Po II wojnie światowej wszystkie armie w niej uczestniczące zrobiły przegląd broni i podjęły prace nad przezbrojeniem, oczywiście dążąc do unowocześnienia (czytaj ulepszenia) tej posiadanej i wprowadzenia nowych konstrukcji, w tym także strzeleckich, przeznaczonych dla indywidualnego żołnierza. Nie zamierzam omawiać modeli karabinów, to nie ta książka, natomiast chcę przypomnieć, że w pierwszych po 1945 roku rozważaniach na temat nowoczesnej broni przyszłości bagnety nie znalazły miejsca, i to zarówno w militarnym bloku wschodnim, jak i w innych armiach. Ludzie wojska uznali, kierując się doświadczeniami minionej wojny, że bagnety nie pasują do pistoletów maszynowych i karabinków automatycznych, generują zbędne koszty, obciążają żołnierza, wreszcie zajmują miejsce tak potrzebnej amunicji. Konsekwentnie pomijam daleko idące szczegóły, bowiem wyjaśnienia znajdują się na stronicach książki, ale w tym miejscu muszę dodać, że po pierwszych doświadczeniach z bronią strzelecką bez bagnetu, stosunkowo szybko odstąpiono od takiego radykalnego pomysłu, kierując uwagę na modernizację także i tego elementu uzbrojenia. Można stwierdzić, że i wojskowi, i konstruktorzy, i producenci w miarę szybko polubili bagnet jako broń indywidualną. Efekty są widoczne, obecny bagnet w niczym nie przypomina swoich poprzedników z XVII, XIX, czy nawet z pierwszej połowy XX wieku. Inne kształty, inne materiały, inne przeznaczenie może mniej do walki, a bardziej jako podręczne narzędzie, niezbędne w codziennym życiu żołnierskim. I właśnie o tym jest ta książka, do lektury której serdecznie zachęcam. Maciej Prószyński, absolwent Wydziału Prawa Uniwersytetu Warszawskiego, wieloletni pracownik organizacji samorządu gospodarczego rzemiosła. Zanurzony w historii wojskowości, zwłaszcza XVIII i XIX wieku. Kolekcjoner i znawca bagnetów jako broni wojskowej, autor kilkunastu publikacji zwartych dotyczących tej broni. Wieloletni prezes Klubu Miłośników Dawnych Militariów Polskich w Warszawie, przekształconego w Stowarzyszenie w 2015 roku.
Opracowanie poświęcone broni, która w różnorodnych postaciach i pod różnymi nazwami towarzyszy ludzkości od przysłowiowego zarania dziejów. Nóż, początkowo wykonany z kamienia, z czasem z brązu, z żelaza, ze stali był zawsze podstawową bronią wszystkich wojowników, na wszystkich kontynentach, gdzie stanęła ludzka stopa. Autor opisuje noże bojowe, a właściwie ich odmianę, używaną kiedyś przez myśliwych, z czasem i obecnie przez wojsko, w połączeniu z bronią palną, a także samodzielnie. Ta broń zwie się bagnetem, który w okresie trzystu osiemdziesięciu lat służby wojskowej zmieniał radykalnie wygląd i budowę, pełnił i pełni funkcje bojowe, robocze, reprezentacyjne, edukacyjne odgrywając ważną rolę na polu bitwy, w koszarach, na postojach i w akcji, podczas wojny i pokoju.
Oddaję do Waszych rąk – z nadzieją na akceptację – opracowanie na temat bagnetów używanych przez wojska, które uczestniczyły w wojnie lat 1939-1945. Konflikt miał charakter światowy, głównie za przyczyną kolonialnych krajów europejskich, oczywiście z twórczym wkładem Japonii i Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej.
Materiał do tego opracowania gromadziłem przez wiele lat, co nie było proste, bowiem broń „strzelającą”, czyli pistolety, rewolwery, karabiny i pistolety maszynowe lekkie i ciężkie, działa wszystkich rodzajów i kalibrów, a także czołgi, samoloty i okręty opisano wielokrotnie i na wszelkie sposoby. Nie piszę tych słów z wyrzutem, ale z pewną nutą żalu, że w tych opracowaniach bagnety albo nie pojawiają się w ogóle, albo są traktowane bardzo, bardzo marginalnie. Jest to zrozumiałe, ponieważ hasło „bagnet we współczesnej wojnie” wywołuje zazwyczaj zdziwienie, a wyjątkowo jakieś – wynikające z dobrego wychowania – uprzejme skwitowanie.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?