Historia naszego życia jest utkana z ludzkich relacji: zarówno tych łatwych, jak i trudnych. Kontakty z innymi dają nam wsparcie, poczucie bezpieczeństwa i akceptacji, pomagają nam się rozwijać i dojrzewać. Istnieją też i takie doświadczenia, które pozostawiły w nas ślady głębokich ran do dziś wywołujących ból, lęk, a nawet agresję. Relacje pozytywne i negatywne potrafią wpływać na naszą przyszłość, na kształtowanie naszej osobowości, na stosunek do siebie, do innych, do Boga. Warto się więc zapytać: w jaki sposób dzisiaj wpływają na nasze życie? Jak radzimy sobie z relacjami trudnymi, "chorymi"? czy wierzymy, że warto je uzdrowić, że można to zrobić? Czy i u kogo szukamy właściwej pomocy?
Duchowość nie polega na spokojnym decydowaniu czy racjonalnym wybieraniu danych duchowych działać, jak np. chodzenie do kościoła, modlenie się czy medytowanie, czytanie książek o duchowości lub wyruszenie w jakąś konkretną duchową podróż. Jest czymś dużo bardziej podstawowym. Na długo przed tym, zanim zrobimy cokolwiek, co jest ściśle związane z religią, musimy zrobić coś z tym ogniem, który w nas płonie. To, co z nim zrobimy, na co go ukierunkujemy, jest naszą duchowością.
Seksualność to wszechogarniająca energia wewnątrz nas. W pewnym sensie można ją utożsamiać z samą istotą życia. To dążenie do miłości, komunii, wspólnoty, przyjaźni, rodziny, czułości, pełni, spełnienia, twórczości, przedłużenia życia, nieśmiertelności, radości, zachwytu, wesołości i wykroczenia poza samego siebie. Seksualność to energia wewnątrz nas, która nieustannie działa tak, abyśmy nie byli sami.
Kontemplacja Jezusa zmartwychwstałego w czwartym tygodniu Ćwiczeń duchownych św. Ignacego Loyoli objawia nam, że ostatecznym celem naszego życia nie jest cierpienie z Jezusem, ale udział w Jego wszystko zwyciężającej miłości. Zmartwychwstały Pan odchodzi z tego świata, by móc powrócić do nas i obdarzyć nas pełnią radości i chwały. Doświadczenie tej prawdy pozwala nam zachować nadzieję i pokój wewnętrzny także w chwilach cierpienia, próby i różnorakich przeciwności życiowych. Na zakończenie Ćwiczeń - zgodnie z myślą św. Ignacego - Józef Augustyn SJ proponuje nam kontemplację Ad amorem. Jest ona pomostem między czasem intensywnej modlitwy rekolekcyjnej a naszą szarą codziennością. Całe Ćwiczenia przeprowadzają nas od pierwszego nawrócenia z grzechu aż po stan bezpośredniego zjednoczenia z Bogiem.
Postać ojca Antonia Possevina, a przede wszystkim jego wszechstronna działalność w drugiej połowie XVI i na początku XVII wieku na terenie niemal całej ówczesnej Europy, budziła duże zainteresowanie i nadal inspiruje badaczy zagranicznych oraz polskich. Publikowana praca zbiorowa pt.: Antonio Possevino SJ (1533-1611). Życie i dzieło na tle epoki stanowi rezultat pierwszego, zrealizowanego współcześnie przedsięwzięcia badawczego o takiej skali, poświęconego temu wybitnemu jezuicie. Publikacja ta jest wynikiem badań podjętych przez grono kompetentnych polskich i zagranicznych uczonych, którzy od dłuższego czasu prowadzili studia nad tą epoką. I choć stanowi zbiór studiów autorstwa badaczy o różnym doświadczeniu reprezentujących rozmaite ośrodki badawcze i dyscypliny, to całość składa się na tom w pełni monograficzny, ukazujący zarówno życie i dzieło o. Antonia Possevino, jak i historyczne, polityczne, teologiczne oraz literackie konteksty jego twórczości. Z treści publikowanego tomu wyłania się niezwykle ciekawy portret nie tylko samego jezuity- jednej z najwybitniejszych postaci w zakonie na przełomie XVI i XVII wieku, ale również interesujący portret Rzeczypospolitej, jej związków z państwami ościennymi i dynastiami europejskimi, jak i z zakonem jezuitów i papiestwem.
