Używając przejrzystego i przyjemnego w odbiorze języka, Charles Oman opisuje wzrost i upadek Cesarstwa Bizantyjskiego. Zaczyna od założenia jego przyszłej stolicy przez greckich kolonistów, opisuje założenie Konstantynopola i wyniesienie go do rangi równorzędnej Rzymowi, następnie przedstawia jak Cesarstwo rosło i dojrzewało przez stulecia, osiągając szczyt w VI wieku za panowania Justyniana i jego lojalnego wodza Belizariusza. W procesie budowania imperium Bizancjum walczyło z Gotami, plemionami germańskimi, Persami, Longobardami i ostatecznie z armiami islamskimi Bliskiego Wschodu. Cesarstwo pozostało buforem przed ekspansją muzułmańską, a gdy jego pozostałości i miasto Konstantynopol zostały ostatecznie zdobyte przez Osmanów w XV wieku, państwa europejskie musiały same opierać się dalszym najazdom. Prezentując historię imperium od skromnych początków, przez jego dominację i ostateczny upadek, wybitny historyk Charles Oman łączy swój wciągający styl narracji z nienaganną znajomością materiału źródłowego. Cesarstwo bizantyjskie jest wzorem zwięzłej pracy popularnonaukowej. Opis pochodzi od Wydawcy
Wojna na Półwyspie Iberyjskim w latach 1807-1814 była jednym z najważniejszych konfliktów zbrojnych epoki napoleońskiej. Jej początek wiąże się z potrzebą przejęcia przez Napoleona kontroli nad Portugalią i Hiszpanią. Szybko jednak przerodziła się w serię kampanii, które pochłaniały zasoby ludzkie i materiałowe cesarza Francuzów. Siedmiotomowa historia tej wojny pióra sir Charlesa Omana zalicza się klasyki historiografii napoleońskiej i do dziś pozostaje jej wybitną i niezbędną reprezentantką. Szerokie i wnikliwe wykorzystanie wspomnień i pamiętników uczestników wydarzeń (zarówno Francuzów, jak też Brytyjczyków, Hiszpanów i Portugalczyków) oraz źródeł archiwalnych, uzupełnione cennymi wnioskami wyciągniętymi przez Omana z wizyt na polach bitew, zaowocowało powstaniem dzieła wyczerpującego i wyważonego.
Tom trzeci obejmuje okres od września 1809 do grudnia 1810 roku, kiedy Francuzi wzmacniali kontrolę nad Hiszpanią, tłumili opór i próbowali wyprzeć Brytyjczyków z Portugalii. Nie mogli jednak odnieść pełnego zwycięstwa nad przeciwnikami. Przy pomocy Brytyjczyków i Portugalczyków siły hiszpańskiej Rady Regencyjnej obroniły oblegany Kadyks. Sojusznicza armia Wellingtona stoczyła wzorcową bitwę obronną pod Buçaco, opóźniając ofensywę Francuzów w głąb Portugalii i umożliwiając siłom brytyjsko-portugalskim odwrót za fortyfikacje Torres Vedras. Sprzymierzeni odnieśli tam strategiczne zwycięstwo, zatrzymując ofensywę Francuzów i zmuszając ich do odwrotu.
Wojna na Półwyspie Iberyjskim w latach 1807-1814 była jednym z najważniejszych konfliktów zbrojnych epoki napoleońskiej. Jej początek wiąże się z potrzebą przejęcia przez Napoleona kontroli nad Portugalią
i Hiszpanią. Szybko jednak przerodziła się w serię kampanii, które pochłaniały zasoby ludzkie i materiałowe cesarza Francuzów. Siedmiotomowa historia tej wojny pióra sir Charlesa Omana zalicza się klasyki historiografii napoleońskiej i do dziś pozostaje jej wybitną i niezbędną reprezentantką. Szerokie i wnikliwe wykorzystanie wspomnień i pamiętników uczestników wydarzeń (zarówno Francuzów, jak też Brytyjczyków, Hiszpanów i Portugalczyków) oraz źródeł archiwalnych, uzupełnione cennymi wnioskami wyciągniętymi przez Omana z wizyt na polach bitew, zaowocowało powstaniem dzieła wyczerpującego i wyważonego.
W okresie od stycznia do września 1809 roku, kiedy wydawało się, że Napoleon opanuje Hiszpanię i Portugalię, ważyły się losy Półwyspu Iberyjskiego. W niniejszym tomie opisano nieustającą walkę Hiszpanów
z francuską okupacją, kolejną inwazję Francuzów na Portugalię oraz późniejsze sukcesy sir Arthura Wellesleya, w tym wyparcie Francuzów z Porto i z trudem wywalczone zwycięstwo pod Talaverą.
Wojna na Półwyspie Iberyjskim w latach 1807-1814 była jednym z najważniejszych konfliktów zbrojnych epoki napoleońskiej. Jej początek wiąże się z potrzebą przejęcia przez Napoleona kontroli nad Portugalią i Hiszpanią. Szybko jednak przerodziła się w serię kampanii, które pochłaniały zasoby ludzkie i materiałowe cesarza Francuzów. Siedmiotomowa historia tej wojny pióra sir Charlesa Omana zalicza się klasyki historiografii napoleońskiej i do dziś pozostaje jej wybitną i niezbędną reprezentantką. Szerokie i wnikliwe wykorzystanie wspomnień i pamiętników uczestników wydarzeń (zarówno Francuzów, jak też Brytyjczyków, Hiszpanów i Portugalczyków) oraz źródeł archiwalnych, uzupełnione cennymi wnioskami wyciągniętymi przez Omana z wizyt na polach bitew, zaowocowało powstaniem dzieła wyczerpującego i wyważonego.
