Jeśli trzeba by wskazać motyw przewodni książki, to chyba jest nim przemoc – ta realna, a może jeszcze bardziej ta symboliczna, która w Polsce towarzyszy nadal wszystkiemu, co wiąże się z seksualnością. Jeśli zatem socjologia krytyczna ma mieć sens, to właśnie takimi kwestiami powinna się interesować. W obecnej sytuacji hegemonii dyskursu katolicko-narodowego w sferze publicznej, głosów analizujących ten dyskurs i jednocześnie go przełamujących nigdy nie będzie zbyt wiele.
dr hab. Jacek Kochanowski, prof. UW
Rewolucja seksualna Polskę ominęła. Dopiero po 1989 roku zaczęły postępować zmiany norm obyczajowych, seks zaczął oznaczać coś więcej niż tylko prokreację, pojawiły się takie tematy, jak homo-, bi- i płynna seksualność, a prawa mniejszości, seks nastolatków, gwałty bądź edukacja seksualna stały się przedmiotem debaty publicznej. Zarazem pojawiły się głosy, że są to problemy niepolskie, a nawet antypolskie, niemające nic wspólnego z zainteresowaniami prawdziwych Polaków. Analizy zawarte w tej książce dowodzą, że jest zgoła odwrotnie.
Jak wskazuje autor, „postrzeganie osoby niepełnosprawnej intelektualnie jako badacza, który w ramach własnych zdolności i na podstawie doświadczeń społecznych konstruuje schematy poznawcze odzwierciedlające obraz świata, stanowi wciąż zaniedbaną przestrzeń badawczą. Niepełnosprawność intelektualna lekkiego stopnia nie pozbawia bowiem jednostek możliwości konstruowania własnych reprezentacji rzeczywistości, a rozwój wewnętrznych schematów przebiega zgodnie z poziomem wieku umysłowego i jakością specyficznych doświadczeń emocjonalno-społecznych”.
Dotychczas w niewielkim stopniu analizowano problem doświadczania stresu przez osoby z niepełnosprawnością intelektualną. Autor tej pracy podjął się zadania przebadania poznawczych czynników radzenia sobie młodzieży z lekką niepełnosprawnością intelektualną w społecznych sytuacjach trudnych, a szczególnie dotyczących osób znaczących, tj. rodziców, nauczycieli, rówieśników. Wnioski płynące z tych badań mogą okazać się ważne dla pedagogów, wychowawców i nauczycieli młodzieży z lekką niepełnosprawnością intelektualną w kształtowaniu postaw życiowych podopiecznych.
Zbiór tekstów będących w dużej mierze plonem konferencji naukowej zorganizowanej w styczniu 2015 roku na UKSW pt. Teoria i praktyka edukacji globalnej. Przedstawiciele środowiska akademickiego oraz pozarządowego zaprezentowali wybrane elementy współczesnego myślenia pedagogicznego na temat edukacji globalnej. Niniejsza publikacja składa się z trzech części: pierwsza ma charakter teoretyczny, druga podejmuje tematykę idei zrównoważonego rozwoju, trzecia koncentruje się na działalności organizacji pozarządowych w obszarze edukacji globalnej w Polsce.
Książka przedstawia próbę całościowego spojrzenia na stanowisko amerykańskiego filozofa Thomasa Nagela (ur. 1937) w etyce, a nazwą, jaką dla jego ujęcia proponuje jest pluralizm racji. Jest to stanowisko, w którym ważną rolę odgrywa część deontologiczna, ale jest też miejsce na określoną część konsekwencjalistyczną. Perspektywa badawcza książki jest wyznaczona przez problematykę racji do działania, ideę podmiotowości oraz – łączącą je – ideę moralnego działania. Pluralizm racji ma swe ostateczne uzasadnienie zarówno w złożonej naturze naszej podmiotowości, jak i w wielości źródeł moralności. W okresie dominacji filozofii przez nauki szczegółowe Nagel stawia także pytania dotyczące sensu świadomości i podmiotowości we wszechświecie. Uwzględniając osiągnięcia XX wiecznej filozofii języka, a w szczególności Ludwiga Wittgensteina, przekracza on zawężaną w niej sferę sensów i powraca do najbardziej podstawowych pytań. W ten sposób powraca do tego, co w filozofii jest najbardziej specyficzne i najbardziej interesujące – tych spraw dotyczą końcowe rozdziały książki. Jest ona adresowana zarówno do tych, którzy zajmują się najnowszą etyką analityczną lub filozofią amerykańską, jak i tych, których zainteresuje ogólniejsze pytanie o to, jakie możliwości ma filozofia dzisiaj, w epoce bezprecedensowych sukcesów nauk szczegółowych.
