Tajemnicze morderstwo w noc sylwestrową. Sprawa, która wstrząsnęła Polską i do dziś nie została do końca wyjaśniona. Brak konkretnych dowodów. Dwa procesy, które mimo skazania oskarżonej nie wyjaśniły w pełni zagadki. Ponownie przypominamy słynną sprawę Rity Gorgon oskarżonej o zamordowanie Lusi Zaremby. Prezentujemy autentyczne wspomnienia ojca zamordowanej, który przez chwilę sam był podejrzany o zabicie własnej córki. Henryk Zaremba w nowym świetle przedstawia wydarzenia znane z prasy i procesów, opisuje swoją historię oraz stosunki w domu – wszystko z perspektywy bezpośredniego uczestnika. Czy jego zdaniem Rita rzeczywiście zabiła, czy może zrobił to ktoś inny?
Jeśli nie marzymy, jesteśmy martwi.
Druga książka wybitnego biegacza długodystansowego, skialpinisty i kolarza górskiego Kiliana Jorneta.
W 2012 roku Jornet i jego wieloletni górski kompan Stephane Brosse przeprawiali się przez Masyw Mont Blanc. Przejście zakończyło się tragicznie. Śmierć Brosse’a odcisnęła piętno na życiu Kiliana: bezradny i dręczony wyrzutami sumienia postanowił poszukać ukojenia w tym, co kocha najbardziej – w górach. Porzucił wszystko i wszystkich, by w najodleglejszych szczytach Nepalu odnaleźć spokój.
Im więcej kilometrów, tym lepiej.
Niewiarygodne wspinaczki, niebezpieczne zejścia, wyzwania, ryzyko i śmiertelne zagrożenia. W trakcie tej wyprawy słowa, cisza i wspomnienia nabierają nowego sensu. Kilian Jornet w przejmujący i szczery sposób zachęca nas do wyruszenia w daleką podróż i pokonania niewidzialnych granic, które oddzielają smutek od szczęścia i życie od śmierci.
Morgane i Yassine są Francuzami arabskiego pochodzenia. Krótko byli szczęśliwi. Kiedy przyszła niechciana ciąża, zaczął się dramat. Pobił ją po raz pierwszy...Potem coraz częstsze bicie stało się potwornym rytuałem:Mija godzina, od kiedy zaczęło się odliczanie. Spieszę się, żeby zdążyć wszystko wyprasować. Potem będę za bardzo obolała. Pół godziny!Jeszcze boli mnie głowa po wczorajszym biciu. Dziesięć minut! Biorę synka na ręce i idę położyć go spać. Nie chcę, żeby moje dziecko czuło, że się boję. Yassine włączył muzykę, żeby zagłuszyć hałas.Chodź tutaj! Trzy kroki. Ręce wzdłuż ciała! Mam wrażenie, że moje serce za chwilę eksploduje. Jedno uderzenie w twarz, drugie, potem ciosy pięścią. Kiedy upadam, zaczyna mnie kopać.Błagam cię, przestań! Zwinięta w kłębek próbuję osłaniać się, jak potrafi ęPrzez cztery lata miał absolutną władzę nad jej ciałem i psychiką.Przetrwała, bo strach o własne życie był jednak silniejszy. Odważyła się zadzwonić na policję, uciekła, ukrywała się. Teraz próbuje ułożyć sobie życie od nowa
Kim jest kobieta, która ze swoim czteroletnim synem wyjeżdża do Państwa Islamskiego? Co spowodowało, że rozsądna, wykształcona kobieta ulega terrorystom?
Sophie Kasiki jest imigrantką, jako mała dziewczynka przyjechała do Paryża z Kamerunu, pochodzi z katolickiej rodziny. Skończyła studia, wyszła za mąż, urodziła synka. Pracuje jako pedagog w ośrodku pomocy dla rodzin mających kłopoty adaptacyjne. Jej podopiecznymi są głównie dzieci imigrantów.
