Wings Concertino to kameralna wersja Wings Concerto, pierwotnie skomponowanego na dwa flety i orkiestrę kameralną. Utwór wyróżnia się wdzięczną i lekką stylistyką neoklasyczną, wzbogaconą romantyczną narracją, która czyni go zarówno przyjemnym w odbiorze, jak i satysfakcjonującym w wykonaniu. Kompozycja, mimo oszczędnych środków wyrazu, tworzy intensywny świat dźwiękowy, emanujący witalnością i ekspresją. Trzy kontrastujące części pozwalają solistom zaprezentować różnorodne umiejętności: wirtuozerię i precyzję artykulacyjną w częściach skrajnych oraz liryczną wrażliwość barwową i ekspresyjny dźwięk w części środkowej.
Wings Concertino jest kameralną wersją Wings Concerto, skomponowanego pierwotnie na dwa flety i orkiestrę kameralną. Utwór został napisany w pełnej wdzięku konwencji. Lekkość stylistyczna umiejscowiona w stylu neoklasycznym połączona z romantyzującym sposobem narracji nie tylko sprawia przyjemność w odbiorze, ale również daje wielką satysfakcję wykonawczą. Kompozytor, pomimo zastosowania oszczędnych środków wyrazu, niezwykle sugestywnie zbudował świat dźwiękowy, osiągając intensywność ekspresji przepełnionej witalizmem. Utwór składa się z trzech kontrastujących części pierwsza i ostatnia dają solistom możliwość ukazania wirtuozerii i precyzji w lekkości artykulacyjnej, zaś środkowa, oparta na wątkach lirycznych, wymaga od nich wrażliwości barwowej i operowania szlachetnym, pełnym wyrazu dźwiękiem. [fragment wstępu]
Wings Concertino jest kameralną wersją Wings Concerto, skomponowanego pierwotnie na dwa flety i orkiestrę kameralną. Utwór został napisany w pełnej wdzięku konwencji. Lekkość stylistyczna umiejscowiona w stylu neoklasycznym połączona z romantyzującym sposobem narracji nie tylko sprawia przyjemność w odbiorze, ale również daje wielką satysfakcję wykonawczą. Kompozytor, pomimo zastosowania oszczędnych środków wyrazu, niezwykle sugestywnie zbudował świat dźwiękowy, osiągając intensywność ekspresji przepełnionej witalizmem. Utwór składa się z trzech kontrastujących części pierwsza i ostatnia dają solistom możliwość ukazania wirtuozerii i precyzji w lekkości artykulacyjnej, zaś środkowa, oparta na wątkach lirycznych, wymaga od nich wrażliwości barwowej i operowania szlachetnym, pełnym wyrazu dźwiękiem. [fragment wstępu]
Wings Concertino jest kameralną wersją Wings Concerto, skomponowanego pierwotnie na dwa flety i orkiestrę kameralną. Utwór został napisany w pełnej wdzięku konwencji. Lekkość stylistyczna umiejscowiona w stylu neoklasycznym połączona z romantyzującym sposobem narracji nie tylko sprawia przyjemność w odbiorze, ale również daje wielką satysfakcję wykonawczą. Kompozytor, pomimo zastosowania oszczędnych środków wyrazu, niezwykle sugestywnie zbudował świat dźwiękowy, osiągając intensywność ekspresji przepełnionej witalizmem. Utwór składa się z trzech kontrastujących części pierwsza i ostatnia dają solistom możliwość ukazania wirtuozerii i precyzji w lekkości artykulacyjnej, zaś środkowa, oparta na wątkach lirycznych, wymaga od nich wrażliwości barwowej i operowania szlachetnym, pełnym wyrazu dźwiękiem. [fragment wstępu]
