W odróżnieniu od pierwszej części Anderstendu, która skupiała się na ogólnym bałaganie umysłowym ludzi niepełnych, dwójka to dosłowne "wejście w brudne buty" Kacpra i zobaczenie świata z jego prywatnej perspektywy. Osoby, które otarły się o jego pisarską twórczość, podsumowują ją głównie jak wulgarny, dosadny, a czasem brutalny sposób interpretacji życia wśród ludzi, z naciskiem na osoby wizualnie odstające od tzw. normalności.
Świadectwo imponujące – wiele tysięcy stron pokrytych gęstym maczkiem – powstawało codziennie przez 34 lata. A w nim utrwalona wspólna historia Polaków i Litwinów. Autor dzienników, Michał Römer (prawnik, publicysta, działacz społeczny i polityczny, wolnomularz) był postacią znakomitą. Wyprzedzał swój czas, umiał wyjątkowo celnie uchwycić istotę otaczającej go rzeczywistości. Dzięki niemu dziś można zrozumieć polsko-litewskie doświadczenie XX wieku.
6-tomowa edycja dzienników Michała Römera, obejmująca lata 1911–1945, przedstawia – obok spraw największej wagi – także codzienność epoki, sprawy społeczne i obyczajowe. Autor w tomie 2 relacjonuje m.in. wydarzenia polityczne i militarne z początku I wojny światowej, przedstawia wojenną atmosferę Wilna, nastroje mieszkańców. Zapisuje też swój udział w Legionach Polskich, przedstawia głównych dowódców i działaczy niepodległościowych.
Świadectwo imponujące - wiele tysięcy stron pokrytych gęstym maczkiem - powstawało codziennie przez 34 lata. A w nim utrwalona wspólna historia Polaków i Litwinów. Autor dzienników, Michał Rmer (prawnik, publicysta, działacz społeczny i polityczny, wolnomularz) był postacią znakomitą. Wyprzedzał swój czas, umiał wyjątkowo celnie uchwycić istotę otaczającej go rzeczywistości. Dzięki niemu dziś można zrozumieć polsko-litewskie doświadczenie XX wieku.6-tomowa edycja dzienników Michała Rmera, obejmująca lata 1911-1945, przedstawia - obok spraw największej wagi - także codzienność epoki, sprawy społeczne i obyczajowe. Autor w tomie 1 relacjonuje m.in. życie Wilna i jego mieszkańców: Polaków, Litwinów, Białorusinów, Żydów, Rosjan, przedstawia swoje wybory ideowe oraz te najbardziej osobiste.
Dokonując przeglądu mojej wiedzy, pisząc, chciałbym cieszyć się od pierwszego wersu Waszą obecnością, światłem Waszej łaski, gładzącym cień i niedoskonałość grzechu Adama, żywy obrazie nowego, niebieskiego Adama, Boski odbiciu piękna, racz wybawić nas od plamy pierworodnego grzechu. Niechaj po wszystkie wieki, ludzie i anioły, śpiewają pieść na cześć czystego i niepokalanego poczęcia, wolnego od grzechu.
Z Przedmowy
„Mam 32 lata i właśnie dowiedziałem się, że jestem w ciąży”. Tak zaczyna się Dziennik ciężarowca. Krzysztof Prałat udziela głosu Piotrowi Jędroszowi, który w szczery, zabawny i bardzo sympatyczny sposób opowiada historię mężczyzny dojrzewającego do nowej roli. Przyszły ojciec angażuje się w ciążę tak, jakby sam w niej był. Dzieli z żoną radości i niepokoje, ogląda USG, chodzi do szkoły rodzenia, rozmawia z brzuchem. Aby poczuć, jak to jest być przy nadziei, wpycha sobie pod koszulkę sześciokilowego arbuza. Czasem nie panuje nad emocjami, złości się lub wpada w przygnębienie, męczą go obawy, pytania. Ale coraz lepiej rozumie samego siebie i ukochaną żonę, a najważniejsze staje się pytanie: czy będę dobrym ojcem? Publikowany w Internecie oraz na łamach „Wysokich Obcasów” Dziennik ciężarowca mówi o tym, jakim doświadczeniem dla mężczyzny jest oczekiwanie dziecka, jak dojrzewa on do partnerstwa, odpowiedzialności – i do całkiem nowej miłości. Ciekawy temat i ciekawe jego ujęcie – najlepiej świadczy o tym fakt, że trwają prace nad ekranizacją Dziennika.
