Ostatnie lata przyniosły wzmożone zainteresowanie szukaniem odpowiedzi na pytanie o tożsamość człowieka. Wpłynął na to coraz większy udział kobiet w życiu zawodowym i społecznym oraz rozwój ruchów feministycznych walczących o równouprawnienie. Tematem zainteresował się również Tomasz Bajkowski z Uniwersytetu w Białymstoku, który w trzech głównych uczelniach tego miasta ? Politechnice, Uniwersytecie i Akademii Medycznej przeprowadził w 2006 roku badania na ten temat. Na 500 badanych osób dokładnej analizie poddał 312 ankiet (podobna liczba mężczyzn i kobiet). Obraz kobiecości i męskości zaprezentowany przez badanych jest mniej zróżnicowany niż ten prezentowany około 20 lat temu. Najistotniejszym elementem różnicującym go jest płeć biologiczna, zmniejszają się natomiast różnice psychologiczne. Zdaniem badanych na kształtowanie się poczucia własnej płciowości największy wpływ ma dzisiaj grupa rówieśnicza, następnie rodzina oraz media. Marginalizacji zaś ulega wpływ szkoły i Kościoła.

Przedmiotem opisu w niniejszej pracy są nowe samotne kobiety-realizatorki roli kobiety żyjącej w pojedynkę. Rozważana problematyka dotyczy doświadczeń związanych z życiem w pojedynkę i pełnieniem roli kobiety wyznaczonej tym nowym wzorem.

Omówione zagadnienia: istota i wymiary macierzyństwa, od afirmacji do deprecjacji macierzyństwa, uwarunkowania i rodzaje trudnego macierzyństwa, problemy emocjonalne matek dzieci niepełnosprawnych, dewiacje w tworzeniu macierzyństwa, brak opieki macierzyńskiej, skutki niedostatku macierzyństwa, macierzyństwo w wizji przyszłego życia dorastających dziewcząt.

Ostatnie dziesięciolecia XX wieku przyniosły zupełnie nowe spojrzenie na dzieciństwo. Zwłaszcza w psychologii i pedagogice dziecko zaczęto traktować jako indywidualną jednostkę, partnera dokonującego wyboru własnej drogi rozwoju. Próbę nowego spojrzenia na dzieciństwo pierwszych lat XXI wieku opracowała grupa socjologów, którzy pokazują, w jakie nowe obszary życia wkracza dzisiejsze dziecko, obszary do niedawna zarezerwowane wyłącznie dla dorosłych. Wymienić tu można przede wszystkim nieograniczony dostęp do komercyjnego rynku zakupów i ofert, myślenie według schematu klikania na wirtualnej rzeczywistości, rynkowe trendy zajęć dodatkowych, zainteresowanie seksem. Poruszono także temat dziecka i dzieciństwa, przedstawionego w filmach w kinie polskim (1989-2009) oraz w podręcznikach szkolnych.

Autorka pomaga osobom poszukujących możliwości rozpoznania i rozwiązania trudnych problemów rodzinnych. Zawarte w opracowaniu syntezy pozwalają na określenie zakresu zjawisk kryzysowych.

Książkę polecam tym osobom, które opiekują się dziećmi chorymi i uczestniczą w procesie ich rehabilitacji, szczególnie pedagogom specjalnym, pielęgniarkom oraz studentom przygotowującym się do pracy z dziećmi chorymi i niepełnosprawnymi. (...]