Autor ukazuje zjawisko wykorzystania nowych mediów oraz propagandy w celach wspomagania zarówno współczesnych konfliktów międzynarodowych, jak i sporów wewnętrznych. W książce podkreślone zostało znaczenie nowych mediów w agregowaniu społecznego poparcia dla zmian systemowych. Autor poświęca również dużo miejsca dyplomacji cyfrowej jako nowoczesnej metodzie prowadzenia działań dyplomatycznych, a także państwowym telewizjom informacyjnym pełniącym funkcję narzędzia promocji oraz propagandy zewnętrznej.
Książka to wartościowa lektura dla politologów, socjologów, a także psychologów społecznych i polityków. Interesujące wątki znajdą tu również specjaliści z zakresu komunikacji społecznej oraz dziennikarze.
Książka, którą oddajemy w ręce czytelników, jest pierwszą na polskim rynku próbą usystematyzowania problemów związanych z komunikowaniem o bezpieczeństwie.
Relacjonowanie śmiertelnych wypadków, kataklizmów, katastrof i zbrodni oraz sytuacji zagrażających zdrowiu i życiu jest dla reportera jednym z największych wyzwań zawodowych. Dziennikarze, podobnie jak policjanci, strażacy i lekarze, widzą nieraz to, czego większość ludzi wolałaby nie oglądać.
Jak zatem mówić o ofiarach, aby uszanować ich godność i wrażliwość odbiorców, którzy coraz częściej dostrzegają w mediach pogoń za sensacją i nadmierne epatowanie okrucieństwem? Jak relacjonować dramatyczne wydarzenia, nie przeszkadzając służbom ratunkowym? Ile czasu upłynie, zanim ofiarom wypadku i poszkodowanym przestanie się zadawać pytanie: „Jak się Pan(i) czuje?”.
Na te i inne pytania poszukują odpowiedzi policjanci, psycholodzy, dziennikarze, rzecznicy prasowi, językoznawcy, medioznawcy, politolodzy i prawnicy, których rozważania znajdują się na kartach książki Komunikowanie o bezpieczeństwie. Medialny obraz zagrożeńKsiążka, którą oddajemy w ręce czytelników, jest pierwszą na polskim rynku próbą usystematyzowania problemów związanych z komunikowaniem o bezpieczeństwie.
Relacjonowanie śmiertelnych wypadków, kataklizmów, katastrof i zbrodni oraz sytuacji zagrażających zdrowiu i życiu jest dla reportera jednym z największych wyzwań zawodowych. Dziennikarze, podobnie jak policjanci, strażacy i lekarze, widzą nieraz to, czego większość ludzi wolałaby nie oglądać.
Jak zatem mówić o ofiarach, aby uszanować ich godność i wrażliwość odbiorców, którzy coraz częściej dostrzegają w mediach pogoń za sensacją i nadmierne epatowanie okrucieństwem? Jak relacjonować dramatyczne wydarzenia, nie przeszkadzając służbom ratunkowym? Ile czasu upłynie, zanim ofiarom wypadku i poszkodowanym przestanie się zadawać pytanie: „Jak się Pan(i) czuje?”.
Na te i inne pytania poszukują odpowiedzi policjanci, psycholodzy, dziennikarze, rzecznicy prasowi, językoznawcy, medioznawcy, politolodzy i prawnicy, których rozważania znajdują się na kartach książki Komunikowanie o bezpieczeństwie. Medialny obraz zagrożeń.
Dla Mony Eltahawy kontrowersje to chleb powszedni. Dziennikarka, od lat zaangażowana w walkę na rzecz autonomii, bezpieczeństwa i godności kobiet w społecznościach muzułmańskich, swoimi tekstami oraz działalnością budzi zarówno głosy żarliwego poparcia, jak i zajadłego sprzeciwu. Jej literacki debiut, świeżo wydany „Bunt”, z całą mocą potępia siły politycznej, kulturalnej i religijnej represji, degradujące miliony kobiet do rangi obywateli drugiej kategorii.
