Potęga podświadomości to jeden z najlepszych i najskuteczniejszych poradników, jakie kiedykolwiek napisano. Ta książka pomogła milionom ludzi na całym świecie osiągnąć upragnione cele jedynie dzięki zmianie sposobu myślenia. Teraz do rąk czytelników trafia nowe wydanie uzupełnione komentarzami z nigdy nie publikowanych prac Autora.
Rewolucyjne techniki doktora Murphy’ego opierają się na sprawdzonej zasadzie: Jeśli uwierzysz w coś bez zastrzeżeń i możesz to zobrazować w swoim umyśle, usuniesz podświadome przeszkody, które powstrzymują cię przed osiągnięciem upragnionego celu, a twoja wiara stanie się rzeczywistością.
Ten niezwykły poradnik pomoże ci uwolnić umysł i przekaże praktyczne wskazówki, dzięki którym osiągniesz sukces, prestiż i dobrobyt, zdobędziesz przyjaciół, umocnisz szczęśliwe małżeństwo, pokonasz lęki, pozbędziesz się złych nawyków i nałogów.
Opanuj proste techniki przedstawione w POTĘDZE PODŚWIADOMOŚCI i odkryj, jak łatwo możesz usunąć psychiczne bariery między tobą a twoimi marzeniami.
Niniejsza książka stanowi próbę odpowiedzi na zasadnicze pytanie: jak wspierać potencjał innowacyjnego rozwoju społecznego w organizmach miejskich, tak aby ich mieszkańcy żyli bliżej siebie, szczęśliwiej i dłużej? Składa się na nią wielogłos specjalistów różnych dziedzin i dyscyplin badawczych, mających świadomość roli, jaka przypada środowisku naukowemu zarówno w wyznaczaniu standardów i celów postępu, jak i w diagnozie jego barier. Postawione pytanie wydaje się o tyle zasadne, że z co najmniej kilku względów nadszedł sprzyjający czas na wdrażanie innowacyjnych rozwiązań miejskich. Przede wszystkim dlatego, że coraz powszechniejsza staje się świadomość, iż to miasto stanowi dzisiaj koło zamachowe gospodarki i gwarant rozwoju. Wzrasta przy tym nacisk w Unii Europejskiej na innowacje, zwłaszcza te natury społecznej, środowiskowej i energetycznej. W wielu przypadkach innowacyjność miejską wymusza także konieczność dostosowania się do zaostrzanych przepisów, trans czy międzynarodowych. Ponadto wydaje się, że polskie miasta powoli dojrzewają do tego, aby podjąć się wdrażania innowacji społecznie zakorzenionych, wykorzystujących nowoczesne praktyki i technologie w ramach spójnych wizji przyszłości. Od…
W niniejszym studium rozważa się potrzebę oraz możliwość wzbogacenia ogółu dotychczasowych terminów desygnujących całość zjawisk edukacyjnych w społeczeństwie przez pojęcie edusfery. W ramach tak określonego projektu dokonuje się – w trybie analizy konceptualnej – dwuwymiarowej charakterystyki dziedziny edukacji: jako części systemu socjokulturowego oraz jako odrębnej całości kulturowej. Zastosowanie obydwu tych perspektyw wydaje się przydatne (a może nawet niezbędne) do pełnego określenia statusu zjawisk edukacyjnych.
Powody podjęcia i zrealizowania takiego zamierzenia były trzy. Pierwszy to „utrata” przez pedagogikę ogólną właściwej sobie dziedziny poznania w następstwie dyferencjacji pedagogiki na zbiór rozmaitych, specjalistycznych nauk o wychowaniu. Drugim był utrzymujący się zwyczaj zawężonego pojmowania przedmiotu pedagogiki, polegający na utożsamianiu go z edukacyjnym agosem, z pominięciem innych ważnych jego wymiarów jako bytu kulturowego. Powód trzeci to dominujący we współczesnej myśli pedagogicznej obraz edukacji jako tworu addytywnego (prostej agregacji składników), amorficznego (pozbawionego wymiaru strukturalnego) oraz zajmującego nie w pełni określone miejsce w ogólnym porządku socjokulturowym.
