W tej strefie zapraszamy do nabycia książek z szeroko pojętej dziedziny jaką jest psychologia. Posiadamy podręczniki i poradniki kierowane do specjalistów psychiatrii i psychologii, a także uczniów i studentów. Poprzez poradniki z zakresu problemów emocjonalnych u dzieci i młodzieży czy okresu dojrzewania. Proponujemy poradniki dla ludzi biznesu, polityków, nauczycieli, dzieci i modzieży. Garść rozmaitych porad i rewolucyjnych technik, które pomogą otworzyć drzwi umysłu. Polecamy dobre książki psychologiczne. W ofercie psychologia społeczna, kliniczna, biznesu, rozwoju, zdrowia, sportu, psychologia umysłu, relacje międzyludzkie i wiele innych poradników.
Słownictwo dotyczące obecności i funkcjonowania osób nieheteronormatywnych należy do obszaru leksyki subkulturowej i, jako wciąż nieustandaryzowane, nie wpisuje się jednoznacznie w polszczyznę. Język, którym posługują się osoby LGBTQ, ulega przy tym dodatkowej hermetyzacji. Celem Tęczowego słownika. Małego zbioru homoerotyzmów polskich było zgromadzenie słownictwa dotyczącego codziennego funkcjonowania osób nieheteronormatywnych ze szczególnym uwzględnieniem relacji o charakterze erotycznym.
Profesor Weigui Fang jako jeden z pierwszych uczonych w Chinach skupił się na historii pojęć, publikując w 1999 roku swój esej badawczy na temat ewolucji pojęć cywilizacji i kultury w nowoczesnych Chinach. Podczas całego procesu modernizacji, który rozpoczął się po połowie XIX wieku, w następstwie wojny opiumowej, postulat reform i zmian był zgodny z oczekiwaniami prawie wszystkich intelektualnie uświadomionych Chińczyków. W tym czasie, głównie dzięki wymuszonemu z zewnątrz kontaktowi Chin ze światem zachodnim, nastąpiła bezprecedensowa zmiana, która spowodowała głębokie przeobrażenie wartości kulturowych, zwłaszcza w odniesieniu do idei wenming. To starożytne chińskie pojęcie zyskało tym samym nowe znaczenie i perspektywę. -Fansen Wangprofesor i wiceprezesAkademia Sinica, Taipei, Chiny
SCENARIUSZE: Norwid, Bolesławski, Ojciec Marian to teksty, które mogą się stać podstawą biograficznych widowisk telewizyjnych albo filmów fabularnych. Opowiadają o losach i dziełach trzech Polaków: Cypriana Norwida (1821–1883) – wielkiego poety, dramatopisarza, myśliciela oraz artysty sztuk pięknych; Ryszarda Bolesławskiego (1889–1937) – wybitnego aktora i nauczyciela aktorstwa, znakomitego reżysera teatralnego i filmowego, który zrobił zawrotną karierę w Hollywood w latach 30. XX w.; oraz ks. Mariana Żelazka, werbisty (1918–2006) – więźnia niemieckiego obozu koncentracyjnego w Dachau i przez ponad pół wieku misjonarza w Indiach. W uznaniu jego pełnej miłości i poświęcenia posługi kapłana, nauczyciela i opiekuna trędowatych Kościół katolicki otworzył w 2018 r. jego proces beatyfikacyjny.
Monografia stanowi interesujące kompendium wiedzy z zakresu godności ludzkiej naświetlonej w perspektywie filozoficznej, teologicznej i społecznej. Jej wartością dodaną jest analiza procesu wychowania do wartości progodnościowych w perspektywie teoretycznej i praktycznej, ze szczególnym uwzględnieniem roli rodziny w tym procesie. Książka jest uzupełnieniem literatury obejmującej wielorakie aspekty kategorii godności ludzkiej, analizowanej w kontekście nauk humanistycznych i społecznych. Publikacja znajdzie zastosowanie w kształceniu humanistów na wielu kierunkach studiów, a także będzie stanowić inspirację do dalszych badań naukowych. Opracowanie nie daje recept na indywidualnie i społecznie godne życie, chociaż można w nim odnaleźć pewne wskazania praktyczne, a nawet wyraźne wartościowanie badanych zjawisk i procesów społecznych. Z recenzji prof. dr hab. Krystyny Leśniak-Moczuk Godność człowieka stała się hasłem przewodnim w wielu debatach społeczno-politycznych, a obecnie trafiła także do nauk pedagogicznych i psychologii. Liczne programy i materiały dydaktyczne dotyczą właśnie godności człowieka, choć podejścia do włączania tej koncepcji są różne. Mówiąc o poszanowaniu godności człowieka na tle edukacji poznawczej i emocjonalnej, musimy zapytać, dlaczego oba aspekty mają relewantne znaczenie. Na tak postawione pytanie