Czyta: Krzysztof Prałat.
Autobiografia najwybitniejszej z walczących kobiet w historii polskiego sportu, aktualnie najlepszej zawodniczki MMA na świecie.
Joanna Jędrzejczyk czekała jedenaście lat, zanim usłyszał o niej wielki świat. Mistrzostwo sportowe osiągnęła już w 2009 roku, gdy sięgnęła w Bangkoku po złoty medal mistrzostw świata w muay thai, lecz kto mógł o tym słyszeć, skoro nawet sportowe media nie poświęcały tej dyscyplinie żadnej uwagi? Miała mnóstwo powodów, by zrezygnować. Jak choćby wtedy, gdy na obozie w Holandii wyjęła z portfela ostatnie pięć euro. Wylewała pot na treningach, narażała zdrowie na szwank, wygrała osiemdziesiąt walk w czternastu krajach. Nie doczekała się godnych zarobków, jej sukcesy w zasadzie nikogo nie obchodziły. Nie poddała się. W 2016 roku święciła wielkie triumfy w dwóch mekkach sportów walki – MGM Grand w Las Vegas i Madison Square Garden w Nowym Jorku. Miliony ludzi na całym świecie oglądały popisowe akcje doskonałej w swoim fachu JJ – mistrzyni świata UFC.
Joanna zabiera nas w podróż na podwórko olsztyńskiego osiedla Jaroty, gdzie dorastała w tłumie rozwrzeszczanej hałastry rówieśników. Wspomina szkolne perypetie i dorastanie w tradycyjnej polskiej rodzinie, która wychowała ją na silną kobietę o głębokiej wierze i twardych zasadach. Dowiemy się, jak to jest dać nauczkę wstrętnemu pyskaczowi w dyskotece, zatańczyć na stole w lokalu w Jokohamie, zamieszkać w drewnianej chatce na rajskiej wyspie w Tajlandii, wejść w konflikt z prawem w Wielkim Kanionie Kolorado. Swoimi opowieściami Jędrzejczyk mogłaby zawstydzić niejednego podróżnika.
Joannie najbardziej zależy jednak na tym, aby przekonać Czytelnika, że chcieć to móc. Wierzy, że jej śladem pójdą nie tylko utalentowani sportowcy, którym zaczyna brakować perspektyw rozwoju kariery, ale i ludzie marzący o sukcesach w wielu innych dziedzinach życia. Przesłanie jej opowieści jest uniwersalne. Każdy może z niego skorzystać.
Niepowtarzalna historia Becky Wade, opowiadająca o jej samotnej biegowej podróży dookoła świata śladem biegaczy różnych kultur. 9 krajów, 11 par butów oraz 5600 pokonanych kilometrów.
„Becky Wade dotarła do tak wielu ważnych osób, w tak wiele istotnych miejsc i do każdego kraju, do którego się wybrała, zrobiła elegancką kanwę - opowiedziała o historii biegania, mocnych stronach biegaczy, słynnych postaciach, znanych ścieżkach, stadionach. To naprawdę kawał świetnej roboty i duża wartość dla czytelnika. Pozytywnie mnie to zaskoczyło.”
Magdalena Ostrowska – Dołęgowska, współautorka książki „Szczęśliwi biegają ultra”
Porywająca opowieść o prawdziwej pasji.
Miejsca tworzą ludzi. Ludzie tworzą miejsca.
Majestatyczne szczyty Tienszan. Bezdroża Alaski. Mroźne Hokkaido. Nieokiełznana Gruzja. Zaskakująca Laponia. Krippenstein – mekka narciarzy pozatrasowych.