W odróżnieniu od perspektywy zdroworozsądkowej optyka systemologiczna ujmuje „edukację jako całość” w specyficzny sposób. Całość to bynajmniej nie synonim wszystkiego (co nam się kojarzy z wychowaniem) ani równoznacznik sumarycznego zbioru składników, lecz „wszystkie elementy czegoś tworzące razem jakąś samodzielną jednostkę”. A zatem bez uprzedniego zdefiniowania statusu części, określenia ich rodzaju oraz ustalenia łączących je relacji nie jest możliwe mówienie o „całości edukacyjnej” w poznawczo istotnym sensie. W myśl przyjętych tu założeń całością systemową tego rodzaju jest właśnie edusfera.
Z analizy usytuowania edusfery względem jej nadsystemów wynika, że nie tylko ma ona status organu (oraz narzędzia) życia zbiorowego, lecz także jest swoistym, strukturalnie odrębnym i (stosunkowo) niezależnym organizmem (systemem) kulturowym. Jej części powinny zatem być definiowane w terminach dziedzin, właściwych każdej odrębnej całości kulturowej. Są to: sfera kultury materialnej, edukacyjna socjosfera (w tym agosfera), dziedzina kultury symbolicznej (języka i komunikacji) oraz segment kultury duchowej (form świadomości edukacyjnej).
Wszystkie one łącznie tworzą dopiero całość zwyczajowo nazywaną „rzeczywistością pedagogiczną”. Całość ta wydaje się zarazem stanowić właściwą dziedzinę studiów i badań pedagogiki ogólnej (kiedyś – całej pedagogiki).
W początkowej fazie prac nad niniejszym studium chodziło o pewien rodzaj ćwiczenia intelektualnego, polegającego na zastosowaniu perspektywy strukturalnej (systemowej) w odniesieniu do jednego z głównych problemów pedagogiki ogólnej: statusu wychowania. A tytuł planowanego produktu miał brzmieć: „Dziedzina edukacji w świetle systemowego paradygmatu »część – całość«”. W miarę prowadzonych prac zadanie to przyjęło postać ambitniejszą, a książka otrzymała obecny tytuł. [...]
Z recenzji prof. zw. dr. hab. Bogusława Śliwerskiego
Rozprawa Romana Schulza jest [...] kluczową dla polskiej pedagogiki ogólnej propozycją systemowego, a więc i holistycznego ujęcia fenomenów pedagogicznych. [...] Na takie książki czeka się z największą przyjemnością. Będą do niej sięgać [...] kolejne pokolenia pedagogów.
Mówi Napoleon Hill! Pięć zasad osobistego sukcesu
Unikalne, nigdzie dotychczas niepublikowane zapisy radiowych wywiadów z Hillem!
Słowa Napoleona Hilla u szczytu kariery
Wielka Piątka - najważniejsze spośród siedemnastu zasad osobistego sukcesu
Spontaniczne spostrzeżenia i inspirujące historie
Wskazówki dotyczące najważniejszej - nigdy niezdradzonej światu - zasady sukcesu
Napoleon Hill, odkrywca praw rządzących sukcesem i autor wyjątkowych książek motywacyjnych, czerpał wiedzę od najlepszych i sam inspirował wielu wspaniałych ludzi. Jeden z nich, W. Clement Stone, w 1953 r. zorganizował serię wywiadów z Napoleonem dla radia w Jackson, w stanie Missisipi. Właśnie w tej książce znalazły się nigdy dotąd nieopublikowane transkrypcje tych audycji, utrzymane w angażującej formie pytań i odpowiedzi. Jest to pogłębiona analiza zasad Wielkiej Piątki i sposobów ich stosowania, aby uzyskać maksymalne korzyści.
Przeczytaj, co Hill powiedział o Wielkiej Piątce zasad osobistego sukcesu. Dowiedz się, jak określanie Celu Głównego, Superumysł, Wiara Zastosowana, Dodatkowy Wysiłek i Kreatywna Wizja stały się drogą do sukcesu dla wielu znanych i nieznanych ludzi. Skoncentruj się na słowach Hilla, przyjmij je i przygotuj się do samodzielnego odkrycia najważniejszej zasady sukcesu, której mistrz nigdy nie zdradził światu - ani w swoich książkach, ani nigdzie indziej. Posłuchaj inspirujących historii z lat, które Hill spędził na studiowaniu takich ikon, jak Henry Ford, Andrew Carnegie, Thomas Edison, Charles M. Schwab czy Franklin Roosevelt. Przekonasz się, że spojrzysz na przełomowe zasady sukcesu Napoleona Hilla w zupełnie inny sposób.
