Nie ma więzi świętszej niż ta między matką a dzieckiem. Ale co, jeśli to właśnie matka jest źródłem choroby, a współczucie otoczenia staje się jej jedynym celem? Andrea Dunlop, autorka nagradzanego podcastu Nobody Should Believe Me, oraz Mike Weber, detektyw z Teksasu mający na koncie rekordową liczbę spraw o znęcanie się medyczne, łączą siły, by zdemaskować Przeniesiony Zespół Munchausena (MBP). „Mama mówi, że jestem chora" to reporterskie śledztwo prowadzone z wnętrza „strefy rażenia”. Czytelnicy biorą udział w trzech dochodzeniach o najwyższą stawkę, poznając wstrząsające relacje rodzin, lekarzy i bliskich uwikłanych w sieć kłamstw. Czy te matki to pozbawione uczuć psychopatki, czy chore kobiety potrzebujące pomocy? Dunlop i Weber, wspierani przez światowej sławy ekspertów, przedzierają się przez labirynt psychologicznych i systemowych uwarunkowań, które pozwalają tej zbrodni trwać. To nie tylko portret patologicznego oszustwa, ale przede wszystkim walka o ocalenie dzieci, których życie wisi na włosku.
Reportaż totalny. Kronika naszych czasów. Jedna z ważniejszych książek non-fiction ostatnich lat. NOWE WYDANIE Z TEKSTEM ZAKTUALIZOWANYM PRZEZ AUTORA. Ponad 795 milionów ludzi na świecie wciąż cierpi głód. Co dziewiąty mieszkaniec Ziemi nie ma co jeść. Niemal połowa dzieci, które kończą życie przed piątymi urodzinami, umiera z powodu niedożywienia – 3 miliony każdego roku. „Większość głodujących to ubodzy mieszkańcy krajów rozwijających się. Wciąż jest na świecie 1,4 miliarda ubogich […]. Miliard czterysta milionów ubogich, czyli ludzi, którzy nie mają niczego z rzeczy uznawanych przez nas za tak codzienne, tak oczywiste – domu, jedzenia, ubrania, światła, wody, perspektyw, nadziei, przyszłości – nie mają teraźniejszości”. Argentyński dziennikarz i pisarz Martín Caparrós zjeździł świat, próbując zrozumieć, dlaczego nawet dzisiaj dla dużej liczby z nas największym wyzwaniem pozostaje znalezienie odrobiny jedzenia. Przemierza Niger, Sudan Południowy, Madagaskar, Bangladesz, Indie, Stany Zjednoczone, Argentynę. Pisze o Chinach i Barcelonie, w której, w momencie kiedy pisarz kończy pracę nad książką, przybywa ludzi szukających resztek jedzenia w śmietnikach. Caparrós w porywający sposób przedstawia historię zmagań człowieka z głodem na przestrzeni wieków i udowadnia, że to właśnie głód był jednym z, a może nawet najważniejszym czynnikiem, kształtującym naszą cywilizację. Filozofia, sztuka, ekonomia, rolnictwo, gospodarka – u ich źródeł zawsze znajdziemy jedno słowo. Głód. Dlaczego zatem współczesny świat nie potrafi rozwiązać problemu głodu? Caparrós, jak na rasowego dziennikarza przystało, unika prostych odpowiedzi. Odwiedza wielkie biurowce, siedziby światowych firm i przeludnione slumsy. Na kilkuset stronach bezlitośnie obnaża mechanizmy pogłębiające problem niedożywienia. Eksplozja demograficzna, nierówności społeczne, spekulacje cenami żywności, masowy wykup gruntów, korupcja, fundusze walutowe, wielkie korporacje – to wszystko tworzy złożony system, w starciu z którym jednostka nie ma żadnych szans. Ogromna część książki to rozmowy: z politykami, działaczami organizacji pozarządowych, pracownikami korporacji, lekarzami i przede wszystkimi tymi, którzy każdego dnia całą swoją energię poświęcają na znalezienie czegoś do zjedzenia. Głód Caparrósa wytrąca z równowagi, zmusza do myślenia, a często nawet do zrewidowania swoich poglądów. To imponujący rozmachem reportaż oddający głos tym, którzy na ogół milczą. Martín Caparrós to prawdziwy fenomen. Zaliczyć go można do grona największych pisarzy reporterów: to nasz Capote, nasz Kapuściński. „La Nación” Caparrós wie, o czym pisze, a do tego obdarzony jest niepowtarzalnym stylem. „Der Spiegel”