Tato – gruziński kelner dotknięty wojenną traumą. André – Holender, którego miłość i marzenia wygnały do dalekiej Kirgizji. Theo – pionier, zdobywca setek gór masywu Chugach. Javier – Chilijczyk pracujący w hotelu, do którego prowadzi jedna z najsłynniejszych serpentyn górskich na świecie…
Narciarstwo pozatrasowe to coś więcej niż sport ekstremalny. To przygoda życia i nieustanne przekraczanie wewnętrznych barier. To wreszcie napotkani ludzie i ich historie, które odciskają na nas niezatarte piętno.
Rafał Urbanelis pokazuje, czym jest narkotyczne uzależnienie od adrenaliny, jaką daje heliskiing, opisuje szaleństwa kiteskiingu i opowiada o zdobywaniu konno kirgiskich szczytów. Doradza, jak najtaniej pojechać na Alaskę, i… jak się zachować podczas spotkania z niedźwiedziem polarnym na Spitsbergenie.
W Poza trasą historie o zwykłych-niezwykłych ludziach i o miłości do nart splatają się w opowieść o podróży w nieodkryte rejony świata oraz samego siebie.
„Dopadła mnie ohydna bestia, podobna do niedźwiedzia, gotowa mnie, leżącego, udusić”
/fragment/
Wstrząsający pamiętnik egzorcysty!
Szatan niszczy swoje ofiary pod osłoną nocy…
Egzorcyści nie mają wątpliwości, że zło, które jest coraz głośniejsze we współczesnym świecie, wdziera się do naszych domów, wychodząc z zakamarków mroku. Ojciec Jose Francisco C. Syquia, przełożony egzorcystów w archidiecezji Manili na Filipinach, pisząc swój dziennik egzorcysty, chciał przygotować ludzi wierzących na niebezpieczne ataki szatana. Kapłan, który niemal każdego dnia staje twarzą w twarz z demonem, dostrzega obecnie nie tylko liczne zagrożenia, ale także wielki głód Jezusa. Walka ze złem stanowi natomiast pełną wyrzeczeń drogę do Boga. W jaki sposób sprostać temu wyzwaniu? Jak nie dać się uwieść podstępom szatana? I jak rozpoznać ten moment naszej walki, w którym powinien zainterweniować egzorcysta? Oto najlepszy podręcznik na drodze duchowego do uwolnienia i osiągnięcia życia wiecznego.
Fotoreporterka wojenna Lynsey Addario pisze o tym, jak nieustające poszukiwania prawdy w konfliktach XXI wieku ukształtowały jej życie. Z pasją dokumentuje nierzadko skrajne doświadczenia i złożone losy innych. To nie tylko jej praca, to także powołanie.Robiła zdjęcia Afgańczykom przed rządami talibów i po ich rządach, fotografowała ofiary wśród ludności cywilnej i rebeliantów wojny w Iraku, spalone wsie i dziesiątki zmarłych w Darfurze. Obnażyła ogrom przemocy stosowanej wobec kobiet w Kongu, opowiedziała mrożącą krew w żyłach historię o tym, jak została porwana w Libii przez zwolenników Kaddafiego. Reporterka obserwuje rebelie i ludzi gotowych na śmierć w imię wolności. Relacjonuje najświeższe wydarzenia, opowiada, jaki los czeka społeczeństwo. Książka To właśnie robię jest czymś więcej niż migawkami z życia na linii frontu: pokazuje, jaką cenę ludzie płacą za wojnę.
Ruth Wariner jest 39 spośród 42 dzieci swojego ojca. Z perspektywy niewinnego i pełnego ufności dziecka przedstawia niezwykle ciekawy obraz życia w kolonii mormońskiej. Dorastając na farmie w wiejskiej okolicy Meksyku, gdzie władze przymykają oko na praktyki tamtejszej społeczności, mieszka w ruderze bez wygód: nawet bez elektryczności. W kościele duchowni uczą, że Bóg ukarze niegodziwych, sprowadzając na świat zagładę, i że kobiety zasłużą na niebo tylko kiedy zawrą poligamiczne związki małżeńskie i urodzą jak najwięcej dzieci.