Dziecko w instytucjonalnej strukturze społecznej Rozwój społeczny jako oddziaływanie kontekstu zewnętrznego Integracja społeczna dzieci pełnosprawnych i niepełnosprawnych - podstawy teoretyczne Edukacja przedszkolna w wymiarze instytucjonalnym, interpersonalnym, intrapsychicznym

Fale przemocy zdają się narastać. Agresja na stadionach, na kocertach i po koncertach, wśród poborowych i tych, którzy ukończyli chwalebną "służbę ojczyźnie", agresja na pustej, ciemnej ulicy i w tłumie. A równocześnie podobne tłumy na spotkaniach z Papieżem, tłumy w czasie koncertów Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy Jurka Owsiaka - i tam agresji nie ma, lub jest śladowa. Niedoinformowanie to czy prawidłowość? Działanie autorytetu czy spontaniczny wybuch potrzeby opowiedzenia się po stronie dobra, po stronie pomocy słabszemu? Obie postawy i ta, gdzie dominuje przemoc, i ta, gdzie manifestuje się pomoc - to fakty obiektywne. Fragment Wstępu

Możesz zrobić wszystko sam, od miniaturowych balonów na ogrzane powietrze po pinatę, od niewidzialnego atramentu po maski potworów, od pacynek po wybuchające wulkany.

