W tej strefie zapraszamy czytelników tak zwane artystyczne dusze po książki z kategorii Sztuka. Polecamy szereg publikacji o sztuce i jej historii,ciekawostki i portfolia artystów, eseje, albumy, książki o malarstwie, rzeźbiarstwie, architekturze oraz histoii fotografii. Biografie ciekawych artystów, książki i powieści przedstawiające fascynujące losy malarzy i osób uwiecznianych na obrazach. W tym dziale tylko ksiązki ze sztuka w tle.
Nowe, poszerzone wydanie kultowej biografii Moniki Śliwińskiej.Książka, która zapoczątkowała fascynację kobietami z obrazów.Kto wspierał Stanisława Wyspiańskiego, gdy był jeszcze nieznanym artystą? W czyim domu rozgrywało się towarzyskie życie Krakowa? Czyje twarze inspirowały najsłynniejsze obrazy młodopolskich malarzy? Odpowiedzi kryją się w historiach sióstr Pareńskich: Marii, Zofii i Elizy. Najsłynniejszych muz Młodej Polski.Monika Śliwińska przygląda się Marynie, nieszczęśliwej miłości Witolda Wojtkiewicza, związanej z zapomnianym pediatrą. Zosi, "towarzyszce pracy", a zarazem żonie Tadeusza Boya Żeleńskiego. Lizce, najczęściej portretowanej, dekadenckiej, tragicznie zmarłej.Losy Pareńskich są niczym kronika dokonań młodopolskich artystów spisana przez postacie stojące najbliżej - żony, partnerki, mecenaski. Wpływowe kobiety, które żyły w samym sercu krakowskiej bohemy, w cieniu wielkich wydarzeń epoki. Czas, by przemówiły.Biografia zawiera kolorowe reprodukcje słynnych dzieł sztuki, również tych mniej znanych, oraz niepublikowane dotąd materiały zebrane przez lata pracy autorki.
Przewodnik po tym, jak artyści wymyślają świat na nowo.Wybierzcie się z Willem Gompertzem - redaktorem działu sztuki w BBC i prawdopodobnie pierwszym na świecie komikiem stand-upowym specjalizującym się w historii sztuki - na oszałamiającą wycieczkę, która na zawsze zmieni wasz sposób patrzenia na sztukę nowoczesną. O liliach wodnych Moneta i słonecznikach van Gogha, o puszkach zupy Warhola i marynowanym rekinie Hirsta - posłuchajcie opowieści towarzyszących arcydziełom, poznajcie artystów bez koturnów i odkryjcie prawdziwą magię sztuki.Dowiecie się, że: Sztuka konceptualna to nie są bzdury Picasso jest geniuszem (ale możliwe, że Czanne jest lepszy) Pollock wcale nie jest nudny Pisuar zmienił bieg sztuki A pięciolatek naprawdę by tego nie potrafiłTa ożywcza, zuchwała i całkiem prosta książka przebija się przez pretensjonalny artystyczny język i stawia podstawowe pytania, które wstydziliście się zadać. Po jej przeczytaniu podczas następnej wizyty w galerii sztuki czy muzeum będziecie trochę mniej onieśmieleni i o wiele bardziej zaintrygowani. Will Gompertz jest najlepszym nauczycielem, jakiego mieliście. - "Guardian"
Bareja chciał tworzyć komedie o zwykłych ludziach i codziennych sytuacjach, a stał się – ze względu na czasy, w których przyszło mu tworzyć – mistrzem ostrej satyry i wnikliwym dokumentalistą życia w PRL. Dziś wiele osób posługuje się tzw. bareizmami, jednak Stanisław Tym, współscenarzysta trzech jego filmów, podkreślał, że Bareja nie dokumentował absurdów, ale cały system, który był jednym wielkim absurdem. Znienawidzony przez władzę i uwielbiany przez widzów – nie pozostał etatowym biernym „chłopcem do bicia”, lecz tworzył karykatury adwersarzy w fabule swoich filmów. Zyskał status twórcy kultowych komedii, które bronią się do dziś i wciąż zaskakują celnością obserwacji.
