Jaki jest stosunek Kościoła do wierzeń Wschodu? Czy katolik i buddysta kierują się tymi samymi wartościami? Czy katolik może korzystać z elementów wschodniej duchowości? Czy buddyzm jest zagrożeniem dla chrześcijaństwa? Na te, i inne ważne pytania odpowiada książka "Kościół katolicki wobec buddyzmu", wynik wieloletnich badań dr Anny Mandreli. Pobyt w Indiach i Tajlandii oraz studia filozoficzne umożliwiły autorce rzetelne przedstawienie różnic pomiędzy katolicyzmem i wierzeniami Wschodu. Niniejsze popularno-naukowe opracowanie obala wiele mitów, przywołując fakty i teksty źródłowe.
„Człowiek pozbywa się wszelkich iluzji o buddyzmie, gdy dostrzeże całkowitą pustkę, niespójność i sprzeczność tych doktryn, a także duchowe oraz moralne szkody wyrządzane duszy, nie mówiąc już o licznych zagrożeniach psychologicznych, neurologicznych, a nawet fizycznych. Mogę potwierdzić te obserwacje, ponieważ od kilku lat mieszkam w Azji w otoczeniu środowisk buddyjskich i hinduistycznych. Księża misjonarze pracujący w Azji muszą na co dzień stykać się z całkowitym spustoszeniem, jakie dalekowschodnie praktyki powodują w duszach. (…) Mam nadzieję, że niniejsza książka oświeci prawdą wielu czytelników, a zwłaszcza młodych ludzi, którzy poszukują szczęścia w wierzeniach Dalekiego Wschodu”.
(ze wstępu ks. Karola Stehlina FSSPX, misjonarza w Azji)
Polska. 2017 rok. Ksiądz vs. ateista. Spodziewać się można… najgorszego.
W czasach, gdy zewsząd atakują nas konflikty i spory (na religijnym, politycznym, światopoglądowym, wszelkim innym tle), gdy manifestacja goni manifestację, a transparenty każdej ze stron niosą coraz ostrzejszy i skrajniejszy przekaz – do rozmowy zasiadają dwie osoby: pełen wiary w swe powołanie ksiądz oraz zadeklarowany od lat ateista.
Radek i Paweł udowadniają, że fundamentalne różnice światopoglądowe wcale nie przeszkadzają w tym, by wzajemnie się szanować, inspirować oraz szczerze doceniać swe dokonania. Obaj pokazują, jak pięknie można się nie zgadzać i jak wiele może łączyć ludzi ze skrajnych biegunów ideowych. Brzmi bajkowo? Owszem, ale nie znaczy to, że cokolwiek zostało tu wygładzone – nie zabrakło bowiem pytań kłopotliwych, trudnych ani próby zmierzenia się z zarzutami największego kalibru.
To książka-dialog, wspólna refleksja nad ideami – te różnią, choć nie dzielą ? ale też nad bardzo przyziemnymi problemami ludzi, wobec których nikt nie powinien pozostawać obojętny. To także opowieść o ludzkiej i głęboko chrześcijańskiej twarzy Kościoła katolickiego, dla której ramą narracyjną są akcje społeczne i charytatywne podejmowane przez księdza Radka Rakowskiego – osoby o niezwykłej umiejętności aktywizowania ludzi do czynienia dobra.
Uczynki i działania to lektura dla każdego, dosłownie. Powinni ją przeczytać zarówno ludzie religijni, jak i ateiści, w każdym wieku. Po co? Aby poszerzyć horyzonty wiedzy i myślenia oraz otworzyć się na serdeczny dialog i budowanie wspólnoty wspierających się, tolerancyjnych ludzi. Bo czyż nie na tym powinno zależeć nam wszystkim?
Jedną z cech wyróżniających polski krajobraz jest obecność świątyń w każdej, mniejszej lub większej miejscowości. Są one znakiem przeszłości i teraźniejszości naszego kraju, ściśle związanego z kręgiem kultury chrześcijańskiej, ale przez długi czas wielonarodowego oraz wielowyznaniowego. Stanowią wyjątkową część dziedzictwa kulturowego i historycznego narodu polskiego. Album prezentuje ponad 90 polskich kościołów i miejsc świętych najpiękniejszych, najbardziej zabytkowych, otoczonych szczególnym kultem.