Dzięki wieloletniemu zaangażowaniu w walkę o prawa kobiet jako bojowniczka i komentatorka, Mona Eltahawy wyjaśnia, dlaczego od 2010 roku, kiedy rozpoczęła się Arabska Wiosna, kobiety świata arabskiego muszą stać na barykadach dwóch rewolucji, walcząc ramię w ramię z mężczyznami przeciwko represyjnym reżimom, a równocześnie z całym systemem polityczno-ekonomicznym, który gnębi kobiety w Egipcie, Arabii Saudyjskiej, Tunezji, Libii, Jemenie oraz innych państwach. Autorka odwiedziła każdy zakątek Bliskiego Wschodu i Afryki Północnej, aby spotkać się z kobietami i wysłuchać ich opowieści. Niniejsza książka stanowi apel o potępienie i o stanowczy sprzeciw wobec – jak pisze autorka – „toksycznej mieszanki kultury, religii i polityki”. „Bunt” jest żarliwym manifestem nadziei i wściekłości, w równej mierze pouczającym, co wichrzycielskim.
Mona Eltahawy jest niezależną dziennikarką i komentatorką. Jej eseje o prawach kobiet w świecie islamu pojawiały się w różnych publikacjach, w tym w „The Washington Post” i „The New York Times”. Gościnnie występowała w MSNBC, BBC, CNN, PBS, Al-Dżaziry, NPR, i wielu innych stacjach radiowych i telewizyjnych. Ceniona jest za ostre i krytyczne wypowiedzi. Mieszka w Kairze i Nowym Jorku.
Książka pt. Przepływy, protezy, przedłużenia...Przemiany kultury polskiej pod wpływem nowych mediów po 1989 roku to pozycja dla tych, którzy żyjąc w czasach nieustannego rozwoju technologicznego, chcą zorientować się w najważniejszych konsekwencjach, jakie wynikają z niego dla kultury. Monografia jako projekt nie tylko odnoszący się do nowych pojęć, ale i sytuujący te nowe pojęcia w obszarze wielorakiej kultury i wskazujący na zależności między nowymi zjawiskami a kulturą, to pozycja ciekawa, podnosząca nowe kwestie, pokazująca pewne zagadnienia w nowym świetle. Pozwalająca poszerzyć horyzonty widzenia dzisiejszej kultury i dostrzec zjawiska, które wymagają dalszych badań. Autorzy zadbali o możliwie dokładne wyjaśnienia zagadnień funkcjonujących dziś w dyskursie powszechnym, ale i o pokazanie szerokich ich kontekstów, odnosząc dane obszary do różnych dziedzin sztuki i nauki.
Z recenzji dr hab. Beaty Bigaj-Zwonek
Książka została napisana w żywy, wciągający sposób, zachowując jednocześnie konieczny porządek systematycznego wykładu. Układ treści, który stanowi autorski wybór, nie narzuca jednak czytelnikowi pewnej określonej z góry wizji rozumienia mediów. Przeciwnie, dzięki bogactwu bardzo trafnych przykładów, zachęca do samodzielnych, dalszych studiów. Odwołanie się do historii polskich mediów oraz przykładów z przestrzeni polskiej kultury wyróżnia recenzowaną książkę spośród wielu innych prac. Stanowi ono jednocześnie o jej wielkiej zalecie. Nie tylko ze względu na to, że dowartościowuje polską twórczość, ale również dlatego, że dzięki temu staje się znacznie bardziej atrakcyjna dla polskiego czytelnika.
Z recenzji dra hab. Wojciecha Balucha
Książka Piotra Domerackiego poświęcona zagadnieniu samotności wypełnia lukę w polskim piśmiennictwie filozoficznym, w którym dotąd nie zajmowało ono zbyt wiele miejsca. Samotność, która współcześnie jawi się jako problem psychologiczny i społeczny, można rzec, problem cywilizacyjny, w książce Piotra Domerackiego stanowi, jak głosi podtytuł, przedmiot studium filozoficznego. Należy jednak podkreślić, że Autor w swych analizach ukazuje wielość jej aspektów, także te psychologiczne i społeczne, co nadaje jego pracy charakter interdyscyplinarny. Jednakże zasadnicze staranie Autora idzie w kierunku filozoficznego naświetlenia tego zagadnienia z dwóch, przenikających się perspektyw, historycznej i na drodze analizy problemowej.