Tom pierwszy pracy Omana obejmuje genezę konfliktu oraz jego pierwsze etapy. Znajdziemy w nim opis francuskiej inwazji na Portugalię, detronizacji hiszpańskich Burbonów, początków ruchu powstańczego, pojawienia się wojsk brytyjskich na Półwyspie oraz pierwszych sukcesów generała Arthura Wellesleya (późniejszego księcia Wellingtona) czy też kapitulacji francuskiego korpusu pod Bailn. Mamy okazję przyjrzeć się wydarzeniom związanym z polskimi wątkami tej wojny, na czele z pierwszym oblężeniem Saragossy i bitwą pod Somosierrą. Tom zamyka dramatyczna kampania sir Johna Moorea, zakończona śmiercią tego generała w styczniu 1809 roku w bitwie pod La Coruną.
Autor, wybitny brytyjski historyk żyjący w latach 1860-1946 opisał w tej książce z niezwykłą dokładnością rozwój sztuki wojennej w XVI wieku - stuleciu wielkich wojen. Praca podzielona jest na cztery części. Pierwsza zawiera dane wstępne. Omówiono tu m.in. geografię militarną wojen włoskich oraz strategię i taktykę stosowaną w czasie ich trwania. Sporo miejsca poświecono też armiom: francuskiej, hiszpańskiej, niemieckiej i państw włoskich. Druga część publikacji prezentuje wielkie bitwy wojen włoskich i ich taktyczne znaczenie. Opisano tu starcia pod Fornovo, Garigliano, Rawenną, Nowarą, Marignano, Bicoccą i Pawią. Część trzecia dotyczy późniejszego okresu wielkich wojen (1527-1599). Tutaj opisano m.in. zmiany, jakie zaszły w taktyce, fortyfikacjach i uzbrojeniu, niemieckie wojny domowe czy upadek Calais. Czwarta część z kolei pozwala czytelnikowi zapoznać się z militarną historią Anglii w czasach Tudorów, ze szczególnym uwzględnieniem wojen prowadzonych przez Henryka VIII.
Druga część książki, w której Charles Oman, wybitny brytyjski historyk żyjący w latach 1860-1946 opisał z niezwykłą dokładnością rozwój sztuki wojennej w XVI wieku i przebieg wojen tego czasu. Omówiono tu wojny religijne we Francji z lata 1562-1598, bunt Niderlandów i wojnę o niepodległość Holandii, a także tureckie najazdy na kraje chrześcijańskie, m.in. inwazję Sulejmana na Węgry w 1521 roku, czy też turecką ofensywę morską z lat 1564-1565, w czasie której oblegano Maltę.
Podsumowawszy stan sztuki wojennej pod koniec XV wieku, pozostawiamy ja na poczatku nowej epoki, ktora miala trwac przez kilka stuleci. Kolejna naprawde wazna data w historii wojskowosci jest data wynalezienia bagnetu, ktory zmienil oblicze wojny i ""uczynil pikiniera z kazdego muszkietera"" - lata 1494-1690 to w zasadzie okres ""piki i muszkietu"". Zobaczylismy pierwsze oznaki charakteru nowej epoki podczas badania historii Szwajcarow, a pierwsze triumfy piki zostaly szczegolowo przedstawione az do dwoch zdumiewajacych zwyciestw pod Grandson i Morat (1476), ktore po raz pierwszy pokazaly Europie, ze rozpoczal sie nowy okres w historii taktyki. Pika nie byla jednak w pelni samowystarczalna, jak zauwazyl Machiavelli, zanim wiekszosc jego wspolczesnych odkryla ten fakt. Musiala otrzymac dobre wsparcie ze strony innych rodzajow broni, o czym wystarczajaco swiadcza jej porazki pod Marignano i Bicocca. Ostatnia konsekwencja lekcji, jakimi byly wielkie wojny wloskie, bylo zastapienie piki muszkietem - dzieckiem tej niegdys pogardzanej recznej broni palnej, ktora po raz pierwszy stala sie powazna bronia w rekach husytow Zizki. Kiedy pika i muszkiet zostaja polaczone w szesnastowiecznym ""regimencie"", znajdujemy sie w samym srodku nowego okresu w sztuce wojennej. Byl to jednak okres, w ktorym pika i muszkiet, choc dominujace, nie rozstrzygaly wszystkiego, poniewaz dzialo polowe zaczynalo zyskiwac na znaczeniu, a jezdziec mial przed soba wielka przyszlosc, kiedy zaczal sie pozbywac owego absurdalnego ciezaru zbroi ochronnej i na powrot zyskiwac coraz wieksza mobilnosc. Zbrojny stal sie demi-lansjerem okolo 1560 roku, kiedy uwolnil swe dolne konczyny od krepujacego ciezaru nabiodrkow i nagolennikow. Pozniej, jako zwykly ""kirasjer"", majac jedynie napiersnik i naplecznik, stal sie jeszcze wiekszym mistrzem. W XVII wieku.
Charles William Chadwick Oman (1860-1946) - wybitny brytyjski historyk wojskowosci, polityk, wykladowca akademicki, przewodniczacy Krolewskiego Towarzystwa historycznego i innych stowarzyszen naukowych, czlonek British Academy. Jego dziela historyczne, obejmujace starozytnosc, sredniowiecze, XVI wiek i epoke napoleonska, stosowaly pionierska metode rekonstrukcji przebiegu bitwy z fragmentarycznych wzmianek i przeczacych sobie zrodel, cechujac sie zarazem wiernoscia faktom, jak i zywoscia stylu.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?