Noe, Abraham i Mojżesz wskazują na Tego, którego Bóg pośle na świat jako genialnego Ratownika – na Jego Syna, Jezusa Chrystusa. Wszystkie akcje ratunkowe Boga w historii zbawienia są kolejnymi wyprawami karetki Bożego pogotowia ratunkowego; po tej, w której jedzie Syn Boży, nie będzie już żadnej. Ta karetka dociera do człowieka, aby leczyć go ze smutku i wyciągać z otchłani grzechu, w który się uwikłał. Jezus spieszy do każdego, kto potrzebuje Jego pomocy, także wtedy, kiedy nie jest wzywany, aby tylko uratować człowieka – jednak choremu pozostawia wolność decydowania o przyjęciu Go. Tą karetką od dwóch tysięcy lat jest Kościół, a Jezus jedzie w niej jako najlepszy Lekarz, bo tylko On jest w stanie każdego skutecznie reanimować. Tragedia polega na tym, że kiedy dociera do tych, którzy ulegli wypadkowi grzechu, oni nierzadko wołają: „Nic nam nie jest! Nie potrzebujemy żadnego lekarza. Po co przyjechała karetka?”. I to jest powód do największego smutku! Iluż chrześcijan nie przyszło dziś do świątyni, bo uważają, że nie potrzebują pomocy! Ilu w niej jest, ale nie zjednoczą się z Jezusem w Komunii Świętej, bo uważają, że sami potrafią się uratować, że wystarczy im być statystami na Mszy Świętej. Tymczasem, jeżeli człowiek nie chce podejść do Chrystusa i przyjąć Go w siebie, to jakiż ogromny jest smutek jego duszy! Jakżeż bardzo właśnie on potrzebuje tego Lekarza.
Święci są duchowym bogactwem Kościoła; oni go odnawiają i sprawiają, że jest wciąż młody, nigdy się nie starzeje. To oni przynaglają nas do głębszej wiary w Boga i do coraz piękniejszego życia zgodnego z Jego wolą. Dlatego warto się z nimi zaprzyjaźnić, by nauczyli nas, jak hojnym sercem odpowiadać na głos, jaki Bóg nieustannie do nas kieruje. Święci są niezawodni i wierni w przyjaźni. Potrafią też zawstydzić, gdy oddalamy się od Bożych dróg. Dają nam również przykład męstwa i odwagi, wytrwałej wiary, a nade wszystko ukochania Boga gorącym sercem, całym umysłem i ze wszystkich sił. Oni są wiarygodni, bo swoim życiem komentują słowa zawarte na kartach Ewangelii.
Rozważania modlitwy różańcowej oparte na doświadczeniach i przemyśleniach wyjątkowego kapłana i mistyka.Ksiądz Dolindo Ruotolo urodził się w wigilię uroczystości Matki Bożej Różańcowej, nieprzypadkowo więc różaniec stał się najbliższą jego sercu modlitwą.Znany milionom wiernych akt zawierzenia Jezu, Ty się tym zajmij zazwyczaj nie stanowił dla niego oddzielnej modlitwy, lecz integralną część różańca, który odmawiał wielokrotnie w ciągu dnia. Przekonywał, że właśnie przez serce Maryi najszybciej dotrzeć można do Jej Syna. Sam zwracał się do Niej jak do mamy, czule prosząc Ją o pomoc w najbardziej dramatycznych chwilach, których w jego naznaczonym cierpieniem życiu nie brakowało.W spokojnym odmawianiu kolejnych dziesiątek różańca i w głębokim namyśle nad tajemnicami życia Chrystusa widział też ratunek dla pogrążonych w hałasie i zamęcie współczesnego świata rodzin.Oparte na doświadczeniach i przemyśleniach tego wyjątkowego kapłana i mistyka rozważania modlitwy różańcowej to znakomita inspiracja do tego, by każdego dnia na chwilę oderwać się od trosk i zgiełku codzienności i w prawdziwym spokoju serca za pośrednictwem Maryi oddać swoje myśli Jezusowi.