Neopolis Concertino jest kameralną wersją Neopolis Concerto, powstałego na zamówienie Baltic Neopolis Orchestra w 2017 roku. Partia solowa w wersji kameralnej tak samo jak w koncertowej przeznaczona jest dla skrzypiec lub altówki lub wiolonczeli, zaś rolę orkiestry przejmuje fortepian. Utwór składa się z trzech części. Pierwsza z nich jest śpiewna, pełna ekspresji i bardzo różnorodna pod względem barwowym. W drugiej dominuje poruszająca kantylena. Trzecie, energetyczne ogniwo, z rozbudowaną solową kadencją, prowadzi słuchacza w świat zabawy i groteski. Koncert zamyka reminiscencja motywu początkowego pierwszej części. Kompozycja uwydatnia najbardziej indywidualne cechy muzyki Pawła Łukaszewskiego. Kon-templacyjność połączona z poruszającą harmonią, emocjonalnie nasycone współbrzmienia oraz energetyka fraz wymagają od wykonawcy dojrzałości i otwartości na poszukiwania nowych jakości brzmieniowych swojego instrumentu. Jednocześnie wszystkie te elementy utworu sprawiają, że praca nad nim należy do wyjątkowo pięknych przeżyć twórczych i zachęcają artystę do rozwoju zarówno w sferze technicznej jak i interpretacyjnej. Kamila Wąsik-Janiak
Kompozycja Trinity Concertino jest kameralną wersją Trinity Concerto (2007) na obój lub saksofon (sopranowy lub altowy) i orkiestrę smyczkową, w której partię orkiestry przejmuje fortepian. Tytuł nawiązuje do miejsca powstania koncertu Trinity College w Cambridge. Części utworu: Larghetto, Agitato i Largo łączy przenikanie się elementów medytacyjnych, lirycznych i dramatycznych, formowanych przez napięcia struktur oraz zagęszczenie faktury. Witalizm i żywiołowość przeplata się z zaskakującymi niejednokrotnie wątkami lirycznymi i melancholijnymi, czym w ten sposób buduje jedność na zasadzie kontrastu. Partia fortepianu została zbudowana z subtelnie zmodyfikowanych warstw brzmieniowych, opartych na wyselekcjonowanym materiale dźwiękowym. Paweł Gusnar
nuty na chór mieszany i akordeon Tekst kompozycji w języku łacińskim, mojego autorstwa, jest quasilitanią. Obejmuje szesnaście wyznań utworzonych na przestrzeni kilkuset lat, które łączy chrzest. Są to: katolicy, wierni Cerkwi prawosławnej i wszystkich Kościołów wschodnich, luteranie, wierni Kościoła anglikańskiego, zwolennicy doktryny Kalwina, prezbiterianie, baptyści, starowiercy, metodyści, mormoni, adwentyści, świadkowie Jehowy; ci, którzy chcą naśladować życie Maryi mariawici, wierni Kościoła zielonoświątkowego; ci, którzy wierzą, że rzymski tron jest pusty sedewakantyści, lefebryści z Bractwa Kapłańskiego św. Piusa X. Zastosowałem w utworze szereg zwrotów retorycznych mających na celu wzmocnienie znaczenia wyrazu. Można wśród nich wyróżnić: fragmenty staropolskiej kolędy Nuż my dziś krześcijani pochodzącej z Kancjonału Staniąteckiego (1586), czyli kolekcji rękopisów zawierających opracowania pieśni religijnych, przechowywanej w Opactwie Mniszek Benedyktynek w Staniątkach; odpowiednio dobrane współbrzmienia w partii akordeonu, zbudowane z interwałów symbolizujących daty rozłamów w chrześcijaństwie; daty te pojawiają się, w nawiasach, w konkretnych miejscach nad partią akordeonu; fragmenty polifoniczne ukazujące mnogość wyznań; szesnastokrotnie powtórzone wezwanie unitas (jedność); piętnastokrotnie przywołane słowo orate (módlcie się); nawiązanie do encykliki Ut unum sint Jana Pawła II; szorstkość partii akordeonu symbolizującą podziały i brak jedności.