Każdy rodzic wie, kiedy dziecko powinno zacząć siadać, samodzielnie chodzić, mówić, kiedy można spodziewać się pierwszych zębów i kiedy one wypadną. Jednak niewiele osób docieka przyczyn i prawidłowości rozwoju psychicznego, nierozerwalnie związanego z fizycznym.Rozwój psychiczny dziecka od 0 do 10 lat Spis treści Wstęp 9 Rozdział 1. Wiek a zachowanie dziecka 11 Lepsze i gorsze etapy 13 Sugestie 17 Rozdział 2. Wiek dziecka a etapy rozwoju 19 Cykle zachowań 19 O czym trzeba pamiętać w związku z etapami rozwoju 22 Cztery tygodnie 23 Szesnaście tygodni 24 Dwadzieścia osiem tygodni 25 Czterdzieści tygodni 27 Dwanaście miesięcy 28 Piętnaście miesięcy 29 Osiemnaście miesięcy 30 Dwa lata 32 Dwa i pól roku 34 Trzy lata 35 Trzy i pół roku 36 Cztery lata 38 Cztery i pól roku 40 Pięć lat 42 Pięć i pół - sześć lat 43 Siedem lat 45 Osiem lat 47 Dziewięć lat 48 Dziesięć lat 50 Rozdział 3. Osobowość 52 Osobowość jako funkcja budowy ciała 53 Trzy typy budowy ciała. Spanie. Jedzenie. Emocje. Nadwrażliwość ektomorfika. Hałaśliwy mezomorfik. Funkcjonalne podejście do osobowości 61 Peryferyjne i zogniskowane. Niezdolność do przejścia. Dzieci, których zachowanie w nowych sytuacjach jest zaskakująco dobre, a później się pogarsza. Osobowość a rozwój lewej lub prawej półkuli mózgowej. Dziecko destrukcyjne. Dziecko autystyczne. Cóż więc można zrobić? 70 Rozdział 4. Jedzenie 72 Sekwencje rozwojowe 73 Okres niemowlęcy - nieustające ucztowanie. Osłabiony apetyt. Wybredne - marudne - kapryśne. Spokój. Szybkość i motywacja. Lepszy apetyt. Ciągły ruch. Wilczy apetyt. Apetyt i upodobania 79 Różnice indywidualne 81 Szczególne problemy 81 Kolki niemowlęce. Wymioty. Przywiązanie do butelki. Odmowa przyjmowania stałych pokarmów. Niechęć do samodzielnego jedzenia. Apetyt na potrawy pikantne. Jak sprawić, by dzieci lubiły jeść - zasady ogólne. Rozdział 5. Sny i spanie Kładzenie dziecka do łóżka Wiek niemowlęcy. Zapotrzebowanie na sen u dwulatka. Rytuał zasypiania u dwuipółlatków. Zasypianie - trzy do dziesięciu lat. Problemy ze spaniem Budzenie się i ptacz w nocy. Nocne życie trzylatków. Wchodzenie do łóżka rodziców. Duże łóżko w wieku czterech lat. Złe sny i koszmary senne. Lęki związane ze spaniem. Drzemki Budzenie się Różnice indywidualne Rozdział 6. Wydalanie 105 Kontrolowanie pęcherza 105 Indywidualne różnice w załatwianiu potrzeb fizjologicznych 107 Kontrolowanie wypróżnień 108 „Od kiedy mogę oczekiwać, że moje dziecko będzie suche przez całą noc?" 110 „Czy mam wysadzać go w nocy?" 111 Problemy z załatwianiem się 113 Moczenie nocne. Dzieci moczące się w dzień do trzeciego lub czwartego roku życia. Dziecko, które moczy się podczas zabawy. Moczenie się w szkole. Niezwykle i dziwaczne nawyki higieniczne. Kłopoty z wypróżnianiem. Rozdział 7. Rozładowywanie napięć emocjonalnych 124 Okresy wzmożonego napięcia 129 Napady wściekłości 129 Ssanie kciuka 130 Ssanie kciuka z dodatkowym przedmiotem. Czy ssanie kciuka jest szkodliwe? Co należy robić (i czego robić nie należy) ze ssaniem kciuka. Gryzienie 136 Obgryzanie paznokci 138 Kołysanie 139 Ssanie języka 140 Walenie głową 141 Toczenie głowy 142 Wyrywanie włosów 143 Płaczliwość 143 Apetyt na przedmioty 144 Tiki 145 Jąkanie się 146 Masturbacja 149 Choroby 151 Choroba morska 154 Rozdział 8. Lęki 156 Każdy wiek ma swoje lęki 156 Ucieczka przed źródłem lęku jest naturalną reakcją 159 Paniczny lęk, po którym następuje fascynacja 160 Lęk przed ciemnością 163 Lęk przed psami 164 Lęk przed wodą 164 Lęk przed dentystą 166 Lęk przed szpitalem 167 Rozdział 9. Inteligencja 169 Inteligencja a poziom dojrzałości 169 Stopień dojrzałości 170 „Ale jaki jest iloraz inteligencji mojego dziecka?" 