Najnowsza biografia Barei pióra Macieja Replewicza, cenionego znawcy twórczości kultowego reżysera, przynosi wiele nowych ujęć, zawiera niepublikowane dotąd zdjęcia oraz materiały. Należą do nich m.in. wielogodzinne rozmowy autora z filmowcami, rodziną i znajomymi bohatera, przeprowadzone w latach 2008–2026. Autor ponadto odkrył kilka nieznanych filmowych epizodów Stanisława Barei u innych reżyserów. Odnalazł także osoby, które zainspirowały reżysera i „użyczyły” swoich nazwisk filmowym postaciom.
Wydana w twardej oprawie i bogato ilustrowana książka to świetny prezent nie tylko dla wielbicieli reżysera, ale i tych, którzy interesują się kinem i PRL-em, a bareizmów używają na co dzień, choćby nieświadomie.
Amedeo Modigliani (1884–1920) – anioł o smutnym obliczu, malarz smukłych portretów i najbardziej zmysłowych aktów w dziejach sztuki. Romantyczny i przeklęty, żył w Paryżu wśród cyganerii Montmartre’u i Montparnasse’u, uzależniony od alkoholu i haszyszu. Zmarł w wieku trzydziestu pięciu lat, a dwa dni później jego partnerka – Jeanne Hébuterne – odebrała sobie życie.Malował szybko i z pasją, łącząc klasykę z awangardą – inspiracje sztuką afrykańską i egipską splatał z renesansową wizją człowieka. W epoce kubizmu, futuryzmu i deformacji pozostał wierny statycznej formie i ludzkiemu wizerunkowi, nierozpraszany tym, co działo się wokół. Ta niezależność, dzięki której jego prace nigdy nie wydają się przestarzałe, stanowi o jego wielkości.Niedoceniany za życia, dziś należy do najbardziej znanych i inspirujących malarzy wszech czasów.Sławomir Cendrowski jest doktorem nauk humanistycznych, specjalistą w zakresie historii sztuki i kultury, wykładowcą uniwersyteckim, redaktorem monografii i katalogów wystaw muzealnych. Zajmuje się także sztuką regionalną. Autor opublikował wiele artykułów z malarstwa nowożytnego oraz mecenatu artystycznego. Jest też autorem albumów popularnonaukowych z dziedziny malarstwa.
Niedoceniany za życia, dziś wciąż nie zajmuje należnego mu miejsca w panteonie mistrzów Odrodzenia. A przecież ten syn węgierskiego emigranta dorównał największym mistrzom Odrodzenia, a w niejednej dziedzinie ich przewyższył. Sam Rafael wieszał jego rysunki na ścianie swojej pracowni.Albrecht Dürer parał się wszystkim naraz – rysunkiem i malarstwem, grafiką i teorią sztuki – i w każdej z tych dziedzin sięgnął wyżyn. Jako pierwszy wprowadził do niemieckiego malarstwa nagość i sceny mitologiczne, zgłębiał tajniki anatomii i proporcji, a w niewielkich akwarelach – pejzażach, roślinach, zwierzętach – okazał się badaczem równie dociekliwym i niestrudzonym jak sam Leonardo.A wszystko to zdobył sam, pokonując przeszkody, o jakich jego włoscy koledzy nawet nie słyszeli. Zerwał z rodzinną tradycją rzemiosła i uparł się dowieść, że prawdziwy artysta jest podobny Stwórcy.Luba Ristujczina – historyczka sztuki, autorka licznych publikacji prezentujących malarstwo polskie i światowe. Miłośniczka wiedeńskiej secesji, twórczości Egona Schielego, literatury i kultury Bałkanów, pięknych książek, muzyki, zwłaszcza dawnej, oraz filmu. Mieszka w Bielsku-Białej.