Ludzkość bardzo potrzebuje kolejnego Prometeusza. Czy się pojawi? Sztuczna inteligencja a człowiek. Humanistyczne spojrzenie na cyfrowo-informatyczny świat w jego najbardziej rewolucyjnej odsłonie. Z nadzieją, jak wiele dzięki AI możemy zyskać w medycynie, rolnictwie, naukach ścisłych i społecznych, a nawet w duchowości. I z obawami, czy jako gatunek jesteśmy gotowi na posiadanie aż tak potężnego narzędzia. Czy niemal boska technologia okaże się dla nas zbawienna, czy stanie się raczej przyczyną naszej zagłady? Czy w ludziach zwycięży prometejskie pragnienie doskonalenia świata, czy bezmyślna chciwość oraz niepohamowana żądza zysku i władzy? Na razie triumfuje to drugie, tymczasem gra toczy się o przetrwanie naszego gatunku. Przyszłość zaczyna się dzisiaj. Następnej może już nie być...
Po sukcesie książki PRL od kuchni Sławomir Koper i Mariusz Mucha postanowili przybliżyć czytelnikom największe katastrofy epoki PRL-u. Chodzi o wydarzenia nagłe i tragiczne, o których opowiadano jak Polska długa i szeroka. W latach 1945–1989 w naszym kraju miało miejsce około stu katastrof, w których zginęło ponad dwa tysiące osób. W oparciu o bogaty materiał źródłowy autorzy opowiadają historie najbardziej poruszających tragedii, między innymi katastrof samolotów Kościuszko i Kopernik, wybuchu warszawskiej Rotundy czy pożaru szczecińskiej Kaskady. Odkrywają i ujawniają nowe fakty, rozprawiając się przy okazji z zafałszowaniami i przemilczeniami, które funkcjonowały przez lata. Przywołują też historie niezwykłe, jak graniczące z cudem uratowanie górnika w kopalni Mikulczyce-Rokitnica, a także fakty osobliwe, jak chociażby perypetie cór Koryntu podczas epidemii ospy we Wrocławiu.
Poruszająca historia irańskiej dziewczyny dorastającej w cieniu przemocy, wojny i zabobonów oraz opowieść o przetrwaniu dzięki dysocjacyjnemu zaburzeniu tożsamości, które stało się dla niej wewnętrznym azylem. Dzieciństwo Atash Yaghmaian upływało w nieprzewidywalnej atmosferze było niezrozumiałą mieszanką miłości i grozy. Poza murami jej domu płonął również cały Iran. Doświadczając przemocy, wojny, opresji ze względu na płeć i religijnych zabobonów, dziewczynka nigdzie nie czuła się bezpieczna. Uciekła więc od rzeczywistości w stan dysocjacji, do miejsca, które nazwała Kamiennym Domem. To budynek w magicznym lesie, pełnym łagodnych stworzeń, dobrych, mówiących drzew i wulkanów. Ten świat zamieszkuje dziewięć osób każda z nich stanowi inną część osobowości Atash i każda stała się jej ocaleniem przed koszmarem świata zewnętrznego. Książka Moje imię znaczy ogień, osadzona na tle rewolucji irańskiej, reżimu ajatollaha Chomejniego i ośmioletniej wojny iracko-irańskiej, to świadectwo przetrwania tragicznych doświadczeń: od wykorzystywania seksualnego, przez zabobonne rytuały, którym poddawała ją matka, aż po okrucieństwa frontu. W rozdziałach, w których wydarzenia ze świata zewnętrznego przeplatają się z opisami jej wewnętrznego uniwersum, poszczególne tożsamości Atash nazwane kolorami przybliżają czytelnikowi, jak wygląda życie wewnętrzne osoby o tożsamości mnogiej. Moje imię znaczy ogień to odważna narracja, która rzuca wyzwanie stygmatyzacji i dezinformacji wokół dysocjacyjnego zaburzenia tożsamości (DID), ostatecznie mierząc się z pytaniem o to, jaką cenę trzeba zapłacić za przetrwanie. Szczera, poruszająca i pełna mocy!