173 Dzieci specjalnej troski 174 Co robić, jeżeli u dziecka stwierdzono WDM, nadpobudliwość, dysleksję, niezdolność do nauki? 176 Rozdział 10. Zachowania i zainteresowania seksualne 179 Jak rozmawiać z dziećmi o seksie? 179 Jak informować o seksie? 180 Kiedy mówić, skąd się biorą dzieci? 182 Zabawy seksualne 183 Różnice indywidualne 185 Zainteresowanie płcią przeciwną 186 Rozdział 11. Stosunki między rodzicami a dziećmi 189 Matka - dziecko 190 Dwa lata. Dwa i pół rok.u Dwa i pół do trzech lat. Trzy lata. Trzy i pół roku. Cztery lata. Pięć do sześciu lat. Siedem lat. Osiem lat. Dziewięć lat. Dziesięć lat. Ojciec - dziecko 201 Trzy do pięciu lat. Sześć lat. Siedem do dziesięciu lat. Rozdział 12. Bracia i siostry 208 Co można zrobić, by poprawić sytuację? 209 Nowe dziecko 213 Przygotowanie dziecka na przybycie rodzeństwa. Co zrobić ze starszym dzieckiem, kiedy matka idzie do szpitala. Co z zazdrością? Rozdział 13. Telewizja Rozdział 14. Sukces w szkole 228 Każde dziecko w odpowiedniej klasie 228 Powtarzanie klasy 230 Inne przyczyny niepowodzeń szkolnych 232 Wzrok 233 Zdrowie a osiągnięcia szkolne 236 Polityka edukacyjna 238 Całodzienne zajęcia szkolne w klasie zerowej. Zasada głównego nurtu. Niezdolność do nauki. Wnioski 241 Rozdział 15. Co mówić o śmierci, Bogu, adopcji i rozwodzie 243 Śmierć 243 Religia 246 Co mówić na temat adopcji? 248 Dziedziczenie czy wychowanie. Rozwód 251 Rozdział 16. Problem dyscypliny 255 Poziom dyscypliny 256 Techniki dostosowane do stopnia rozwoju 257 Pragmatyka życia rodzinnego 260 Dziecko niszczycielskie 262 Wskazówki ogólne 264 Trzymajcie się tego, co raz postanowiliście. Ojciec i matka wspierają się wzajemnie. Bić czy nie bić? 265 Dyscyplina wśród rodzeństwa 266 Dostosowanie dyscypliny do temperamentu 267 Rozdział 17. Zaburzenia kondycji psychicznej 269 Stres i przyczyny złego zachowania 269 Skąd wiemy, że dziecko jest chore? 271 Organizacja myślenia rodziców. Przykład - chłopiec o imieniu Sławek. Nazwy i listy. Rozdział 18. Lista diagnostyczna 281 Rozdział 19. Testy 291 Testy psychologiczne, rozwojowe, sprawdzające wzrok, słuch i mowę 291 Badania fizyczne 292 Elektroencefalogram (EEG) 293 Badania innych rytmów organizmu 294 Promienie Roentgena 295 Cukier we krwi 295 Więcej o chorobach 296 Badanie krwi 297 Morfologia krwi. Żelazo. Skład chemiczny krwi. Badanie tarczycy. Aminokwasy. Testy alergiczne 299 Odstawienie i podanie. Dodatki spożywcze. Wykrywanie alergii przez badanie krwi. Badanie skóry. Wykrywanie trucizn 305 Ołów. Miedź. Rtęć i arszenik. Formaldehyd. Tlenek węgla. Inne trucizny. Testy na wykrycie minerałów 307 Witaminy 308 Światło i powietrze 309 Rozdział 20. Jak stosować listę diagnostyczną i gdzie szukać pomocy 310 Stosowanie listy diagnostycznej 310 Zapobieganie 311 W poszukiwaniu pomocy z zewnątrz 312 Rozdział 21. Leczenie 314 Psychoterapia 315 Terapia indywidualna. Terapia grupowa. Terapia rodzinna. Terapia farmakologiczna 316 Środki pobudzające. Środki uspokajające. Silne środki uspokajające. Środki przeciwdrgawkowe. Lit. Środki antydepresyjne. Środki przeciwbólowe. Terapia żywieniowa 321 Niedobór witamin. Megawitaminy. Leczenie alergii 322 Rozdział 22. Stosowanie 324 Sieć wzajemnych powiązań 324 Podstawowe kategorie 325 Chęci i pragnienia 327 Zapobieganie 328 Bibliografia 329

