W tej strefie zapraszamy czytelników tak zwane artystyczne dusze po książki z kategorii Sztuka. Polecamy szereg publikacji o sztuce i jej historii,ciekawostki i portfolia artystów, eseje, albumy, książki o malarstwie, rzeźbiarstwie, architekturze oraz histoii fotografii. Biografie ciekawych artystów, książki i powieści przedstawiające fascynujące losy malarzy i osób uwiecznianych na obrazach. W tym dziale tylko ksiązki ze sztuka w tle.
Karol Kállay fotoreporter, obywatel świata, artysta. Urodził się w 1926 roku w Čadca w Czechosłowacji. Od zawsze chciał robić zdjęcia. Swoją karierę rozpoczął w połowie lat 50 XX wieku. Był fotografem mody i reportażystą. Jego zdjęcia zostały wydane w ponad 40 publikacjach i były wystawiane w galeriach na całym świecie. Zmarł w Bratysławie 4 sierpnia 2012 roku w wieku 86 lat.
„Kim jesteś?” - spytał mnie jakiś człowiek.
„Jestem fotografem” - odparłem.
„I co robisz?”
„Chcę zobaczyć to czego inni nie widzą” - odpowiedziałem i dalej robiłem zdjęcia.
Książka Roberto Salvadoriego składa się z esejów opisujących zjawisko nowoczesności i jej przemian w wielu odsłonach, zarówno na obszarze kultury wysokiej — architektury, malarstwa, literatury pięknej — jak i kultury popularnej — filmu i współczesnej muzyki.
Wśród tekstów zgromadzonych w niniejszym zbiorze mamy bardzo szeroki zakres dyscyplin humanistycznych: od filozofii, poprzez socjologię, psychologię, antropologię, aż po refleksję nad sztuką, filmoznawstwo i medioznawstwo. Zakres problemowy książki może znaleźć czytelnika zarówno w kręgach specjalistów zajmujących się mediami wizualnymi (fotografią, filmem i mediami elektronicznymi), ale również wśród studentów kulturoznawstwa, historii sztuki, a nawet socjologii i psychologii.
Redaktorzy tomu słusznie zauważają, że żyjemy w czasach, w których dyskurs obrazowy zajmuje miejsce dyskursu językowego, stawiając nas wobec konieczności wykształcenia nowego rodzaju kompetencji kulturowej, ufundowanej w pogłębionej wiedzy o obrazach.
Czy może być coś ciekawszego niż najnowsza historia opowiedziana przez satyryka? Może. Ta sama historia opowiedziana przez dwóch satyryków. Absolutnie nowatorska forma – wywiad kreacyjny. Ryszard Makowski podszywa się pod różne postacie, żeby jak najwięcej „wyciągnąć” ze swojego kabaretowego kolegi. Ta publikacja spowoduje pewnie różne oświadczenia, dementi, a może i procesy sądowe.
Marcin Wolski zeznaje :
• Jakie były dzieje legendarnego programu „60 minut na godzinę”?
• Po co Niesiołowski wypożyczył swoją lalkę z „Polskiego ZOO”?
• Kiedy wyrzucił do kosza legitymację PZPR?
• W co grywał z Macierewiczem?
• W jakim celu spotykał się z Michnikiem w kościele na Żytniej?
• Jak to było z poczuciem humoru u Kaczyńskich?
• Komu nie podałby ręki – nawet gdyby tonęli w rzece?
• Z kim spał w jednym łóżku u szewca w Malmö?
• Dlaczego Jerzy Kryszak przestał grywać Hamleta w „Ateneum”?
... i skąd bierze te wszystkie swoje pomysły?!
- Wierzyliśmy, że te nasze żarciki, poza doraźnym zarabianiem pieniędzy i wywołaniem śmiechu na sali, to są ważne myśli wpuszczane w krwiobieg społeczny.