Prof. Czesława Piecuch, UP Kraków
Rekomendowana praca stanowi udaną próbę powiedzenia o temacie samotności, rozpatrywanym przede wszystkim w kontekście filozoficznym, lecz przecież nie tylko, nieomal wszystkiego, co o owym temacie powiedzieć można. Zdaję sobie sprawę, że sąd ten jest nader ryzykowny, ale nie mogę oprzeć się wrażeniu, iż zaiste trudno byłoby cokolwiek istotnego dodać do narracji Domerackiego w sensie jej pełności dokumentacyjnej. Szczegółowość i solidność prezentowanych przez niego rezultatów badań nad samotnością dosłownie zapiera dech w piersiach. Widać wyraźnie, że temat ten zaprząta jego uwagę od kilkunastu lat, a książka jest rezultatem wręcz pedantycznie przeprowadzonych badań, których jakość nota bene nie budzi najmniejszych zastrzeżeń. W tym sensie uważam ją za wybitną.
Prof. Andrzej Szahaj, UMK Toruń
Piotr Domeracki nie opisuje samotności jedynie jako zjawiska kulturowo-społecznego. Samotność staje się uprzywilejowanym miejscem spotkania ze sobą (das Sein, das wir sind), również w wymiarze owego genius loci, gdzie można szczerze płakać: solitudo sibi ad negotium flendi aptior suggereretur (św. Augustyn). Erudycja Piotra Domerackiego nie jest czystą dekoracyjnością. Żmudne analizy historyczno-filozoficzne są wyrazem szczerej troski o przybliżanie się do fenomenu samotności z różnych stron. Wielość prezentowanych poglądów nieraz zakrywa przedmiot refleksji, by za chwilę odsłonić nowe i ważne intuicje. Widzę w tym zmaganiu napięcie właściwe docieraniu do prawdy (???????), które odkrywając zaciemnia, a zakrywając odsłania (Dialektik von Entbergung und Verbergung).
Prof. Andrzej Wierciński, Albert-Ludwigs-Universität Freiburg
Chociaż w naukowych opracowaniach z zakresu mediów w Polsce poświęcono sporo miejsca na analizę katolickich środków przekazu, problematyka ich struktury oraz jej roli w systemie medialnym nie była podejmowana. Tymczasem okres dwudziestu pięciu lat od rozpoczęcia transformacji ustrojowej wyraźnie wskazuje, że specyfika mediów katolickich sprowadza się nie tylko do ich zawartości i własnej doktryny, lecz również specyficznej struktury.
Fragment Wstępu
Książka „Oblicza globalizacji” pokazuje liczne aspekty życia, które istotnie się zmieniły i nadal będą się zmieniać pod wpływem procesu globalizacji. Autorka dowodzi, że nieodparta siła tego procesu będzie odczuwalna wszędzie – w miejscu pracy, w wiejskiej zagrodzie, w supermarkecie, w centrum handlowym, w banku, w szpitalu, w szkole i na łonie przyrody. Jako psycholog społeczny Wosińska wyjaśnia, w jaki sposób reakcje emocjonalne na skutki globalizacji wpływają na nasze myśli i działania w każdym z tych środowisk. Wreszcie, autorka uświadamia nam, jak ważną rolę odgrywa każdy z nas jako aktor na globalnej scenie, i zachęca nas, abyśmy podejmowali celowe działania dla dobra pozostałych aktorów.