Nie ma nic cenniejszego dla rodziców niż najszczęśliwsze momenty w życiu ich dziecka i związane z nimi wspomnienia. Karty tej książki można wypełnić historiami i zdjęciami, które uwiecznią wczesne lata malucha: jego pierwszy uśmiech, pierwszy spacer czy pierwsze urodziny. Niepowtarzalne ilustracje i unikatowa kompozycja tego albumu, sprawią, że będzie on bezcenną pamiątką na długie lata.

Nie ma nic cenniejszego dla rodziców niż najszczęśliwsze momenty w życiu ich dziecka i związane z nimi wspomnienia. Karty tej książki można wypełnić historiami i zdjęciami, które uwiecznią wczesne lata malucha: jego pierwszy uśmiech, pierwszy spacer czy pierwsze urodziny. Niepowtarzalne ilustracje i unikatowa kompozycja tego albumu, sprawią, że będzie on bezcenną pamiątką na długie lata.

Jak zapanować nad urwisem Każdy świeży rodzic ma przed sobą taki sam problem: jak przekonać dziecko, by przestało płakać. Niekiedy wydaje się to niemożliwe, ale tak naprawdę zadanie to okazuje się znacznie łatwiejsze – i mniej irytujące – niż możesz przypuszczać. Dr Julian Orenstein proponuje 365 sposobów na rozwiązanie całej gamy codziennych problemów dotyczących płaczu niemowlaków: od poważnych medycznych kwestii do zwykłej niewygody, potrzeby miłości oraz wielu, wielu innych. Zadaniem niniejszej książki jest pomoc rodzicom w zrozumieniu potrzeb dziecka i w poznaniu sposobów, jakimi one są wyrażane oraz domyślaniu się, co ten mały człowiek chce powiedzieć przez swój płacz. Fragment wstępu do książki: Co noc jak w zegarku, o godzinie 2:00 i potem znów, tuż po 5:00 nad ranem, płacz mojej jednomiesięcznej córeczki Zoe przeszywał mój mózg, po czym zrywałem się z łóżka jak oparzony. Ponieważ żona jest zwolenniczką karmienia piersią, moje obowiązki są ograniczone jedynie do zmieniania pieluszek i szybkiego powrotu do łóżka. Jednak Zoe, mimo całej mocy jej płaczu, nie dorównywała naszym starszym chłopcom, Alexandrowi i Nathanowi. Oni dopiero potrafili płakać! Nocne wrzaski Zoe były niczym w porównaniu z serenadami Alexandra czy niewyobrażalnie głośnym krzykiem Nathana, gdy miał kolkę. Będąc pediatrą specjalizującym się w nagłych wypadkach u dzieci i zmieniającym pieluszki dziecka u boku żony, byłej pielęgniarki oddziału intensywnej opieki medycznej, nigdy nie przeżyłem tego rodzaju strachu, jaki większość rodziców doświadcza co noc. Mam na myśli strach, że ten nieustający płacz dziecka spowodowany jest jakąś ciężką chorobą albo bólem nie do zniesienia. Ja powtarzam sobie tylko, że jest on niczym więcej jak zdrowym ćwiczeniem siły płuc. Jedyne, co jest „chore” w tym wszystkim, to przemiana – na szczęście tylko chwilowa – słodkiego, ukochanego dziecka w przerażające nocne stworzenie, którego przestraszyłby się sam Drakula. Naszym zadaniem jako rodziców, jest sprawić, żeby dziecko płakało jak najrzadziej. Dlatego też pomysł opracowania 365 sposobów uspokojenia płaczącego dziecka przyszedł naturalnie (pierwsze 250 rad opracowałem niemal bez wysiłku). Jeśli chodzi o umiejętność uspokajania płaczącego dziecka, ja i moja żona mamy już za sobą dni, tygodnie, miesiące i lata doświadczeń (zdobytych czasem w ciągu jednej tylko nocy!). Z kolei w tych dniach, kiedy mnie nie ma w domu, mam dyżur w pogotowiu ratunkowym i często o godzinie 1.00 czy 2.00 w nocy muszę odpowiadać na niecierpliwe pytania zatroskanych rodziców, takie jak: „Czy jest pan pewien, że mojemu dziecku nic nie dolega?”, „Czy inne dzieci też tak płaczą?”, „Czy jest pan PEWNY, że wszystko jest w porządku?”, „A co pan robi, gdy pańskie dziecko płacze?”, „Czy są tu jacyś inni lekarze?” (są, ale ja jestem jedynym pediatrą) i „Czy pan próbuje mi wmówić, że ten płacz jest normalny i mojemu dziecku NIC NIE DOLEGA?”. W takich przypadkach zwykle proponuję młodym rodzicom krótkie i zwięzłe seminarium na temat szerokiego świata kolki (oczywiście, jeśli czas na to pozwala). Tłumaczę im, że płacz jest stresujący, ale tylko dla rodziców i radzę, żeby spróbowali sobie przypomnieć, co robili w przeszłości, aby uspokoić swoje dziecko. Jeżeli raz to pomogło, może zadziałać znowu; jeśli nie, to mam dla nich cały zestaw rad od innych rodziców, którzy również odwiedzili pogotowie w środku nocy. Zazwyczaj po dłuższym czasie dziecko wreszcie ucisza się i rodzice wracają do domu zapewnieni, że (1) ich dziecko jest zdrowe, (2) nie są sami ze swymi problemami, (3) pewnego dnia wkrótce to wszystko minie. Dlaczego 365 sposobów, a nie po prostu kilka? Czy to znaczy, że one nie działają? Oczywiście, że działają. Ale jest kilka ważnych powodów, dla których tych rad powinno być więcej. Po pierwsze, musicie zrozumieć jedną bardzo ważną rzecz: płacz dziecka jest językiem, jakim ono się posługuje. Dziecko musi wyrazić nim wszystkie swoje potrzeby wykorzystując odmiany natężenia i wysokości dźwięku. Polecamy także: W oczekiwaniu na dziecko Pierwszy rok życia dziecka Drugi i trzeci rok życia dziecka