Kompozycja Trinity Concertino jest kameralną wersją Trinity Concerto (2007) na obój lub saksofon (sopranowy lub altowy) i orkiestrę smyczkową, w której partię orkiestry przejmuje fortepian. Tytuł nawiązuje do miejsca powstania koncertu Trinity College w Cambridge. Części utworu: Larghetto, Agitato i Largo łączy przenikanie się elementów medytacyjnych, lirycznych i dramatycznych, formowanych przez napięcia struktur oraz zagęszczenie faktury. Witalizm i żywiołowość przeplata się z zaskakującymi niejednokrotnie wątkami lirycznymi i melancholijnymi, czym w ten sposób buduje jedność na zasadzie kontrastu. Partia fortepianu została zbudowana z subtelnie zmodyfikowanych warstw brzmieniowych, opartych na wyselekcjonowanym materiale dźwiękowym. Choć Trinity Concertino funkcjonuje podobnie jak Trinity Concerto w wersjach na trzy różne instrumenty solowe obój lub saksofon sopranowy, lub saksofon altowy to kompozytor, a także autor tych słów zdecydowanie preferuje wersję na saksofon sopranowy. Paweł Gusnar
Neopolis Concertino jest kameralną wersją Neopolis Concerto, powstałego na zamówienie Baltic Neopolis Orchestra w 2017 roku. Partia solowa w wersji kameralnej tak samo jak w koncertowej przeznaczona jest dla skrzypiec lub altówki lub wiolonczeli, zaś rolę orkiestry przejmuje fortepian. Utwór składa się z trzech części. Pierwsza z nich jest śpiewna, pełna ekspresji i bardzo różnorodna pod względem barwowym. W drugiej dominuje poruszająca kantylena. Trzecie, energetyczne ogniwo, z rozbudowaną solową kadencją, prowadzi słuchacza w świat zabawy i groteski. Koncert zamyka reminiscencja motywu początkowego pierwszej części. Kompozycja uwydatnia najbardziej indywidualne cechy muzyki Pawła Łukaszewskiego. Kon-templacyjność połączona z poruszającą harmonią, emocjonalnie nasycone współbrzmienia oraz energetyka fraz wymagają od wykonawcy dojrzałości i otwartości na poszukiwania nowych jakości brzmieniowych swojego instrumentu. Jednocześnie wszystkie te elementy utworu sprawiają, że praca nad nim należy do wyjątkowo pięknych przeżyć twórczych i zachęcają artystę do rozwoju zarówno w sferze technicznej jak i interpretacyjnej. Kamila Wąsik-Janiak
Z inicjatywy Pawła Wojciechowskiego, w 2012 roku Paweł Łukaszewski skomponował Arię na wiolonczelę i fortepian. Utwór wkrótce doczekał się wydania, a kilka lat później kolejnych wersji na inne instrumenty solowe: saksofon sopranowy, saksofon altowy, altówkę oraz skrzypce. Pierwotną wersję na wiolonczelę kompozytor pisał z myślą o swoim synu Wojtku, który kończył wtedy czwarty rok nauki w szkole muzycznej I stopnia, śmiało jednak można powiedzieć, że ładunek emocjonalny zawarty w kompozycji spełni wymagania interpretacyjne także dojrzałych muzyków. Zwłaszcza, że kompozytor pozostawia wykonawcom dużo przestrzeni do indywidualnej wypowiedzi. Aria, za sprawą harmoniki wychodzącej z tonalności i podążającej w kierunku współbrzmień czerpiących z jazzu, prostego akompaniamentu zbudowanego z powtarzających się, przelewających między planami dwóch rąk motywów i konsekwentnej narracji, zyskuje charakter z jednej strony nieco nostalgiczny, z drugiej pełen niepokoju i ukrytego dramatyzmu. Świadoma interpretacja utworu może wyeksponować tę ukrytą różnorodność wyrazową.