Odkryj największy sekret sukcesu osobistego!
Jak określić Główny Cel?
Czym jest wolny, pozytywny Superumysł?
Dlaczego Wiara Zastosowana ma sprawczą moc?
Jak ukierunkować Dodatkowy Wysiłek?
Kiedy otworzyć się na Kreatywną Wizję?
Książka nie jest o mózgu, neuronach i synapsach. Zagadnienia te są tylko marginalnie wspomniane. Ona dociera do istoty sprawy. Jak w materialnym tworze z mózgowej galarety powstaje dziwne poczucie świadomości? Jak rodzi się wewnętrzne poczucie jaźni? Jak to się dzieje, że rozumiemy to na co patrzymy, co odczuwamy zmysłami i jak możemy zrozumieć zjawiska, które zachodzą wokół nas, przewidywać ich skutki i planować optymalne reakcje? To próba dotarcia do istoty świadomości. Aby tego dokonać autorzy proponują wyobrażenie sobie pewnej idealnej struktury w specyficzny sposób przetwarzającej informację. A potem wskazują, że takie struktury występują w mózgach ludzi i zwierząt i że one właśnie wytwarzają umysł. Następnie dowodzą, że możliwe jest zbudowanie sztucznych mózgów o tych samych właściwościach. A dalej..., ciekawe konsekwencje dla psychologii, etyki i filozofii w przystępnej formie.
Tematem niniejszej antologii nie jest obłęd rozumiany w duchu Nervala. O nim traktowała w dużej mierze książka wydana w pierwszej serii „Biblioteki Romantycznej” – Ciemne drogi szaleństwa Aliny Kowalczykowej. Autorami tekstów zamieszczonych tutaj są wyłącznie ci, którzy „posługują się tym słowem «choroba»”. Najczęściej lekarze – twórcy rozpraw naukowych, opisów przypadków, ocen sądowych. Ale nie tylko. To również urzędnicy państwowi, autorzy ustaw dotyczących funkcjonowania szpitali publicznych, a także zarządcy szpitali prywatnych. Chciałam uwzględnić w ten sposób różne sposoby funkcjonowania i wykorzystania wiedzy medycznej – pokazać, jak stawiano diagnozy, jak przebiegało przyjmowanie obłąkanych do szpitala, jak ich tam traktowano i na podstawie czego orzekano o niepoczytalności. Psychiatrię jednak chciałam potraktować jako jeden z języków służących projektowaniu i podtrzymywaniu społecznego ładu.
Książka "Sektor Polska. Kibice, historia, patriotyzm" opowiada o fenomenie patriotycznego zaangażowania polskich kibiców, którzy – nawiązując do tradycji wspierania antykomunistycznego oporu w latach 80. – od blisko dekady organizują uroczystości upamiętniające Żołnierzy Niezłomnych, wspierają Polaków na Kresach, domagają się rozliczenia zbrodni systemu komunistycznego w Polsce i przygotowują patriotyczne oprawy meczów.
Szalikowcy, pseudokibice, kibole, ultrasi, chuligani… ale też ludzie ciekawi historii Polski i swoich małych ojczyzn, aktywni działacze społeczni w środowiskach lokalnych, zaangażowani i świadomi patrioci. Środowisko kibicowskie, tak jak każde inne, nie jest wolne od słabości i błędów. Ale od wielu lat pokazuje nam, że są sprawy ważniejsze od nas samych, od partykularnych i ostrych podziałów – to wspólne wartości i tradycja, wiara, pamięć o bohaterach z przeszłości, pomoc rodakom, Ojczyzna. To wspólny sektor „Polska”.