Renoir malował świat piękniejszym, niż był naprawdę. Na jego płótnach służące zamieniają się w Afrodyty, a zmęczone życiem dziewczyny z Montmartre'u śmieją się, tańczą i wygrzewają w letnim słońcu. Różnice klasowe znikają, bieda przestaje być widoczna – pozostaje młodość, ciepło skóry i blask światła na liściach.A przecież sam malarz przez długie lata walczył o przetrwanie. Najbiedniejszy spośród impresjonistów, często nie miał na farby ani czynsz. Buntował się przeciwko skostniałej akademii, współtworzył pierwszą wystawę impresjonistów, by ostatecznie odnaleźć własną drogę i sławę portrecisty elit.Historia człowieka, który mimo biedy, odrzucenia i wyniszczającej choroby do końca szukał w świecie wyłącznie piękna. Gdy reumatyzm odebrał mu władzę w dłoniach, przywiązywano mu pędzel bandażami. Malował dalej – codziennie, z uporem maniaka.Agnieszka Kijas – krytyczka sztuki, pisarka i dziennikarka. W podcaście Dawno temu w sztuce opowiada o malarstwie tak, jak lubi najbardziej: prosto, z sercem i bez nadęcia. Jest autorką książek o wielkich malarzach i popularyzatorką sztuki, którą przybliża zarówno podczas spotkań na żywo, jak i w przestrzeni online.
Twórczość zmarłego pięć wieków temu brabanckiego mistrza od stuleci fascynuje krytyków i wielbicieli sztuki, inspiruje kolejne generacje twórców: malarzy, poetów, filmowców, a także filozofów i psychologów. W pełnej pasji opowieści autorka prezentuje artystę oraz jego dzieło na naszkicowanym z rozmachem tle przełomu średniowiecza i renesansu. Analizując słynne obrazy, prowadzi czytelnika przez gąszcz znaczeń, symboli, wizji i sennych koszmarów budujących potęgę wyobraźni Hieronima Boscha.Luba Ristujczina – historyczka sztuki, autorka licznych publikacji prezentujących malarstwo polskie i światowe. Miłośniczka wiedeńskiej secesji, twórczości Egona Schielego, literatury i kultury Bałkanów, pięknych książek, muzyki, zwłaszcza dawnej, oraz filmu. Mieszka w Bielsku-Białej.
ORNO znaczy po łacinie zdobię. Warszawska spółdzielnia, która przyjęła tę nazwę w 1949 roku, przez cztery dekady produkowała biżuterię srebrną inną niż wszystkie - masywną, fakturowaną, nieupiększoną kamieniami szlachetnymi, wytwarzaną ręcznie, początkowo także z materiałów pochodzących z odzysku - łusek nabojów czy blaszanych puszek. Rzemieślnicy często uczyli się swojego fachu od zera, jednak dzięki wyjątkowej strukturze spółdzielni i bliskiej współpracy z artystami, byli w stanie rozwijać swoje umiejętności i artystyczną wrażliwość.Biżuterię ORNO nosiła wielkomiejska inteligencja, aktorki i prezenterki. Dziś, po dekadach zapomnienia, wróciła do łask i stała się przedmiotem pożądania. Książka Michała Myślińskiego i Pauliny Mazurek podejmuje próbę przedstawienia fenomenu ORNO z kilku perspektyw - historyka sztuki, kolekcjonerki oraz byłego pracownika. Ich rozważaniom towarzyszą setki fotografii - zarówno archiwalnych, jak i dokumentujących współczesne kolekcje - układających się w wizualną historię spółdzielni i jej biżuterii.To barwna opowieść o ludziach, pasji, rzemiośle i o tym, że przedmioty mają pamięć, którą warto ocalić. A przede wszystkim o biżuterii, która przetrwała upadek spółdzielni, transformację i dekady zapomnienia.