daje konstruktywną odpowiedź w niniejszej publikacji ks. prof. Janusz Mariański, uznany znawca socjologii religii i socjologii moralności. Autor kieruje uwagę na relację godności osoby ludzkiej i wychowania progodnościowego. Jego refleksje jako wytrawnego socjologa przedstawiają podstawy teoretyczne zagadnienia i perspektywę konsekwencji dla edukacji na rzecz poszanowania przyrodzonej i niezbywalnej godności człowieka, która stanowi źródło wolności i praw człowieka i obywatela. Jej poszanowanie i ochrona jest obowiązkiem władz publicznych (art. 30 Konstytucji RP). Również papież Franciszek podkreśla wyjątkową rolę edukacji w ochronie środowiska i godności człowieka, zaznaczając, aby nowe pokolenia były wychowywane do troski o godność człowieka i wspólny dom. Czytelnikami recenzowanej publikacji będą nie tylko przedstawiciele nauk pedagogicznych, psychologowie i socjologowie, ale także teologowie, filozofowie, religioznawcy, jak również reprezentanci innych dyscyplin humanistycznych, np. kulturoznawstwa. Z recenzji ks. prof. dr. hab. Cypriana Rogowskiego
Jest wielce interesujące, jak odmiennie reaguje widowniaw różnych krajach. Każdy z teatrów operowych ma podtym względem swoją specyfikę. W nowojorskiej MetropolitanOpera brawa są gwałtowne i krótkie, rzęsiste jaknawałnica. W Wiedniu na odwrót, widzowie dają sobie czasna aplauz. Żona zaś mówi mi często, że jestem mistrzemświata w powstrzymywaniu oklasków, ale ja wolę to odryzyka wyjścia z roli. Chociaż tak naprawdę my, śpiewacy,potrzebujemy tych chwil, w których czujemy sympatiępubliczności, to właśnie one nas uskrzydlają. Mam nadzieję,że za sprawą tej opowieści będę mógł trochę tej energiiPaństwu przekazać.[fragment książki]Fascynująca opowieść Piotra Beczały o przebiegu swojej zapierającej dech w piersiach kariery. Swiatowej sławy tenor, który niegdyś śpiewał na ulicach Wiednia dla przechodniów, a teraz jest gwiazdą przedstawień wystawianych przez największe opery, od Newo Jorskiego Met i mediolańskiej La Scali po Wiedeńską Operę Narodową. Czy to tragicznie kochający Werter, czy niebezpiecznie uwodzicielski książę Rigoletto, Piotr Beczała czaruje publiczność w każdej roli. Mimo niesamowitego sukcesu twardo stąpa po ziemi. Uroczy i bezczelny, opowiada o swojej karierze, wybitnych kolegach, wpadkach na próbach i rozmaitych koncepcjach reżyserskich, zdradza, co ma wspólnego pieczenie z premierami i dlaczego jest to ważne, szczególnie w czasach kryzysu, konsekwentnie płynąć pod prąd.
Kiedy 10 maja 1996 roku trzy ekipy jednocześnie dokonywały ataku szczytowego, nad Mount Everestem zerwała się burza. Zaczęła się mordercza walka o przetrwanie. Jon Krakauer przeżył.Książka Wszystko za Everest trafiła na listy bestsellerów, ale wywołała też wiele kontrowersji. Stała się także źródłem inspiracji dla filmowców. Sama tragedia zaś - mimo że wydarzyła się prawie dwadzieścia lat temu - wciąż budzi emocje. Problemy opisane przez Krakauera przybrały jeszcze na sile: w komercyjnych wyprawach na Everest bierze udział coraz więcej osób, nie bacząc na zagrożenia i skutki ludzkiej ekspansji w najwyższych górach świata."Znakomicie napisana opowieść o losach dwóch tragicznie zakończonych wypraw komercyjnych, które wiosną 1996 roku wyruszyły na szczyt Everestu, przebojem weszła do kanonu literatury górskiej. Wszystko za Everest od niemal dwudziestu lat utrzymuje wysoką pozycję na liście bestsellerów, co jest zapewne zasługą wyraziście zarysowanych postaci, kapitalnej narracji, a także - last but not least - silnych emocji autora, którego najwidoczniej nurtuje swoisty "syndrom ocaleńca". Był bowiem jednym z dwóch ocalałych spośród sześciu uczestników swojej wyprawy, którzy weszli na szczyt. Obraz wydarzeń, jaki przedstawił Krakauer, wzbudził duże kontrowersje w środowisku wspinaczkowym i w amerykańskich mediach. Jak się okazało, autor przyjął znacznie bardziej krytyczną postawę w stosunku do uczestników wyprawy konkurencyjnej, chociaż to właśnie jego zespół poniósł największe straty. Główna oś sporu skrystalizowała się wokół postaci przewodnika Anatolija Bukriejewa, podczas gdy w rzeczywistości to