Ksiądz Jarosław Wąsowicz SDB (ur. 1973 r.) – salezjanin, doktor historii, publicysta. Były członek Federacji Młodzieży Walczącej, autor lub współautor kilkunastu książek. Nazywany nieformalnym kapelanem polskich kibiców. Inicjator Ogólnopolskiej Patriotycznej Pielgrzymki Kibiców na Jasną Górę, Różańca Kibiców i wielu innych akcji społecznych i religijnych.
Książka "Sektor Polska. Kibice, historia, patriotyzm" ks. Jarosława Wąsowicza ukazała się nakładem wydawnictwa Patria Media. Patronat medialny objęły nad nią „Gazeta Polska”, „Gazeta Polska Codziennie”, „Magazyn Solidarność”, „Don Bosco”, Telewizja Republika oraz portal Niezalezna.pl.
Internet daje dziś dodatkowe fascynujące możliwości – nieznane nam wcześniej krainy możemy oglądać bądź z lotu ptaka, bądź z perspektywy ulicznego spacerowicza.
Dawne mapy bywają zaś dziełami sztuki, przedmiotem pożądania kolekcjonerów. Pokazują stan wiedzy z danego czasu i to, co ich twórcy, polityczni mecenasi albo nawet cała epoka uważali za istotne i ciekawe. Cierpliwe „czytanie” map pozwala zrozumieć, w jakim świecie zamieszkiwali nasi przodkowie i jak my próbujemy ująć jego złożoność w prostych kartograficznych obrazach.
Czego uczą dawne i nowe mapy? Kiedy nas okłamują? Co łączy rzymskie mapy i nawigację samochodową? Dlaczego w Polsce wciąż „widać zabory”? I czy Trip Advisor zastąpił już turystyczne przewodniki?
W Temacie Miesiąca:
Mapa, czyli świat na wynos
Zbigniew Kadłubek
Mapa ma moc
Piotr Galik w rozmowie z Anną Mateją
Widać zabory
Szymon Pifczyk
Smartfon i terytorium
Paweł Cywiński
Ponadto w numerze:
Życie w rytmie Arktyki. O ludach północy, które w surowych podbiegunowych warunkach mieszkają nieprzerwanie od 10 tys. lat – Mikołaj Golachowski
Michel Foucault idzie do Kościoła. Czy chrześcijaństwo wzywa do posłuszeństwa, czy do wolności?
Czcionki, fonty, kroje. O znaczeniu oraz nauce typografii współczesnej opowiadają Ada Pawlikowska i Marian Misiak
Cykl „Pod niskim niebem - o kulturze Holandii” Piotra Oczki: Rendez-vous z pisarzem
Stacja:Literatura – Opowiadanie Adama Kaczanowskiego „Zawsze”
Ada Pawlikowska: O typografii i jej nauczaniu
„Potrzebujemy Filipa Springera rodzimego projektowania!” Rozmowa z Marianem Misiakiem
Postępuj asertywnie w najważniejszych sferach życia i relacjach z innymi.Szybkie i łatwe metody zwrócenia na siebie uwagi innychNiezawodne sposoby postawienia na swoim bez narażania związków z innymiRzeczowe porady, jak komunikować swój punkt widzeniaBądź asertywny, nie pasywny!Jeśli chcesz, by droga na szczyt kariery zawodowej stała przed tobą otworem, pragniesz mieć szczęśliwszą rodzinę i być bardziej przekonujący w kontaktach z innymi - trzymasz w ręku właściwą książkę.W dzisiejszym świecie, w którym bomba megabitowa wisi w powietrzu, trudno poradzić sobie, nie będąc asertywnym. Jeśli w trudnej sytuacji zamiast zachować się asertywnie, najchętniej uciekłbyś, gdzie pieprz rośnie......podnieś głowę i daj się usłyszeć! Asertywność to umiejętność występowania w obronie swoich racji bez potrzeby deptania praw innych, ale tak, by być usłyszanym i zrozumianym. Autor udziela precyzyjnych wskazówek, jak postępować asertywnie w najważniejszych sferach życia i relacjach z innymi - od domowników po szefa. Dowiesz się:jak powiedzieć ""nie"", kiedy myślisz ""nie"";kiedy zachować się asertywnie, a kiedy lepiej pozostawić sprawy własnemu biegowi.Dzięki tej książce nauczysz się szybko i bez trudu:reagować asertywnie w codziennych sytuacjach przekonywać innych do swoich racji, nie tracąc zimnej krwi,rozmawiać z urzędnikiem jak równy z równym,dzięki asertywności robić karierę zawodową.