Nadredaktor Wolski
Niedługo po powołaniu do życia Organizacji Narodów Zjednoczonych narodził się pomysł stworzenia jednostki odpowiedzialnej za wspieranie współpracy międzynarodowej w dziedzinie kultury, sztuki i nauki, a także wzbudzanie szacunku dla praw człowieka bez względu na kolor skóry, status społeczny i wyznawaną religię. Inicjatywa podjęta przez Juliana Huxleya doprowadziła w konsekwencji do utworzenia w 1945 roku United Nations Educational, Scientifific, and Cultural Organization (Organizacja Narodów Zjednoczonych do spraw Oświaty, Nauki i Kultury) UNESCO.Jednym z głównych zadań nowego stowarzyszenia stała się ochrona światowego dziedzictwa kulturalnego i przyrodniczego. W tym celu ustanowiono specjalną listę, na którą wpisywane są obiekty o unikatowym charakterze kulturowym bądź przyrodniczym te szczególnie cenne i o wyjątkowych walorach, a także reprezentujące różnorodność kulturalną i bogactwo natury wszystkich regionów świata. Otoczenie ich opieką ma za zadanie ochronę przed zniszczeniem oraz zachowanie w możliwie niezmienionej postaci dla przyszłych pokoleń. Obecnie na Liście światowego dziedzictwa kulturalnego i przyrodniczego znajduje się 936 obiektów, w tym 725 kulturalnych, 183 przyrodniczych i 28 mieszanych, czyli kulturalno-przyrodniczych, w 153 krajach. Decyzje o umieszczeniu kolejnych obiektów lub miejsc na liście podejmowane są raz w roku przez Komitet Światowego Dziedzictwa, składający się z przedstawicieli dwudziestu jeden państw. Warunkiem wpisania obiektu na listę jest spełnienie jednego lub kilku kryteriów, stanowiących o wyjątkowości. Brane są pod uwagę przede wszystkim: autentyczność, reprezentatywność i uniwersalny charakter. Lista jest cały czas rozszerzana o nowe miejsca.
Album „Dosięgnąć Gwiazd” to 200-stronicowa publikacja prezentująca style współpracujących przy albumie zdolnych i doświadczonych fotografów oraz wykonane przez nich portrety osób noszących makijaż tworzony przez autorkę albumu – Agatę Naniewicz-Zalewską. Album ma na celu ukazanie trendów w makijażu i fotografii oraz pomoc dzieciom z chorobami onkologicznymi. Wydaniu towarzyszyc´ be?dą wernisaz˙e najciekawszych fotografii wykorzystanych w albumie, które następnie zostaną nastepnie wystawione na licytacje? charytatywną na rzecz Fundacji Herosi.
Z racji szczytnego celu wydania publikacji pomogło – i dołoz˙yło swoja? cegiełke? – 40 znanych modeli, aktorów, sportowco´w, muzyko´w, projektanto´w, osobowos´ci telewizyjnych i show biznesu m. in.: Aleksandra Kwas´niewska, Dorota Wellman, Patricia Kazadi, Anna Guzik, Natalia Siwiec, Katarzyna Skrzynecka, Małgorzata Ostrowska, Anna Wendzikowska, Monika Pyrek, Ilona Felicjan´ska, Natalia Lesz, Joanna Jabłczyn´ska, Honorata Skarbek Honey, Ramona Rey, Tomasz Ciachorowski, Dawid Kwiatkowski, Natalia Siwiec, Otylia Je?drzejczak, Krystyna Mazuro´wna.
Za obiektywem stane?li mie?dzy innymi: Gregor Laubsch, Wiktor Franko, Arcadius Mauritz, Lidia Skuza, Marcin Gorgolewski, Anna Powierz˙a, Sylwester Zacheja, Piotr Sztanka.
Esej o malarstwie Diderota jest jednym z najgłośniejszych tekstów o sztuce w pisarstwie francuskim. Był podsumowaniem kilkuletniego okresu życia Diderota, w dużej mierze poświęconego sztukom pięknym, poprzedzonego z kolei latami rozważań nad fizjologicznymi uwarunkowaniami odbioru i studiami nad psychologią twórczości.
Bardzo szybko po ukazaniu się (1795) wszedł do międzynarodowego obiegu myśli o sztuce i już u progu romantyzmu należał do kanonu wypowiedzi o malarstwie.
Esej… stanowi wyjątkowe zjawisko w XVIII-wiecznym pisarstwie o sztuce, wyprzedzając wielkie realizacje eseistyki XIX w.