Arcybiskup Timothy Dolan w rozmowie z Johnem L. Allenem Jr.
Nowojorski metropolita abp Timothy Dolan to jeden z najbardziej rozpoznawalnych hierarchów Kościoła w Stanach Zjednoczonych, wyniesiony w 2012 r. do godności kardynalskiej przez Benedykta XVI. W wywiadzie-rzece z wybitnym amerykańskim watykanistą dzieli się przemyśleniami na temat obecnej sytuacji Kościoła katolickiego, zwłaszcza amerykańskiego, którego dzieje będąc też historykiem dobrze zna. Abp Dolan uważa, że powołaniem Kościoła w zlaicyzowanej cywilizacji Zachodu jest afirmowanie, wzmacnianie, głoszenie tego, co szczególnie szlachetne, piękne i najświętsze w działalności człowieka. Jednak gdy kluczowe kwestie dotyczące tożsamości Kościoła Chrystusowego są zagrożone, abp Dolan, którego zawołaniem są słowa św. Piotra „Do kogóż pójdziemy”, potrafi głośno wyrażać swój zdecydowany sprzeciw. Niemniej priorytetowym celem jego misji jest dokonywanie przemiany w ludzkich sercach, głównie na drodze powszechnego dialogu traktowanym jako miejsce teologiczne, gdzie objawia się Bóg.
Kard. Timothy Dolan – ur. 6.02.1950 r. w St. Louis, amerykański biskup rzymskokatolicki, rektor Papieskiego Kolegium Północnoamerykańskiego w Rzymie (1994–2001), abp Milwaukee (2002–2009), od 2009 r. abp Nowego Jorku, przewodniczący Konferencji Episkopatu USA.
John L. Allen Jr. – watykanista współpracujący z magazynem „National Catholic Reporter”, CNN i National Public Radio. Jego rubryka internetowa „All Things Catholic” jest uznawana za najlepsze źródło informacji na temat spraw Kościoła katolickiego w kraju i za granicą. Autor popularnych książek, m.in. znanych w Polsce: Opus Dei i Wszyscy ludzie papieża.
Szymon Hołownia ( stacja7.pl) tak napisał o książce:
Kardynała Dolana warto słuchać, nie tylko dlatego, że mądrze prawi, ale też dlatego, że to straszna frajda. Mam wrażenie, że spora część problemów wielu lokalnych Kościołów mogłaby zostać rozwiązana, gdyby tylko udało się go sklonować... Ta książka to kopalnia praktycznych wskazówek dla tych, którzy chcieliby umieć zdecydowanie obronić swoje poglądy w zapalnych kwestiach (takich jak stosunek do homoseksualnych związków czy zarzuty wobec Kościoła), a nie popaść przy okazji w mentalność inkwizytorską - kochając Boga, kochać też ludzi i świat.
Odbiorcy:
- osoby zainteresowane miejscem i rozwojem Kościoła katolickiego w dzisiejszym, pełnym wyzwań świecie.
Czy pobożność kapłana ma wpływ na wartość Mszy świętej? Co to jest humerał, alba, cingulum? Dlaczego w czasie liturgii używane jest kadzidło? W jaki sposób należy się przygotować do Mszy świętej? Dlaczego kapłan dodaje wody do wina? Czy trzeba słuchać kazania? Jak często można przyjmować Komunię świętą? Czy znasz odpowiedzi na te pytania? Przecież uczestniczysz we Mszy świętej od dziecka.