Kiedy pewnego dnia trzech z jej podopiecznych ucieka z kraju i dołącza do syryjskich dżihadystów, Sophie próbuje przekonać ich do powrotu. Nawet obecnie, po przeżyciu prawdziwego koszmaru, Sophie nie potrafi odpowiedzieć, w którym momencie z osoby przekonującej stała się osobą przekonywaną.
Jej młodzi podopieczni świetnie wykonali swoje zadanie i nakłonili Sophie, aby rzuciła męża, rodzinę i pracę i wyjechała do Rakki stolicy Państwa Islamskiego. W tajemnicy przed wszystkimi ucieka razem z czteroletnim synkiem. Dopiero na miejscu przekonuje się, że wszystko, co jej mówiono, jest ohydnym kłamstwem. Z dnia na dzień z wolnej, niezależnej kobiety staje się niewolnicą Daeshu (ISIS), której w każdej chwili grozi śmierć.
Sophie przeszła wiele, poznała przemoc, przerażającą brutalność i bezwzględność prawdziwe życie wyznawców Państwa Islamskiego. Tylko dzięki niesamowitej determinacji udało jej się uciec z tego piekła.
Pochodząca z katolickiej rodziny 33-latka z Paryża wyjechała do kalifatu, by wspierać islamskich bojowników. Jest jedną z niewielu kobiet, którym udało się stamtąd wrócić.
fronda.pl
Ekwatoria (2009) to kolejna książka Patricka Deville’a łącząca cechy zapisków z podróży, powieści autobiograficznej i eseju historycznego. Tym razem celem wyprawy francuskiego pisarza jest Afryka Równikowa, a inspiracją — wydarzenia z 2006 roku, kiedy szykowano się do uroczystych przenosin zwłok Pierre’a Savorgnana de Brazza (1852–1905) z Algieru do Brazzaville w Kongu, gdzie wzniesiono mauzoleum na jego cześć. Ta decyzja budziła ogromne kontrowersje, bo choć Brazza był przeciwnikiem kolonializmu i jeszcze za życia zyskał przydomek Ojca Niewolników, to jednak powszechna jest też opinia, że jego wyprawa otworzyła drogę do francuskiej kolonizacji Afryki. Deville rusza zatem szlakiem sławnego podróżnika, jednocześnie poznaje niezwykle skomplikowane dzieje regionu od drugiej połowy XIX wieku aż po początek obecnego stulecia. Przed oczyma czytelników przeciąga cała parada afrykańskich przywódców politycznych i wojskowych – „bohaterów, zdrajców i niezdecydowanych”, a wśród nich Tippu Tip, który pływał po rzece Kongo w tym samym czasie co Brazza, choć nigdy się z nim nie spotkał. Ten urodzony na Zanzibarze czarnoskóry kupiec i awanturnik zbija wielki majątek na handlu kością słoniową i niewolnikami. Bezwzględny, żądny władzy i bogactwa, jest zaprzeczeniem szlachetnego Brazzy. Obaj jednak ci mężczyźni u schyłku życia poznają gorzki smak rozczarowania.
This remarkable memoir by Marek Edelman, member of the Warsaw Ghetto Resistance five-person command team, tells first-hand of the struggle of Warsaw's Jews against the Nazis in the spring of 1943. With a new introduction by John Rose.
Stewardesa i autorka dobrze przyjętej książki Etat w chmurach, opisuje swoje wspomnienia z kontynentu azjatyckiego. Spędziła tam łącznie prawie pięć miesięcy. Jej główną bazą był Singapur, dlatego najwięcej wspomnień pochodzi właśnie z tego miasta-państwa, ale odwiedziła także inne miejsca - Wietnam, Malezję, Chiny, Sri Lankę, Indonezję…
Wysłana służbowo, miała sporo wolnego czasu. Wędrowała więc ulicami, kursowała miejską komunikacją, podsłuchiwała rozmowy, z ukrycia albo zupełnie jawnie obserwowała ludzi i ich życie, jednocześnie starając się nie wyróżniać z tłumu, co zazwyczaj ze względu na wygląd i drobne wpadki nie było łatwe. Robiła notatki, żeby później w zaciszu hotelowego pokoju spisywać na gorąco wrażenia albo, już po powrocie do Polski, odtworzyć klimat azjatyckich podróży.
