Elżbieta Musiał poetka, eseistka, krytyczka literacka. Malarka i graficzka ponad 20 wystaw indywidualnych w kraju i zagranicą oraz 70 prezentacji zbiorowych. Autorka 15 książek poetyckich i eseistycznej; dwóch 30-minutowych filmów eksperymentalnych (poetyckie, autorskie, niszowe, na YouTube) Miej choć odwagę pamiętać (2020) oraz Kręgi na wodzie (2022). Na podstawie poematu Mówię pochyloną cambrią powstał spektakl performance o tym samym tytule z jej udziałem (2016-2017). W 2018 r. została laureatką nagrody im. J. Słowackiego za całokształt twórczości poetyckiej, szczególnie za odnowienie formy poematu, za eseistykę i krytykę literacką. Ponadto czterokrotnie otrzymywała nagrody za książki roku: za tom wierszy Tatuaż z obłoków (Świętokrzyska Premiera Literacka, 2001), dwukrotnie za poemat Mówię pochyloną cambrią (1. nagroda w kategorii poezja w II Konkursie literackim im. Stefana Żeromskiego w 2014 r. oraz Nagroda im. Piotra Kuncewicza miesięcznika Czwarty Wymiar w 2015 r.), za poemat Na zdjęciu wciąż żyjemy (wyróżnienie w konkursie na najlepszą poetycką książkę XXXV Międzynarodowego Listopada Poetyckiego, 2012). Wiersze tłumaczone były na angielski, niemiecki, bułgarski, litewski, ukraiński, białoruski, słowacki, serbski i rosyjski. W 2024 r. uhonorowana Srebrnym Medalem Zasłużony Kulturze Gloria Artis, a wcześniej w 2014 r. Brązowym Medalem Zasłużony Kulturze Gloria Artis. W 2002 r. otrzymała odznakę Zasłużony Działacz Kultury. W 2009 r. była laureatką Świętokrzyskiej Nagrody Kultury II stopnia. Jest czynnym członkiem dwóch związków twórczych: Związku Polskich Artystów Malarzy i Grafików w Warszawie oraz Związku Literatów Polskich (od 2011 r. w Zarządzie Głównym ZLP, od 2015 r. w Komisji Kwalifikacyjnej przy Zarządzie Głównym ZLP; 2002-2024 w Oddziale Kieleckim ZLP, od 2025 r. w Oddziale Świętokrzyskim prezeska). Kuszenie Potem przemień się w co chcesz w młodzieńca co butnym krokiem odchodzi w przechodnia ze spuszczoną głową na smętnej ulicy albo w zdrowy sen do rana później a teraz bądź niecierpliwy gdy stoisz kilka oddechów ode mnie wzrokiem już zsuń z ramion sukienkę którą bezwstydny powiew przyciskał do wyprężonych ud zdejmij ze mnie no zdejmij ten mój grzech główny zbyt długo nosiłam go na sobie patrzyli inni widzieli jak swoją skórą lgnął gdy tu biegłam o tak zsuń szybkie muśnięcie sutki wezbrały gorączką chwila bezruchu skupiona na jednym ... i taniec i galop świętych nagich ciał... nozdrza drgające wdychają rozkosz teraz możesz przemienić się w co chcesz mój niepokój jest już spokojny (t. Tatuaż z obłoków, 2001)
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?