100 pytań i odpowiedzi dotyczących gestów, słów i przedmiotów używanych w czasie liturgii. To książka dla Ciebie, dla Twojej rodziny, dla Twoich przyjaciół.
Współczesny człowiek poszukuje trwałych wartości, które pozwalają odnaleźć sens życia i bronią przed zagubieniem człowieczeństwa. Do takich fundamentalnych wartości należy rodzina oparta na nierozerwalnym małżeństwie mężczyzny i kobiety. Jest ona pierwszą i najważniejszą drogą każdego człowieka. (...)
Szczególnie mocnym głosem Papieża Rodzin jest posynodalna adhortacja o zadaniach rodziny w świecie współczesnym Familiaris consortio. Jest ona carta magna małżeństwa i rodziny, która pomimo upływu 30 lat od jej ogłoszenia wciąż zaskakuje aktualnością treści. Jest również proroczym przesłaniem, by na nowo odczytać prawdę o rodzinie w kontekście współczesnych problemów i wyzwań, z jakimi boryka się człowiek i społeczeństwo początku XXI wieku. Niniejsza publikacja wpisuje się w zapoczątkowany przez ten dokument nurt poszukiwań i refleksji w celu nowego odczytania prawdy o małżeństwie i rodzinie.
Książka stanowi zapis jedenastodniowej pielgrzymki do grobu św. Jakuba Apostoła - przez Portugalię i Hiszpanię. Szlak Camino Portugues prowadzi od katedry Se w Porto aż do katedry św. Jakuba w Santiago de Compostela. Jedenaście etapów drogi rozciąga się na przestrzeni blisko 240 km - czyli optymalnej do przejścia w czasie dwutygodniowego urlopu. Ruch pielgrzymkowy ożywia się coraz bardziej, a motywy pielgrzymowania są różne: religijne, turystyczne, kulturowe, a nawet towarzyskie. Pozostaje żywić nadzieję, że każdy człowiek podążający drogą Jakubową odnajdzie sens swojego camino, swój cel w życiu, swoje "ja". Ta droga bowiem nigdy nie pozostaje bez oddźwięku.
Niniejsza książka jest swego rodzaju strategiczną analizą powodów, dla których warto wierzyć w katolicyzm i jego przewagę nad innymi religiami. Tylko on jest religią Boga: to, że Bóg jest katolikiem, nie ulega wątpliwości. Cammilleri dokonuje czegoś w stylu analizy porównawczej rodem z McKinseya, bogatej w obserwacje, refleksje, ciągłe syntezy. Punktem wyjścia jednak jest dla niego pewne kluczowe założenie. W dzisiejszym świecie już prawie nic nie jest takie, jakie być powinno, jednak nie dlatego, że kryzys wartości uniemożliwia nadanie sensu cywilizacyjnym zdobyczom. Problem leży gdzie indziej. Kryzys wartości jest owocem kryzysu wiary: wiary w jednego Boga. To brzmi jak encyklika. Jeżeli jednak Bóg nie dla wszystkich jest Stworzycielem nieba i ziemi, a życie nie dla wszystkich ma ten sam sens, dla-czego miałyby być sensowne ludzkie działania? Tym sposobem rodzi się chaos oraz wszystko, co z niego wynika i co tak bardzo martwi Cammilleriego - apologetę i polemistę, który tak długo toczył spór z samym sobą, że dla wszystkich Teofilów, którzy (tak jak ja) mają ochotę go słuchać, stał się w końcu mistrzem prowokacji: ironicznym, czasem irytującym, ale też nad wyraz inspirującym i przekonującym. Cammilleri, jak św. Augustyn XXI wieku, niestrudzenie zestawia wiarę z rozumem, łaskę zaś z grzechem, rolą Kościoła i kapłanów. Analizuje przy tym dwa tysiąclecia chrześcijaństwa, nie omijając kwestii najbardziej kontrowersyjnych i wielopłaszczyznowych - takich jak wyprawy krzyżowe czy Inkwizycja - ale i badając rany, jakie w ciągu ostatnich pięciuset lat zadały Kościołowi reformacja, oświecenie i antyklerykalne sekty okresu zjednoczenia Włoch. Toteż kiedy, odpowiadając na któreś z pytań, kończy zdanie wykrzyknieniem „Eh!", nie należy się zdumiewać - to pytanie otwarte, nad którym powinniśmy się zastanowić.