Wartka opowieść o tym, jak Mattel szpiegował, kopiował i kradł, by zdobyć dominację na rynku, a następnie z militarną intensywnością walczył, żebyśmy kupowali coraz więcej. „The New York Times” Przez blisko siedem dekad Mattel przedstawiał Barbie jako rewolucję: pierwszą dorosłą lalkę. Tyle że jest niemal identyczną kopią niemieckiej lalki Lilli. To jeden z wielu sekretów firmy – i zdecydowanie nie najważniejszy. Tarpley Hitt odsłania kulisy narodzin najsłynniejszej lalki świata i barwnie opowiada o czasach jej świetności, w tym odpieraniu rywali strategicznym marketingiem, rządowych wpływach, bezwzględnych procesach sądowych i działaniach godnych powieści szpiegowskich. Jest więc o założycielce, którą zmuszono do odejścia z firmy, o skazanym za oszustwa królu obligacji śmieciowych (a zarazem zbawcy Barbie) i o imperium lalek Bratz, które niegdyś doprowadziło Mattel na skraj zapaści. O parze byłych nazistowskich producentów zabawek, magnacie branży zabawkarskiej zaprzyjaźnionym z J. Edgarem Hooverem, o frywolnym projektancie wojskowych systemów rakietowych, późniejszym dyrektorze Mattela (i mężu Zsa Zsy Gabor) oraz o zafascynowanym freudyzmem specjaliście od marketingu, który widział w lalce psychoseksualny klucz do kontrolowania amerykańskich umysłów. Dzięki dziennikarskiemu śledztwu, międzynarodowej kwerendzie i rozmowom z kluczowymi postaciami ze wszechświata Barbie, Barbieland to nie tylko dzieje kulturowego fenomenu, ale i historia XX wieku – z wszystkimi jej mrocznymi i szemranymi aspektami. +++ Gdyby stworzyć poprawną historycznie Barbie, zestaw nazywałby się „Barbie – bezwzględna bizneswoman”. Bo historia tej kochanej przez pokolenia zabawki to opowieść o morderczej konkurencji, braku poczucia humoru, patentach, pozwach i niekoniecznie etycznej reklamie. Wszystko po to, by uśmiechnięta lalka pozostała na szczycie. To wciągająca lektura, która pokazuje, że w świecie zabawek naprawdę nie ma nic zabawnego. Katarzyna Czajka-Kominiarczuk, Zwierz Popkulturalny To nie jest książka o plastikowej lalce. To jest książka o korporacyjnych rozgrywkach jak z Sukcesji, wielkiej polityce Stanów Zjednoczonych XX wieku i wolności słowa – także tej do napisania NIEAUTORYZOWANEJ historii Barbie. No dobra, to też książka o tym, czy umiemy wyobrazić sobie piękno inne niż parka fantastycznych sterczących cycków. Kaja Gołuchowska
Twoja inteligencja jest powyżej przeciętnej! Zrobiło ci się przyjemnie? To nie przypadek. Właśnie wzrósł twój chwilowy poziom narcyzmu. Profesor Marcin Zajenkowski otrzymał Ig Nobla w dziedzinie psychologii właśnie za badania nad tym zjawiskiem. W rozmowie z Marcinem Tusińskim opowiedział o współczesnym stanie wiedzy na temat narcyzmu. To słowo stało się dziś obelgą, oskarżeniem, popularnym wyjaśnieniem trudnych zachowań, powierzchowną diagnozą. Narcyzem staje się zawsze inny/inna. Ktoś, kogo można wytknąć palcem i osądzić: polityczka, celebryta, była partnerka, influencer, a nawet ojciec czy matka. Z badań wynika, że nie jest to tylko zaburzenie.To cecha, którą posiada każdy. Problem pojawia się wtedy, kiedy jej nasilenie zaczyna wpływać na nas i na innych negatywnie. Narcyz żyje również w tobie. Jak się z tym czujesz?