Robert Cialdini (z Przedmowy)
Kompletny podręcznik odczytywania i uzdrawiania aury Richarda Webstera to pełne i wyczerpujące źródło wiedzy o aurze i najskuteczniejszych metodach pracy z polem aurycznym i energią czakr. Autor omawia strukturę aury i występujące w niej kolory. Prezentuje rożne metody pracy z aurą i czakrami za pomocą sprawdzonych narzędzi: kryształów, kamieni i wahadełka. Książka zawiera proste ćwiczenia, pozwalające łatwo opanować omawiane w niej techniki. Z książki tej nauczysz się: nauczysz się odczytywania i interpretacji struktur pojawiających w aurze; poznasz metody rozpoznawania symptomów chorób oraz oczyszczania pola energetycznego; będziesz mógł dokonywać odczytów aury swoim bliskim i przyjaciołom, a nawet zwierzętom; zatroszczysz się o ciało energetyczne i tak ukształtujesz energię swojej aury, by odnosić sukcesy w każdej dziedzinie życia. ` ZADBAJ O AURĘ, A ZMIENISZ ŻYCIE NA LEPSZE O autorze Richard Webster jest jednym z najbardziej płodnych i wszechstronnych autorów. Bestsellery jego autorstwa to m.in. Anioły i duchowi przewodnicy, Twórcza wizualizacja dla początkujących i Feng shui w twoim domu. Podróżuje po całym świecie, co roku prowadząc wykłady i warsztaty ezoteryczne. Mieszka w Nowej Zelandii.
Fitness dla duszy to niezwykła książka, której autorka dowodzi, że można – a nawet trzeba – uprawiać fitness duszy. Tak! Dbanie bowiem o zdrowie duszy, podobnie jak ciała, jest nie tylko ważne, ale wręcz konieczne. Znajdziesz w tej książce wszystko, czego potrzeba, by się o swoją duszę zatroszczyć. Poznasz techniki oddechowe, zaczniesz czerpać energię ze snu, nauczysz się energetyzować jedzenie, pobudzisz zmysły, przeniesiesz samoświadomość na wyższy poziom, rozwiniesz intuicję. Nauczysz się również rozpoznawać kontuzje duszy i skutecznie je leczyć. Dzięki astro-diecie, chromo-treningowi i innym autorskim metodom wzniesiesz się na wyżyny kondycji duchowej.
Nasza współczesność, racjonalna i demokratyczna, nie posiada języka pozwalającego opisać ten osobliwy fenomen. Racjonalizm staje tu wobec zjawiska niezrozumiałego, które wymyka się procedurom i pomiarom ilościowym. Autorytet jest zawsze związany z tajemnicą. Ona go uzasadnia.
Autorytet jest fenomenem niedemokratycznym. Uznając autorytet, przyjmujemy nierówność między ludźmi albo (jeśli mówimy o autorytecie prawa lub symbolu) istnienie jakiegoś porządku nadludzkiego, któremu ludzkie działania i emocje muszą być podporządkowane.
Bohaterami tego tomu są dwaj najważniejsi myśliciele kontrrewolucyjni: Joseph de Maistre i Carl Schmitt. Obaj – jak się czytelnik zorientuje – zajmują się konstytucją. Badają naturę i źródła Prawa, szukając autorytetu złożonego u jego podstaw. Konstytucja, uczą, musi różnić się istotnie od zarządzeń i procedur, które ulegają ciągłym zmianom, nie mają zatem mocy zasadniczej. Konstytucja jest dzisiaj w Polsce przedmiotem żywych sporów politycznych. Warto jednak pamiętać, że stanowi ona także problem filozoficzny – dla którego rozwiązania (powtórzmy) nasza współczesność nie posiada dobrego języka.
[Spis treści]
PREZENTACJE
Michał Otorowski, Joseph de Maistre w loży i w kościele
Joseph de Maistre, Memoriał do księcia brunszwickiego
Joseph de Maistre, Listy do rosyjskiego szlachcica o Inkwizycji hiszpańskiej
Joseph de Maistre, List do Jana Potockiego z 28 października 1814 roku
Joseph de Maistre, Szkic o zasadzie twórczej konstytucji politycznych i innych ludzkich instytucji
Paweł Grad, De Maistre albo tradycjonalizm spekulatywny
François Souchal, Profanacja grobów królewskich
ESEJE
Piotr Nowak, Bunt elit
Carl Schmitt, Legalność i prawomocność. Posłowie
Hans Kelsen, Forma państwa a pogląd na świat
Aleksandr Filippow, Teologia polityczna i suwerenna dyktatura. Carl Schmitt o Josephie de Maistrze
Johanna Kendziora, Pojęcie partii politycznej w systemie liberalizmu politycznego
Kinga Wudarska, Johanna Kendziora – uczennica Schmitta
Robert Pawlik, Europa między Wergiliuszem a Marcjonem
Soren Kierkegaard, Czy biskup Mynster był „świadkiem prawdy”, jednym z „prawdziwych świadków prawdy”, i czy jest to prawdą?