Sprawdźmy jednak, czy Cammilleri potrafi nas w swojej książce przekonać, że Bóg, gdyby musiał wybierać, poszedłby dzisiaj na niedzielną mszę katolików, zamiast uczestniczyć w piątkowych czy sobotnich nabożeństwach innych wyznań.Zacznijmy od tego, że Cammilleri przybliża nam Boga jako Kogoś, kto stworzył człowieka i zbawił go, wystrzegając się błędów - mimo że każdy z tych aktów był, jest i zawsze będzie dla nas czymś nie do końca zrozumiałym. Cammilleri interpretuje Boga na swój własny, literacki sposób, umiejętnie pociągając za struny naszej uwagi i inteligencji. Czy potraficie sobie wyobrazić, że Bóg „posyła kogoś do diabła"? Cammilleri potrafi - i nie ociera się przy tym o bluźnierstwo. Jest irytujący, to fakt, ale też pełen wiary i miłości. Lubię myśleć, że gdyby był księdzem, to słuchając go, pełniej pojęlibyśmy nawet „Tajemnicę". Jego książka nie jest tekstem teologicznym, a jednak na swój osobliwy sposób wyjaśnia nam, czym są piekło, Trójca Święta i grzech pierworodny. Tłumaczy nawet, dlaczego Chrystus musiał powołać do życia Kościół. Gdyby Cammilleri, mający już na swoim koncie // Yangelo secondo me, odważył się napisać klasyczny komentarz do Ewangelii, powstałoby prawdziwe arcydzieło. Wielu pokręciłoby co prawda głową z dezaprobatą, ale innym jego oryginalny styl otworzyłby oczy na niejedną sprawę.
Swego czasu Cammilleri utożsamił się w jednej ze swych książek (Ja i diabeł) ze św. Antonim. Tym razem utożsamia się z samym Bogiem i wyjaśnia, dlaczego Ten powołał do życia chrześcijaństwo. Ktoś powie, że posunął się za daleko. Ja, znający zawartość stronic, do których lektury niebawem przystąpicie, jestem innego zdania. Cammilleri porusza tematy, których fachowcy już nie poruszają. Jego tekst, utrzymany w stylu apostolsko-prowokacyjnym, tylko z pozoru jest powierzchowny; w rzeczywistości obfituje w spostrzeżenia, które skłaniają do refleksji i trafiają prosto do serca. Cammilleri uczy nas, że powinniśmy pamiętać o Bogu, nawet gdy... przeganiamy dokuczliwego komara, niepewni, czy postępujemy słusznie.
Jak być kapłanem w XXI wieku? Na to pytanie odpowiada prefekt Kongregacji ds. Duchowieństwa Stolicy Apostolskiej i wieloletni formator. Książka to zbiór jego wykładów wygłoszonych w różnych okolicznościach do środowisk kleryckich, intelektualnych i artystycznych. Jej celem jest ożywienie ewangelizacyjnego ducha Kościoła przez zwrócenie kapłanom uwagi na ich misję i tożsamość, tak bardzo zatarte przez współczesny świat.