Fasolki, Tik-Tak, Teleranek, Mała Syrenka, Taniec z Gwiazdami, Jak oni śpiewają, Na Wspólnej, Agent. Gwiazdy, a na dokładkę kilkudniowe maratony rowerowe i błyskotliwa kariera radcy prawnego Wspólny mianownik dla tych wszystkich przedsięwzięć brzmi Joanna Jabłczyńska. Historia zwykłej dziewczyny, która dzięki nadzwyczajnej przebojowości, sprytowi i urokowi osobistemu, nie wie, co to nuda i przekonuje, że jak się chce, wszystko jest możliwe.
Napisałam, że jestem szczęśliwa, bo budzę się rano z uśmiechem, żyję tu i teraz, słucham emocji i jestem sobą. To oznacza, że każdą chwilę próbuję zauważyć i wykorzystać w pełni. Pielęgnuję w sobie sztukę pozytywnego myślenia, daję sobie prawo do przeżywania emocji i przede wszystkim akceptuję siebie i życie, które nie jest ani dobre, ani złe, po prostu jest takie, jakie jest.Pisząc te rzeczy nie zastanawiałam się nad definicją szczęścia. Wiedziałam jednak, że szczęście nie jest dane raz na zawsze, trzeba o nie dbać, pielęgnować ten stan. Ale najpierw trzeba je odnaleźć. I o poszukiwaniu szczęścia jest ta książka.
Wyznania znanej aktorki o jej arabskim małżeństwie porównywane są z Tylko razem z córką Betty Mahmoody.
Jak długo można być traktowaną jak zwierzę, katowaną i narażaną na śmierć, żeby uciec od ukochanego?
Miała osiemnaście lat, kiedy w rodzinnym Quebecu poznała pełnego uroku i tajemniczej charyzmy arabskiego studenta. Wyjechała z nim w jego rodzinne strony do Afryki, na najwspanialszą wycieczkę życia. Potem był ślub. Nie zauważyła, kiedy zdobył nad nią władzę, która zmieniła jej życie w piekło.
Jej ukochany okazał się potworem! Znęcał się nad nią fi zycznie i psychicznie. A ona ciągle miała nadzieję...
Zmusił ją do przerwania studiów, odciął od rodziny, przyjaciół i świata, bił i więził w piwnicy obskurnego domu. Uciekała, jednak jej prześladowca potrafi ł ją odnaleźć. W końcu mogła się już tylko modlić, by kolejny atak skończył się jej śmiercią…
Ta historia zdarzyła się naprawdę i tylko cudem nie zakończyła tragedią. INGRID FALAISE znalazła w końcu siłę, by wyzwolić się od swego oprawcy. Teraz jest znaną aktorką. Publicznie opowiedziała swoją historię
w autobiografii Mój mąż potwór, która stała się bestsellerem i poruszyła opinię społeczną w Kanadzie. Ingrid ocalała. Ale ilu kobietom może zabraknąć jej determinacji i szczęścia?
Audrey Hepburn, Sophia Loren, Paula Hitler, Reni Riefenstahl, Roman Polański, John Kennedy, Karol Wojtyła, Joseph Ratzinger, Günter Grass, Szymon Wiesenthal i inniZobacz wstrząsający obraz kluczowych pięciu dni 1945 roku ich oczami. Jest 28 kwietnia 1945 roku. Wierna do końca swemu Duce Clara Petacci zasłania go własnym ciałem, gdy kula włoskiego partyzanta trafia w pierś Mussoliniego. W Krakowie jedenastoletni Roman Polański włóczy się po ulicach jak bezpański pies. Kiedy pięć dni później Hitler odbiera sobie życie we własnym bunkrze, szeregowy Joseph Ratzinger dezerteruje z Wehrmachtu, a jego przyszły kolega Karol Wojtyła dziękuje Opatrzności, że przeżył sowieckie bombardowanie Krakowa. Gdy wojna się kończy, niezbyt urodziwa dziewczynka, Sophia Loren, zostaje ranna w twarz. Brudni amerykańscy żołnierze budzą w niej strach, ale to właśnie jeden z nich pospieszy jej z pomocą. Piętnastoletnia Audrey Hepburn głoduje, ale jest szczęśliwa, że uniknęła werbunku do burdelu dla żołnierzy Wehrmachtu. Papieże, prezydenci, wielkie gwiazdy kina i estrady, nobliści. Poznaj czasy, gdy byli zwykłymi ludźmi.