właśnie on przyczynił się do uratowania wszystkich członków swojej ekipy. Niniejsza edycja jest pierwszą pełną wersją "Wszystko za Everest", która ukazuje się w Polsce. Intensywność polemiki, której odbicie znajdziemy w ostatniej części książki, nasuwa skojarzenia z burzą, jaka przetoczyła się nie tak dawno w Polsce po tragicznie zakończonej zimowej wyprawie na Broad Peak z 2013 roku." Krystyna Palmowska""Wszystko za Everest" to tylko pozornie opowieść o wyprawie na Mount Everest. Jon Krakauer bowiem, opowiadając o tragicznej ekspedycji na najwyższy szczyt świata, tak na prawdę snuje opowieść o śmierci, o ludzkiej odwadze i poświęceniu. To jeden z tych reportaży, od których nie sposób się oderwać i o których nie da się zapomnieć. Mistrzowska, niemal filozoficzna przypowieść dla wszystkich, nawet tych, których wspinaczka wysokogórska zupełnie nie interesuje." Robert Ziębiński, "Newsweek""Jedna z dwóch książek, które zabrałbym na bezludną wyspę." Marcin Meller, "Playboy""Dla człowieka gór biblia. Dla mieszkańców nizin książka roku!" Piotr Szabłowski, "Gazeta Wyborcza""Krakauer jest jednym z najlepszych pisarzy wśród alpinistów, a tragedia na Evereście w 1996 roku, której był świadkiem - jedną z najczarniejszych kart w historii himalaizmu. Z talentu pisarskiego i niezwykłego dramatyzmu wydarzeń powstała mieszanka iście wybuchowa. Lektura obowiązkowa nie tylko dla ludzi gór." Piotr Drożdż, "Góry"
Ewangelia według św. Łukasza to Ewangelia miłosierdzia, które stanowi kluczowy temat całego jego dzieła. Autor to człowiek uczony, wrażliwy i uporządkowany. Rozpoczyna swoje dzieło prologiem w eleganckim, klasycznym stylu, w którym wyjaśnia, iż zebrał i przeanalizował dotychczasowe teksty, rozmawiał z naocznymi świadkami i dokładnie zbadał wszystkie dostępne mu źródła, by stworzyć opisaną przez siebie historię Jezusa z Nazaretu. Wielu już starało się ułożyć opowiadanie o zdarzeniach, które się dokonały pośród nas, tak jak nam je przekazali ci, którzy od początku byli naocznymi świadkami i sługami słowa. Postanowiłem więc i ja zbadać dokładnie wszystko od pierwszych chwil i opisać ci po kolei, dostojny Teofi lu, abyś się mógł przekonać o całkowitej pewności nauk, których ci udzielono. SLIVANO FAUSTI (1940-2015) włoski jezuita, filozof, biblista i teolog. Należał do najbardziej znaczących postaci posoborowego katolicyzmu we Włoszech. Był współzałożycielem wspólnoty braci zakonnych i świeckich rodzin w Villapizzone oraz wieloletnim duchowym kierownikiem i spowiednikiem kard. C.M. Martiniego, arcybiskupa Mediolanu. Nakładem wydawnictwa Bratni Zew ukazały się m.in. Pismo Święte bez patosu oraz komentarze do Dziejów Apostolskich.
Książka Ewy Koźmińskiej-Frejlak opisuje sposoby radzenia sobie z rzeczywistością po Zagładzie przez polskich Żydów ocalałych z Holokaustu – tych, którzy po wojnie zdecydowali się pozostać w kraju. Wykorzystując obszerny materiał źródłowy, często dotychczas nieprzywoływany przez badaczy (m.in. archiwa kościelne), sięgając po narzędzia socjologiczne, autorka szczegółowo analizuje takie praktyki asymilacyjne jak starania Żydów o konwersje na katolicyzm, podejmowane próby zmiany nazwiska oraz zawieranie małżeństw polsko-żydowskich. Skupia się przy tym na okresie tużpowojennym, jak najdokładniej jednak odtwarzając kontekst wojenny i przedwojenny.
"Jedną z najważniejszych zalet tej rozprawy jest subtelność i wrażliwość metodologiczna, z jaką Autorka przystępuje do badania: poszukując prawidłowości w zachowaniach indywidualnych i zbiorowych, zdołała uniknąć uproszczeń czy pospiesznych uogólnień i wydobyć złożony charakter intymnych motywacji i zachowań, a także – co bardzo istotne – ujawnić wymiar procesualny, dynamikę i uwarunkowania decyzji podejmowanych przez ocalałych. […]
Przeprowadzona przez Ewę Koźmińską-Frejlak analiza ma charakter interdyscyplinarny (łączy elementy socjologii, historii społecznej, antropologii afektów), obejmuje zarówno interpretację danych statystycznych, jak studium przypadków, co owocuje obrazem nieredukcjonistycznym, wielowymiarowym, zarazem odkrywczym i otwierającym dalsze perspektywy badawcze".