"Począwszy od soboru watykańskiego II, Kościół starał się udzielić odpowiedzi na wielki problem relacji z nowoczesnością. Temat ten często był po obu stronach przedmiotem niezrozumienia, zwłaszcza za sprawą odmienności języków, a nierzadko z powodu zagubienia wspólnej wizji wiary, która w odróżnieniu od obecnej epoki cechowała czasy przednowoczesne. (…)
Niniejszy tekst ma być drobnym przyczynkiem do tego wielkiego tematu, który trzeba koniecznie podjąć w ogóle, a jeszcze bardziej w Roku Wiary, zaczynając od tych, którzy z racji nieodzowności ich posługi, ale jeszcze bardziej ze względu na wierność sobie samym i własnemu powołaniu, są wezwani do codziennego zmagania się z kulturowymi i praktycznymi konsekwencjami tej nierozstrzygniętej, niezdecydowanej relacji. Chodzi o kapłanów".
kard. Mauro Piacenza
„Moje ukochane dusze, jeżeli nie spoglądacie w niebo, będziecie żyć tak, jakby wasze istnienie nie miało sensu. Podnieście głowę i myślcie o domu, który na was czeka. Szukajcie Boga, a zawsze Go znajdziecie ze wzrokiem w was wpatrzonym. W Jego spojrzeniu odnajdziecie spokój i życie”. Słowa Jezusa zapisane przez Catalinę Rivas
Catalina Rivas to stygmatyczka i mistyczka z Cochabamba w Boliwii, która otrzymała od Boga niezwykłe objawienia rzeczywistości duchowej. W swoich wizjach ujrzała między innymi, co w wymiarze duchowym dzieje się podczas spowiedzi, Eucharystii i śmierci człowieka. Dane jej było ujrzeć mękę Jezusa Chrystusa. Przekazane jej zostały również pouczenia od Jezusa i Maryi, które ukazują bezmiar Bożej miłości do ludzi i wzywają ich do odpowiedzi na tę miłość, będącej jedynym sensem naszego ziemskiego bytowania. Książka ukazuje sylwetkę boliwijskiej mistyczki oraz treść wizji i orędzi, które otrzymała.
Jan Paweł II pozostawił po sobie olbrzymią liczbę listów o rozmaitym charakterze
Listy apostolskie to te, które papież kieruje do całego Kościoła, do metropolitów i konferencji episkopatów. Na ogół nie dotyczą problemów czy wydarzeń o charakterze jednostkowym, jak ogłaszanie beatyfikacji czy decyzje mniejszej wagi, różnią się także wyraźnie od korespondencji zwyczajnej ? oficjalnej i prywatnej. Niektóre z listów składających się na niniejszy tom są powszechnie znane, jak choćby "Salvifici doloris" o ludzkim cierpieniu czy "Tertio millennio adveniente" na temat trzeciego tysiąclecia chrześcijaństwa, inne ? ważne w szczególny sposób dla polskiego Kościoła (na przykład pierwszy list apostolski Jana Pawła II, "Rutilans agmen", z okazji dziewięćsetlecia śmierci świętego Stanisława). Zbiór zawiera ostatni list apostolski zmarłego Papieża, "Szybki rozwój", poświęcony środkom społecznego przekazu.
Co zrobić, gdy zobaczysz światełko w tunelu?
Dlaczego warto uzbierać sobie czyśćcowych odpustów na zapas?
Czy niebo będzie jak wieczny orgazm, a w piekle będzie ciekawsze towarzystwo?
To tylko niektóre z pytań, które zawsze chciałeś zadać swojemu katechecie, ale się bałeś. Teraz jednego z najbardziej błyskotliwych polskich teologów – ks. Grzegorza Strzelczyka – w dogmatyczny kozi róg próbuje zapędzić Szymon Hołownia.
Efektem starcia tych dwóch godnych siebie rozmówców jest niezwykła książka. Tylko dzięki niej dowiesz się, czy w niebie będą małżeństwa (skoro ślubuje się tylko do śmierci), czy dalej będą dokuczać nam komary i dlaczego jedna z głównych prawd wiary jest głęboko nieprawdziwa.
