Starożytny Egipt bez XVIII dynastii byłby znany z takiego fenomenu architektonicznego jak piramidy, czy gigantyczna rzeźba Wielkiego Sfinksa, ale prawdopodobnie nie doczekałby się w podręcznikach historii miana jednego z mocarstw światowych. XVIII dynastia zapoczątkowała najznamienitszy okres w dziejach Egiptu, zwany Nowym Państwem, który śmiało można nazwać jego „złotym wiekiem”. Wiele spośród imion tej dynastii stało się na swój sposób sławne nawet dla osób nieinteresujących się dziejami Egiptu, jak chociażby Hatszepsut (kobieta-faraon), Amonhotep III, Achenaton (Echnaton) i jego małżonka Nefertiti, czy Tutanchamon. Innymi słowy: trudno w pełni pojąć historię starożytnego Egiptu bez głębszego zapoznania się z epoką, w której krajem nad Nilem rządzili faraonowie XVIII dynastii.
Książka EGIPT STAROŻYTNY W CZASACH XVIII DYNASTII w sposób chronologiczny prezentuje wszystkich władców tamtej epoki.
Zenon Gołaszewski – historyk, tłumacz, pisarz, autor wielu książek popularnonaukowych, jak i powieści historycznych.
Katherine Maria Routledge z domu Pease (1866-1935) przeszła do historii jako pierwsza kobieta antropolog i archeolog, która poświęciła się pracy na Polinezji, a przede wszystkim zainicjowała badania na Wyspie Wielkanocnej. Jej książka, stanowiąca relację z wyprawy na Wyspę Wielkanocną, zapewniła popularność samej autorce, ale też wzbudziła zainteresowanie niezwykłością tego miejsca i jego tajemnic wśród wielu ludzi na świecie.
Katherine Routledge pozwoliła też rdzennym mieszkańcom wyspy poczuć znaczenie ich historii i ją zachować zarówno dla nich samych, jak i ludzi interesujących się tą tajemniczą wyspą. Współcześni naukowcy, a zwłaszcza archeolodzy badający wyspę, którą – zgodnie z wolą rdzennych mieszkańców – coraz częściej nazywa się Rapa Nui, nadal korzystają z jej notatek terenowych i etnograficznych oraz czytają właśnie tę jej książkę. Jedno jest faktem: Katherine Routledge odkrywana jest na nowo w dzisiejszych czasach.
Boski Neron jest powieścią biograficzną i próbą stworzenia hipotetycznego portretu psychologicznego cesarza Nerona.
Zenon Gołaszewski – historyk, tłumacz i pisarz – podjął się zadania przedstawienia cesarza w świetle znacznie odbiegającym od tego, w jakim przedstawia się go tradycyjnie od stuleci. W swej książce popularnonaukowej Imperium Rzymskie od czasów najdawniejszych do pierwszych cesarzy, pisał o nim:
„Ów marzyciel i utopista sądził, że oto dokonał czegoś, co będzie prowadzić społeczeństwa ku lepszemu światu (…) ogłaszał złoty wiek, gdzie wojna i przemoc ustąpią na rzecz pokoju, pracy twórczej i dobrobytu. I jak każdy tego typu marzyciel i utopista musiał przegrać z brutalną rzeczywistością. Jak dotąd w społeczeństwie ludzkim takie jednostki się toleruje dopóki o tych sprawach jedynie teoretyzują i co najwyżej piszą rozprawki filozoficzne, natomiast bezwzględnie się je niszczy, gdy pragną wcielać te idee w życie. I to zasadniczo zadecydowało, że Nerona należało dla przyszłych pokoleń przedstawić jako uosobienie zbrodni, wyuzdania, szaleństwa, jako błazna o zdziecinniałym umyśle. Na tyle zohydzić tę postać, by nikt nie miał ochoty ani odwagi dostrzec w nim reformatora, który już przed wiekami pragnął zawrócić ludzkość z drogi, jaką wolno, lecz skutecznie podąża ku swojej samozagładzie”.
Powieść Boski Neron ma odwagę widzieć w cesarzu zarówno reformatora, jak i człowieka nadal kontrowersyjnego, lecz niepozbawionego wielu pozytywnych przymiotów.