Czy wasze dziecko też nie pozwala wam spać przez pół nocy?Poradnik Co zrobić, by dziecko zasnęło? z serii ""365 porad dla rodziców"" pokaże wam, jak bezboleśnie przetrwać każdą noc!Oto zbiór rozwiązań pozwalających poradzić sobie ze stresującymi nocnymi problemami. Uspokajanie płaczącego noworodka, uczenie dwulatka spania we własnym łóżeczku, łagodzenie nocnych lęków starszych dzieci - to tylko niektóre z ""nocnych koszmarów"" młodych rodziców. Dzięki przyjaznym wskazówkom lekarza pediatry Pauli Elbirt oraz dziennikarce popularnych amerykańskich czasopism skierowanych do rodziców, Lindzie Lee Small, zarówno wy, jak i wasze dziecko będziecie wreszcie mogli się wyspać.Świeżo upieczeni rodzice na całym świecie szukają wskazówek, jak uporać się z wielkim, choć malutkim wyzwaniem, jakie przyniosło im życie: niemowlakiem. Książka Pierwszy rok życia dziecka z serii ""365 porad dla rodziców"" lekarza pediatry Juliana Orensteina zawiera wiele przydatnych porad i wytycznych, które z pewnością odpowiedzą na setki pytań, jakie rodzice zadają sobie w pierwszym roku życia swojego dziecka.Kompleksowość tematyki - od poważnych problemów medycznych po zwykłe niedogodności, przez nudę i niepokój, po karmienie i usypianie - a także przyjazny ton, w jakim napisana została ta książka sprawiają, że jest to niezbędny poradnik dla rodziców niemowląt na całym świecie, pomagający przetrwać ten jakże trudny, ale i ekscytujący pierwszy rok życia dziecka.

Trzy poradniki dla każdej rodziny Bycie rodzicem to najtrudniejsze zadanie na świecie. A bycie „doskonałym” rodzicem wydaje się wręcz niemożliwe! Nie ma żadnej szkoły, która nauczyłaby cię, jak to się robi. To doświadczenie, które nabyć można jedynie w sposób empiryczny. Ale warto przyswoić sobie jak najwięcej informacji dotyczących tego, co może cię spotkać, jak i tego, czego na pewno doświadczysz. Posługując się językiem dnia codziennego, autorzy przekształcili złożone idee w praktyczne wskazówki, które każdy z rodziców może wcielić w życie w procesie wychowawczym. Jest to kompendium wiedzy o tym, jak być wartościowym rodzicem dla swojego dziecka – od momentu poczęcia, aż po osiągnięcie przez nie pełnoletniości i w dorosłym życiu.  

Książka, którą oddajemy do rąk polskiego Czytelnika, została napisana z zamiarem zaproszenia rodzin do wspólnego czytania jej, strona po stronie, czyniąc ze słowa Bożego modlitwę. Wystarczy niespełna rok, by poznać najważniejsze fragmenty Ewangelii i odkryć w nich "prawdę starodawną i zawsze nową" oraz skarb, który ubogaca naszą egzystencję, czyniąc każdego z nas dzieckiem Bożym.