Lekko, dowcipnie i intrygująco o sprawach bardzo poważnych. Sprawdź, co czeka Cię po drugiej stronie!
Fragment książki "Niebo dla średnio zaawansowanych"
Kiedy ktoś ci mówi: „Czuję się jak w niebie", to co sobie myślisz?
Ze mu dobrze.
Co to znaczy: dobrze? Jak sobie wyobrażasz swoje niebo?
Ojej, że nie będzie moje.
To znaczy?
To znaczy, że nie będę tam sam. Dla mnie to jest chyba najważniejsze. Na co dzień żyję w ambiwalentnej rzeczywistości. Z jednej strony mam za dużo ludzi. W mojej robocie to jest strasznie paskudna rzecz, ciągle ktoś jest i czegoś chce. A z drugiej strony te kontakty są jednak dosyć powierzchowne. Dotykamy nieraz bardzo głębokich rzeczy, ale z człowiekiem się spotykam na piętnaście minut, on odchodzi i zostaję ze świadomością, że mnóstwo rzeczy w nim jest fajnych, pięknych, ale na razie w ogóle do nich nie dojdę.
Czyli co? Niebo byłoby taką sytuacją, w której miałbyś czas wreszcie na to, żeby to piękno w ludziach zauważyć i że oni nic nie będą od ciebie chcieli?
A niech nawet chcą. Tylko że będzie możliwość sięgnięcia znacznie głębiej. Ze wszystkimi w ogóle.
Wiesz co, z niebem jest generalnie problem. Rozmawialiśmy jeszcze przed programem, że wy obrażamy je sobie na jakieś koszmarne sposoby, to znaczy albo to jest jakaś niekończąca się nowenna, wszyscy śpiewają, modlą się, anioły dają znak, trzeba padać na kolana, trzeba wstawać, przychodzi Pan Jezus, trzeba padać, trzeba wstawać i tak cały czas. Z drugiej strony jakieś oleodruki, dziwne malowidła, ogród, ktoś się przechadza, bryza, wietrzyk. Jak to niebo będzie wyglądało? Co my na ten temat wiemy? Czy w ogóle cokolwiek możemy na ten temat powiedzieć?
Wiemy mało, to znaczy wiemy, że tam będzie Bóg. I że będziemy szczęśliwi, bo tam będzie Bóg. Chyba to trzeba powtarzać na okrągło. Możemy potem do tego dorabiać obrazy, za każdym razem trochę inne, ale ostateczna idea jest taka: Bóg spowoduje nasze szczęście w niebie. I teraz problemem jest to szczęście - moim zdaniem. Co to znaczy, że jestem szczęśliwy, w których momentach jestem szczęśliwy?
A nie myślisz, że to jest pułapka? Kiedy człowiek się zaczyna zastanawiać, w których momentach jest szczęśliwy, to najczęściej dochodzi do chwili, w której było mu przyjemnie, i kończymy w chwili, o której pewien franciszkanin pisał w swój ej pracy: „Czy niebo to wieczny orgazm?".
Ale czy jest jakaś zasadnicza sprzeczność pomiędzy jednym a drugim?
Między czym?
Między szczęściem a przyjemnością?
Moim zdaniem przyjemność to nie zawsze szczęście, a szczęście to nie tylko przyjemność.
Okej, ale sprzeczności fundamentalnie nie ma. Bo w tych obrazach przechadzania się, bryzy, ogrodów i tak dalej ten element zmysłowy nam wraca.
Jestem w stanie zrozumieć, że to jest kulturowo umocowane, to znaczy jeżeli mieliśmy ludy pustyni, to dla nich wyobrażeniem nieba był ogród, woda. Ludzie, którzy żyli na wsi, wyobrażali sobie raj jako miasto - obudowane, mury, wszystko zorgamzo-wane, wszystko działa. [...]