ARCHIWUM FILOZOFII POLSKIEJ
Krzysztof Tyszka -Drozdowski, Fale cofają się w Coimbrze
Aleksander Trzaska -Chrząszczewski, Przypływy i odpływy demokracji
ANTYKWARIAT
Dawid Nowakowski, Kobieta jako źródło miłosnej melancholii. The Anatomy of Melancholy Roberta Burtona
RECENZJE I POLEMIKI
François Rosset, Komentarz do uwag Michała Otorowskiego o „ostatecznej wersji Rękopisu Jana Potockiego”
Michał Otorowski, W sprawie listu profesora Rosseta
Dominika Oramus, Czarodziejska kraina Europa
Artur Grabowski, Metoda Rilkego. Ćwiczenia duchowe dla modernistów w kryzysie późnej młodości
Daria Chibner, Filozofia zen – teoria nie wypowiedziana w słowach
Michał Bruliński, Między wizją a diagnozą
Piotr Nowak, Uwagi do zasad parametryzacji
Przedstawiona w książce „kultura informacji” - jako pojęcie, termin, obszar badawczy - jest próbą uchwycenia i nazwania pewnej grupy zjawisk i procesów, wynikających z dostrzeganej, dominującej roli informacji we współczesnym świecie, a zwłaszcza w jego bardziej stechnicyzowanej części. Wszystkie trzy jej ujęcia wywodzą się z perspektywy badawczej informatologii, ale czerpią również wiele z innych dyscyplin nauk społecznych i humanistycznych.
Ze względu na podjęcie wątku pojęciowego oraz przyjęty cel - zaproponowanie terminu i zdefiniowanie pola badawczego „kultury informacji”, wraz z merytorycznym uzasadnieniem takiej próby - praca niniejsza ma charakter dedukcyjny, koncepcyjny i konceptualny. Należałoby ją umieścić u samych początków procesu badawczego - stawia bowiem pierwsze pytania, sygnalizuje problem (czy też koncepcję), sugeruje pewien punkt widzenia, wyodrębnia obszar badawczy. Bogactwo i różnorodność materiału źródłowego powodują, że tekst zachowuje otwarty charakter – jest po części propozycją, zaproszeniem do dyskusji, do stawiania kolejnych pytań.
Książka powstała pod wpływem ostatnich wydarzeń związanych z wielką falą migracyjną Syryjczyków na teren Europy. Autorka poddaje refleksji własny proces adaptacyjny oraz opisuje rozterki duchowe i emocjonalne imigrantów, które powstają na drodze przystosowawczej do zmieniających się warunków środowiskowych.
Monografia stanowi zbiór multidyscyplinarnych tekstów dotyczących różnych aspektów starości, jej postrzegania i interpretowania. Zasadnicza refleksja podjęta w publikacji odnosi się do pytania o możliwość zobiektywizowania starości, zamknięcia tej tematyki w liczbach i statystycznych ujęciach bądź też w uproszczonym zbiorowym portrecie, z którego wynikałoby, że większość osób w zaawansowanym wieku ma takie same problemy i potrzeby. Autorzy zastanawiają się, co kształtuje społeczny i indywidualny obraz starości, jak powstają stereotypy jej dotyczące, a następnie zadają pytanie, jaka jest prawdziwa starość. Istotnym wątkiem badawczym w prezentowanym tomie jest subiektywny wymiar starości ukazywany w różnorakich aspektach, także w odniesieniu do odbicia w owym lustrze społecznym.
Książka może przyczynić się do stworzenia holistycznej perspektywy postrzegania starości, starzenia się i ludzi starych, a podejmowana w niej tematyka jest ważna społecznie.
Teksty zgromadzone w pracy zainteresują badaczy, studentów i doktorantów zajmujących się problematyką gerontologiczną (pedagogów, socjologów, psychologów) oraz instytucje wspierające osoby starsze (domy pomocy społecznej, uniwersytety trzeciego wieku).