Ojciec Ruth, prorok i założyciel kolonii, ginie z rąk rodzonego brata w walce o przywództwo w kościele. Po jego śmierci matka ponownie wychodzi za mąż, zostając drugą żoną innego spośród wyznawców miejscowego kościoła.
Potężne oskarżenie pod adresem fundamentalizmu religijnego i sposobu, w jaki jego fanatycy manipulują kobietami i dziećmi, krzywdząc całe pokolenia. To bardzo ważne świadectwo o ostatecznie pozytywnym wydźwięku. Julia Scheeres, autorka bestsellerów
Franciszek Ksawery Bohusz (1746-1820) był jednym z tych polskich peregrynantów doby polskiego oświecenia, który pozostawił po sobie obszerne dzienniki z podróży. Z zachowanych rękopiśmiennych przekazów źródłowych wiemy, że opisy swoich wojaży spisał w kilku tomach. Materiały archiwalne, którymi dysponujemy, pozwalają na identyfikację dwóch europejskich podróży Bohusza: pierwszej, z lat 1777-1778, i drugiej, odbytej w latach 1781-1782.W latach 1777-1778 podróżował po Europie z podskarbim nadwornym litewskim Antonim Tyzenhauzem (zm. 1785). W trakcie pierwszej podróży Bohusz zwiedził Śląsk, Saksonię, Czechy, Turyngię, Hannover, Holandię, Anglię, Francję i Austrię. Drugą podróż odbył w latach 1781-1782 zapewne już samodzielnie. Podczas tej peregrynacji Bohusz wyjechał do Włoch. w podróż wyruszył z Wilna i przez Warszawę, Wiedeń dotarł do Wenecji. Później odwiedził m.in. Padwę, Bolonię, Florencję, Rzym, dojechał do Neapolu, po czym przez Rzym powrócił na północ Włoch, gdzie zwiedził Pizę, Liworno, Genuę, Turyn, Mediolan i Modenę. Później przez Lugnano i przełęcz św. Gotarda ruszył do Szwajcarii w drogę powrotną, kierując się na Kraków. Obie relacje łączy wspólny język narracji, odwołania do wcześniejszych doświadczeń itp., można więc z całą pewnością stwierdzić, że jest to relacja właśnie Bohusza.Filip Wolański
Co to znaczy – kochać ojczyznę? Ukraińska porucznik i lotnik nawigator po szkoleniu dla komandosów spędziła niemal 200 dni jako rosyjski więzień. Stanęła przed sądem oskarżona o zabójstwo w procesie, o którym mówił cały świat. I choć przebywała za kratami, przyczyniła się do dyskusji o krwawej rosyjskiej polityce wobec Ukrainy bardziej niż ci, którzy byli na wolności. O tym, co czuła, kiedy zdecydowała, by oddać życie dla swojego kraju, jak przesłuchują ludzie Putina i czemu nie ma u jej boku mężczyzny na stałe – Nadia opowiada korespondentowi PAP w Kijowie Jarosławowi Junko.
Poruszający monolog Moniki, w którym realia małego miasteczka i prowincjonalnych szpitali psychiatrycznych stają się scenerią współczesnej baśni o dziewczynie naznaczonej chorobą.
Mroczna, „psychotyczna” opowieść o cierpieniu i uzależnieniu rozgrywająca się w świecie skrajności, gdzie rozpacz jest rewersem ekstazy.
Monolog Moniki to opowieść cierpiącej duszy i historia namiętnego opętania. Opowieść przewrotna, w której tragedia flirtuje z kiczem, immoralizm nosi maskę choroby, a czysty ludzki głos dobiega z otchłani, by wzruszać nas i przerażać.
Świat Moniki jest opacznym zwierciadłem, w którym przegląda się świat sukcesu. Wyrzuceni z luksusowej limuzyny albo z pociągu relacji Połczyn-Zdrój-Szczecin odnajdujemy się nagle w towarzystwie dziwnej dziewczyny, gdzieś na odległym pustkowiu pod gwiaździstym niebem szaleństwa.