Dwuautorska praca "Szkice o metaforze językowej i wizualnej" Małgorzaty Guławskiej i Piotra Bolesława Majewskiego ma charakter interdyscyplinarny, łącząc perspektywy językoznawstwa i nauk o sztuce. Autorzy przybliżają wybrane teorie metafory wykorzystywane współcześnie w obu obszarach badawczych oraz wskazują na ich dynamiczny rozwój po II wojnie światowej. Publikacji przyświecają określone cele epistemologiczne, dydaktyczne i historyczne. Rozważania zilustrowane licznymi przykładami literackimi i malarskimi koncentrują się wokół znaczenia teorii metafory w percepcji i interpretacji konkretnych metafor językowych i wizualnych. Autorzy stawiają pytania o to, czy język jako podstawowe narzędzie w procesach myślowych to także podstawowe narzędzie w odbiorze dzieła malarskiego oraz czy odbiór dzieła literackiego nasyconego obrazowością zakłada myślenie jako widzenie.W pierwszym szkicu autorka wykorzystuje pod względem metodycznym badania kontrastywne i translatoryczne oraz rozszerza tematykę badań metaforycznych o szczególne przykłady metafor, którymi są związki frazeologiczne. W drugim szkicu autor prezentuje podejście kontekstowe, w którym uwzględnia przypadki operowania tytułowym pojęciem metafory w polskiej sztuce nowoczesnej, krytyce artystycznej oraz wystawiennictwie. Każda z przedstawionych teorii stawia sobie za cel zrozumienie zjawisk metafory językowej i, w ograniczonym zakresie, fenomenu metafory wizualnej, chociaż nie każda jest w równym stopniu znana i rozpowszechniona wśród metaforologów. Z kolei pytania badawcze związane z odbiorem dzieła poetyckiego czy malarskiego wymagają badań empirycznych.Essays on Linguistic and Visual MetaphorThe joint work 'Szkice o metaforze językowej i wizualnej' by Małgorzata Guławska and Piotr Bolesław Majewski is interdisciplinary in nature, approaching the subject from the perspectives of linguistics and art history. The authors present selected theories of metaphor currently used in both fields of research and highlight their dynamic development after World War II. The publication has specific epistemological, didactic, and historical goals. The argument in the two essays, illustrated with numerous literary and artistic examples, focuses on the significance of the developed theories of metaphor in the perception and interpretation of specific linguistic and visual metaphors. The authors also ask whether language, as a basic tool in thought processes, is also a basic tool in the reception of a painting, and whether the reception of a literary work saturated with imagery presupposes thinking as seeing.In the first essay, the author uses contrastive and translational research in terms of methodology and expands the subject of metaphor research with specific examples of metaphors in the form of phraseological units. In the second essay, the author presents a contextual approach, in which he takes into account cases of using the concept of metaphor in modern Polish art, art criticism, and exhibitions. Each of the theories presented aims to understand the phenomena of linguistic metaphor and, to a limited extent, the phenomenon of visual metaphor, although not all of them are equally well known and widespread among metaphorologists. The two remaining research questions related to the reception of poetic or painterly works require empirical research.
Trzeci tom Dziejów komedii polskiej ukazuje się w dwóch woluminach. Pierwszy z nich obejmuje drugą fazę transformacji gatunkowej komedii, która w ujęciu Autorki rozpada się na dwie epoki: pozytywizmu i młodopolskiego modernizmu. Z jednej strony charakteryzują je ostre podziały, z drugiej zaś obie epoki istnieją we wzajemnych splotach i uwarunkowaniach. Z dzisiejszej perspektywy wiek XIX wydłuża swoje trwanie i rozciąga się na kilka dekad XX stulecia, nie tylko na okres międzywojenny, ale pod pewnymi względami także na lata powojenne, omówione w drugim woluminie. Dynamiczne procesy poszukiwania nowych odmian gatunkowych komedii zachodzą zarówno w ramach teatru mieszczańskiego, jak i pod wpływem przemian historyczno-politycznych na scenach popularnych i rozrywkowych. Z kolei komedia okresu powojennego w ujęciu Autorki ma dwa oblicza: nostalgiczno-patriotyczne w twórczości emigracyjnej, zaś w kraju nowe formy komediowo-groteskowe służą zmaganiu się z rzeczywistością PRL-u.