Książka jest pracą zbiorową odnoszącą się do jednej z najgłośniejszych w ostatnich latach publikacji „Kapitał w XXI wieku”, której autorem jest francuski ekonomista Thomas Piketty. Międzynarodowy sukces dzieła sprawił, że miało ono ogromny wpływ na sposób myślenia o gospodarce i kapitalizmie. Autorzy „Piketty i co dalej?” szczegółowo ustosunkowują się do książki Piketty’ego i do występujących w niej luk badawczych, zarazem wskazując na kierunki dalszych niezbędnych badań.
Praca powstała pod redakcją: Heathera Bousheya, dyrektora i głównego ekonomisty Washington Center for Equitable Growth, J. Bradforda DeLonga, profesora z University of California w Berkeley oraz Marshalla Steinbauma, członka Roosevelt Institute.
Wśród autorów są światowej sławy ekonomiści: Arthur Goldhammer, Robert M. Solow, Paul Krugman, Devesh Raval, Suresh Naidu, Daina Ramey Berry, Eric R. Nielsen, Laura Tyson, Michael Spence, David Weil, Branko Milanovic, Christoph Lakner, Gareth A. Jones, Emmanuel Saez, Mariacristina De Nardi, Giulio Fella, Fang Yang, Heather Boushey, Mark Zandi, Salvatore Morelli, Marshall I. Steinbaum, David Singh Grewal, Ellora Derenoncourt, Elisabeth Jacobs oraz sam Thomas Piketty.
Główna idea książki to połączenie energii męskiej i żeńskiej, czyli jin-jang. Jest to publikacja zarówno dla kobiet, jak i mężczyzn, motywująca do bycia sobą w stu procentach, inspirująca ludzi we wszechświecie do siły, motywacji i odwagi bycia sobą, pokazywania swojego talentu, a nade wszystko dążenia do aktywacji w pełni swojego potencjału, czasem ukrytego, który każdy z nas ma.
Książka jest przepełniona miłością do boskości, ogółu stworzenia. Wskazuje, jak odnaleźć miłość do siebie samego, by móc dzielić się nią z innymi. Największym odkryciem cywilizacyjnym ludzkości jest myśl. Za pomocą myśli, która zawsze się zmaterializuje, stwarzamy obfitość życia.
Książka jest napisana w duchu spokoju. Przykłady w niej zamieszczone pokazują, jak za sprawą intuicji wyjść z uzależnienia, osiągnąć głęboki spokój wewnętrzny i stać się sobą, nikogo nie kopiując. Duży nacisk kładzie na wartości i postępowanie w zgodzie z nimi, takie jak praca z pasją, zdrowie, duchowość. Fundament, na którego kanwie jest napisana, to wiara, że naprawdę można mieć czyste i jednocześnie zdrowe myśli, postępować według wartości i norm sprzyjających człowiekowi. Książka uczy wybaczać, co jest nieodzownym elementem w stawaniu się człowiekiem. Na co szczególnie chcę zwrócić uwagę, to fakt, że pokazuje, jak radzić sobie z porażkami, które uczą. Najbardziej.