Historie prawdziwe nie dają przyjemności podglądania sławnych i bogatych, nie obiecują, że dobro, poświęcenie i cnota zostaną wynagrodzone. Nie można od nich oczekiwać typowych przyjemności lektury: zaskoczenia, pobudzenia ciekawości, wreszcie kontaktu z dziełem literackim. Traktowane są jako ?literacka perwersja?, jako ?bluźnierstwo przeciwko kanonom rozumu?, a jednak od ponad 90 lat mają wierne grono czytelników. Książka próbuje ten fenomen. Pokazuje, że historie prawdziwe oferują czytelniczkom nieco wstydliwe przyjemności oglądania obrazów cierpienia i opresji, niczym nieskrępowanego wzruszenia i popłakania sobie. Zaspokajają potrzebę czytania wciąż o tym samym. Pocieszają, uspakajają tłumaczą otaczającą rzeczywistość. Są tekstami literacko ?złymi?, całkowicie pozbawionymi wartości artystycznej, a przecież od swoich autorów wymagają dużo wysiłku i umiejętności. Nie jest bowiem łatwo dobrze napisać ?naprawdę zły tekst?.

Siedmioletni Reece został oddany pod opiekę rodziny zastępczej jako ostatni z sześciorga rodzeństwa. W domu Cathy zjawił się po miesiącu ciągłych przeprowadzek, ponieważ czworo kolejnych opiekunów nie poradziło sobie z jego agresywnym zachowaniem. Cathy, mająca doświadczenie w prowadzeniu rodziny zastępczej i znana z dobrego podejścia do trudnych dzieci, przyjmuje Reece’a pod swój dach, choć o historii jego rodziny nie wie prawie nic. Powoli Reece przywiązuje się do Cathy i jej dzieci, a także uczy się ufać osobom w swoim nowym otoczeniu. Z uporem odmawia jednak odpowiedzi na pytania dotyczące jego własnej rodziny, co każe przypuszczać, że za jego zachowaniem kryje się coś, o czym pracownicy opieki społecznej jeszcze nie wiedzą. Kiedy Cathy wreszcie otrzymuje dokumentację Reece’a, odkrywa szokującą prawdę, która przekracza jej wszelkie wyobrażenia…

Pokrewieństwo i płeć kulturowa Lindy Stone, podręcznik z antropologii pokrewieństwa, badań nad płcią kulturową lub połączenia obu tych dziedzin, stanowi rezultat wielu lat pracy wykładowcy. Pokrewieństwo jako temat nabiera życia po połączeniu go z kwestiami dotyczącymi płci kulturowej, i odwrotnie, transkulturowe badanie płci kulturowej wiele korzysta z roboczej znajomości zagadnień pokrewieństwa. Ta niezwykle ważna książka, z powodzeniem łącząc obie dyscypliny, pokazuje ich znaczenie dla życia studentów i przyczynia się do lepszego rozumienia obcych kultur. Linda Stone jest emerytowanym profesorem antropologii na Washington State University.

Dzięki opisanym w książeczce zabawom dziecko zdobywa nową wiedzę i rozwija różne umiejętności: poznaje własne ciało, ćwiczy ruch i kształci umiejętności wysławiania się, a także uczy się budować więź emocjonalną z rodzicami i rówieśnikami. Ze ?100 zabawami? dzieci z pewnością nie będą się nudzić: wyszaleją się,wyśmieją, zrelaksują i poeksperymentują. Przedstawione tu propozycje zabaw nie wymagają specjalnych rekwizytów ani warunków - można je wykorzystać o każdej porze roku i niemal w każdym miejscu:w domu, na podwórku, w poczekalni u lekarza, w samochodzie czy w pociągu. Książeczka zawiera 100 ciekawych i jednocześnie łatwych do zrealizowania pomysłów na mądrą,twórczą i wesołą zabawę z 3-letnim dzieckiem.Na każdej stronie zamieszczono opis jednej zabawy, wesoły rysunek,k tóry ją ilustruje, oraz ikonki graficzne informujące,jakie umiejętności ćwiczy i rozwija dziecko dzięki tej zabawie.Wśród propozycji znajdują się gry i zabawy ruchowe, artystyczne,słowne i towarzyskie.