Piotr Laskowski
Nauka oferuje szczególne podejście do odkrywania rzeczywistości poprzez osobiste doświadczenia za pomocą działalności badawczej. Nauki społeczne pozwalają na poznawanie rzeczywistości społecznej, a taką - otaczającą społeczeństwa, przedsiębiorstwa i rządy - bez wątpienia jest las. W życiu społeczno-gospodarczym pełni on wiele funkcji, a gospodarka leśna określana jest mianem wielofunkcyjnej i zrównoważonej. Prowadzi ją Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe (LP).
Obszarem badawczym monografii jest społeczna odpowiedzialność LP w świetle wybranych koncepcji teoretycznych. LP zapewnia ciągły wzrost zasobów leśnych, a także w pełni wykorzystuje ich potencjał z zachowaniem zasad rachunku ekonomicznego. Organizacja ta dąży do godzenia celów ekonomicznych i środowiskowych przy jednoczesnym spełnianiu wszystkich społecznych oczekiwań wobec lasów. Uwzględniając powyższe stwierdzenia, celem głównym monografii jest wskazanie roli LP w kształtowaniu i wyznaczaniu kierunków rozwoju otoczenia wewnętrznego oraz zewnętrznego z punktu widzenia społecznej odpowiedzialności biznesu w świetle wybranych koncepcji teoretycznych: instytucjonalnej, interesariuszy, legitymizacji, użyteczności decyzyjnej ekonomii behawioralnej według D. Kahnemana.
Należy podkreślić, że zmieniające się uwarunkowania społeczne i gospodarcze kraju coraz silniej determinują charakter prowadzonej gospodarki leśnej, a obecny model gospodarowania obszarami leśnymi uwzględnia powszechną ochronę przyrody, zapewniając produkcję drewna i rozwój społecznych funkcji lasów. W świetle transformacji społeczno-gospodarczej kraju, w dobie nieoczekiwanych zmian (pandemie, wojny czy kryzysy) działalność gospodarki leśnej nabiera nowego znaczenia. Obok istotnego zróżnicowania otoczenia lokalnego polityka leśna musi w równej mierze wychodzić naprzeciw tendencjom i procesom, które w przyszłości będą kluczowymi czynnikami rozwoju społeczno-gospodarczego.
Zarówno realizacja modelu leśnictwa zrównoważonego, jak i rozwój leśnictwa wielofunkcyjnego wymagają wdrażania ciągłych zmian i procesów dostosowawczych, a także analizy uwarunkowań historycznych w oparciu o koncepcje teoretyczne.
Już od II w. Ewangelia według św. Mateusza była uznawana za Ewangelię Kościoła, a to ze względu na wyraźne zainteresowanie dla oraz, co bardziej prawdopodobne, ze względu na bogactwo cytatów i ich ścisłe uporządkowanie. U św. Mateusza Kościół nie jest nowym Izraelem: nie następuje po nim, lecz wskazuje na kierunek, w jakim naród wybrany powinien podążać, by móc się zrealizować. Kościół ze swej strony powinien odkryć w Izraelu swoje własne korzenie. Charakterystyczną cechą narracji u św. Mateusza jest jej zwięzłość: opowiadanie przez przypowieści ustępuje miejsca prostemu, ale i dostojnemu nauczaniu katechetycznemu, które stanowi tło dla pięciu wielkich kazań. One to wytyczają rytm i przedstawiają fundamentalne tematy nauki Jezusa Chrystusa.
100 kolęd i pastorałek wybranych i opracowanych przez Jana Gołaskiego. Pieśni podane są w całości, ze wszystkimi zwrotkami! Śpiewnik dzieli się na dwie części: kolędy kościelne i domowe. Każdemu utworowi w śpiewniku towarzyszy kompetentna informacja o czasie powstania, autorach, najstarszych źródłach tekstu i melodii, oraz źródłach, na których oparto opublikowaną wersję. Tekstom towarzyszą nuty umieszczone na końcu śpiewnika. Ze względu na dużą liczbę utworów, pełne teksty, fachowe omówienia i nuty do najbardziej tradycyjnych linii melodycznych jest to śpiewnik wyjątkowy, a do tego pięknie ilustrowany i poprzedzony znakomitym wstępem Jacka Kowalskiego.