Urodzić się kobietą to przekleństwo, to oznaka złej karmyprzysłowie nepalskieMówi się, że rozpacz jest czarna, a codzienność szara. W Nepalu nie widuje się często tych odcieni, tu życie jest kolorowe. W hipnotyzującym ulicznym tłumie uwagę przykuwają wielobarwne sari, jeden z tradycyjnych kobiecych strojów, jakże inny od noszonej przez Afganki bezkształtnej burki, która jest dla nas symbolem uciemiężenia kobiet.Tymczasem życie Nepalek niewiele różni się od życia muzułmanek. Pod grubszą warstwą pozorów i piękniejszą szatą kryje się bardzo podobna rzeczywistość.Reportaż Edyty Stępczak to przejmująca opowieść o współczesnych nepalskich kobietach, które nie chcą już żyć w tradycyjnym, patriarchalnym społeczeństwie i stawiając na szali swoje bezpieczeństwo, zdrowie, a często nawet życie próbują zmieniać zarówno nepalską mentalność, jak i opresyjny system. Rozdarte między tradycją, uwierającą jak sztywny gorset, a aspiracjami i dążeniami, które rozbudza w nich nowoczesny świat, walczą o podstawowe prawa człowieka.Edyta Stępczak to dziennikarka i działaczka humanitarna. W Nepalu mieszkała ponad pięć lat, dzięki czemu poznała ten kraj od zupełnie innej strony niż mają okazję widzieć go zachodni turyści czy wspinacze wysokogórscy. Nepal w jej opowieści to nie mityczna kraina himalajskich szczytów i ojczyzna dobrotliwie uśmiechniętych, gościnnych ludzi, ale kraj, w którym przemoc wobec kobiet jest silnie zakorzeniona w kulturze i religii.
Łyżeczka optymizmu
100% zdrowego myślenia
Szczypta dystansu do siebie
Cześć! Tu Ania!
Jestem Super Laską! Skąd to wiem? Bo skończyłam z recydywą!
Jak to zrobiłam? Po latach walki ze swoim ciałem i z zaburzeniami wyrzuciłam z głowy diety. Teraz prowadzę bloga „Wilczo Głodna”, gdzie uczę kobiety samoakceptacji. Do tego jem jak najwięcej nieprzetworzonych produktów – przecież takie jedzenie jest dla nas naturalne od tysiącleci. Dopiero przez ostatnie sto lat my, ludzie, wywróciliśmy nasze jadłospisy do góry nogami. Ale czas wrócić do tego, co dla nas najlepsze!
Nie jest Ci potrzebna żadna dieta, tylko zdrowe podejście.
Chcesz zostać Super Laską taką jak ja? Zajrzyj do środka.
istoria Ministerstwa Informacji i Propagandy (MIiP), a szczególnie jego warszawskich placówek, dobitnie pokazuje, że badacze „narodzin systemu władzy” w latach czterdziestych powinni unikać pokusy teleologicznej interpretacji działań komunistów. Podstawowy cel, nakazany przez Stalina – przejęcie pełnej kontroli nad krajem – był jasny, natomiast drogi jego realizacji, choć wytyczane na Kremlu, bywały kręte i nie zawsze dobrze przemyślane. Komuniści popełniali błędy i nieraz podejmowali nietrafne decyzje. Krótkotrwałe dzieje MIiP pokazują, że ambitny pierwotnie pomysł z instytucją zarządzającą państwową propagandą okazał się ślepą (czerwoną) uliczką.
W wypadku stołecznych struktur resortu zjawisko to uwidoczniło się w dwójnasób. Po pierwsze, były emanacją nieudanego, centralnego eksperymentu. Po drugie, musiały borykać się z trudnościami charakterystycznymi także dla innych warszawskich filii ogólnopolskich instytucji: egzystowania w cieniu centrali, a także w pewnej mierze szczebla wojewódzkiego. Zawarte w tej książce rozważania przekonują, że działające w stolicy jednostki MIiP były nieskuteczne i w zasadzie niepotrzebne. Można zaryzykować tezę, że w Warszawie ograniczenia tego ministerstwa uwidaczniały się szczególnie wyraźnie. W wydaniu stołecznym ślepa czerwona uliczka okazała się wyjątkowo krótka.
Rozwój technologii informacyjnych zwiększył znacznie możliwości badawcze i innowacyjne w zakresie Nauk o Mediach. Zaowocowały one osiągnięciami w zakresie cyfryzacji, komunikacji i mediów. Dostęp do przekazu medialnego na szeroką skalę, niezależnie od czasu i miejsca, wpłynął na zaangażowanie młodych ludzi w zgłębianie tajników nowych mediów. Wiąże się to również z zapotrzebowaniem rynku pracy na kompetencje specjalistów w tej dziedzinie.