Wstrząsający reportaż o pomocy, która może zamienić się w przemoc Kasia podczas sesji terapeutycznych dokonała łącznie stu pięćdziesięciu wizualizacji mordu własnych rodziców. Paulina swoją psychoterapię nazywa koszmarem, podczas którego popadła w alkoholizm, zaczęła używać przemocy wobec dziecka, stała się zbieraczem i cudem uniknęła bezdomności. Nie zabiła się tylko dlatego, że przy próbie samobójczej była zbyt pijana. Justyna podczas terapii usłyszała, że nigdy nie pokocha swojego dziecka. Lola w ramach wsparcia psychicznego rozmawia z Chatem, który według niej jest lepszy niż przyjaciółka: nie zmienia tematu, gdy ona mówi, że ma ochotę ze sobą skończyć. W Polsce wciąż nie ma ustawy, która regulowałaby zawód psychoterapeuty. A skoro prawo nie określa, kto może nim być, to znaczy, że teoretycznie może być nim KAŻDY. Reportaż pokazuje ciemną stronę tej sytuacji: przekraczanie granic, przemoc ukrytą pod językiem troski, niebezpieczne metody i nadużywanie zaufania pacjentów. Co gorsze, te katastrofalne w skutkach terapie prowadzone są często przez wysoko wykwalifikowanych ekspertów. Bohaterowie tej książki opowiadają o tym, jak można zostać skrzywdzonym właśnie wtedy, kiedy najbardziej potrzebuje się bezpieczeństwa. Ich historie uzupełniają głosy ekspertów, którzy pokazują, gdzie przebiegają granice dobrej terapii, jakie sygnały powinny niepokoić i jak chronić siebie w relacji terapeutycznej.
Magdalena Milert, uznana ekspertka, która od lat opowiada o rozwoju miast, rozkłada na czynniki pierwsze przyszłość naszych wspólnych przestrzeni. Na podstawie pięciu filarów – cyfrowego bliźniaka miasta, sztucznej inteligencji, internetu rzeczy (IoT), inteligentnych sieci energetycznych oraz wyzwań związanych z cyberbezpieczeństwem – pokazuje, jak dane i algorytmy zmieniają nasze codzienne życie. Czy cyfrowa optymalizacja to jedyna droga do stworzenia szczęśliwego miasta? Jak ustrzec się przed zagrożeniami, gdy infrastruktura krytyczna staje się w pełni skomputeryzowana? Magdalena Milert łączy techniczną wiedzę z perspektywą humanistyczną, zadając najważniejsze pytania o to, jak i dla kogo właściwie budujemy te „inteligentne” przestrzenie. Miasto przyszłości to lektura obowiązkowa dla każdego, kto chce zrozumieć, jak technologia – stopniowo, ale nieodwracalnie – na nowo definiuje nasze miejsce życia, pracy i odpoczynku.
Kultowa książka odsłaniająca kulisy największego kryzysu finansowego naszych czasów Prawdziwa historia globalnego kryzysu z 2008 roku zaczyna się rok wcześniej, na rynku instrumentów pochodnych opartych na kredytach hipotecznych wysokiego ryzyka, masowo udzielanych zadłużonym Amerykanom. Wśród nielicznych, którzy dostrzegali nadciągającą katastrofę, jeszcze mniej osób miało odwagę postawić zakład na swoją prognozę i dzięki temu zarobić miliardy. Michael Lewis snuje fascynującą opowieść o ludziach, którzy przejrzeli mechanizmy rynku,zanim system runął pod ciężarem chciwości, korupcji i bezwzględnej kalkulacji. Na podstawie książki powstał film Big Short (2015), nagrodzony Oscarem za najlepszy scenariusz adaptowany.
Wstrząsająca podróż do mrocznego serca świata wielkich finansów Odkąd jako dzieciak kopał zniszczoną piłkę na ulicach wschodniego Londynu, patrząc na wznoszące się w oddali wieżowce, Gary marzył o czymś lepszym. Po wygraniu konkursu dla traderów dostał złoty bilet do nowego życia. Trafił do świata, w którym mógł zarobić więcej pieniędzy, niż kiedykolwiek sobie wyobrażał. Świata, zdominowanego przez dysfunkcyjnych matematycznych geniuszy i przepracowanych psychopatów. Świata, w którym każdego dnia obraca się kwotami sięgającymi biliona dolarów. Gdzie śni się o liczbach, a potem w ogóle przestaje się spać… Aż wreszcie przychodzi świadomość cynizmu tej gry, w której obstawia się upadek gospodarki iubóstwo milionów ludzi. Świat coraz bardziej osuwa się w przepaść, a wraz z nim zdrowie psychiczne. Jednak wycofać się z gry jest o wiele trudniej, niż do niej wejść.
