Książka stanowi pogłębione studium myśli Jean-Luca Mariona, koncentrując się na kluczowej dla jego fenomenologii idei donacji. Autor prowadzi czytelnika przez meandry redukcji i jej zwrotu, ukazując napięcie pomiędzy skończonością a nieskończonością, między koniecznością metodycznego odsłaniania fenomenu a nieuchronnym wymykaniem się tego, co dane w swej nadmiarowości. W centrum pojawiają się donacja, która odsłania się jako miłość i Objawienie, która zarazem wymaga redukcji i ją przekracza, czyniąc z filozofii nie metodę, lecz drogę. W świetle tej perspektywy fenomenologia Mariona jawi się jako fenomenologia paradoksów, stale przekraczająca własne granice i poszerzająca horyzont rozumu w stronę innej logiki logiki miłości. Dr Urszula Idziak-Smoczyńska Szczepan Urbaniak wyraźnie zmierza do ukazania myśli Jean-Luca Mariona przez pryzmat jednej nici przewodniej kategorii nadmiaru traktowanego zarówno jako kluczowe pojęcie filozoficzne, jak i hermeneutyczna metoda lektury całego dorobku francuskiego fenomenologa. [] Autorowi udało się spójnie przedstawić filozofię Mariona przez pryzmat kategorii nadmiaru. Nadmiar pełni w tej książce funkcję potrójną: hermeneutycznego klucza do dziejów metafizyki (od Kartezjusza po Heideggera), zasady konstytutywnej dla fenomenologii donacji i fenomenu przesyconego, a także osi integrującej myślenie miłości i Objawienia. Urbaniak wydobywa specyfikę filozofii Mariona jako nieustannego ruchu przekraczania granic metafizyki, fenomenologii i teologii w imię darowania się fenomenu, które zawsze okazuje się nadmierne.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?