Niebo dla średnio zaawansowanych
Spis treści:
Czy iść w stronę światła?
Sądny dzień
Owce na prawo, kozły na lewo?
Czyściec - próba ognia
Niebieskie pastwiska
Piekło - wieczny grill czy wieczna samotność?
Anielskie pienia, chóry i orszaki
Diabelskie sprawki
Ze świętymi w blaskach mocy
Czy po zmartwychwstaniu wszystkie kobiety będą wyglądać
jak Angelina Jolie, a mężczyźni jak Brad Pitt?
Ile bajtów pamięci ma dusza?
Niebiański USC
Niebo - hierarchia czy absolutna równość?
Zmartwychwstanie komarów
Miłosierdzie vs sprawiedliwość - czy piekło może być puste?
Koniec świata i co dalej?
?Mąż Boży Franciszek, ciałem pielgrzymujący, z daleka od Pana, przytomnym duchem pragnął wejść do nieba, od którego oddzielała go tylko ściana ciała, jako że stał się już obywatelem wśród aniołów. Zawsze szukał miejsca samotnego, w którym mógłby zespolić ze swym Bogiem nie tylko ducha, ale i całe ciało. A modląc się w lasach i w samotniach, gaje napełniał jękami, ziemię zraszał łzami, ręką bił się w piersi. Tam też, jak gdyby wpuszczony do ukrytego skarbca tajemnic, często gawędził głośno ze swoim Panem. Często modlił się wewnętrznie, bez poruszania wargami, a skierowując to, co zewnętrzne, do wnętrza, podnosił ducha ku niebu. Całą swoją intuicję i cały swój afekt stapiał w jedność, o jaką prosił Boga, do tego stopnia, że cały stał się nie tyle modlącym się, co samą modlitwą?. Powyższe słowa, zaczerpnięte z Życiorysu drugiego świętego Franciszka Tomasza z Celano, odnajdują pełne potwierdzenie w rozważaniach ojca Barsottiego nad niektórymi fundamentalnymi tekstami dla modlitwy franciszkańskiej, przede wszystkim zaś nad Oficjum o Męce Pańskiej, nad Testamentem i nad Chartulą, która zdaniem toskańskiego mistyka jest jednym z najświętszych przedmiotów znajdujących się na świecie. Ojciec Barsotti zanurza się wraz ze św. Franciszkiem w otchłań Bożej Miłości, tam, gdzie można zatracić się jedynie przy pełnej świadomości własnej małości.
Ci, którzy zgłębiają postać Świętego, wiedzą, iż od słów i pism ważniejszy jest On sam, prawdziwy wzór życia. Jego życie, czyli zwyczajne epizody, jakie składały się na nie, zostało nam przekazane zwłaszcza dzięki miłości współczesnych mu ludzi.
?Dla ojca Divo Barsottiego Słowo Boże nie jest głównie nauką, teologią, lecz działaniem i życiem, jest aktem stwórczym, który się wypełnia. A życie nie jest tylko czymś ?fizycznym?, ?ontologicznym?, lecz wolnym, duchowym działaniem, darem z siebie przez wiecznego Ducha... Słowo to działanie Boga w Piśmie Świętym, które jednak nie jest ?księgą?, lecz rozbrzmiewaniem na całym świecie historycznej obecności Słowa Bożego? (Hans Urs von Balthasar).
Sanktuarium znaczy miejsce, gdzie się znajduje coś cennego. Ten przewodnik odkrywa tajemnice polskich sanktuariów
- 122 miejsca święte katolików, prawosławnych, protestantów, Żydów, polskich muzułmanów i in.