Mgr inż. Zygmunt Smolik - absolwent Politechniki Warszawskiej, Wydziału Mechaniczno-Technologicznego, Katedry Organizacji i Ekonomiki Budowy Maszyn. Przez 42 lata pracy zawodowej zajmował się organizacją zakładów przemysłowych i uruchamianiem w nich produkcji. ()Mgr inż. Zygmunt Smolik krytycznie (negatywnie), jednocześnie obiektywnie ocenia organizację państwa polskiego po transformacji ustrojowej, szczególnie gospodarki (przemysłu).Mgr inż. Zygmunt Smolik nie jest egoistą, pracę zawodową wykonuje z zaangażowaniem, wykazując predyspozycje do zarządzania i organizacji zakładów przemysłowych. Kieruje się zasadami etycznymi i moralnymi. Jest patriotą regionu i kraju.inż. Henryk Furmańczyk były współpracownik
Autorka omawia 10 powszechnie stosowanych form rozwoju kompetencji pracowników takich jak: tutoring, mentoring, coaching, szkolenie, warsztat, trening, konferencja, kongres, seminarium, studia podyplomowe. Wskazuje, jak dopasować konkretne działania do potrzeb danych odbiorców. W książce opisano także kluczowe modele oceny form rozwoju kompetencji pracowników, którymi są: czteropoziomowy model Kirkpatricka, model Hamblina, pięciopoziomowy model (ROI) Phillipsa, zmodyfikowany ROI, metoda implementacji arkusza inwestycji i korzyści, model krytycznych poziomów Guskey'a, model Holtona, model oceny wyników O'Connora (RA), model Kaufmanna i Kellera, model Brinkerhoffa, model IPO, model C-I-P-O, czteropoziomowy model ewaluacji Warra (CIRO), czteropoziomowy model Stufflebeama (CIPP), model Passmore'a i Velez (SOAP-M model), model Ramseya (GAP model), model Fiester i Morrisa. Interesującym uzupełnieniem jest przegląd badań dotyczących problematyki modeli oceny form rozwoju kompetencji, a także zaprezentowanie przez autorkę jej nowatorskiej metody pomiaru i oceny skuteczności działań rozwojowych pracowników. Publikacja jest przeznaczona dla pracowników działów kadr i zasobów ludzkich, menedżerów i przedsiębiorców. Zainteresuje także pracowników naukowych zarządzania, psychologii i socjologii oraz studentów tych kierunków. "Zagadnienie rozwoju kompetencji personelu, stosowania różnych metod rozwojowych oraz pomiaru skuteczności działań podejmowanych w analizowanym obszarze, wpisuje się w aktualne trendy w zarządzaniu organizacjami. Akcentuje się przy tym potrzebę podejmowania aktywności, które przyniosą w długiej perspektywie korzyści zarówno pracownikom, jak i pracodawcom". dr hab. Katarzyna Piwowar-Sulej, prof. Uniwersytetu Ekonomicznego we Wrocławiu.
Książka Etyka a problem podmiotu poświęcona jest bardzo ważnemu i aktualnemu zagadnieniu, jakim jest sposób rozumienia podmiotu. Autorzy wychodzą ze słusznego założenia, że problem ten ma kluczowe znaczenie dla etyki – swoiste „rozchwianie” współczesnej kultury, którego przejawem jest utrata (a na pewno znaczące osłabienie) zdolności do uzgadniania stanowisk w istotnych kwestiach poprzez dyskurs filozoficzny albo publiczny, powodowane jest w dużym stopniu kłopotami związanymi ze swoistym rozmyciem się koncepcji podmiotu.
Książka jest w mojej ocenie bardzo interesującą monografią. Porusza istotny i dynamiczny problem relacji pomiędzy etyką a sposobem rozumienia podmiotu, który jest centralnym przedmiotem sporu we współczesnej filozofii i kulturze. Choć sami autorzy preferują koncepcję mocnego podmiotu, to starają się przy tym w sposób rzeczowy i bezstronny odnieść do odmiennych stanowisk. Dzięki temu czytelnik ma okazję zapoznać się z dorobkiem kilku interesujących współczesnych myślicieli, którzy nie są bardzo szeroko znani polskiemu odbiorcy. To stanowi dużą dodatkową wartość publikacji.
Prof. dr hab. Aleksander Bobko
Wartością książki jest niewątpliwie samo podjęcie zagadnienia relacji podmiotu i etyki oraz ukazanie jego współczesnych przekształceń. […] Autorzy zmierzają do zrozumienia procesów przemian współczesnej kultury w kontekście podmiotu, ale dają też wyraz swemu przekonaniu o kryzysie kultury i jego oddziaływaniu również na zagadnienia etyki. Oczywiście każda koncepcja etyczna zakłada jakąś wizję podmiotowości. Przeprowadzone badania starały się wykazać, że właściwe rozumienie podmiotu ma ważne znaczenie dla etyki. W perspektywie moralnej szczególnie istotnym zagadnieniem jest interesujące ujęcie relacji zachodzącej między podmiotem, sprawczością, sumieniem, wolnością, prawem naturalnym, cnotami, powinnością, odpowiedzialnością, normatywnością.
Książka może liczyć na szerokie grono odbiorców: od studentów filozofii, po literaturoznawców i osoby głębiej zainteresowane współczesnymi problemami kultury. Wśród czytelników znajdą się z pewnością zarówno specjaliści tematyki, jak i osoby rozpoczynające dopiero przygodę z etyką i filozofią. Ci, którzy sięgną po recenzowaną tu pozycję, odniosą z niej niewątpliwe korzyści, gdyż praca ta nie tylko zaznajamia z meandrami współczesnej filozofii, ale nadto czyni to zrozumiale i przekonująco szkicuje ważne, dyskutowane i sporne kwestie w tym obszarze.