Imperium Rzymskieto liczące blisko 700 stron kompendium wiedzy o starożytnym Rzymie, począwszy od zarania jego dziejów po pierwszych cesarzy (dynastia julijsko-klaudyjska).Książka poświęcona jest głównie historii politycznej. Wyłania się z niej obraz Rzymianina-zdobywcy poszerzającego terytorium swego państwa do rozmiarów imperium bezwzględnymi metodami. Droga rozwoju oznaczała, niestety, zagładę wielu istnień ludzkich na podbijanych terytoriach, zniewolenie oraz wyzysk pozostałych przy życiu. Wieloma krwawymi zgłoskami pisana jest również historia wewnętrzna, nacechowana wojnami domowymi, walkami o pozycję społeczną oraz o prawa obywatelskie. Oprócz tych niewątpliwych cieni są też i blaski kształtującego się Imperium. Zmysł organizacyjny Rzymian, ich upodobanie do tworzenia prawa, przyswajanie dorobku naukowego i kulturalnego Greków, możliwość posługiwania się w całym Imperium zaledwie dwoma językami (łacińskim i greckim), jedną monetą, i wreszcie pokój w obrębie granic, tzw. Pax Romana a przez to swobodne i w miarę bezpieczne przemieszczanie się ludzi, towarów oraz idei stworzyło z czasem fundament pod coś, co dzisiaj zwiemy europejskością w pozytywnym tego słowa znaczeniu.Zenon Gołaszewski historyk, tłumacz i pisarz stara się w sposób przystępny poprowadzić Czytelnika przez meandry tej historii, w czym wspomagają go liczne odwołania się do pisarzy starożytnych. Książka wzbogacona jest wieloma mapkami, ilustracjami oraz indeksami osób i nazw geograficznych.
Król polski Aleksander Jagiellończyk i Helena Rurykowiczówna, jego małżonka, to postacie, które w naszej historii traktowane są dziwnie po macoszemu. Poza wąskim gronem specjalistów i miłośników historii w zasadzie nikt o nich nie pamięta, za to są tacy, którzy woleliby, aby właśnie o nich nie pamiętano. A przecież stanowili niezwykłą parę: zakochaną w sobie bez pamięci do ostatnich chwil swego życia; ponadto w zgodniej opinii współczesnych Helena była najpiękniejszą kobietą swojej epoki. Skąd zatem ta zasłona milczenia? I dlaczego ówcześni możnowładcy dołożyli starań, by zamienić ich życie w koszmar, dramat na miarę Szekspira? Treść niniejszej, opartej na faktach, powieści historycznej stanowi równocześnie próbę rozwiązania tej zagadki.
Odyseja to arcydzieło epickie przypisywane Homerowi, które wraz z Iliadą otwiera listę najstarszej literatury europejskiej. Wypada więc, aby każdy wykształcony Europejczyk je znał. Oba utwory powstały w czasach powszechnego analfabetyzmu i gdzie nawet ci, którzy umieli czytać, mieli ograniczony dostęp do tekstów, stąd wielką popularnością cieszyli się pieśniarze (zwani w Grecji aojami), a później deklamatorzy rapsodowie. Dla łatwiejszego zapamiętywania treści wykształcił się wówczas język poetycki (w przypadku Odysei w układzie heksametrowym wiersza, zwanym homeryckim).Obecnie, gdy analfabetyzm na naszym kontynencie należy już do bezpowrotnej przeszłości, a książki trafiły pod przysłowiową strzechę, zanika równocześnie potrzeba odbioru dzieł w formie poetyckiej, zwłaszcza odkąd w XIX w. nastąpiła eksplozja popularności prozy literackiej. Dlatego kierując się powyższym trendem Zenon Gołaszewski historyk, tłumacz, autor książek popularnonaukowych i powieści historycznych zdecydował się na dokonanie przekładu Odysei prozą.Książka jest ilustrowana dziełami malarzy i grafików, odwołujących się w swojej twórczości do Odysei Homera, i uzupełniona słownikiem występujących w niej postaci.
Mojsław władca doskonały jest powieścią historyczną, a jej akcja rozgrywa się na terenie Polski w latach 1038-1047. Po zabójstwach, których dokonano kolejno na królach Mieszku II i Bolesławie Mieszkowicu, po zamęcie, jaki rozpętała śmierć Bolesława, i agresji władcy Czech na Polskę, wierny przyjaciel obu zamordowanych Piastów, wojewoda Mojsław, ratuje swą dzielnicę – Mazowsze, i przejmuje nad nią pełną władzę. Wchodząc w przymierze z Siemomysłem, księciem Pomorza, dąży on do odbudowy kraju. Poprzez swoje mądre rządy na Mazowszu pragnie ukazać Polakom i światu, jakiej chce Polski. Czy jednak wrogowie wewnętrzni i zewnętrzni pozwolą mu zrealizować ten cel?
