Usiadł i wyjął z jednej kieszeni mały kryształowy kieliszek. To z domu - powiedział z uśmiechem. Z drugiej kieszeni wyjął malutką książeczkę, w której minimalnymi literkami były wypisane teksty stałych części mszy. Zrozumiałam.
Wiedziałam, że księża starają się wcisnąć do wagonów w chwili odjazdu na wschód, że strażnicy pilnują, by to uniemożliwić, ale, że się czasem udaje. Mój gość mówił, że z władzą duchowną już swój wyjazd uzgodnił, że ma nadzieję, iż mu się uda wskoczyć do ruszającego już wagonu. Liczył, że to nastąpi w najbliższych dwóch dniach. Prosił o modlitwę by mu się udało. Wyszedł, żegnając się z uśmiechem i blaskiem w oczach. Gdy zamknęłam za nim drzwi, miałam wrażenie, że smuga światła po nim pozostała.
Wyjechał wkrótce potem.
To się działo 11, 12, 13 lutego 1940 roku w całej wschodniej Polsce. Mniej więcej dziesięć dni potem miejscowe władze ZWZ były już w posiadaniu wiadomości, wedle których wywieziono wówczas około miliona chłopów polskich. Obliczenie to później okazało się dość ścisłe”.
Karolina Lanckorońska, Wspomnienia wojenne. 22 IX 1939-5 IV 1945
Spalić paszport to fascynująca opowieść polskiego franciszkanina z Ugandy – zapis ponad piętnastu lat pobytu w kraju nazywanym przez wielu podróżników „perłą Afryki”. Bogusław Kalungi Dąbrowski jest współzałożycielem misji w Kakooge niedaleko Kampali. Większość misjonarzy prędzej czy później przeżywa szok kulturowy. Kryzys dopada każdego misjonarza, który musi się „dzielić” swoimi parafianami z przewodnikami tradycyjnych religii afrykańskich. Afrykańczycy przyjmują chrzest, przychodzą na msze, ale gdy dopadają ich lęki i choroby, idą po skuteczniejsze pomoce do swych czarowników, zielarzy.
Ojcowie Biali, pierwsi misjonarze tego kontynentu, palili po przyjeździe swoje paszporty, odcinając sobie możliwość odwrotu, gdy przygniecie ich poczucie obcości i bezsensu swoich wysiłków. Ojciec Dąbrowski tego nie uczynił, ale czy rzeczywiście ma jeszcze możliwość wyjazdu, skoro on teraz już ani biały, ani czarny, jak wyznaje?...
Porwał się z motyką na słońce – na Afrykę. Chciał Ugandyjczykom głosić Dobrą Nowinę, choć nie znał języka ani kultury. Miał tylko góralskie serce, które według recepty majora Hubala rzucał przed przeszkodę. Co prawda, Bachleda-Curuś powiedział mu kiedyś, że nie jest żadnym góralem, bo pochodzi z Nowego Sącza, ale każdy, kto widział Bogusia w akcji, wie, że jest on esencją „górala”. Mógłby się urodzić w Poznaniu czy Szczecinie i byłby nim. Góral to ten, który się wspina, choćby nie miał szans na osiągnięcie szczytu. Bo szczyt jest tam, dokąd człowiek zdoła dotrzeć.
Jan Grzegorczyk
Najpierw przejechał dziesiątki tysięcy kilometrów za kierownicą samochodu, aby z bliska opisywać sportowe sukcesy Sobiesława Zasady. Później podróżował szlakiem papieskich pielgrzymek do kilkudziesięciu krajów, aby uczestniczyć w spotkaniach Jana Pawła II z Rodami, mieszkającymi na wszystkich kontynentach. I wreszcie towarzyszył kardynałowi Józefowi Glempowi, Prymasowi Polski w jego odwiedzinach najważniejszych ośrodków polonijnych na świecie Oto w telegraficznym skrócie opis peregrynacji reportera "Słowa Powszechnego" Jana Żdżarskiego, którego wspomnienia "Rajd przez życie" oddajemy do rąk Czytelników. Podczas jego dziennikarskich podróży wydarzenie goniło wydarzenie, sensacja goniła sensację. Często nie sposób było spojrzeć na nie z dystansu. Teraz Autor dzieli się z nami szczegółami zdarzeń, których był świadkiem.