Uważałam, że są dwa światy i dwa życia. Lepszy świat zarezerwowany dla dzieci z zamożnych i dobrych domów. Drugi świat został wypełniony - jak wielki worek śmieciami - ludźmi biedniejszymi i z szarą przeszłością. Życie wygrane na loterii i życie stracone w przegranej bitwie. Ludzie szczęśliwi i smutni. Biel i czerń. Dwa bieguny. Świat musi być tak skrajny, tak różnorodny i pełen odmienności. Jest ogromny, a więc jest wiele możliwych scenariuszy.
Monika Marciniak
Urodziłam się 14 stycznia 1987 roku w Połczynie-Zdroju. Jako mała dziewczynka zachorowałam na depresję, która wlekła się za mną do siedemnastego roku życia. Nieleczona przerodziła się w schizofrenię, która sprawiła, że muszę leczyć się do tej pory. W wieku dziewiętnastu lat miałam próbę samobójczą. Rodząc córkę, zachorowałam na depresję poporodową. Obecnie jestem z partnerem, którego poznałam w szpitalu. Jestem nałogowym palaczem. Moje choroby sprawiają, że nie jest mi łatwo żyć bez rozchwiań emocjonalnych i nawrotów.
Kim jest Zofia Bobowicz? Dzięki jej świadectwu, w którym opisuje swoją pracę edytorską w paryskim świecie wydawniczym, odkrywamy portret autorki - niezwykłej literaturoznawczyni, tłumaczki, redaktorki wydawnictw, pośredniczki między polskim a francuskim rynkiem wydawniczym"". (Czesław Porębski)""Ta opowieść wydawnicza, rodzaj ""dziennika profesjonalnego"", jest pasjonująca dla każdego, kto pracuje w świecie książki"". (L'Harmattan)""Przeczytałem książkę Zofii Bobowicz dwukrotnie - w oryginale i w przekładzie, za każdym razem z przyjemnością i w poczuciu, że mam do czynienia z istotnym przyczynkiem do dziejów recepcji literatury polskiej za granicą"". (Ireneusz Kania)""Jeżeli szeroko rekomenduję tę książkę, to również dlatego, że oprócz jej wartości historycznej i dokumentarnej, cennej dla naukowców interesujących się transferem interkulturalnym, pokazuje, jak ważna jest pasja w walce o literaturę w świecie, gdzie jest dla niej coraz mniej miejsca. Po przeczytaniu jej ma się ochotę powiedzieć: ""Bravo, Madame, merci za wypełnione zadanie!"""". (Danielle Risterucci-Roudnicky)
Kogo spotkasz w wielkim mieście? Była jedną z wielu młodych, ambitnych dziewczyn, które zjeżdżają z całej Polski do Warszawy, aby spełnić swoje marzenia. Konsekwentnie realizowała plan na idealne życie. Praca kilkanaście godzin na dobę, perfekcja w każdym calu, błyskotki wielkiego miasta. Tylko dlaczego to wszystko nie dawało jej szczęścia? W końcu, wycieńczona pustką swojego życia, zawołała: "Ratuj!". On zareagował od razu, jakby tylko czekał na ten krzyk. Przyszedł w łagodnym powiewie. On - Bóg, który odpowiada na nasze wołania. Ona - Katarzyna Olubińska, dziennikarka programu Dzień Dobry TVN. Autorka bloga "Bóg w wielkim mieście". Opowiada o swojej drodze do Boga, pięknie małych gestów, celebracji życia. Rozmawia z gwiazdami pierwszego formatu o sprawach, wobec których wszyscy jesteśmy równi: o miłości, przyjaźni, strachu, cierpieniu, śmierci, rodzinie, karierze, marzeniach, szczęściu. Co się zmienia, gdy najważniejsze wydarzenia życia przeżywa się razem z Bogiem? W wielkim mieście muzyków - Krzysztof Antkowiak, Marika W wielkim mieście mediów - Agnieszka Cegielska, Anna Kalczyńska-Maciejowska, Krzysztof Skórzyński W wielkim mieście kucharzy - Wojciech Modest Amaro W wielkim mieście aktorów - Sebastian Fabijański, Iza Miko, Maciej Musiał, Kamila i Tomasz Schuchardt, Krystian Wieczorek, Ida Nowakowska W wielkim mieście sportowców - Marcin Gortat Zmysłowa opowieść o Duchu z wielkim miastem tętniącym w tle. Bliskie rozmowy o sprawach najważniejszych.