Książka ta zamyka cykl powieści historycznych pod wspólnym tytułem Dzieci Swarożyca.
Wszyscy Polacy wiedzą, że Józef Wybicki (1747-1822) jest autorem polskiego hymnu narodowego Mazurka Dąbrowskiego. Ten gorący patriota wsławił się również wystąpieniem na sejmie w 1768 r. przeciwko działaniom ambasadora rosyjskiego, był uczestnikiem konfederacji barskiej i insurekcji kościuszkowskiej oraz współzałożycielem Legionów Polskich we Włoszech. Ale pozostawił też po sobie interesujące Pamiętniki, w których opisuje dzieje swego życia od lat najmłodszych do czasu utworzenia Księstwa Warszawskiego. Obecne wydanie Pamiętników J. Wybickiego jest nowym opracowaniem dokonanym przez historyka i pisarza Zenona Gołaszewskiego. Pamiętniki zostały przełożone na język współczesny oraz uzupełnione biografią ich Autora w tych miejscach, gdzie ten pozostawił w nich luki, być może z myślą, by je w przyszłości uzupełnić. Dodatkowo zaopatrzone zostały w indeksy: osobowy i nazw geograficznych.
Mieszko wnuk Mieszka to powieść historyczna, której głównym bohaterem jest syn Bolesława Chrobrego Mieszko II. Akcja powieści toczy się w latach 1009-1025 i kończy na objęciu władzy przez Mieszka.Autor stara się w powieści przywrócić dobre imię władcy, któremu źle się przysłużył czarny PR kronikarzy. Owa powściągliwość oraz negatywne ich opinie wynikały z tego, że w czasach Mieszka II zdecydowana większość mieszkańców Polski nie utożsamiała się z chrześcijaństwem.Powieść ta stanowi novum w polskiej prozie historycznej, bowiem opisuje tamtą epokę jakby ustami ówczesnych ludzi, kultywującą słowiańską, politeistyczną religię.Książka otwiera cykl powieściowy pod wspólnym tytułem DZIECI SWAROŻYCA.
W Rzeczypospolitej Obojga Narodów zrodził się najbardziej spekulatywny w ówczesnym świecie ruch religijno-społeczny Bracia polscy. O jego potędze intelektualnej świadczy to, że jeszcze w okresie Oświecenia takie pojęcia, jak: racjonalizm, etyka czy tolerancja kojarzono z wypracowanymi przez nich ideami. Jak pisał Pierre Bayle, jeden z prekursorów francuskiego Oświecenia, długo wierzono, że doktryna braci polskich może zdominować Europę. Nic dziwnego ich idee rozprzestrzeniły się niemal po całym kontynencie, jak również dotarły do Ameryki Północnej. Dzisiaj powracają do nas jako niejedna z zasad, którymi kieruje się współczesny, cywilizowany świat. Wypadałoby więc co nieco wiedzieć na temat tego ruchu: jak powstał, jak się kształtował, dlaczego wzbudzał emocje i gorące dyskusje wśród ówczesnych środowisk intelektualnych? Niniejsza książka stara się w przystępny sposób odpowiedzieć na te i na wiele innych pytań dotyczących braci polskich.
Król Mieszko to powieść historyczna, której głównym bohaterem jest syn Bolesława Chrobrego Mieszko II. Akcja powieści obejmuje lata 1025-1034.Autor stara się w powieści przywrócić dobre imię władcy, któremu źle się przysłużył czarny PR kronikarzy. Owa powściągliwość oraz ich negatywne opinie wynikały z tego, że w czasach Mieszka II większość mieszkańców Polski nie utożsamiała się z chrześcijaństwem.Według autora treść powieści najlepiej odzwierciedlają słowa Adama Mickiewicza zawarte w jednym z jego Wykładów paryskich:Zostawił Bolesław synowi Mieczysławowi [Mieszkowi] w dziedzictwie nienawiść Czechów i Rusi i niechęć cesarstwa. Wewnątrz kraju duchy lechickie i słowiańskie sprzeczne nowemu porządkowi chrześcijańskiemu, stłumione i odurzone osobistą siłą i powodzeniem Chrobrego, czekały tylko pory wydobycia na jaw.Książka ta stanowi kolejny tom cyklu powieści historycznych pod wspólnym tytułem Dzieci Swarożyca.