Odcięta dłoń w reklamówce pełnej dwustuzłotówek, czy brutalne sex taśmy -takie pamiątki zostawiali nam uczestnicy spotkań w zaciszu restauracyjnych vip-roomów. Komfortowe saloniki u „Sowy i Przyjaciów” oraz w „Amber Room” zapewniały dyskrecję, więc stały się ulubionymi miejscami rozmów ludzi władzy i biznesu. Przy drogich winach i wyrafinowanych potrawach podejmowali oni najistotniejsze dla Polski decyzje. Bez świadków. Ale do czasu. Z czasem w vip-roomach pojawiły się urządzenia rejestrujące dźwięk. To ja je tam umieszczałem. A teraz opowiem wam, jak podsłuchałem system. Dlaczego to zrobiłem. I czego się dowiedziałem.
„Projekt: prawda” to pozycja, jakiej na polskim rynku wydawniczym jeszcze nie było. Książka ta jest kolażem, na który składają się miniatury Mariusza Szczygła z własnego i cudzego życia oraz powieść z 1959 roku „Portret z pamięci” zapomnianego dziś pisarza, Stanisława Stanucha.
Szczygieł stawia swego rodzaju pomnik tej przebrzmiałej, ale cenionej kiedyś powieści, porównywanej w latach 60. z dziełami Sartre’a czy Camusa. Jeszcze się nie zdarzyło – uważa pomysłodawca projektu – żeby autor, którego zafascynuje jakaś książka, postanowił wydrukować ją we własnej książce.
Bohater powieści Stanucha wyznaje: „Przyszło mi do głowy, że każdy rozsądny człowiek powinien dążyć do prawdy, starać się odkryć w swoim życiu jedną, bodaj najmniejszą prawdę. W przeciwnym razie życie jego wydawać się może zmarnowane”.
Mariusz Szczygieł – znany reporter, autor „Gottlandu” i „Zrób sobie raj”, przełożonych na 17 języków, laureat Europejskiej Nagrody Literackiej 2009 – twierdzi, że te słowa zainspirowały go do szukania cudzych prawd. Pomogło mu to przeżyć trudny dla niego rok: „Pisarz Stanisław Stanuch z Nowej Huty rzucił mi koło ratunkowe. Narzucił mi rygor”.
Reporter szuka prawdy w Grudziądzu, Supraślu, Warszawie, Londynie, Pradze, Paryżu, Nowym Jorku, w birmańskim Ngapali czy laotańskim Luang Prabang. Jej dostarczycielami są postaci znane jak Stańko, Kapuściński czy Osiatyński, ale i przygodnie poznani pasażerowie pociągów, goście knajp, taksówkarze czy bywalcy warszawskiej księgarni Wrzenie Świata.
„Projekt: prawda” składa się z trzech części. W pierwszej jest zapisem intymnych przeżyć autora, który chowa się przed światem „między malarstwem a muzyką”. Część druga to „Portret z pamięci” czyli książka w książce. Część trzecia jest „zapisem apetytu na życie”, a precyzyjniej ujmując: apetytu na ludzi. Reporter Szczygieł nie ma żadnych zahamowań, aby przypadkowo poznane osoby pytać o ich osobistą filozofię. Spotkani ludzie powierzają mu swoje życiowe odkrycia.
Ktoś uważa, że trzeba zawsze mówić „tak” rzeczom małym.