Esej o malarstwie pojawił się w przełomowym momencie dziejów sztuki francuskiej. Apogeum popularności osiągnęli właśnie ulubieni malarze Diderota: Chardin, Jean-Baptiste Greuze i Claude-Joseph Vernet, a także najbardziej przezeń zwalczany artysta francuski, François Boucher. Sztuka rokokowa powoli dożywała swoich dni, pojawiały się już pierwsze zapowiedzi przemian w kierunku klasycyzmu, skłonność do dzieł bardziej surowych, antycznej „prostoty” i „spokojnej wielkości”. Coraz silniejszy dyktat rynku kolekcjonerskiego sprzyjał też przyspieszeniu rozkładu tradycyjnej hierarchii tematów i gatunków w sztukach przedstawiających, gorliwie zresztą podważanej przez Diderota, m.in. właśnie w Eseju.
Specyfika postawy Diderota wynikała z faktu, że rozważania natury estetycznej, koncepcje fizycznych uwarunkowań tworzenia i odbioru sztuki pisarz łączył z osobistym doświadczeniem zdobywanym w pracowniach i na wystawach. Sprawy techniki malarskiej czy np. specyfiki percepcji rzeźb nie dawały się oddzielić od spekulacji teoretycznych. Oczytany w starożytnej literaturze odnoszącej się do sztuk oraz dziełach brytyjskich i francuskich estetyków i artystów, Diderot nie przestawał patrzeć. Znajdziemy więc w jego Eseju o malarstwie wiele passusów dowodzących zachwytu nad dziełem często nieznanym albo zniechęcenia wytworem pędzla uznanej sławy.
W wielu wypowiedziach zawartych w Eseju o malarstwie Diderot jawi się jako znawca różnych tradycji pisarstwa o sztuce oraz tradycyjnych poglądów, ale także jako ich wyznawca. Niekiedy zajmuje stanowisko zdeklarowanego klasycysty, w sumie jednak można czytać Esej… jako tekst pisany z pozycji juste milieu, w kilku tylko miejscach iskrzący na styku z konwencjami teorii sztuki.
Jest to pozycja przeznaczona dla osób które chcą wyreżyserować sztukę bądź utwór literacki, a brak im dostatecznej wiedzy i doświadczenia.
Książka ta pomoże zapoznać się z procesem pracy reżysera teatralnego. Przeprowadzi czytelnika od początku do końca, od wyboru materiału literackiego do premiery.
Jest to bardzo praktyczny zapis działań, które reżyser powinien wykonać, bo przecież reżyseria to nie tylko talent, to trudne rzemiosło.
Autor książki grał i reżyserował w Polsce, USA, Japonii i Australii, prowadził kursy reżyserskie i aktorskie w The National Institute of Dramatic Art., Macquarie Uniwersity, The Actors Centre, The Drama Studio oraz college`ach na terenie Sydney.
Sobolewski częściej mówi o tym, w czym się zanurzamy bez naszego przyzwolenia, bez naszej zgody. Nie ma w tej postawie nic z publicystyki. Jest operowanie wielowarstwową aluzją, delikatnymi napomknięciami, jest budowanie atmosfery.Magdalena HniedziewiczWyrazistość osobowości dawała pewność, że Sobolewski będzie robił swoje, że pójdzie swoją ścieżką. Mówię o intuicjach, takie rzeczy się wyczuwa, odczytuje z rozmaitych nieraz przypadkowych znaków. Kto zresztą wyczuwa, ten wyczuwa. Ja wyczuwałem.Jerzy PilchJest więc Sobolewski artystą, w którego twórczości w sposób naturalny spotyka się kultura z naturą, spotyka się myślenie w kategoriach przeszłości, trwałych podstaw rozumienia i odczuwania świata, z dostrzeganiem otaczającej nas rzeczywistości.Stanisław RodzińskiOwładnięte przemijaniem malarstwo Stanisława Sobolewskiego pozostaje więc w znacznym stopniu niezależne od przemian, jakie z biegiem czasu dokonują się w sztuce współczesnej. Jest niespieszne, podlega własnym rytmom, karmi się osobistymi przeżyciami, dialogiem z przeszłością, spotkaniami z naturą i tradycją literacką.Renata Rogozińska
Z długiej historii teatru japońskiego Estera Żeromska wybrała szóstą dekadę XX w. – okres narodzin awangardowego nurtu post-shindeki. Autorka poddaje analizie cechy tradycyjne i nowatorskie teatru, a zwłaszcza dramatu tego nurtu.