Jeżeli czytać Lekcję łaciny jako dziennik pożegnań z Arles, to wtedy trudno nie myśleć o Tryptyku oksytańskim. Rodan płynie tu wolniej, mniej jest ekstatycznych momentów, widać za to "klarowność przęseł", które odbija rzeka czasu. Ale można ją czytać inaczej, w perspektywie, którą otwiera tytuł książki: jako powrót do pierwszych zasad, do fundamentów cywilizacji, która na naszych oczach ulega przyspieszonemu rozpadowi
Joanna Zach
Dramatyczna opowieść kobiety molestowanej w dzieciństwie. Kontynuacja bestselleru „Kato-tata”. „Monidło” to dalszy ciąg autentycznych wspomnień autorki przedstawionych w książce „Kato-tata. Nie-pamiętnik”. Jak wpłynęło molestowanie małej dziewczynki przez ojca i horror, jaki przeżyła w rodzinnym domu na jej dorosłe życie? Ile upokorzeń i złego traktowania od męża, teściów, rodziców i innych musiała jeszcze doznać? Historia mrocznego dzieciństwa się powtórzyła, gdyż jak twierdzi Halszka: Ofiara jest zawsze ta sama, tylko kaci się zmieniają.
Kato-tata"" odsłania tabu, dotyka wrażliwego ciała wykorzystywanego dziecka, które nie szuka nigdzie pomocy a jątrzące rany nie goją się i roznoszą w nieskończoność, również na ciele i duszy dorosłej kobiety. Niechętnie rozmawiamy o molestowaniu dzieci, a już na pewno za wszelką cenę unikamy odnośników do osobistych doświadczeń naszych rozmówców, jakby bojąc się, że niechcący poruszone wspomnienia zaczną cuchnąć. Dlatego tak ważne jest, żeby to dziecko zaczęło krzyczeć, żeby wykrzyczało z siebie tę traumę, poczucie winy i strach. W ""Kato-tacie"" dziecko właśnie krzyczy, prostym, zwykłym językiem, wypranym z zawiłości literackiego stylu. Dopóki ten niezrozumiały ból siedzi cicho, dziecko będzie nadal cierpieć, choćby miało sto lat.Jeśli wyobrazimy sobie ""Niedole cnoty"" Sade`a w połączeniu z ""Malowanym ptakiem"" Kosińskiego przeniesione na Dolny Śląsk w realia lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych - możemy w przybliżeniu określić ""Kato-tatę"". Czytając tę książkę schodzimy do piekła i zastanawiamy się ile takich piekieł znajduje się w naszym najbliższym otoczeniu.
Jesteś córką Stalina. Jesteś więc martwa za życia. Twoje życie dobiegło już końca. Nie żyjesz własnym życiem ani żadnym innym. Istniejesz tylko jako dodatek do pewnego nazwiska.
Swietłana Alliłujewa
Stalin kochał tylko ją. Ta miłość jednak nie mogła przynieść nikomu szczęścia. Choć Swietłana dorastała w złotej klatce kremlowskich pałaców i traktowano ją jak księżniczkę, jej losy naznaczone były tragedią. Osaczona przez ojca i totalitarny system, musiała podporządkować swoje życie regułom okrutnego reżimu. Jej matka popełniła samobójstwo, ukochany trafił do gułagu, członkowie rodziny i przyjaciele znikali w tajemniczych okolicznościach. Chociaż pragnęła tylko miłości i akceptacji, po kolei traciła tych, których kochała. Uporczywie szukając własnego miejsca w świecie, postanowiła poświęcić wszystko, by uwolnić się od widma Stalina.
Rosemary Sullivan przedstawia pasjonujący portret Swietłany Alliłujewej: kobiety, która by walczyć o swoje szczęście, przeciwstawiła się najpotężniejszemu człowiekowi świata – własnemu ojcu.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