Czasami ludzie dorośli doznają dziwnych dolegliwości, ponieważ dziecko, które miało się urodzić przed nimi, zostało usunięte. Rodzice często nie mówią dzieciom o takich sprawach. To są bardzo tajemnicze przypadki i nie wszystkie wymagają uwolnienia, a raczej wewnętrznego uzdrowienia. ()Kobiety dotknięte syndromem poaborcyjnym cierpią fizycznie i duchowo. Są to zwykle przypadki, wobec których stosuje się terapie i uzdrawianie wewnętrzne. Posługa polega wówczas na modlitwie o uzdrowienie wewnętrzne, które umożliwi kobiecie otwarcie się na miłosierdzie Boże. W niektórych przypadkach istnieje możliwość wstąpienia w taką kobietę złego ducha, może z powodu długo skrywanej winy. Sądzę jednak, że takie przypadki są rzadkie.ks. John Abberton egzorcysta diecezji Leeds w Wielkiej Brytanii
Płeć w wymiarze wizerunkowym jest komunikowana m.in. przez wygląd, mowę ciała, styl wypowiedzi, sposób bycia, ale również przez (przywoływane publicznie) działania w sferze prywatnej – szczególnie te polegające na odgrywaniu ról społecznych związanych z płcią. Wszystkie te komunikaty, wywołując skojarzenia z określonymi wartościami i wrażeniami, są przekaźnikami treści, które odbiorca musi zdekodować, co pozwala je nazwać kodami komunikacyjnymi płci. Kody te zostały przedstawione w książce jako narzędzia kreowania wizerunku osób publicznych. Podstawę konstrukcji publikacji stanowi akademicka struktura pracy, która zawiera typologię kodów komunikacyjnych męskości i kobiecości – począwszy od kodów opartych na roli ojca, matki, syna, przez użycie metafory męskości, czy odwołanie do wartości rodziny. To strukturalne uporządkowanie może stanowić punkt odniesienia dla badań w obszarze politologii, psychologii, socjologii, filozofii, antropologii, historii czy pedagogiki.
Przedstawiona w książce teoria oparta jest na przeprowadzonej przez autorkę analizie zawartości artykułów prasowych opublikowanych podczas polskiej kampanii prezydenckiej w 2005 roku oraz francuskiej kampanii prezydenckiej w 2007 roku. Wnioski sformułowane na tej podstawie czynią tę pozycję wartościowym źródłem wiedzy dla medioznawców, badaczy marketingu politycznego, teorii komunikacji, komunikacji politycznej i public relations. Przede wszystkim jednak książka jest pozycją poszerzającą świadomość odbiorcy komunikacji politycznej, do których należy większość konsumentów mediów. Patron medialny: Marketingowe Obserwacje.
Książka stanowi zbiór tekstów poświęconych szeroko pojętej problematyce funkcjonowania człowieka we współczesnym świecie. Autorzy, reprezentanci różnych dyscyplin nauki, postanowili przyjrzeć się bliżej kontekstom, w jakich zachodzą. Cykl monografii, których ta książka stanowi część, składa się z artykułów psychologów, socjologów, pedagogów, prawników, lekarzy.
Autorzy poszukują odpowiedzi na pytanie, czy wobec przemian społeczno-ekonomicznych, politycznych i obyczajowych, jakie mają miejsce w ostatnich latach – zdrowy i stabilny rozwój współczesnego człowieka – jest zagrożony.
Zgodnie z wynikami badań, przeciętny młody Polak to osoba dobrze wykształcona, ambitna i dobrze przygotowana do przemian społecznych. Na pierwszym miejscu wśród swoich potrzeb stawia wolność, podkreśla poczucie autonomii, tolerancji wobec różnych form życia. Obecna sytuacja społeczna stanowi dla niego zarazem lepszy w stosunku do ubiegłych pokoleń kontekst rozwojowy, jak i źródło niepewności. Wyróżnia się sześć poziomów kontekstu rozwojowego: intraindywidualny, interindywidualny, rodzinny, towarzyski, społeczno-kulturowy i historyczny. Wszystkie z wyżej wymienionych kontekstów zostały poddane analizie w prezentowanym zbiorze tekstów.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