Eksponując problem czasu, skupia się na motywie „powrotu do przeszłości” – do tradycyjnych japońskich pojęć i odczuć, do znanych symboli i odwołań mitologicznych czy legendarnych.
Konstrukcja tej książki jest zwarta i logiczna, a przedstawiona argumentacja – przejrzysta i uładzona. Uwagę zwraca literackie piękno języka, które sprawia, że czytelnik daje się pochłonąć lekturze i z uczuciem miłej antycypacji śledzi tekst do ostatniego zdania
Prof. Jolanta Tubielewicz
Książka przedstawia dziewięć tradycji widowiskowych z południowych Indii, ze stanów Kerala, Karnataka i Tamilnadu. Tradycje te to bhuta, tejjam, mudijettu, padajani, bhagawata mela nataka, kudijattam, krysznanattam, kathakali i jakszagana. Praca Krzysztofa Renika prezentuje rezultaty wypraw badawczych, prowadzonych przez autora w południowych Indiach w latach osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych.
Opowieść o sposobie przedstawiania widowisk uzupełniona została rozmowami z ludźmi, którzy w czasie widowiska zakładają kostiumy i pełnią role kapłanów lub aktorów. Omówienia wszystkich przedstawionych w książce tradycji widowiskowych dopełniają krótkie informacje o tym, gdzie widowiska te można współcześnie zobaczyć.
Jest to pierwsza tego typu publikacja na polskim rynku wydawniczym i stanowi swoistą kontynuację pracy tego samego autora „Kathakali - sztuka indyjskiego teatru”.
Shunga-netsuke to miniaturowe rzeźby, spełniające zarówno dekoracyjną, jak i praktyczną rolę w tradycyjnym stroju japońskim. Ich erotyczna tematyka określana mianem "obrazów wiosny", jest częścią japońskiej tradycji Ukiyo-e, co należy tłumaczyć jako "obrazy przepływającego świata", gdzie poprzez kontemplację rzeczywistości można było oderwać się od jej problemów, a skupić na ulotnych niekiedy przyjemnościach, które niesie. Seks w Japonii nie należał nigdy do grzesznej sfery manifestacji ludzkich emocji, wręcz przeciwnie - był czymś jak najbardziej naturalnym, związanym z rozkoszą cielesną i przyjemnością duchową.
Poradnik przeznaczony dla kolekcjonerów, antykwariuszy, dekoratorów wnętrz, stylistów i wszystkich miłośników art déco. Prezentuje meble, tkaniny i inne przedmioty art déco dostępne w Polsce w sprzedaży antykwarycznej. Czytelnik znajdzie tu informacje o cenach, porady, gdzie i jak kupować, o czym pamiętać, czego się wystrzegać. Autorka jest historykiem sztuki i właścicielką galerii specjalizującej się w meblach art déco.
Kolejny tom z serii 'Leksykon – historia, sztuka, ikonografia', w którym zostały opisane najważniejsze techniki artystyczne oraz pochodzenie i zastosowanie popularnych materiałów używanych przez twórców rysunku, grafiki, malarstwa i rzeźby. Dużą cześć książki poświęcono sztukom stosowanym lecz nie wszystkim między innymi zaprezentowane zostały mozaika, inkrustacja i intarsja, ceramika, szkło. Ostatni rozdział daje pokrótce wgląd w sposoby działania w sztuce współczesnej. Celem tej książki jest pokazanie procesu powstawania dzieł sztuki, ujawnienia ich ukrytego, wewnętrznego życia, a tym samy dostarczenie czytelnikowi kolejnego klucza do zrozumienia historii sztuki.
Wawel widziany oczami Jana Bułhaka. Niezwykłe, inspirowane grafiką i malarstwem zdjęcia wybitnego fotografa, twórcy polskiej fotografii artystycznej, współzałożyciela i posiadacza legitymacji członkowskiej nr 1 ZPAF. Wykonane w roku 1921 podczas pobytu w Krakowie fotografie wawelskie ukazują to miejsce w harmonijnej całości i intrygującym szczególe.
Wiersze i rysunki Guntera Grassa z "Ostatnich tańców", wydanych w rok po głośnym "Idąc rakiem", od razu stały się w Niemczech doniosłym wydarzeniem artystycznym. Przez pryzmat tańca autor spogląda na koleje własnego życia, na losy swego pokolenia, na zmieniające się czasy, na uroki i okropności otaczającego świata. Taniec to w wierszach Grassa kwintesencja życia, ruch, rytm, żywioł, to bliskie sąsiedztwo opisywanych z wielką śmiałością miłosnych uniesień.