Juliusz Kossak (1824-1899) - jeden z najwybitniejszych przedstawicieli malarstwa historycznego i batalistycznego. Autor słynnych obrazów przedstawiających konie m.in.: "Odsiecz smoleńska", "Stadnina na Podolu", "Kazimierz Pułaski pod Częstochową" oraz portretów: "Portret księcia Józefa na koniu", "Lisowczyk na białym koniu". Tworzył głównie wielkoformatowe obrazy techniką akwarelową. Był także znakomitym grafikiem i ilustratorem książek oraz czasopism.
Symbole stanowią jeden z najważniejszych elementów języka sztuki. Pozwalają artystom przekazywać idee, emocje i treści, które często pozostają niewidoczne dla współczesnego odbiorcy. Umiejętność ich odczytywania otwiera drogę do pełniejszego zrozumienia dzieł powstałych w różnych epokach i kręgach kulturowych.W książce Symbole w sztuce Susie Hodge przedstawia znaczenie najważniejszych motywów i symboli obecnych w malarstwie, rzeźbie i innych dziedzinach sztuki. Omawia m.in.: zwierzęta, rośliny, przedmioty, części ciała i kolory, wyjaśniając ich pochodzenie, symbolikę i zmieniające się na przestrzeni wieków interpretacje. Liczne ilustracje i reprodukcje dzieł sztuki ułatwiają odnalezienie omawianych motywów oraz ich właściwe odczytanie.Symbole w sztuce to przystępne kompendium wiedzy dla wszystkich zainteresowanych historią sztuki - zarówno osób rozpoczynających swoją przygodę z jej interpretacją, jak i bardziej doświadczonych miłośników sztuki, którzy chcą lepiej rozumieć ukryte znaczenia dzieł i świadomie odczytywać ich wizualny język.
Pewnej letniej nocy na progu XX wieku francuski malarz Gabriel Loppe ustawił aparat w kierunku Wieży Eiffla. Nad Paryżem szalała burza. Loppe rozpoczął naświetlanie - i po około dwudziestu minutach piorun rozdarł niebo, zalewając pomieszczenie oślepiającym światłem i hukiem, który wypełnił mu uszy. Dwie minuty później artysta zakończył ekspozycję, utrwalając na szklanej, światłoczułej płycie rozgałęzione błyski, trafiające w żelazną konstrukcję wieży.W książce Błysk pierwszych fleszy Anika Burgess opisuje początki fotografii i szalonych wynalazców, którzy często z narażeniem życia szukali nowych sposobów na uchwycenie niezwykłego kadru. Zapuszczali się w głąb katakumb, spacerowali po ulicach miast pogrążonych w mroku nocy, nurkowali w głębinach oceanów, latali balonami, a nawet uciekali się do przywiązywania aparatów do latawców, rakiet czy gołębi. To oni po raz pierwszy uchwycili świat do tej pory niedostępny ludzkim oczom: kości żyjącego człowieka, galop konia, komórki roślin i strukturę płatków śniegu.Fotografia to mały cud chemii, optyki i światła. Tamtej burzowej letniej nocy Lopp zrobił to, co fotografowie czynili od dekad i czynić mieli dalej: sięgnął po aparat, by dążyć do poznania, tworzyć coś pięknego, utrwalić czas - w krótkim, oślepiającym blasku flesza.
Publikacja zawiera opracowanie nutowe muzyki z filmu Chłopi dokonane przez Stefana Feliksa Gąsieńca. Utwory z filmu zostały opracowane na fortepian w przystępnej, czytelnej formie z zachowaniem charakteru, melodyki i emocjonalnego klimatu oryginału. Jednocześnie zastosowano uproszczenia faktury w taki sposób, by utwory były możliwe do wykonania przez uczniów, amatorów oraz osoby grające dla własnej przyjemności. To propozycja dla wszystkich, którzy chcą odkrywać piękno muzyki filmowej przy fortepianie i cieszyć się jej wykonywaniem.