Prof. dr hab. Marek Szulakiewicz
Zawarte w monografii artykuły podejmują tematykę ofiar i wiktymizacji ze znacznie szerszej perspektywy niż powszechnie przyjęto, uwzględniając aspekt teoretyczny, empiryczny i praktyczny omawianego zagadnienia. Wybór tematów jest nieoczywisty, a przez to wzbudzający zainteresowanie. […] Doskonale wpisują się one w problematykę dotyczącą ofiar przestępstw, tych „oczywistych”, jak i mniej wyraźnych, jak np. osoby zaginione czy dzieci sprawców przestępstw lub skonfliktowanych rodziców. Podjęcie tematyki ofiar w kontekście zarówno teoretycznym, jak i praktycznym w tak szerokim interdyscyplinarnym podejściu jest ujęciem nowatorskim i zasługuje na uznanie. Rozważania podjęte w monografii są źródłem cennych analiz, ważnych zarówno z perspektywy prawnej, jak i psychologicznej. Monografia może być polecana zarówno w edukacji akademickiej studentów prawa, kryminologii, psychologii, pedagogiki, jak i szerszemu gronu odbiorców zainteresowanych tematyką wiktymizacji.
Dr hab. Iwona Grzegorzewska, prof. UZ
Zagadnienie wiktymizacji rozumianej wieloaspektowo jest obecnie przedmiotem badań teoretycznych, skupiających się nad analizą procesów psychicznych i fizycznych towarzyszących osobie pokrzywdzonej, ale również jako refleksja nad doświadczeniami ofiar nie tylko przestępstw, ale także rozmaitych innych sytuacji życiowych, których skutkiem staje się pokrzywdzenie człowieka. Szczególne znaczenie wiktymizacja odgrywa w nauce wyodrębnionej z kryminologii – wiktymologii kryminalnej. Wiktymizacja kryminologiczna oraz inne oblicza wiktymizacji zostały przedstawione w recenzowanej publikacji. Słusznie zauważono w przedmowie, że tematyka wiktymizacji ma znaczenie utylitarne, gdyż zaznajomienie z jej mechanizmami daje szansę na zmniejszenie zagrożenia wiktymizacyjnego, uchronienie wielu potencjalnych ofiar.
Dr hab. Izabela Lewandowska-Malec, prof. UJ
Autorzy monografii stawiają sobie za cel możliwie wszechstronne ujęcie fenomenu, jakim niewątpliwie jest transhumanizm. Moim zdaniem monografia dobrze wywiązuje się z tak postawionego zadania. Ujmuje omawiane zjawisko w sposób bez wątpienia interdyscyplinarny, próbując ukazać je z różnych perspektyw, w ujęciu zarówno diachronicznym, jak i synchronicznym oraz, co ważne, w większości przypadków bez wyraźnych uprzedzeń natury światopoglądowej, religijnej itp.
W publikacji pojawiają się zatem różne próby ujęcia i przybliżenia czytelnikowi transhumanizmu, między innymi jako epistemicznego układu odniesienia, ideologii, światopoglądu, quasi-religii, filozofii, utopii. Autorzy tekstów zasadnie dowodzą, że wszystkie te określenia ujmują pewne aspekty wzmiankowanego fenomenu jako swego rodzaju prognozę tego, co może, ale niekoniecznie musi zaistnieć w przyszłości, przynajmniej nie w takiej postaci, jaką wyobrażają sobie najbardziej reprezentatywni przedstawiciele transhumanistycznej wizji człowieka i społeczeństwa, np. Max More, Nick Bostrom, Ray Kurzweil czy John Harris.
Transhumanizm otwiera nowe obszary badawcze dla naukowców z bardzo różnych dyscyplin, o czym zaświadcza recenzowana publikacja. Jestem przekonany, że jej ukazanie się na polskim rynku wydawniczym jest jak najbardziej pożądane.
Dr hab. Leszek Pyra, prof. UP
Publikacja recenzowanej książki będzie wartościowym wkładem do dyskusji nad współczesnymi problemami kultury, filozofii i transhumanizmu. Ważne jest również to, że stanowi ona propozycję spojrzenia na analizowane kwestie z różnych perspektyw. Jest swoistym interdyscyplinarnym namysłem nad transhumanizmem. Oczywiście nie jest ona wyczerpującym studium na ten temat. Takiego studium obecnie nie można stworzyć. Niemniej materiały w niej zawarte przyczynią się do lepszego zrozumienia tych zjawisk we współczesnej kulturze.