W 1892 roku w stanie Massachusetts popełniona została jedna z najsłynniejszych zbrodni w historii. Kim był jej sprawca? Oto zagadka, której jak dotąd nie udało się rozwikłać.4 sierpnia w domu rodziny Borden w Fall River dokonano dwóch niezwykle brutalnych morderstw. Małżeństwo Andrew i Abby Borden zginęło od ciosów ciężkim, ostrym narzędziem. Zabójca nie pozostawił po sobie praktycznie żadnych śladów.W centrum podejrzeń znalazła się córka jednej z ofiar, Lizzie Borden. Miała potencjalny motyw, była na miejscu zbrodni, a jej wyjaśnienia rodziły coraz więcej pytań. Brakowało jednak tego co najważniejsze: bezspornych dowodów.Czy Lizzie popełniła zbrodnię doskonałą? A może prawdziwy morderca zniknął, pozostawiając niewinną kobietę z piętnem zabójczyni?Krzysztof Drozdowski odsłania kulisy sprawy, która wciąż budzi dyskusje i rozpala wyobraźnię. Prowadzi czytelnika tam, gdzie kończą się fakty, a zaczyna legenda.Sprawa ta stała się inspiracją m.in. dla serialu "Potwór. Historia Lizzie Borden" produkcji Netflix.
Operacyjniacy widzą rzeczy, o których inni woleliby nie wiedzieć. Wchodzą do domów, w których wydarzyła się tragedia. Rozmawiają z mordercami, ofiarami i ich bliskimi. Zdobywają informatorów, przenikają do półświatka, obserwują, słuchają i czekają. Czasem tygodniami. Czasem miesiącami.Muszą podejść blisko. Ale nigdy za blisko.Bo w tej pracy zaufanie jest narzędziem, kłamstwo może prowadzić do prawdy, a człowiek, który dziś dostarcza informacji, jutro może zacząć prowadzić własną grę. Wystarczy chwila nieuwagi, jeden błąd, jedna relacja, która przestaje być wyłącznie służbowa, żeby znaleźć się po niewłaściwej stronie cienkiej niebieskiej linii.Robert Młodzian i jego koledzy z wydziału kryminalnego słupskiej policji wracają. Wraz z nimi historie brutalnych zbrodni, zaginięć i ludzkich tragedii, które wydarzyły się naprawdę. Tym razem jednak Adrian Ksycki i Michał Łańko zaglądają jeszcze głębiej za kulisy pracy operacyjnej i pokazują nie tylko, jak kryminalni zdobywają informacje i rozwiązują sprawy, lecz także jaką cenę płacą za lata spędzone zbyt blisko zła.„Operacyjniak. Historie (nie)zapomniane” to druga część fabularyzowanego reportażu true crime opartego na doświadczeniach policjantów kryminalnych.
Historie kobiet, które zakulisowo rządziły Watykanem. Nie miały prawa zasiadać w kolegiach kardynalskich, kierować kurią ani sprawować kościelnych urzędów. A jednak od wieków wpływały na losy Kościoła katolickiego, doradzały papieżom, uczestniczyły w najważniejszych rozgrywkach politycznych, a nawet inspirowały religijne przemiany. Kim była Donna Olimpia Maidalchini, nazywana niekiedy „papieżycą” XVII wieku? Czy legenda o Joannie, kobiecie na tronie Piotrowym, kryje w sobie historyczne ziarno prawdy? Jaką rolę w Kościele odegrała Matka Pascalina, najbliższa współpracowniczka Piusa XII? Dlaczego Francesca Chaouqui stała się bohaterką jednego z największych współczesnych watykańskich skandali? I co losy Lukrecji Borgii, Marii Magdaleny czy Wandy Półtawskiej mówią o miejscu kobiet w Kościele? Nowa książka autorów bestsellera „Kryminalna historia Watykanu” przywołuje zaskakujące opowieści o bohaterkach, które do centrum katolickiego świata trafiały bocznymi drzwiami. O ich ambicjach, wierze, odwadze i cenie, jaką płaciły za przekraczanie granic wyznaczonych przez męski świat Kościoła. Warto poznać portrety kobiet, bez których historia Watykanu potoczyłaby się zupełnie inaczej.