Na rok 1966 przypadł wielki jubileusz Milenium Chrztu Polski. W PRL żadna rocznica historyczna nie wywołała tylu emocji; wokół żadnej nie rozgorzał tak otwarty i ostry w formach spór, który pogłębił antagonizm między komunistycznym państwem a Kościołem katolickim. Milenijny rok, zwany Rokiem Te Deum, był zwieńczeniem opracowanego przez prymasa Stefana Wyszyńskiego wieloletniego projektu przygotowań wiernych do tego wyjątkowego jubileuszu. Najważniejszym założeniem tej koncepcji była duchowa i moralna odnowa Polaków, która miała się dokonać w ramach wielkich ogólnonarodowych rekolekcji. Kościelne przygotowania do Sacrum Poloniae Millennium odbyły się w trzech etapach. Zainaugurowały je w 1956 r. (powtórzone rok później w obecności prymasa) Jasnogórskie Śluby Narodu Polskiego. Zawarte w nich hasła zostały ukierunkowane na człowieka i mobilizowały do pracy nad sobą podczas Wielkiej Nowenny Narodu przed Tysiącleciem Chrztu Polski (1957-1966). Ten dziewięcioletni czas duchowego i moralnego wzrastania miał przygotować i niejako wprowadzić wiernych do obchodów wielkiego święta polskiego Kościoła w 1966 r. W ramach przygotowań do milenijnego jubileuszu hierarchowie zachęcali wiernych do pogłębionej odnowy duchowości i religijności, co było szczególnie istotne w kontekście kilkunastu lat komunistycznych eksperymentów z zakresu laicyzacji i ateizacji oraz funkcjonowania w warunkach nakreślonych przez quasi-totalitarną peerelowską rzeczywistość.Obchody milenijne miały przede wszystkim wymiar religijno-duchowy. Pośrednio stanowiły również wyzwanie rzucone ekipie I sekretarza KC PZPR Władysława Gomułki, która niedługo po zawirowaniach politycznych Października 56 przystąpiła do przykręcania śruby w relacjach z Kościołem. Konkurencyjne obchody Tysiąclecia Państwa Polskiego, realizowane w latach 1960-1966, były nie tylko odsłoną inspirowanej przez władze partyjno-państwowe walki o rząd dusz Polaków, lecz także po raz kolejny pokazały istotę peerelowskiej niby-praworządności. Nie znaczy to wcale, że wysiłki zmierzające do uczczenia ahistorycznie datowanego na 1966 r. tysiąclecia państwowości zostały zupełnie pozbawione pozytywnych aspektów. Dzięki hojnym dotacjom rozwijały się historia i archeologia, powstawały setki szkół, pracowano nad poprawą infrastruktury. Inna rzecz, że wszystko to odbywało się w ramach polityczno-propagandowego zapotrzebowania.W kwietniu 2016 r. minęła doniosła rocznica 1050-lecia chrztu Polski. Jest to pretekst do pogłębionej refleksji nie tylko nad przeszłością, lecz przede wszystkim nad przyszłością polskiego Kościoła. Ale rok 2016 przywołuje także inną, bardziej świeżą pamięć historyczną, która wiąże się z obchodami milenijnymi przed pół wiekiem. W 1966 r. PRL stała się areną wydarzeń, które nie miały precedensu w poddanej komunistycznemu zniewoleniu Europie. Kościół świętował tysiąclecie chrztu Polski. Nieszczęście polegało na tym, że ta wyjątkowa rocznica przebiegała właściwie od początku w atmosferze wywołanego przez komunistów bratobójczego sporu nie tylko o polską historię, lecz przede wszystkim o polską tożsamość. Spór ten posłużył ekipie Gomułki jako paliwo do bieżącej walki politycznej z hierarchicznym Kościołem i katolickim w swej masie narodem. Nie zważając na okoliczności, bezpowrotnie stracono wtedy szansę na godne uczczenie jednej z najważniejszych dat w wielowiekowej historii Polski.W odniesieniu do tych wydarzeń Oddziałowe Biuro Edukacji Publicznej IPN w Warszawie zorganizowało ogólnopolską konferencję naukową. Do udziału w niej zaprosiliśmy szerokie grono badaczy (nie tylko historyków) reprezentujących różne środowiska naukowe. Chcieliśmy, żeby konferencja stała się inspiracją do interdyscyplinarnej dyskusji o wieloaspektowym charakterze obchodów Milenium.
Dzieje zakonu najmniej poznanego i najbardziej tajemniczego spośród wszystkich. Templariusze zarządzali tysiącami hektarów ziemi, sprowadzali osadników, zakładali miasta, budowali drogi, pobierali myto. W opinii współczesnych byli niezmiernie bogaci, jednak majątek przepadł jak kamień w wodę. Do dziś krążą legendy o ich ukrytych skarbach.