- setki fotografii miejsc i przedmiotów kultu
- historia, tradycja, legendy, objawienia, misteria
- sławni pielgrzymi
- mapki, rady praktyczne, GPS
„Pielgrzymka niekoniecznie wymaga wiary. Niekoniecznie wymaga przynależności religijnej i tożsamości z jakąś wyznającą wspólnotą. Niekoniecznie też pragnie uzdrowienia, przemiany, odnalezienia Boga, a chociażby mniej albo bardziej trwałego sensu.”
prof. Zbigniew Mikołejko
„Po cóż komu droga, która nie prowadzi do cerkwi” – mówi staruszka w gruzińskim filmie „Pokuta ”. Warto na różnych drogach naszego życia dostrzec te, które prowadzą do świątyni.”
o. Tomasz Dostatni OP
Słownik kościelny łacińsko-polski to nie tylko cenna pomoc dla duchowieństwa, seminarzystów i świeckich, czytających teksty łacińskie, ale stanowi wręcz podręczną encyklopedię Kościoła katolickiego. Obejmuje obszerny zasób słownictwa, zarówno z klasycznej literatury łacińskiej, ale także z różnych działów teologii.
Słownik zawiera łącznie ponad dwadzieścia siedem tysięcy wyrazów łacińskich, którymi Kościół żył przez stulecia. Są w nim przełożone na język polski terminy zawarte w Mszale Rzymskim, w Brewiarzu, Rytuale, Pontyfikale, Martyrologium, Wulgacie i Kodeksie Prawa Kanonicznego (z roku 1917).
Jak na opracowanie encyklopedyczne przystało, mamy w nim ponadto imiona i lata panowania papieży, nazwy diecezji, imiona ponad sześciuset świętych i błogosławionych (wraz z krótkimi życiorysami), podano nazwy zakonów, imiona Ojców Kościoła i wybitnych teologów, terminy prawne oraz wiele innych.
Autorem tego monumentalnego opracowania, które do dziś nie ma sobie równych w polskiej literaturze religijnej, jest zasłużony naukowiec i kapłan diecezji lwowskiej obrządku łacińskiego, ks. prof. Alojzy Władysław Jougan (1855?1942).
Wydaje się, że ponowna edycja słownika łacińsko-polskiego ? w rok po siedemdziesiątej rocznicy śmierci jego autora ? oddawana właśnie do rąk czytelników, to nie tylko okazja do lepszego poznania wielowiekowego dziedzictwa katolickiej kultury łacińskiej, czerpiącej ze źródeł bijących od stuleci w Wiecznym Rzymie, ale również możliwość przypomnienia postaci i dorobku zasłużonego Polaka, katolika i kapłana, ks. Alojzego Jougana.
Kim jest Hermes Trismegistos ? legendarny mag i mędrzec, twórca synkretycznego ruchu filozoficzno-religijnego nazywanego hermetyzmem? Jaką rolę odgrywa w zachodniej tradycji ezoterycznej? Jak doszło do powstania jego kultu w wielkim tyglu cywilizacji antycznej? Co nowego wniósł hermetyzm do cywilizacji europejskiej i czemu był piętnowany przez chrześcijaństwo?
Niniejsza książka stanowi unikalną próbę odtworzenia środowiska i okoliczności, w których doszło do skonstruowania postaci Hermesa Trismegistosa oraz sformułowania podstawowych założeń myśli hermetycznej. Niezwykle ważną rolę odegrała tu Aleksandria epoki hellenistycznej i rzymskiej oraz przenikające się tam rozmaite tradycje, przede wszystkim: grecka, egipska, żydowska, babilońska i perska. W kręgu Hermesa Trismegistosa wyłonił się nowy nurt religijny, który, choć uległ chrześcijaństwu, powraca z impetem we współczesnym świecie.
Ta książka prosto prowadzi czytelnika przez trudne problemy interpretacyjne historii zbawienia. Temu służą skondensowane i jasne wprowadzenia, a także towarzyszące tekstom komentarze historyczne i teologiczne. Dzięki nim można łatwo zrozumieć dzieło Boże, korzystając z klucza interpretacyjnego, ułatwiającego odczytanie i pojmowanie zbawczego orędzia.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