NAVAL służył w GROM-ie przez czternaście lat jako operator w zespole bojowym. Połowę tego czasu spędził na licznych misjach zagranicznych. Za swoją służbę był wielokrotnie odznaczany, w tym najwyższymi odznaczeniami wojskowymi, jakie można otrzymać w Polsce za czyny bojowe poza granicami kraju Krzyżem Kawalerskim Orderu Krzyża Wojskowego przyznawanym wybitnie zasłużonym w bojach i Krzyżem Komandorskim Orderu Krzyża Wojskowego przyznawanym za czyn wybitnego męstwa połączony z narażeniem życia, a także odznaczony Złotą Odznakę GROM-u, której to otrzymanie dla żołnierzy JW. GROM jest najwyższym zaszczytem.Zanim przeszedł selekcję do najbardziej elitarnego oddziału wojsk specjalnych w Polsce, był ślusarzem-spawaczem, już w GROMie obronił pracę magisterską na temat służb specjalnych. By dostać się do GROMu przeszedł długa drogę, był żołnierzem 1 Pułku Specjalnego, służył w Libanie w misji pokojowej ONZ. W 2012 roku usłyszeli on nim wszyscy, gdy do sklepów trafiła gra komputerowa Medal of Honor. Warfighter Naval był dla jej twórców jednym z dwóch pierwowzorów postaci GROM-owca, w którą może wcielić się gracz.Po zakończeniu czynnej służby wojskowej Naval wspiera swoją wiedzą i doświadczeniem instytucje charytatywne i pozarządowe (m.in. PAH) oraz służby mundurowe. Działa społecznie (jest wolontariusze Muzeum Powstania Warszawskiego)) i prowadzi własną firmę Naval Polska.Jest autorem książki Przetrwać Belize, a Ostatnich Gryzą Psy to jego druga książka.
Dowcipny, zawadiacki, a jednocześnie liryczny dziennik, którego autorka obserwuje codzienną rzeczywistość. Jest w niej matką, pasażerką ZTM, mieszkanką warszawskiej Pragi, poetką i po prostu kobietą. W każdej z tych ról jest pełna dystansu, przekory, ale i czułości wobec życia i samej siebie. Dzieli się z czytelnikami własną pogodną wizją świata - uniwersalną, bo prawdziwąw lokalnych szczegółach. Przeżywa pełną gamę uczuć, a mimo to lektura jej historii pozostawia czytelnika z uśmiechem na twarzy.
Ta książka zawiera odpowiedź na pytanie, jak żyć,kiedy minie czas mierzenia się z najwyższymi górami tego światai najmroźniejszymi zimami na ośmiotysięcznikach.REINHOLD MESSNERSimone Moro najbardziej utytułowany i najpopularniejszy dziś himalaista świata to drugi,po Jerzym Kukuczce, zdobywca czterech ośmiotysięczników zimą. Ale co robić, kiedy człowiekowiuzależnionemu od ekstremalnej wspinaczki zabraknie ośmiotysięczników do zdobycia?Można na przykład spróbować zrealizować inne wielkie marzenie. Marzenie o lataniu.Simone Moro zawsze chciał pilotować helikoptery. Zdobył licencję, kupił śmigłowiec alenie po to, żeby uprawiać drogie hobby. Miał plan: stworzyć himalajskie pogotowie. Dowieść,że można nieść skuteczną pomoc również tym, którzy wspinają się na najwyższe szczyty.Sam pokazał, że śmierć nie jest przeznaczeniem najwybitniejszych himalaistów świata. Teraz postanowiłzmienić los innych.Okazało się, że był to plan nie mniej trudny, a przygoda z himalajskim pogotowiem nie mniej fascynującaniż wspinaczkowe wyczyny Simone Moro.