Pochwalić należy Redaktorów za odwagę podjęcia tego ważnego i interesującego problemu. Publikacja należy do zbioru nielicznych prac na ten temat, w których autorzy poddają analizie idee transhumanizmu w optyce krytycznej refleksji filozoficznej.
Z pewnością zostanie ona dobrze przyjęta przez środowisko filozoficzne, ale też będzie cenną pomocą dla studentów, dając kompetentne, pluralistyczne i oryginalne spojrzenie na sytuację współczesnej kultury i antropologii uwarunkowanej technologicznie. Książka ma również nieocenione walory dydaktyczne, może być wykorzystana jako podstawa do ćwiczeń i seminariów w zakresie kulturoznawstwa, filozofii humanistyki i samej filozofii.
Prof. dr hab. Marek Szulakiewicz
Wystąpienia publiczne są jak jazda samochodem – mistrzostwa nabiera się w praktyce. Jednak warto też mieć dobrego instruktora, szczególnie na początku.
Maciej Orłoś ma ponad ćwierć wieku doświadczenia, na które składa się prowadzenie cieszących się ogromną popularnością programów telewizyjnych, w tym kultowego Teleexpressu. W czasie swojej kariery był gospodarzem wielu uroczystości, spotkań oraz szkoleń. Przeprowadził wywiady telewizyjne z tak wybitnymi postaciami, jak Meryl Streep, Anthony Hopkins, Céline Dion, Nicole Kidman czy Bill Gates.
Teraz postanowił podzielić się swoim doświadczeniem z każdym, kto odczuwa dyskomfort w sytuacjach, w których konieczne jest publiczne zabranie głosu, i poszukuje odpowiedzi na pytania:
• Co zrobić, by publiczność z zaciekawieniem słuchała wystąpienia?
• Jak poprowadzić prezentację, by widownia nagrodziła mówcę brawami?
• Jak dobrze zaprezentować się przed publicznością – kontrahentami, szefem, potencjalnymi klientami?
• Jak na forum publicznym skutecznie reprezentować siebie i swoją firmę?
Maciej Orłoś nie tylko zna odpowiedzi na te pytania, lecz także potrafi przekazać wiedzę w ciekawy i skuteczny sposób. Chcesz poznać tajniki sukcesu w wystąpieniach publicznych? Ta książka jest właśnie dla Ciebie!
Twórz w swoim życiu atmosferę harmonii, spokoju i radości. – Dorota Raniszewska. Barwy zdrowia zawierają scenariusze twórczych spacerów, podpowiadają proste i skuteczne sposoby na:
- pełne pozytywnych doznań życie,
- odprężenie,
- radzenie sobie w trudnych emocjonalnie chwilach.
To książka dla osób poszukujących harmonii, radości i poczucia szczęścia, chcących poprawić swoje zdrowie, odporność psychiczną, umiejętności regulacji emocji. Jest doskonałym przewodnikiem dla rodziców, wychowawców pracujących z dziećmi i młodzieżą, instruktorów mindfulness czy kąpieli leśnych, opiekunów osób starszych. Polecam ją bardzo osobom i rodzinom w procesach zdrowienia. Książka Barwy zdrowia powstała we współpracy ze stowarzyszeniem Polskie Amazonki Ruch Społeczny. Dochód ze sprzedaży książki przeznaczony jest na rozwój Centrum Kryzysowego dla pacjentów onkologicznych i ich bliskich.
Opinie
Spacery były dla mnie wielką przyjemnością i wytchnieniem w codziennych obowiązkach. Nauczyły mnie, że mogę na chwilę zwolnić, zatrzymać się, dotknąć kory drzewa czy pochodzić boso po trawie. Poczułam, jak bardzo tego potrzebuję. Polecam każdemu. - Elżbieta Majewska, coach kryzysowy, współautorka wielu kampanii PARS
Z poradnika emanuje nietuzinkowa wrażliwość i kreatywność. Autorka prowadzi nas do miejsca, w którym jest tu i teraz: cisza, spokój, wdzięczność. Po tej lekturze Twój każdy krok uzyska nowych wymiarów głębi. - Maciej Kozakiewicz, autor bestsellera „Slow jogging. Japońska droga do witalności”
Uważne wyjście na spacer z Dorotą było doskonałą okazją do tego, aby otworzyć się na piękno otaczającego świata oraz zanurkować w możliwości obecnej chwili. Z perspektywy bycia tu i teraz w przyrodzie, wiele spraw nabiera innego wymiaru: myśli klarują się, pojawia się spokój i czysta radość bycia. Ta książka jest zarazem zaproszeniem jak i inspiracją do tego. - Magdalena Knefel, trenerka uważności, współautorka wielu kampanii PARS
Natura to, dla mnie, najpiękniejszy wyraz sztuki. Najintensywniejsze doświadczenie jej piękna przeżyłam po diagnozie: „Pani ma raka piersi”. Wtedy, gdy świat się zawalił i wszystko wydawało się być „końcem” – zachwyt nad pięknem natury zwyciężył. Obserwowanie otaczającej mnie przyrody wyzwoliło wiarę, że chorobę pokonam. Spacery z Dorotą uświadomiły mi, że wiele życiowych ran leczę dostrzeganiem piękna natury. Doroto, dziękuję Ci za to, że spacery z Tobą są dla mnie i mogą być dla wielu osób lekarstwem dla duszy. - Elżbieta Kozik – prezeska PARS, uhonorowana Złotym Łukiem Amazonek i odznaką honorową „Za zasługi dla Warszawy”.