Inspiracją do powstania książki było dzieło meksykańskiego jezuity Eduarda Levy’ego o nazwie „Spotkanie z Chrystusem”. Od początku swojej zakonnej posługi starał się on z uwagą słuchać młodego człowieka, aby mądrze towarzyszyć mu w radosnym poznawaniu Boga. Czerpiąc ze swojego bogatego doświadczenia pedagogicznego, przygotował program rekolekcyjny w formie warsztatowej. Coroczne spotkania – organizowane oddzielnie dla każdego przedziału wiekowego – prowadzą dzieci i młodzież ku dojrzałości chrześcijańskiej, wspierają poznanie siebie, pomagają doświadczyć Boga podczas medytacji i we wspólnocie oraz uczą odpowiedzialnej wolności.
Słucham serduszka to propozycja czterdziestu krótkich, cotygodniowych spotkań dla rodzica i dziecka w wieku przedszkolnym, podczas których maluch między innymi:
• odkryje wspaniały świat uczuć i duchowości,
• dowie się, że Pan Bóg stworzył dla niego cały świat,
• przekona się, że miłość rodziców i rodziny to również dar Stwórcy,
• nauczy się, że należy te wspaniałe prezenty szanować,
• przygotuje się do przeżycia najważniejszych świąt w roku liturgicznym.
Katarzyna Panek - psycholog, absolwentka resocjalizacji. Duchowość ignacjańska jest jej bardzo bliska. Program „Spotkanie z Chrystusem” poznała w Duszpasterstwie Akademickim „Dąb”. Miała to być chwilowa przygoda, ale trwa do teraz, bo trzylatki skradły jej serce.
Zbigniew Szulczyk SJ - jezuita, katecheta i duszpasterz dzieci i młodzieży. Podczas pracy w szkole w Chile poznał działalność wybitnego jezuickiego pedagoga Eduarda Levy’ego. Zafascynowany jego autorskim programem teraz stara się realizować go w Polsce.
Prezentowana praca jest pierwszą, która dotyczy tylko Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego i obejmuje całe terytorium II RP. […] Autor podjął się opisania dziejów Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w okresie międzywojennym. Dopiero bowiem po odzyskaniu przez Polskę niepodległości Kościół Ewangelicko-Augsburski rozwinął swoją działalność na pozostałą część kraju, przejmując pod swe zwierzchnictwo parafie na Śląsku Cieszyńskim, w Krakowie, na Kresach Wschodnich oraz tworząc nowe placówki w dawnym zaborze pruskim. Ten właśnie okres, tj. 20-lecie międzywojenne leży w sferze zainteresowań autora. Nie jest to temat zbyt wyczerpująco opracowany, jeśli chodzi o dzieje Kościoła. Nie doczekał się on żadnej osobnej monografii w języku polskim. […] Książka wypełnia także ważną lukę w polskiej historiografii, z której często nawet polscy ewangelicy nie do końca zdawali sobie sprawy.
Fragment recenzji prof. Grzegorza Jasińskiego
Myśli słynnej mistyczki z LukkiGemma Galgani to niezwykła święta, która doświadczała mistycznej obecności Chrystusa i zjednoczenia z Nim. Jej kult cieszy się coraz większą popularnością. Wyjątkowy zbiór jej myśli, modlitw i rozważań może być przewodnikiem duchowym dla wszystkich, którzy chcą pogłębić wiarę i zbliżyć się do Chrystusa, a sama święta mistyczka może się okazać naszą duchową siostrą.Seria Perły Duchowości zainicjowana przez Wydawnictwo Esprit to zbiór klasycznych tekstów w nowych przystępnych tłumaczeniach.