Arcydzieła sztuki i mroczne tajemniceSzósty tom bestsellerowej serii omawiającej ukryte kody w dziełach arcymistrzów malarstwa.Tym razem para znakomitych popularyzatorów sztuki skupiła się na tajemnicy śmierci i sposobach jej pojmowania przez wielkich artystów. Van Eyck - Męczeństwo wśród chmur kłębiastych średnio wypiętrzonychi tajemnicza mapa. Ukrzyżowanie. Rembrandt - Zwłoki jako przedmiot poznania. Lekcja anatomii doktora Tulpa. Okuń - Pakt z diabłem. Śmierć Paganiniego. Malowidła prehistoryczne - jaskinia Chauveta. Gericault - Horror na środku oceanu. Tratwa Meduzy. Van Gogh - Kryminalna zagadka śmierci van Gogha. Pole pszenicy z krukami. Pieter Bruegel - Ukryta rzeź czyli brabanckie Betlejem. Rzeź niewiniątek. Jacques-Louis David - Zabójczy kapelusz. Portret Lavoisierów. Trujące rośliny na obrazach - Meduza Rubensa. Zabieramy cię w porywającą podróż tropami błysków geniuszu. Czytelnicy znajdą tu wszystko na co czekają; tajemnicę, tło historyczne i znaczeniowe tropy pozostawione przez artystów oraz zaskakujące konkluzje autorów książki, niestrudzonych detektywów historii.Pierwsze wydanie książki ukazało się pod tytułem ""Arcydzieła sztuki i tajemnica śmierci""
Szwedzka malarka Hilma af Klint (1862–1944) miała czterdzieści cztery lata, gdy zerwała z tradycją akademicką, aby stworzyć radykalne, abstrakcyjne dzieła, jakich nigdy wcześniej nie widziano. Dziś już powszechnie uznaje się ją za jedną z pionierek malarstwa abstrakcyjnego w Europie. Ale to jedynie część jej historii. Była nie tylko czynną artystką, lecz także jasnowidzką i mistyczką. Podobnie jak wielu artystów przełomu XIX i XX wieku, którzy rozwinęli jakąś wersję malarstwa abstrakcyjnego, Hilma af Klint studiowała teozofię, która głosi, że nauka, sztuka i religia są odbiciem ukrytej formy życia – i że formę tę można okiełznać poprzez medytację, studia i eksperymenty. Na długo, zanim Kandinsky, Mondrian i Malewicz ogłosili się twórcami abstrakcji, Hilma af Klint zajmowała się malarstwem niefiguratywnym i wypracowała potężny język wizualny, który do dziś przemawia do odbiorców. „Fascynująca książka o życiu i twórczości Hilmy af Klint. Julia Voss wydobywa jej historię na światło dzienne i opowiada o niej z wielką wrażliwością i wnikliwością. Lektura obowiązkowa!” Katy Hessel, autorka książki Historia sztuki bez mężczyzn „Olśniewająca i aktualna biografia Hilmy af Klint autorstwa Julii Voss nie tylko zgłębia życie tej niezwykłej artystki, ale także podkreśla istotny wkład mistycyzmu w historię sztuki nowoczesnej. Nie mogłam się od niej oderwać.” Jennifer Higgie, autorka książki The Other Side „Biografia autorstwa Julii Voss ukazuje Hilmę af Klint jako dużo więcej niż tylko artystkę, którą należy włączyć do poprawionego, bardziej inkluzywnego kanonu sztuki abstrakcyjnej. Voss ratujeartystkę przed historią sztuki, a jednocześnie prowadzi nas w głąb jej świata. Lektura tej książki była dla mnie objawieniem – zmieniła moje rozumienie Hilmy af Klint jako artystki i kobiety, a także czasów, w których żyła.” Griselda Pollock, współautorka (wraz z Rozsiką Parker) książki Dawne mistrzynie „Biografia autorstwa Julii Voss to niezastąpione źródło wiedzy dla każdego, kto interesuje się pionierską artystką Hilmą af Klint. Mimo tysięcy stron zapisanych notatników, af Klint pozostawała długo poza zasięgiem badaczy nieznających języka szwedzkiego. Voss odsłania Hilmę, której nie znaliśmy, w tym płynność płciową leżącą u podstaw wielu jej motywów. Autorka odtwarza również w swej książce kosmopolityczny obraz Sztokholmu z tego okresu – poczynając od wystaw i wykładów naukowych, kończąc na znaczącym zainteresowaniu spirytualizmem.” Linda Henderson, autorka książki The Fourth Dimension and Non-Euclidean Geometry in Modern Art