Kiedy przyciśnie nas bieda, kryzys i ból istnienia, na przekór wszystkiemu uciekamy w świat żartu i beztroski. Ruszamy do kabaretu by zobaczyć jak artyści kpią w żywe oczy z tych którzy zgotowali nam kłopoty. W kabarecie jest wszystko; piosenka, poezja i pieprzny dowcip. Nie dziwota, "kabaret" to przecież nazwa zestawu naczyń z przyprawami - sól z pieprzem, coś dla smaku. Dla każdego coś miłego. Polski kabaret mocno się zmienił przez ponad stulecie swojego istnienia. Zaczęło się od krakowskiego "Zielonego balonika" wzorującego się na paryskich kabaretach z Montmartre'u. W Polsce międzywojennej kabaret przybrał formę teatrzyku, oscylującego między rewią a klasycznym kabaretem. Podstawą były: literackie teksty najwyższej próby, gwiazdorskie aktorstwo i mistrzowska konferansjerka. Z kolei po drugiej wojnie światowej kabaret przejął rolę politycznego odgromnika - zarówno montowanego przez niepokornych twórców jak i przez władze polityczne. Na scenach kabaretowych występowała śmietanka aktorska, a cięte, złośliwe i pełne aluzyjnych treści teksty pisali znani autorzy. Zielony Balonik. Królewskie miasto Kraków i frywolne żarciki. Qui pro quo. Julian Tuwim, Marian Hemar i legendarna konferansjerka Fryderyka Jrosy'ego Perskie i Morskie Oko. Eugeniusz Bodo robi z siebie małpę Starsi Panowie. Klasa i subtelny dowcip w szarzyźnie PRL-u Salon Niezależnych. Wieczni protestanci Kabaret Dudek. Rzeczpospolita najlepszych aktorów i błyskotliwych tekściarzy Pod Egidą. "Więcej powietrza!" Ilu kolegów z garderoby donosiło po spektaklu na Pana Janka? Tey. Legendarny duet Smolenia i Laskowika Po odzyskaniu wolności można było mówić już wszystko i o wszystkich. Część kabareciarzy poszła do polityki a niektórzy znani, lubiani a niepokorni dorobili się literek TW przed nazwiskiem.
Muzeum wyobraźni. Notatki o sztuce
Tego muzeum nie ma na żadnej mapie. Istnieje tylko w mojej głowie.
Prywatna kolekcja latami uzupełniana, a wciąż otwarta. Obudowana podróżami, lekturami, spotkaniami, rozmowami… Setki dzieł sztuki z dziesiątków muzeów… A wśród nich te widziane lepiej, doświadczane bardziej, pamiętane dłużej. Każde warte osobnej opowieści, uważnego spojrzenia. Blisko, niemal intymnie. Te, które od lat fascynują, prowokują, na które wciąż chcę patrzeć, które zmuszają do próby połączenia obrazu, myśli i słowa, do próby odpowiedzi na najprostsze „dlaczego?”.
Muzeum wyobraźni – ślad doświadczeń i tęsknot.
ANNA ROMANIUK
Historyczka literatury, edytorka, krytyczka literacka. Autorka książki Drobina białka. Motywy roślinne i zwierzęce w liryce Haliny Poświatowskiej (Adam Marszałek, 2005) oraz tomu esejów Orzeszkowo 14. Historie z Podlasia (Czarne, 2019). Opracowała tomy: Dusza czyśćcowa. Wspomnienia o Stanisławie Grochowiaku (PIW, 2010), Obecność. Wspomnienia o Czesławie Miłoszu (PWN, 2012) oraz Wierność. Wspomnienia o Zbigniewie Herbercie (PWN, 2014). Przygotowała także do wydania tom korespondencji Tadeusza Różewicza i Henryka Voglera (Warstwy, 2019) oraz była współedytorką zbioru korespondencji Jarosława Iwaszkiewicza Listy do córek (PIW, 2010). Recenzje publikowała m.in. na łamach „Nowych Książek”, „Zeszytów Literackich”, „Twórczości”, „Kwartalnika Artystycznego”, „Odry”, „Dekady Literackiej”, „Studium”, „Tygodnika Powszechnego”, „Czasu Kultury”. W 2021 roku drukiem ukazał się jej esej Anna Karenina to ja („Twórczość”, 3/2021).
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