Ktoś, że albo można należeć do ludzi, którzy wyrzucają krzesła, albo do ludzi, którzy dają krzesłom nowe życie.
Ktoś, że nie wolno dać zasnąć ślimakowi, bo nie wolno dać zasnąć miłości.
Cała Polska śledziła, jak popularna aktorka i dziennikarka Dominika Gwit, znana z Przepisu na życie, Na dobre i na złe, Singielki oraz Odważ(o)nych, walczyła z otyłością. Gdy ta tryskająca radością życia dziewczyna schudła ponad 50 kg, olśniła widzów swoją spektakularną przemianą. Media huczały, portale plotkarskie zaliczały tysiące odsłon, zaś złośliwi tylko czekali, aż dosięgnie ją efekt jo-jo. Teraz głos zabiera sama Dominika i opowiada historię, w której odnajdzie się każda osoba walcząca z cyferkami na wadze. Jej słowa pomogą również bliskim każdego grubaska zrozumieć jego wewnętrzne zmagania. Autorka wyznaje, co zmotywowało ją do zmian, w jaki sposób schudła i dlaczego, mimo że nie jest już szczupła, czuje, że osiągnęła swój cel? Wyznaje też, w jaki sposób osiągnęła zawodowy sukces, choć życie nie raz rzucało jej kłody pod nogi. Książka Gwit zachęca nie tylko do zmian w trybie życia, ale do zastanowienia się nad swoim zdrowiem, poczuciem własnej wartości i życiowymi celami
Światowy bestseller, jedna z najważniejszych książek 2015 roku „New York Timesa” Dla autora, neurochirurga, lekarska przysięga „nie szkodzić” to gorzka ironia, wszak operacje mózgu niosą poważne zagrożenia. Jak to jest być neurochirurgiem? Jakie to uczucie kroić mózg, źródło myśli, uczuć i inteligencji? Jak żyć z konsekwencjami operacji, która miała uratować życie, a wszystko poszło nie tak? Porywające wspomnienia.
Świadectwo Andrzeja Duffeka o wypadku, pobycie w zaświatach, powrocie do życia i wielkiej mocy modlitwy
Andrzej Duffek to gdański przedsiębiorca, opozycjonista działający w latach osiemdziesiątych w Federacji Młodzieży Walczącej i oddany kibic Lechii Gdańsk. W 2003 roku uległ poważnemu wypadkowi. Mimo sprawnego działania ratowników i lekarzy na blisko dwa miesiące zapadł w śpiączkę, podczas której sztucznie podtrzymywano jego funkcje życiowe. Odbył wówczas podróż, która absolutnie zmieniła jego życie, spojrzenie na ludzi i ten świat.
Książka i dołączony do niej film dokumentalny to jego opowieść o doświadczeniach po tamtej stronie życia, o wielkiej radości nieba, ale także o potwornym dotknięciu piekła. Świadectwo Andrzeja Duffeka to poruszająca lektura o decydującym znaczeniu naszych intencji, wyborów i czynów, o wielkiej sile modlitwy najbliższych i przyjaciół. To także świadectwo o ofierze życia jego brata Tadeusza Duffeka, dzięki któremu Andrzej mógł wrócić do życia na tym świecie.
Oprócz świadectwa samego Andrzeja Duffeka, swoimi przeżyciami związanymi z jego wypadkiem i walką o powrót do życia dzielą się też najbliżsi - żona Andrzeja, jego siostra, przyjaciel oraz ks. Jarosław Wąsowicz, duszpasterz kibiców, wraz z którym Andrzej zrealizował wielkie marzenie i duchowy testament jego brata, Tadeusza - coroczną pielgrzymkę kibiców na Jasną Górę.
Dołączony film DVD: Siła modlitwy, reż. Jarosław Mańka, czas trwania 56 min.