Neopolis Concertino jest kameralną wersją Neopolis Concerto, powstałego na zamówienie Baltic Neopolis Orchestra w 2017 roku. Partia solowa w wersji kameralnej tak samo jak w koncertowej przeznaczona jest dla skrzypiec lub altówki lub wiolonczeli, zaś rolę orkiestry przejmuje fortepian. Utwór składa się z trzech części. Pierwsza z nich jest śpiewna, pełna ekspresji i bardzo różnorodna pod względem barwowym. W drugiej dominuje poruszająca kantylena. Trzecie, energetyczne ogniwo, z rozbudowaną solową kadencją, prowadzi słuchacza w świat zabawy i groteski. Koncert zamyka reminiscencja motywu początkowego pierwszej części. Kompozycja uwydatnia najbardziej indywidualne cechy muzyki Pawła Łukaszewskiego. Kon-templacyjność połączona z poruszającą harmonią, emocjonalnie nasycone współbrzmienia oraz energetyka fraz wymagają od wykonawcy dojrzałości i otwartości na poszukiwania nowych jakości brzmieniowych swojego instrumentu. Jednocześnie wszystkie te elementy utworu sprawiają, że praca nad nim należy do wyjątkowo pięknych przeżyć twórczych i zachęcają artystę do rozwoju zarówno w sferze technicznej jak i interpretacyjnej. Kamila Wąsik-Janiak
Idiom to utwór o niezwykle interesującej strukturze harmoniczno-rytmicznej, charakterystycznej dla indywidualnego stylu kompozytorskiego Pawła Łukaszewskiego. Został napisany na flet lub flet piccolo (ad libitum) i organy. Kompozycja wymaga od wykonawców kreatywności interpretacyjnej, dbałości o wyrównaną barwę we wszystkich rejestrach oraz precyzji artykulacyjnej. Cechuje się wirtuozowskimi przebiegami, różnorodną rytmiką i dynamiką oraz zmiennością charakteru. Choć zapis dzieła jest niezwykle precyzyjny, jego twórca pozostawił wykonawcom dużą swobodę interpretacyjną w wielu aspektach brzmieniowych. Zamknięta forma kompozycji, przenikanie się dialogów między instrumentami oraz romantyczna narracja sprawiają, że Idiom zajmuje wyjątkowe miejsce w repertuarze światowym na tę obsadę instrumentalną. Łukasz Długosz
,,Aria na wiolonczelę i fortepian, pomimo, że została napisana z myślą o młodym wiolonczeliście, z powodzeniem może być wykonywana przez dojrzalszych oraz w pełni wykształconych instrumentalistów. Można wówczas pokusić się o bardzo interesujące interpretacje, zwłaszcza, że utwór technicznie dopasowany do możliwości zdolnego czwartoklasisty jest jednocześnie kompozycją melodyjną, utrzymaną w systemie dur-moll, quasi polimeryczną z elementami nawiązującymi do muzyki jazzowej.
Wings Concertino jest kameralną wersją Wings Concerto, skomponowanego pierwotnie na dwa flety i orkiestrę kameralną. Utwór został napisany w pełnej wdzięku konwencji. Lekkość stylistyczna umiejscowiona w stylu neoklasycznym połączona z romantyzującym sposobem narracji nie tylko sprawia przyjemność w odbiorze, ale również daje wielką satysfakcję wykonawczą. Kompozytor, pomimo zastosowania oszczędnych środków wyrazu, niezwykle sugestywnie zbudował świat dźwiękowy, osiągając intensywność ekspresji przepełnionej witalizmem. Utwór składa się z trzech kontrastujących części pierwsza i ostatnia dają solistom możliwość ukazania wirtuozerii i precyzji w lekkości artykulacyjnej, zaś środkowa, oparta na wątkach lirycznych, wymaga od nich wrażliwości barwowej i operowania szlachetnym, pełnym wyrazu dźwiękiem. [fragment wstępu]
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