30 września nakładem RASP ukaże się książka ROK RAKA. Moja onkohistoria. Podróż bez planu, mapy i przewodnika Miałam 45 lat. Byłam w świetnej formie. Zdrowa, aktywna, szczęśliwa, przekonana, że nowotwór dotyczy innych. A potem usłyszałam diagnozę: rak piersi. Ta książka jest zapisem roku, który zmienił wszystko. Roku pełnego strachu, niepewności i pytań bez odpowiedzi. Pokazuje drogę od pierwszego szoku, przez leczenie i zwątpienie, aż po odzyskiwanie poczucia sprawczości i wiary w przyszłość. To opowieść o chorobie, ale jeszcze bardziej o życiu. O zwykłych dniach, które nagle stają się bezcenne. O ludziach, którzy dają siłę. O odwadze, która pojawia się wtedy, gdy wydaje się, że już jej nie mamy. Napisałam tę książkę dla siebie sprzed diagnozy. I dla Ciebie – jeśli potrzebujesz odrobiny wsparcia, zrozumienia i nadziei. Wierzę, że dzięki niej ktoś poczuje się mniej samotny, mniej zagubiony i po prostu mniej przestraszony. „Rok raka” Aleksandry Wysockiej to intymny zapis onkodrogi, który wymyka się ramom literatury faktu i porywa stylem niczym wciągająca powieść. Wysocka odczarowuje dotychczasowy sposób opowiadania o chorobie nowotworowej, oddając w ręce czytelników książkę, jakiej brakowało na polskim rynku: literacki debiut o znakomitej narracji, z wyrazistym językiem i mocnym głosem autorki, podejmującym niezwykle ważny społecznie temat. O autorce: Aleksandra Wysocka – rocznik 1979, z wykształcenia socjolożka, z zamiłowania podróżniczka, z zawodu wiceprezeska Fundacji K.I.D.S. Klub Innowatorów Dziecięcych Szpitali. Ma na swoim koncie kilka gościnnych tekstów dla tygodnika Polityka. Mieszka w Warszawie z mężem, dwójką dzieci i dwoma kotami, ale gdy tylko może rusza ku słońcu, zwykle bez planu. Lubi las, czarny humor i białe wino i ma niepokojącą skłonność do kupowania biletów lotniczych. Wraz z mężem hobbystycznie prowadziła blog podróżniczy 8 stóp, który otrzymał nominację do „Travelerów” w kategorii „Blog roku”. Z rodzinnej onkohistorii i własnego raka piersi „ulepiła” książkę, jaką sama chciałaby przeczytać po usłyszeniu diagnozy.
Po kilku operacjach kręgosłupa układ nerwowy Marty przypomina zepsutą instalację elektryczną. Krzyś od urodzenia cierpi na jedną z najboleśniejszych chorób świata - pęcherzowe oddzielanie naskórka. Endometrioza atakuje coraz więcej miejsc w ciele Adrianny. Gdyby system ochrony zdrowia nie zawodził, ból nie zmieniałby ich życia w piekło.Dopiero od maja 2017 roku prawo do leczenia bólu obejmuje wszystkich pacjentów, nie tylko umierających, rodzące czy osoby w stanie nagłego, ostrego bólu z oczywistą przyczyną. Jednak nowa ustawa nie znajduje odzwierciedlenia w rzeczywistości. Wyniszczeni cierpieniem pacjenci uzależniają się od leków nierzadko przepisywanych bez umiaru, a w skrajnych przypadkach popełniają samobójstwo.Co gorsza podejście do leczenia bólu podlega stereotypom. Dolegliwości kobiet, które zmagają się z przewlekłym bólem, często traktowane są z większą podejrzliwością. Nadal pokutuje wiara, że mają wyższy próg bólu i skłonności do "histeryzowania". Z kolei cierpienie mężczyzn jest w oczach lekarzy wiarygodniejsze, a diagnostyka trwa krócej.Anna Kiedrzynek próbuje odpowiedzieć na pytanie, dlaczego uśmierzanie przewlekłego bólu wciąż jest w Polsce luksusem. Ze zbioru poruszających indywidualnych historii wyłania się zarys społecznej historii bólu jako zjawiska.Jest to książka o bólu: o tym, co robi z ciałem, jak je niszczy, zabija, ale przede wszystkim o tym, jak nim rządzi. To książka o tym, komu pozwalamy cierpieć i jak nierównomiernie rozkładamy nasze współczucie, słysząc słowa "boli mnie". One, w zależności od tego, kto je wypowiada, mają różny ciężar. Czasem bywają bardzo lekkie.Znajdziecie w tej książce opowieści o próbach mierzenia bólu poprzez wbijanie igieł i rażenie prądem, o zabiegach na sercu bez znieczulenia i strachu przed morfiną. To książka o takim rodzaju bólu, który zmusza do uciekania z Polski przez całą Europę z piłką przyciśniętą do żeber; albo o takim, który młodą matkę pcha na krawędź dachu wieżowca. To opowieść o tym, kto nie chce ulżyć starym ciałom, o myleniu bólu z szaleństwem i długiej historii niezrozumienia, czym on właściwie jest.To opowieść o tym, jak próbujemy ból przyszpilić, zrozumieć, nazwać. O skalach numerycznych i katalogach określeń; o bólu łupiącym, parzącym, rozrywającym, ściskającym. O próbach zamykania go w tabelach i liczbach.I o tym, jak bardzo nam się to nie udaje.Autorka
Historia pokazuje, że wojny rzadko wybuchają nagle. Najczęściej są finałem procesów dojrzewających przez dziesięciolecia. Konflikt w Zatoce Perskiej nie jest wyjątkiem. To znacznie więcej niż konfrontacja militarna między państwami. To starcie odmiennych wizji porządku międzynarodowego, próba zmiany równowagi sił na Bliskim Wschodzie i kolejny rozdział rywalizacji największych mocarstw XXI wieku.Książka prowadzi Czytelnika przez wszystkie etapy dotychczasowego konfliktu - od pierwszej fazy z udziałem Izraela, przez kolejną odsłonę działań prowadzonych przez Stany Zjednoczone i ich sojuszników, po blokadę Cieśniny Ormuz, dyplomatyczne próby zatrzymania wojny, zawieszenie broni i ponowną eskalację walk.Walka o hegemonię na Bliskim Wschodzie.Narodziny potęgi czy zmierzch imperium?USA - Iran - Izrael - Arabowie.Geopolityka ropy i znaczenie Cieśniny Ormuz.Chiny wobec zagrożenia bezpieczeństwa energetycznego.Rosja, Ukraina i zmieniająca się architektura bezpieczeństwa.Dyplomacja, odstraszanie i granice siły militarnej.Czy świat wkracza w nową epokę rywalizacji mocarstw?
WIELKI RESET to największe w znanej nam historii ludzkości przedsięwzięcie. Stanowi najdłuższe w czasie i najszersze w przestrzeni przeorganizowanie świata i przeformatowanie człowieka w dążeniu do koncentracji wiedzy, własności i władzy, realizowane pod różnymi propagandowymi hasłami oraz kontrolowanymi globalnymi katastrofami, takimi jak kryzysy finansowe.Słowa-klucze. Zrównoważony rozwój jako uzasadnienie agendy Wielkiego Resetu.Ewolucja czy rewolucja? Globalne przemiany kulturowe w obszarze rodziny, płci i seksualności.Kryzys i zanik prawa jako element Wielkiego ResetuKamienie milowe: cyfryzacja gospodarki, Zielony Ład i sztuczna inteligencjaTechnologie elektromagnetyczne zagrażające bezpieczeństwu globalnemuZdrowie [pod kontrolą] - kategoria podstawowa w koncepcji Wielkiego ResetuGlobalizm - zadziwiająca redukcja od rewolucji do imperializmu?Wielki Reset a bezpieczeństwo międzynarodowe, militarne i energetyczno-surowcoweBezpieczeństwo żywnościowe i bezpieczeństwo żywności - zagrożenia i propozycje zmianGŁĘBOKI RESET to skrywany pod szczytnymi deklaracjami i posunięciami proces wprowadzania, wzmacniania i doprecyzowywania niewidocznej, nieodwracalnej i nienegocjowalnej kontroli nad pełnym spektrum ludzkiej aktywności.