To zapis niekonwencjonalnej rozmowy wybitnego inscenizatora polskiego teatru (legendarnego dyrektora Teatru Narodowego i Teatru Nowego w Warszawie) Adama Hanuszkiewicza z Renatą Dymną – teatrologiem i wieloletnim kierownikiem literackim w Jego teatrze i Januszem Bogdanem Roszkowskim – tłumaczem literatury szwedzkiej, poetą i prozaikiem. Ta istotna dla polskiej kultury wymiana myśli toczy się – w sposób nieunikniony – wokół zdarzeń teatralnych XX wieku. Nie omija jednak życia społecznego, politycznego i obyczajowego tamtych czasów. Czasów, których Hanuszkiewicz był świadkiem i wnikliwym obserwatorem. Dzięki jego oglądowi świata otrzymujemy panoramiczny obraz rzeczywistości, której doświadczał człowiek kreatywny, o oryginalnych poglądach, niezwykłym poczuciu humoru i w dodatku – wolny artystyczny duch. Czytanie tej książki dzisiaj pozwoli na wiele refleksji nie tylko miłośnikom teatru, ale wszystkim, którzy wierzą, że polska kultura z jej kanoniczną klasyką jest czymś żywym i godnym kontynuowania. Doświadczymy tego zarówno przez lekturę, jak i refleksję płynącą przez kogoś, kto był dla polskiej kultury wartością nieprzecenioną.
Podobno większość z naszych snów nie zapisuje się trwale w pamięci, więc budząc się rano, nawet nie jesteśmy ich świadomi. Jednak od starożytności zwracano na nie uwagę, ponieważ były zarówno świadectwem oraz przemyśleniem na temat tego, co zdarzyło się w przeszłości, jak i projekcją oczekiwań, nadziei oraz marzeń. Dlatego książka p. Hanny Wasiak jest odważną pozycją, która zaprasza czytelnika do wejścia w jej intymny świat przemyśleń, doświadczeń i wiary w jutro. Autorka staje przed nami niczym biblijny Józef i mówi: „Posłuchajcie snu, który mi się przyśnił” (Rdz 37,6).
Hanna Wasiak z Nałęczowa – z zawodu ekonomistka i certyfikowany coach Instytutu Prosperity. Pasjonatka podróży po Europie i pielgrzymowania po Ziemi Świętej. Autorka artykułów dotyczących tematyki towarzyszenia osobom chorym, m.in. "Jak żyć znając diagnozę choroby nowotworowej?" i tomiku poezji "Scenariusz na życie z nowotworem…" (2014).
Kolekcjonerka damskich torebek, neseserów, walizek, plecaków i kapeluszy. Od kilku lat słuchaczka Kursu Formacji Biblijnej; kaligrafuje w języku hebrajskim i aramejskim.
Gdy w 1951 roku Heinrichowie przyjechali do Ameryki, ojciec Bernda był już dojrzałym mężczyzną i uznanym przyrodnikiem. Często rozmawiał z żoną o życiu, które przed II wojną światową i tuż po niej wiedli razem najpierw w Polsce, potem w Niemczech. Opowieści o baśniowym domu w lesie, o Starym Świecie i tropikalnych krajach, do których Gerd Heinrich wyprawiał się w młodości, zapadły młodemu Berndowi głęboko w pamięć. A ich najbardziej tajemniczym bohaterem był chrapiący ptak, przedstawiciel gatunku, który uważano za wymarły, a na którego poszukiwanie wyruszył kiedyś ojciec.
Bernd Heinrich opowiada, jak kształtowały się jego stosunki z ojcem i jak wyglądała codzienność na farmie w Maine, która stała się domem dla emigrantów z Europy. I co przesądziło o tym, że poszedł w jego ślady, został uznanym przyrodnikiem, autorem wielu książek, w których z ogromnym znawstwem i pasją przybliża swoim czytelnikom fascynujący świat przyrody.
"To świadectwo głębokiego humanizmu i pieczołowicie odtworzonej historycznej perspektywy, w którym relacja ojca i syna – pokrewnych dusz połączonych fascynacją życiem na ziemi – jest pięknie określona jako „pierwotny fenotyp miłości”." David Barber, „The New York Times”
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