100 absurdalnych historii z podróży
Setka niesamowitych, absurdalnych, ale prawdziwych historii, które spisywałem przez cztery lata podróży przez Azje?, Amerykę Południowa? i Afrykę. W tej książce nie ma miejsca na nudne opisy zabytków ani informacje praktyczne. Zamiast tego jest jazda bez trzymanki, seks, alkohol i narkotyki. Tylko dla dorosłych!
Książka liczy 546 stron zapisanych bardzo żywym i lekkim językiem. Jeśli nie śmieszą? Cię kabarety, ale lubisz pikantny czarny humor w klimacie Charlesa Bukowskiego – ta pozycja jest zdecydowanie dla Ciebie.
50 000 fanów i 3 500 sprzedanych egzemplarzy
To absolutny bestseller wśród książek wydanych w self-publishingu! Całość ukazała się bez pomocy wydawnictwa, więc i bez specjalnej reklamy. A średnia ocen na stronie lubimyczytac.pl wynosi 8,7.
– Czyli pani wyszła z tego Królestwa?
– Mnie się udało. Tak, mnie to się udało.
Żeby przeżyć, trzeba przestrzegać reguł obozowej gry. Nie można dać się uderzyć – ¬¬¬bo nie przestaną bić. Trzeba wyglądać w miarę zdrowo – inaczej wezmą na rewir.
I przede wszystkim należy wiedzieć, jak rozmawiać z oprawcami.
Bo nawet kat ma słabości. A ofiara nie zawsze jest bezbronna.
Trafiła do Auschwitz, mając niespełna dziewiętnaście lat. Ponad siedemdziesiąt lat po wojnie zdecydowała się po raz pierwszy opowiedzieć całą swoją historię.
Zofia Posmysz mówi o tym, skąd czerpała wewnętrzną siłę, choć była świadkiem niewyobrażalnego.
I jak to się stało, że ponownie zaufała życiu.
Zofia Posmysz – więźniarka Auschwitz, Ravensbrück i Neustadt-Glewe. Przeżyła eksperymenty medyczne i marsz śmierci. Po wojnie była dziennikarką Polskiego Radia, autorką słuchowiska W Jezioranach. Swoje obozowe doświadczenie zamieniła w literaturę najwyższej próby. Jej szokującą Pasażerkę sfilmował Andrzej Munk.
Michał Wójcik – dziennikarz i historyk, współautor książek Ptaki drapieżne. Historia Lucjana „Sępa” Wiśniewskiego oraz Made in Poland o żołnierzu Kedywu Stanisławie Likierniku.
Już w marcu w serii proza.pl wznowienie poruszającej powieści Zofii Posmysz Wakacje nad Adriatykiem.
Daj się oszukać.
Pozwól się uwieść.
Oddaj mi swoje pieniądze.
A później spróbuj mnie złapać!
Genialny fałszerz, którego podrobione banknoty są dziś droższe niż oryginały…
Oszust-dyplomata, którego nikt nie śmie prosić o uregulowanie rachunku za hotel czy obiad w restauracji…
Uzdrowiciel, którego moc przenika nawet przez ekran telewizora…
Uwodziciel, któremu wystarczy dziesięć minut, by każdą napotkaną kobietę zaciągnąć do łóżka. I okraść…
Fałszywa hrabianka, z którą sypia połowa polskiego sejmu…
Tajny współpracownik SB, który zdradza Solidarność, by potem zrobić to samo z komunistami…
Mistrz kierownicy, złodziej polonezów i postrach Peweksów, który kilkanaście razy ucieka milicjantom, by w końcu dosłownie zapaść się pod ziemię na więziennym spacerniaku…
Siedem postaci, dziesiątki ról. Jedno pragnienie sławy i pieniędzy. Wybicia się ponad przeciętną. Ale drogą na skróty i kosztem innych. Dosłownie – kosztem.
W ponurej rzeczywistości PRL-u i w początkach wolnej Polski ci genialni kanciarze stali się celebrytami. Kochały ich tłumy. Niektórych za to, że zadrwili z komunistycznego systemu. Innych – ponieważ dawali nadzieję. A Ty, dałbyś się nabrać?