Zasadność konwergencji technologii informacyjnych i mediów spowodowała powołanie kierunku studiów – Logistyka Mediów na Wydziale Dziennikarstwa Informacji i Bibliologii Uniwersytetu Warszawskiego. Studenci tego kierunku rozwijają swoją wiedzę i umiejętności w zakresie zastosowania nowoczesnych technologii w mediach, praktycznego ich wykorzystania, a także zarządzania przedsiębiorstwami medialnymi. Zwieńczeniem studiów są prace dyplomowe. Dokumentują one obszar zainteresowań absolwentów, ich dociekliwość badawczą oraz umiejętności pisarskie. Ogólnie – dorosłość zawodową.
Niniejsza publikacja stanowi zbiór, wybranych spośród najlepszych prac dyplomowych, które powstały na Logistyce w roku akademickim 2015/2016. Opiekę merytoryczną nad pracami licencjackimi pełnili pracownicy Katedry Technologii Informacyjnych Mediów oraz współpracownicy. Zaprezentowane prace to efekt odbytych seminariów dyplomowych, dyskusji, sporów, wymiany doświadczeń. Cechuje je merytoryczny język, właściwy układ, odpowiednio sformułowana hipoteza, która została potwierdzona za pomocą dopracowanej metodologii. Wykorzystana literatura, zarówno polska jak i obcojęzyczna, dobrana przez Autorów prac, jest aktualna oraz zgodna z prezentowanymi tematami. Przypisy oraz spisy form graficznych użyte w tekstach publikacji są odpowiednie do poziomu prac. Zawarte w niniejszej publikacji opracowania zawierają wartościowe i aktualne informacje niezbędne każdemu studentowi Logistyki. Ponadto stanowią przykłady prac dyplomowych.
Z Wprowadzenia
Książka jest pierwszą w Polsce monografią, której celem jest przedstawienie – w sposób możliwie kompletny – retorycznych wymiarów telewizji. W centrum retoryki telewizji znajduje się pytanie o warunki skutecznych, nastawionych na określony cel zachowań komunikacyjnych. Autorka skupia się na analizie tych wszystkich aspektów, które nadawca medialny (instancja nadawcza) musi wziąć pod uwagę, by zyskać uwagę odbiorców i otworzyć im taką przestrzeń komunikacji, która uczyni ich podatnymi na perswazję. Wszystkie opisane w monografii elementy składają się na propozycję przedstawienia telewizyjnego fenomenu, niezależnie od czasu jego funkcjonowania. Bez względu na to, czy mówimy o czarno-białych obrazach i ograniczonej ofercie programowej, erze telewizji w kolorze i telewizji wyspecjalizowanej, stematyzowanej, czy też telewizji na żądanie, można wskazać właściwości, strategie, mechanizmy, które dają się zuniwersalizować i opisać w ramach koncepcji retoryki telewizji. Retoryka bowiem dostarcza narzędzi, które pozwalają tak samo skutecznie opisywać telewizję epoki broadcastingu, narrowcastingu, jak i slivercastingu.
Michał Nadziak zajął się problematyką lęku przede wszystkim jako uwarunkowania podejmowania decyzji politycznych przez jednostki. […] nie kopiuje pseudo-scjentystycznych rozwiązań amerykańskich, tylko świadomie akceptując reguły postmodernistycznej „gry w znaczenia” pokazuje, jak lęk, poddawanie się jemu lub wywoływanie, stanowią element strategii politycznej decydentów, którzy sami są jednostkami poddanymi emocjom i wiedzą, że tacy sami są także ich wyborcy.[…] Autor szczególnie konsekwentnie rozwija koncepcję języka jako narzędzia kształtowania rzeczywistości, jej zaklinania, redefiniowania i zasadniczo dążenia do zderzenia opowieści o świecie, które mają charakter per se wykluczający się wzajemnie. Opowieści mają to do siebie, że trudno poddają się kompromisom – ktoś jest albo złoczyńcą, albo rycerzem na białym koniu, nigdy zwykłym, szarym człowiekiem. Autor analizuje te ograniczenia w drugiej części publikacji […] Argumentuje tam, że właściwie my – jako odbiorcy komunikatów – widzimy już tylko wielokrotnie używane opowieści i przez to nasz dostęp do „realności” jest w zasadzie niemożliwy. Jest to bardzo pesymistyczne jeśli chodzi o możliwości poznawcze badacza, mimo że podane w atrakcyjnej literacko formie.[…] Praca jest dziełem literackim sama w sobie […] Czyta się ją dobrze, czytelnik jest traktowany z szacunkiem, chociaż jest to szacunek trenera, który przy 6. serii skomplikowanych podciągań mówi „na pewno dasz radę”.z recenzji dr hab. Pawła Borkowskiego
Elizabeth Ann Hawley to amerykańska dziennikarka i kronikarka wypraw w Himalaje. Postać legenda, dzięki której świat poznał najważniejsze wydarzenia światowego himalaizmu. W latach czterdziestych XX wieku pracowała jako researcher dla magazynu Fortune. Szybko jednak opuściła Stany, by podróżować po świecie i ostatecznie osiąść w Nepalu.