Nowy, oryginalny program przygotowywania dzieci do I Komunii Świętej.Jest to metoda nowa wobec zwyczajów praktykowanych przez dziesiątki lat w Kościele, a zarazem stara, bo sięgająca sposobu głoszenia Ewangelii przez Chrystusa i później przez wiele wieków chrześcijaństwa: katechizacja rodziców i maksymalne włączenie rodziców w katechizację własnych dzieci, tzw. katechezę domową. Obowiązek przygotowania dzieci do Pierwszej Komunii Świętej spoczywa w pierwszej kolejności na rodzicach właśnie tak mówi prawo kościelne. Doświadczenie również pokazuje, że zaangażowanie rodziców w przygotowanie własnego dziecka do przyjęcia przez nie sakramentów owocuje dużym wzrostem ich osobistej wiary.Proponowany tu program został już sprawdzony w praktyce. Wielu duszpasterzy z różnych ośrodków w Polsce pyta o metodę wypracowaną przez proboszcza i katechistów z poznańskiej parafii pw. Maryi Królowej, chce bowiem wprowadzić ją również u siebie. Niniejsza publikacja jest odpowiedzią na tę właśnie potrzebę. Składa się ona z dwóch części: Zeszytu katechisty oraz Zeszytu rodzinnego.Zeszyt rodzinny przeznaczony jest dla dzieci przygotowujących się do Pierwszej Komunii Świętej oraz dla ich rodziców. Zawiera krótkie podsumowanie każdego spotkania, propozycje konkretnych działań, które pomogą rodzicom wprowadzić dziecko w poszczególne zagadnienia i przygotować je do jak najlepszego przyjęcia Sakramentu, a także karty pracy z zadaniami, które dzieci mogą rozwiązać wspólnie z rodzicami.
Obecna praca dotyczy dziejów liturgii – a szerzej: religijności w średniowiecznej Polsce. W zasadzie tytuł starannie dobrany oraz podtytuł miał adekwatnie odpowiedzieć tematowi, wymaga jednak dodatkowych objaśnień i komentarzy. Ujęcie go ułatwi przykład z dziedziny sztuki. Zauważono, że w wielkich stylach jakiejś epoki uczestniczy zarówno architektura, jak i rzeczy zupełnie drobne. Odręczne pismo potrafi nadążać za rozwojem sztuki tak dalece, że ma udział w jej ewolucji. Toteż inaczej wygląda pismo dojrzałego gotyku, niż gotyku płomienistego. W analogiczny sposób przyczynek już należy do większej całości, włącza się w nią, a także jej służy.
Przedmiotem badań historyka jest człowiek lub proces dokonujących się zmian w czasie i przestrzeni. Religia tu wchodzi w rachubę jako jeden ze składników fenomenu ludzkiego i – co za tym idzie – procesu historycznego. Średniowiecze świadczy o tym w sposób najbardziej wyrazisty. Pewne okoliczności zaakcentowały wówczas ten rys, usuwając w cień jakże laickie przejawy życia. Znajomość pisma, a zatem możność tworzenia podstawowych źródeł historycznych stała się w dużej mierze monopolem duchowieństwa. Wywarło to wpływ niezatarty i nadal kształtuje wyobrażenia o religijności całej epoki.
Początki monastycyzmu na Zachodzie owiane są nimbem nieprzenikliwym. Brak wystarczająco wczesnych źródeł, które pozwalałyby przeniknąć poza tę zasłonę, jest dotkliwy dla kogoś, kto chciałby się zapoznać z początkami tej formy życia, która poczynając od Egiptu rozprzestrzeniła się w całym Kościele. O ile dla Wschodu znajdujemy znacznie więcej danych – wśród nich nieocenionym źródłem jest Żywot św. Antoniego autorstwa św. Atanazego – to więcej światła na rozwój tego sposobu życia na obszarze kultury łacińskiej rzucają dopiero działalność Jana Kasjana i Kasjodora, Reguła Mistrza czy Reguła św. Benedykta. Dają one obraz świata, w którym pojawiają się coraz liczniejsze ośrodki skupiające żyjących wspólnie mnichów (choć czasem spotykamy także świadectwa o pustelnikach). Pojawianie się cenobiów zapoczątkowało proces, który stał się szczególnie dynamiczny wraz z pontyfikatem wyjątkowego promotora życia monastycznego, jakim był papież Grzegorz Wielki. Nie będzie przesadą stwierdzenie, że od jego pontyfikatu aż po czas reformacji niezwykle istotna rola w życiu społecznym, w szczególności w duchowym wymiarze, przypadała klasztorom. Fenomen ich rozwoju stanowił przedmiot zainteresowania wielu uczonych, które zaowocowało licznymi rozprawami poświęconymi rozmaitym aspektom życia monastycznego w starożytności i w średniowieczu. Zarówno liczne opracowania syntetyczne, monografie, jak i artykuły poświęcone konkretnym aspektom tego rodzaju życia, pojedyncze tomy czy serie wydawnicze i czasopisma – wszystko to składa się na ogromny dorobek naukowy poświęcony życiu monastycznemu.