Panienka z okienka to świetna powieść przygodowo-romantyczna dla młodzieży, osadzona w XVII w. Bawiła całe pokolenia Polaków. Jednak zbytnia archaizacja tekstu i jej przestarzały język są już dzisiaj mało zrozumiałe, toteż młode pokolenie nie sięga po tę książkę.Ażeby Panienka z okienka do nas powróciła i na nowo cieszyła się popularnością, proponujemy niniejsze jej wydanie we współczesnej szacie językowej.Książka wzbogacona została zdjęciami zabytków starego Gdańska i obrazami postaci, które nawiązują do jej treści.
Bunt to ostatnia powieść Władysława St. Reymonta (1867-1925), polskiego pisarza, laureata Nagrody Nobla w dziedzinie literatury.
W 1922 r. powieść była publikowana na łamach Tygodnika Ilustrowanego, natomiast wydana w postaci książki w 1924 r.
Autor, wkrótce po zwycięstwie Polaków w bitwie warszawskiej, broniących swej tylko co odzyskanej Ojczyzny przed bolszewicką nawałą, postanowił napisać powieść w formie alegorycznej baśni, opowiadającej o buncie zwierząt przeciwko człowiekowi.
Powieść ta jest jego osobistą refleksją na rewolucję rosyjską a równocześnie krytyką jej ideologii. Chociaż z niesmakiem odnosił się do dzikiego kapitalizmu, czemu dał wyraz w Ziemi Obiecanej, to skutki popadnięcia w drugą skrajność go przeraziły. Na ziemi każda utopia pozostaje tylko utopią i wszelkie próby narzucenia jej, zwłaszcza poprzez rewolucję, mimo początkowo najlepszych intencji, zawsze kończą się tym samym – śmiercią setek, tysięcy a nawet milionów niewinnych w przeważającej większości ofiar. Oczywiście rewolucja pożera też swoje dzieci.
Nic dziwnego, że w PRL-u powieść ta znalazła się na indeksie książek zakazanych. Bunt o ponad dwadzieścia lat wyprzedził wydanie Folwarku zwierzęcego G. Orwella i być może gdyby nie ów zakaz, to on stałby się światowym bestsellerem dla tego gatunku literackiego.
Złota Twierdza to pełna humoru powieść historyczno-przygodowa. Jej akcja rozgrywa się w latach 1635 – 1636. Trójka młodych przyjaciół z polecenia kilku magnatów oraz władz Gdańska pełni tajną misję przy Charlesie Ogierze – sekretarzu posła francuskiego de Mesmesa, który bierze udział w polsko-szwedzkich rokowaniach pokojowych. Charles Ogier na bieżąco notuje swoje wrażenia z pobytu w Polsce, zaś zadaniem bohaterów powieści jest dotarcie do jego zapisków, celem przekazania swym mocodawcom poufnych informacji, gdyby takie się w nich pojawiły. Trójka przyjaciół postanawia z własnej inicjatywy zatroszczyć się też o to, by w zapiskach nie znalazły się treści niepochlebne dla kraju, sekretarz bowiem planuje wydać je w przyszłości drukiem. Wkrótce jednak między młodzieńcami a Francuzem zawiązuje się przyjaźń. Ci pierwsi zostają przy okazji misji wplątani w sieć intryg, przeżywając przy tym rozliczne przygody na lądzie i morzu…
Bunt to ostatnia powieść Władysława St. Reymonta (1867-1925), polskiego pisarza, laureata Nagrody Nobla w dziedzinie literatury.
W 1922 r. powieść była publikowana na łamach Tygodnika Ilustrowanego, natomiast wydana w postaci książki w 1924 r.
Autor, wkrótce po zwycięstwie Polaków w Bitwie Warszawskiej, broniących swej tylko co odzyskanej Ojczyzny przed bolszewicką nawałą, postanowił napisać powieść w formie alegorycznej baśni, opowiadającej o buncie zwierząt przeciwko człowiekowi.
Powieść ta jest jego osobistą refleksją na rewolucję rosyjską a równocześnie krytyką jej ideologii. Chociaż z niesmakiem odnosił się do dzikiego kapitalizmu, czemu dał wyraz w Ziemi Obiecanej, to skutki popadnięcia w drugą skrajność go przeraziły. Na ziemi każda utopia pozostaje tylko utopią i wszelkie próby narzucenia jej, zwłaszcza poprzez rewolucję, mimo początkowo najlepszych intencji, zawsze kończą się tym samym – śmiercią setek, tysięcy a nawet milionów niewinnych w przeważającej większości ofiar. Oczywiście rewolucja pożera też swoje dzieci.