Była korespondentem agencji prasowej Reuters, kiedy relacjonowała pierwszą udaną amerykańską wyprawę na Mount Everest w 1963. Pomimo tego, że sama nigdy nie zdobyła żadnego ośmiotysięcznika stała się inspiracją, skarbnicą wiedzy i autorytetem w dziedzinie wypraw i opowieści o największych osiągnięciach, a także skandalach i katastrofach, które działy się w Himalajach i Karakorum.
Elizabeth Ann Hawley skrupulatnie dokumentowała kolejne górskie ekspedycje, budując renomę i popularność wspinaczy, takich jak choćby Edmund Hillary, Reinhold Messner, Chris Bonington, Tomaž Humar i Ed Viesturs. Rozstrzygała wszelkie wątpliwości związane ze zdobywaniem himalajskich szczytów, a tworzone przez nią archiwum powstawało w oparciu o osobiste rozmowy ze wspinaczami. Wielokrotnie pomagała polskim wyprawom w zdobyciu informacji o szczytach, które planowali zdobyć. Zmarła w styczniu 2018 roku w Katmandu pozostawiając po sobie archiwum "Himalayan Database" opisujące 9,5 tys. ekspedycji, na 450 znaczących nepalskich szczytów oraz około 70 tysięcy uczestników tych wypraw, począwszy od 1905 roku.
Hejt jest wszędzie. W na pozór niewinnych komentarzach rodziców na temat lenistwa ich dziecka. W docinkach dotyczących wyglądu zony. W bece gimnazjalistów, których żarty mogą̨ zabić́. W artykułach blogerów budujących swoją popularność́ na taniej sensacji albo w przemowach polityków — wypowiedziach krzykliwych, pozbawionych kultury i treści. We wpisach pracowników wyładowujących swoje niezadowolenie i w poniżających komentarzach szefów.
Zastanawiałeś się kiedyś, ilu rzeczy nie osiągnąłeś albo nie zrobiłeś, bo czyjaś krytyka pocięła Ci skrzydła? Jaki rachunek zapłaciłeś za głupie żarty w swoim kierunku, chamskie komentarze, które wziąłeś do siebie, niesprawiedliwe słowa usłyszane w pracy, bezpodstawne negatywne oceny w szkole? Kim byś był, gdybyś umiał sobie z nimi radzić?
Po pierwsze, byłbyś sobą. Szczęśliwym człowiekiem. Stań się wolny od opinii innych i sam decyduj, jak żyć. Pozbądź się złych wspomnień i zacznij budować siebie na bazie swojego własnego zdania.
Po drugie, zacząłbyś znacznie skuteczniej działać — bo gdy nikt Ci nie przeszkadza i gdy nie się nie przejmujesz, rozwijasz skrzydła. Stajesz się szybszy. Dokładniejszy. Osiągasz więcej w krótszym czasie.
„Psychologia hejtu” to przewodnik po świecie krytyki w życiu zawodowym i osobistym, w rzeczywistości i internecie. Uwolni Cię od zbędnego przejmowania się tym, czym nie powinieneś się przejmować, od brania do siebie tego, co Ci szkodzi, oraz wytłumaczy, dlaczego hejter robi sobie i innym krzywdę̨.
Tobie już nie zrobi. Nigdy.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