Książka o japońskich erotycznych obrazach shunga epoki Meiji, zawierająca kolorowe ilustracje najciekawszych prac, a jednocześnie prezentacja kilku najwybitniejszych japońskich artystów XIX wieku, specjalizujących się w miłosnych ilustracjach. W książce prezentowane są kolorowe erotyczne ilustracje, jakie powstały w okresie Meiji, czyli w latach 1868-1912 i chociaż epoka ta obejmuje schyłek sztuki erotycznej w tradycji japońskiej, to jednak nadal stanowi istotną część historii związanej z japońską erotyką. Koniec tej epoki zwiastuje zarówno zanik sztuki drzeworytniczej, jak i - co jest z tym związane - kres produkcji oraz rozpowszechniania erotycznych ilustracji drzeworytniczych. W późniejszym okresie przedstawienia seksu w sztuce japońskiej zanikają zarówno w sferze artystycznej, jak i popularnej.Spis treściWstępCzęść pierwsza: Okres Meiji, czyli powstanie Nowej JaponiiPrzemiany okresu MeijiCenzura seksualnościDrzeworyt w tradycji japońskiejHistoria obrazów shungaCzęść druga: Shunga okresu MeijiKontynuacja i nowe wzorceObcokrajowcy, kurtyzany i sanitariuszkiShunga i wojnyHomoseksualnośćRynek wydawniczyCzęść trzecia: Twórcy shunga okresu MeijiKawanabe KysaiTakeuchi KeishTomioka EisenTerasaki KgyIkeda TerukataAnonimowe dziełaZakończeniePrzypisyBibliografia
Roland Wirtz, artysta pochodzący z Kolonii, kontempluje budynki i miasta, rejestrując obrazy na wielometrowych płachtach papieru światłoczułego.Wydawnictwo towarzyszy wystawie Roland Wirtz, immediatus, prezentowaną w Galerii Sztuki Współczesnej Bunkier Sztuki od 22 marca do 3 maja 2015.
Bogato ilustrowana publikacja opowiadająca o historii i teraźniejszości Galerii Bunkier Sztuki."Krakowskie BWA, potem Miejska Galeria Sztuki, a ostatecznie Bunkier Sztuki odgrywa w mieście ważną rolę. W Krakowie Wawel jest bramą prowadzącą do historii, a Bunkier prestiżową przestrzenią wystawienniczą pożądaną przez krakowskich artystów, furtką dającą wgląd w sztukę tego miasta. Od lat Bunkier prowadzi rozważną politykę ekspozycyjną. Pokazuje ważnych artystów zagranicznych, tym samym deklarując światowy poziom galerii. Organizuje retrospektywne wystawy artystów polskich, z przewagą krakowskich. Czasami mają one charakter pomnikowy, a czasami promocyjny. Organizuje też przeglądy środowiska krakowskiego.
Bartek Materka to najnowsza pozycja wydawnicza Bunkra Sztuki. Katalog wystawy "Tak to wygląda", prezentowanej w Galerii na początku bieżącego roku, stanowi pogłębione studium dorobku artysty.Polsko-angielska publikacja podzielona została na dwie części. W pierwszej znajdują się zapis wywiadu przeprowadzonego z artystą przez kuratorkę wystawy Delfinę Jałowik oraz dwa eseje. Łukasz Gorczyca w swoim tekście powrócił do początków kariery krakowskiego malarza, sytuując jego działalność na tle działalności innych przedstawicieli generacji artystycznej, na którą mocno wpłynęło doświadczenie transformacji politycznej. Analizę metody twórczej Bartka Materki w swoim tekście podjął natomiast Stanisław Ruksza.Druga część publikacji zawiera reprodukcje prac artysty. W bogatym zbiorze znalazły się zarówno prace już "historyczne", jak i najnowsze dzieła z serii "Masa", które stanowiły punkt wyjścia do retrospektywy Materki w Bunkrze Sztuki.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