Nic dziwnego, że w PRL-u powieść ta znalazła się na indeksie książek zakazanych. Bunt o ponad dwadzieścia lat wyprzedził wydanie Folwarku zwierzęcego G. Orwella i być może gdyby nie ów zakaz, to on stałby się światowym bestsellerem dla tego gatunku literackiego.
Szymon Matern, autentyczna postać z przełomu XV i XVI w. W opinii historyków najsławniejszy pomorski rozbójnik. Jeszcze w ubiegłym stuleciu straszono nim niegrzeczne dzieci. Dlaczego zatem wstawiali się za nim królowie polscy? Dlaczego wstawiała się za nim i udzielała mu schronienia pomorska szlachta? Autor, na podstawie materiałów źródłowych, dochodzi do wniosku, że stał się on ofiarą ówczesnych stosunków społecznych. Broni go na kartach swej książki, przedstawia go nam jako „szlachetnego rozbójnika”, podobnej rangi co angielski Robin Hood. Rozgrywająca się w latach 1492 – 1516 wartka akcja powieści przenosi Czytelnika w tamtą epokę, jest bowiem mocno osadzona w jej realiach historycznych.
Herbert George Wells (1866-1946), brytyjski pisarz i publicysta, z wykształcenia biolog. Uznawany jest za jednego z pionierów gatunku science fiction. Mimo że jest autorem ponad sześćdziesięciu książek, literacką sławę zapewniła mu już pierwsza powieść: Wehikuł czasu (1895). Dzisiaj, dzięki tytułowi tejże powieści, określenie „wehikuł czasu” weszło do powszechnego użycia i posługują się nim zarówno dzieci, jak i dorośli w całym cywilizowanym świecie. Natomiast miłośnicy literatury fantastycznonaukowej uważają wręcz za punkt honoru, aby posiadać w swojej biblioteczce powieść Wehikuł czasu. Wychodząc temu zapotrzebowaniu Zenon Gołaszewski, pisarz i tłumacz, dokonał nowego przekładu tego klasycznego dzieła.
Jest to znakomicie napisana książka autorstwa Kazimierza Radowicza, byłego scenarzysty teatralnego i filmowego, autora słuchowisk i wielu utworów literackich. Zawiera ona w sobie dwa gatunki literackie: powieść oraz autobiografię. Wspólną przestrzenią jest tu pewien dom w Gdańsku, zamieszkały w latach 1930-1945 przez rodzinę niemiecką, natomiast od 1950 r. przez autora i jego najbliższą rodzinę.
Dzieje obu tych rodzin przedstawione są na tle rzetelnie odtworzonych wydarzeń historycznych, otrzymujemy też odmalowany z równym pietyzmem obraz życia codziennego w przedwojennym, jak i powojennym Gdańsku.
Baśnie:
Czarodziejskie wrota - wejście
O Kaszubie, Gdanisławie i rusałce Gedani
O gdańskiej syrence zwanej Wodną Panną
Zamczysko
Gracja i Szymon
Świętojański skąpiec
Dyl Sowizdrzał
Zaczarowany teatr
Kamienny pies
Wielki zjazd skrzatów
O czym wiedzą biblioteki
Czarodziejskie wrota - wyjście
Mieszko wnuk Mieszka to powieść historyczna, której akcja rozgrywa się w pierwszej połowie XI w. Ta na poły biograficzna powieść poświęcona jest synowi Bolesława Chrobrego, Mieszkowi II Lambertowi, chociaż obejmuje czasy przed objęciem przez niego władzy a kończy się na jego koronacji. Autor, historyk, starał się w swojej książce uwzględnić najnowsze spojrzenie innych historyków na postać Mieszka II, przywracające dobre imię władcy, któremu źle się przysłużył „czarny PR” kronikarzy. Owa powściągliwość oraz negatywne opinie dawnych dziejopisarzy, będących bez wyjątku przedstawicielami Kościoła, wynikały poniekąd z tego, że w jego czasach przeważającą większość mieszkańców Polski nadal sprzyjała dawnej religii swoich przodków. Powieść ta stanowi równocześnie swoiste novum w polskiej prozie historycznej, bowiem stara się opisać tamtą epokę jakby ustami ówczesnych ludzi, kultywujących przedchrześcijańskie tradycje i rodzimowierczą, politeistyczną religię. Książka ta otwiera cykl powieściowy pod wspólnym tytułem DZIECI SWAROŻYCA. Autor przygotowuje obecnie II tom, zatytułowany Król Mieszko
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