Pop-culture phenomenon, social rights advocate, and the most prominent LGBTQ+ voice on YouTube, Tyler Oakley brings you Binge, his New York Times bestselling collection of witty, personal, and hilarious essays.
For someone who made a career out of over-sharing on the Internet, Tyler has a shocking number of personal mishaps and shenanigans to reveal in his first book: experiencing a legitimate rage blackout in a Cheesecake Factory; negotiating a tense standoff with a White House official; crashing a car in front of his entire high school, in an Arby’s uniform; projectile vomiting while bartering with a grandmother; and so much more. In Binge, Tyler delivers his best untold, hilariously side-splitting moments with the trademark flair that made him a star.
„Mówił, że nie potrafi beze mnie żyć. A potem oszpecił mnie tak, żeby każdy odwracał ode mnie wzrok…”
Ta tragedia wstrząsnęła Wielką Brytanią. Pisały o niej wszystkie media: od „The Guardian”, przez „Mirror” „The Sun”, „Standard”, po „Marie Claire”.
„Trudno wyobrazić sobie bardziej dzielną kobietę”. „THE GUARDIAN”
„Nieustanna kontrola, odizolowanie od ludzi, zastraszanie, wyzwiska, przemoc - oto czym była miłość mojego życia”.
Adele miała szesnaście lat, gdy poznała Anthony’ego Rileya. Był czuły, opiekuńczy i zakochany do szaleństwa. Kiedy powiedział: „Nie chcę, żebyś rozmawiała z innymi chłopakami”, była pewna, że to dowód wielkiej miłości.
Potem zabronił jej widywać się z rodzicami i przyjaciółmi. Zmusił, by skasowała swoje konto na Facebooku. Zadręczał telefonami. Zamykał w domu. Wyzywał. Straszył. Bił.
Gdy wreszcie odważyła się z nim zerwać, wynajął bandytę, który oblał ją kwasem.
Adele pozostanie okaleczona na zawsze...
Oto szokująca historia przemocy domowej, ale i hartu ducha i siły woli dzielnej kobiety, która stoczyła niezwykłą walkę o to, żeby podnieść się i dalej żyć: prawie niewidoma na jedno oko, po stracie ucha i części włosów, z ranami, które zostaną na całe życie.
W swojej autobiografii ADELE BELLIS ostrzega inne kobiety, jak rozpoznać wczesne sygnały przemocy w związku. Współpracuje z fundacją Katie Piper, brytyjskiej modelki, tak jak Adele okaleczonej ofiary zazdrości byłego chłopaka.
Książka jest dziennikiem i stanowi opis dwunastu tygodni pobytu na oddziale dziennym w poradni zdrowia psychicznego. Autorka subiektywnie przedstawia zdarzenia, zajęcia oraz uczucia jej towarzyszące, jednak wnioski są ogólne, dzięki temu każdy może zastanowić się nad własnym życiem.Magdalena Bieniek przedstawia leczenie po traumie, jaką było nieodpowiednie traktowanie przez szefa w wielkiej korporacji. Bohaterka nie boi się otwarcie mówić o swoich problemach. Wierna swoim zasadom często nie zgadza się z terapeutami prowadzącymi zajęcia. Krytykuje niektóre formy terapii jest zagorzałą przeciwniczką oddziałowej ,,relaksacji, ale za to uwielbia kontemplować naturę, maszerując z kijkami na zajęciach z nordic walking. Konflikty zawodowe to nie jest jedyna przyczyna jej załamania. W trakcie terapii okazuje się, że bohaterka odkrywa problemy, których wcześniej nawet nie dostrzegała.,,Oddział Dzienny to opowieść napisana prostym językiem, pełna refleksji na temat otaczającego świata tego małego, na oddziale, i tego większego, poza murami szpitala. Książka ta w niezwykły sposób łączy ze sobą te dwie przestrzenie, które składają się na burzliwy, czasem wesoły a czasem smutny, obraz życia głównej bohaterki.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