Zawsze obecna, ale ciągle inna, zmienia się w zależności od pory roku i na przestrzeni lat, ale ciągle świadczy o indywidualności swojego właściciela. Jest widzialnym znakiem życia, a więc samym życiem. Nic, co ludzkie, nie jest tak wyraziste i fascynujące, i może właśnie dlatego tak mało ciągle o niej wiemy i tak słabo rozumiemy funkcje, które pełni. Czym zatem jest twarz? Czy objawia się tylko w kontakcie z innymi twarzami i nie istnieje sama dla siebie? Czy jest tylko wyrazem komunikacji i międzyludzkich relacji? I czy to w ogóle nie ironia, a może nawet absurd, aby mówić o historii twarzy, skoro każda z miliardów ludzkich twarzy ma własną intymną historię? Odpowiedzi na te i podobne pytania sprawiają, że najnowszej książki Hansa Beltinga nie sposób postawić w jednym szeregu z innymi „historiami twarzy” czy „historiami portretu”. Faces zaczynają się opisem masek z epoki kamiennej, a kończą na analizie twarzy produkowanych przez nowoczesne massmedia. W maskach teatralnych i mimice aktora, w fotografii, filmie, sztuce dawnej i współczesnej Belting odkrywa próby opisu życia twarzy, którą uważa się za siedlisko jaźni. Owo życie jawi się jednak jako nieprzedstawialne, pozostaje odporne na wszelkie normy i stereotypy.
"Sztuka koloru" to najważniejszy podręcznik na temat teorii koloru XX wieku.
Johannes Itten to legendarny mistrz szkoły Bauhausu, wielki indywidualista, artysta, mistyk koloru, nauczyciel i teoretyk sztuki. Fascynował się kultem ognia, praktykował medytację i był wegetarianinem. Budził rozbawienie otoczenia swym ekscentrycznym ubiorem i wyznawaniem kultu Mazdaznana.
Światową sławę przyniósł mu autorski program nauczania (tzw. kurs
wprowadzający) opracowany i wdrożony w Bauhasie w latach 1919-1923, który stał się podstawą wielu nowoczesnych metod nauczania w szkołach artystycznych. Celem jego programu był rozwój osobowości twórcy. Itten zachęcał studentów, by nie kopiowali dzieł sztuki, jak to było w zwyczaju tradycyjnych uczelni artystycznych, lecz kierowali się subiektywnymi odczuciami i kreatywnością. Jego kurs składał się z trzech części: studia natury i materiałów wraz z teorią formy i koloru, analiza dawnych mistrzów i rysunek z natury.
Itten opuścił Bauhaus w wyniku konfliktu z Walterem Gropiusem, który chciał zupełnie inaczej ukierunkować program nauczania w szkole, to znaczy kładąc nacisk raczej na technologię produkcji, niż na osobisty rozwój artystyczny.
Nawet dla tak nowatorskiej szkoły jak Bauhaus, Itten był zbyt daleko idącym prekursorem. Niewątpliwie jednak wywarł trwały wpływ na nauczanie zasad projektowania i rozwój teorii koloru.
W książce Sztuka koloru Itten rozszerzył i opisał zagadnienia teorii, filozofii i harmonii barwy.
Nowa moda w natarciu!!!
Kolejna porcja rozrywek umysłowych dla dużych dzieci. Połącz kropki (może być ich nawet 1000!), a w nagrodę otrzymasz wspaniały rysunek. Czy potrafisz narysować wieżę Eiffla i katedrę Notre Dame? A „Słoneczniki” Van Gogha i „Dziewczynę z perłą” Vermeera? Teraz to nie będzie trudne! Najwspanialsze dzieła sztuki i słynne budowle, piękne krajobrazy i niezwykłe zwierzęta, kultowe sceny z filmów i zdumiewające maszyny. Połącz kropki i daj się zaskoczyć. Gotowy rysunek możesz pokolorować i powiesić na ścianie. UWAGA – silnie uzależniające! Książki z perforowanymi kartkami – łatwe do oderwania.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
