Odyseja to arcydzieło epickie przypisywane Homerowi, które wraz z Iliadą otwiera listę najstarszej literatury europejskiej. Wypada więc, aby każdy wykształcony Europejczyk je znał. Oba utwory powstały w czasach powszechnego analfabetyzmu i gdzie nawet ci, którzy umieli czytać, mieli ograniczony dostęp do tekstów, stąd wielką popularnością cieszyli się pieśniarze (zwani w Grecji aojami), a później deklamatorzy rapsodowie. Dla łatwiejszego zapamiętywania treści wykształcił się wówczas język poetycki (w przypadku Odysei w układzie heksametrowym wiersza, zwanym homeryckim).
Obecnie, gdy analfabetyzm na naszym kontynencie należy już do bezpowrotnej przeszłości, a książki trafiły pod przysłowiową strzechę, zanika równocześnie potrzeba odbioru dzieł w formie poetyckiej, zwłaszcza odkąd w XIX w. nastąpiła eksplozja popularności prozy literackiej. Dlatego kierując się powyższym trendem Zenon Gołaszewski historyk, tłumacz, autor książek popularnonaukowych i powieści historycznych zdecydował się na dokonanie przekładu Odysei prozą.
Książka jest ilustrowana dziełami malarzy i grafików, odwołujących się w swojej twórczości do Odysei Homera, i uzupełniona słownikiem występujących w niej postaci.