Śmiertelnie niebezpieczna wyprawa braci Rooseveltów w poszukiwaniu legendarnej pandy wielkiejBestia w chmurach. Śmiertelnie niebezpieczna wyprawa braci Rooseveltów w poszukiwaniu legendarnej pandy wielkiejOceny i opinie klientów: Bestia w chmurach. Śmiertelnie niebezpieczna wyprawa braci Rooseveltów w poszukiwaniu legendarnej pandy wielkiej Nathalia Holt (0)
Gombrowicz. Genialny, irytujący, błyskotliwy i bezkompromisowy. Uwielbiał prowokować, z każdego spotkania robił spektakl. Mówił głośno rzeczy, o których inni bali się nawet pomyśleć. Żył tak, jak pisał – przekornie i na własnych zasadach. Właśnie dlatego ta książka nie jest biografią wielkiego pisarza. To „opowieść wyśniona” o człowieku, który wielkim pisarzem był. Nie powstałaby, gdyby nie miłość do Gombrowicza oraz przyjaźń tej trójki: Rita Gombrowicz • Andrzej Wolski • Jacek Woźniak Rita od zawsze marzyła o komiksowej wersji życia Witolda. O opowieści o pisarzu potrafiącym tchnąć w banalną codzienność magię artystycznej fascynacji. Pisał: „Jestem lekkomyślny, lubię igrać z błahostkami, podnosić je na wyżyny dlatego właśnie, że błahe”. Minęło sześć dekad, zanim Wolski i Woźniak urzeczywistnili to marzenie. Przywrócili do życia postać Don Kichota walczącego piórem i całym swym życiem z duchem powagi przytłaczającym świat. „Jeśli potraficie śmiać się z siebie, bawić i cieszyć się sobą, choćbyście w najgorszych znajdowali się opałach, będziecie zbawieni”. Ta rada Gombrowicza znów stała się niezwykle aktualna. Rita Gombrowicz – urodziła się w 1934 roku w Kanadzie. Studiowała literaturę francuską w Montrealu, a następnie na Sorbonie. W 1964 roku poznała Witolda Gombrowicza – została jego sekretarzynią, a potem zamieszkała z nim w Vence, gdzie wzięli ślub 18 grudnia 1968 roku, na kilka miesięcy przed jego śmiercią. Po pobycie w Mediolanie osiedliła się w Paryżu i w pełni poświęciła opiece nad twórczością Gombrowicza, tłumaczoną na czterdzieści języków. Andrzej Wolski – scenarzysta i reżyser filmów dokumentalnych. Urodził się w 1952 roku w Warszawie; w 1974 wyjechał do Paryża na wakacje i pozostał tam na stałe. Zrealizował kilkanaście filmów dokumentalnych dla France 3, Canal+ oraz francusko‑niemieckiego kanału Arte. Współpracował z Agnieszką Holland przy scenariuszu filmu Europa, Europa, nominowanego w 1992 roku do Oscara za najlepszy scenariusz adaptowany. Wykładał w paryskiej szkole filmowej ESRA. Wyróżniony za swoje filmy wieloma festiwalowymi nagrodami. Nadal współpracuje z kanałem Arte. Jacek Woźniak – Urodziłem się 9.10.54 w szpitalu. I takie mam obywatelstwo. Nie mówię w żadnym języku, a jeśli już przypadkiem nauczę się jakiegoś, natychmiast zapominam poprzedni. Wysławiam się, rysując krzywo i kolorowo. Adelina Kulmakhanova – artystka plastyczka pochodząca z Kazachstanu. W 2013 roku przyjechała do Paryża i dołączyła do kolektywu rysowników Scorbut (Cabu, Cardon, Kerleroux, Woźniak); w 2017 roku zaczęła rysować dla gazety „Le Canard Enchaîné”. Współpracuje również z Filharmonią Paryską, instytutem badań nad dźwiękiem IRCAM oraz kilkoma wydawnictwami.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