kalendarz w układzie roku szkolnego
noty o świętych i błogosławionych
modlitwy wiernych na niedziele i święta
medytacje i błogosławieństwa
myśli i aforyzmy
rozważania i wiersze nawiązujące do wydarzeń roku liturgicznego
miejsce na listy uczniów i oceny
cenne informacje z zakresu teologii, biblistyki, liturgii i historii Kościoła
Jeden z wolontariuszy Caritasu, który objaśniał mi podział przestrzeni dworca Termini, spojrzał tylko i od razu mnie przejrzał: Ale nie chcesz zejść na dół, prawda? Wybij to sobie z głowy!. Udałam, że tego nie słyszę. Nie chodziło o dreszczyk emocji, ale o głos powołania, silniejszy niż strach. Moim powołaniem było zejście do piekieł i jeśli piekło było na dole, musiałam tam pójść.fragmentChiara Amirante, dotknięta wielkim cierpieniem, doświadczyła duchowego kryzysu. Uzdrowiona przez Boga zrozumiała, że przygotował On dla niej specjalną misję: musiała zejść na dno piekła, by z determinacją ratować kolejne dusze. Oni bezdomni, narkomani, uwikłani w sekty, zniewoleni przez zło; i ona desperacko pragnąca podarować każdemu Radość nie z tego świata. Możesz ją nazywać marzycielką lub żyjącą złudzeniami idealistką. Jej życie jest jednak dowodem na to, że nie ma nic niemożliwego dla Tego, Który jest miłością.Chiara Amirante katolicka działaczka społeczna, założycielka wspólnoty Nowe Horyzonty, pomagającej ubogim i skrzywdzonym w wielu krajach, oraz domów dla ludzi z marginesu Miasteczek Niebo. W 2006 roku powołała wspólnotę modlitewną Rycerze Światła, która posługuje nie tylko we Włoszech, ale również w Belgii, Francji, Niemczech i USA.
Brat Cosimo to włoski tercjarz franciszkański, który doświadczył mistycznych objawień Maryi w Scoglio i stał się Jej wielkim orędownikiem. Za jego sprawą powstało sanktuarium słynące z wielu łask. Jest także świadkiem największych cudów wypraszanych za pośrednictwem Matki Bożej.
Ten zbiór „kwiatków” – czasem poruszających, a czasem zabawnych historii – pokazuje, z jak ogromną czułością i zaangażowaniem Bóg Ojciec troszczy się o życie każdego, dbając nawet o zwyczajne sprawy…
Pewnego dnia koło południa brat Cosimo został wezwany przez inżyniera. Musiał wyrazić swoją opinię w kwestii prowadzonych robót. Akurat szykował obiad w kuchni. Jego mama już wtedy nie żyła. Brat Cosimo postawił na kuchence garnuszek z groszkiem zalanym szklanką wody. Zamknął drzwi i poszedł na plac przy skale. Minęło kilka godzin. Kiedy miał wracać do domu, przypomniał sobie o groszku. „O Boże! Po takim czasie wszystko będzie już przypalone!” – wykrzyknął. Pośpieszył się, otworzył drzwi i pognał do kuchni. Wszelka obawa prysła. Poziom wody w garnuszku był taki sam jak przed wyjściem zakonnika. Groszek czekał na jego powrót.
fragment
Ta piękna obrazkowa Biblia zawiera wiele biblijnych przypowieści i modlitw, ale daje również możliwość spisania niektórych wydarzeń z pierwszego roku życia dziecka. Zapewne stanie się więc szczególną pamiątką i jednocześnie pierwszą Biblią małego chrześcijanina.
Poczytaj mi zanim zasnę... proszę!Dzięki ""Najpiękniejszym historiom BIBLIJNYM na dobranoc"", dzieci mają możliwość zakończyć swój dzień we wspaniały sposób, poznając jedną z wielu ciekawych i pouczających opowieści.Słowa i ilustracje pobudzające dziecięcą wyobraźnię, sprawią, że książka ta, będzie wspaniałą lekturą przed snem. Z pewnością wiele razy usłyszysz: ""poczytaj mi raz jeszcze!""
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
