Do kapitana Janusza Naciejewskiego dzwoni doświadczony i znany w światku przestępczym i milicyjnym ślusarz Kolanko, aby poinformować, że najęto go do przedziwnej roboty. Miał włamać się do kasy pancernej w fabryce na ul. Podleskiej i zabrać stamtąd dwie żółte koperty z pieniędzmi. Po skoku okazało się, że w jednej były nędzne grosze, a w drugiej jakieś papiery. Niezadowolony kasiarz otrzymał od swojego zleceniodawcy dziesięć tysięcy złotych za fatygę. Cała ta akcja wydała mu się na tyle podejrzana, że postanowił zawiadomić znanego sobie milicjanta. Naciejewski odkrywa, że nikt nie zgłosił włamania i kradzieży, a we wskazanym miejscu nie ma nawet fabryki. Postanawia jednak zaufać zarówno złodziejowi, jak swojej intuicji i przyjrzeć się tej dziwnej sprawie.
Jesteśmy świadkami prawie całkowitego upadku dobrych obyczajów, kultury osobistej, szacunku dla tradycji czy miłości Ojczyzny – a wszystko to podsyca właśnie nienawiść. Satysfakcja z tzw. zaorania przeciwnika, wulgarne i obrażające słowa, brak współczucia dla ludzkiego cierpienia, topniejąca wrażliwość i delikatność, nawet u kobiet i dzieci – wszystko to już nas nie uszlachetnia, a tylko bardziej deprawuje i ogłupia. Współczucie dla ofiary nienawiści czy zemsty z nienawiści jest więc zazwyczaj krótkotrwałe i mało pasjonuje świat internautów i mediów. Zdecydowanie bardziej intrygująca i interesująca staje się dziś przemoc i nienawiść, ale też brutalność i pogarda do starych, chorych, a nawet tych jeszcze nienarodzonych, choć już poczętych istot ludzkich, nienawiść do mięsa, do tradycji, do sztuki klasycznej, do autorytetów, obyczajów, do kościoła, ale też do mężczyzn lub kobiet, do instytucji rodziny, do patriarchatu, ale i matriarchatu, no i oczywiście przede wszystkim do Boga.
Książka Wielcy i dziwacy to zbiór opowiadań Wojciecha Wiśniewskiego o tym, dlaczego i jakich okolicznościach prowadził swoje wywiady z pisarzami. Kim byli, jakie mieli poglądy, zachowania i reakcje, przyzwyczajenia i nawyki, a nawet dziwactwa, których wcale nie ukrywali. Dygat, Redliński, Bryll, Świrszczyńska, Marian Brandys, Juliusz Wiktor Gomulicki, ale też Erwin Kruk i Bogdan Wojdowski – to i tak nie wszyscy bohaterowie. A każdy z nich widziany jest oczami Wojciecha Wiśniewskiego, czasami z zachwytem, innym razem z dystansem i ironią. Na pewno z bardzo osobistej perspektywy, co jest szczególną zaletą jego najnowszej opowieści.
Magdalena Jastrzębska w porywającym stylu opowiada barwną historię o nietuzinkowych kobietach Jadwidze z Zamoyskich i Jadwidze z Sanguszków Sapieżynach. Opierając się na archiwalnej korespondencji, wspomnieniach i zapiskach, próbuje odtworzyć życie dwóch niebanalnych kobiet na tle XIX stulecia.Pisze o miłości, trudnych wyborach i niezłomnych charakterach, ale także o pokusach życiowych, wielkich fortunach i wspaniałej renesansowo-manierystycznej rezydencji w Krasiczynie, w której murach do dziś odnajdziemy ślady bohaterek tej książki.
Podpułkownik Krzyżewski przybliża historię swojego kolegi po fachu, Jana Siatki, który zaczynał jako stróż prawa, a skończył w szemranym środowisku. Elementem przewijającym się przez opowieść jest as trefl karta, z której kiedyś Cyganka wywróżyła Siatce ponury koniec. Sześciu pasażerów podróżuje nocnym pociągiem do Szczecina. Po krótkiej pogawędce o nowej marce papierosów Maracho, połączonej z ich degustacją, wszyscy udają się na drzemkę. Po kilku godzinach drogi zagląda do nich konduktorka, zaniepokojona nienaturalnymi pozycjami, w jakich zasnęli. Z przerażeniem stwierdza, że nie może żadnego z podróżnych dobudzić. Na szczęście w sąsiednim wagonie jedzie milicjant, których natychmiast rozpoczyna śledztwo okazuje się bowiem, że w przedziale doszło do kradzieży.
Inżynier Adam Wojciechowski jak zwykle wraca do domu z pracy. Dziwi się nieco, że w mieszkaniu nikogo nie ma. Na kuchence czeka częściowo przygotowany obiad, ale jego żona jest nieobecna. Elżbieta nie pracuje, nie ma rodziny ani przyjaciół, których Adam by nie znał, nie zostawiła też dla niego wiadomości. Adam dzwoni na milicję, tam jednak każą mu czekać przynajmniej jedną dobę zanim rozpoczną poszukiwania. Na razie ustalają jedynie, że nie ma jej w żadnym areszcie ani szpitalu. Wojciechowski zwraca się po pomoc do przyjaciela z dawnych lat, pułkownika Jareckiego, pracującego w Ministerstwie Obrony Narodowej.
Stefan „Wiech” Wiechecki był niezwykłym człowiekiem, który całym sercem ukochał warszawską gwarę, w swoich dziełach pielęgnował ją i nieustannie o niej przypominał, czym właściwie uratował ją od zapomnienia. Jego pełne humoru felietony, w których portretował życie codzienne Warszawiaków, bawiły całe pokolenia czytelników. Tadeusz Wittlin, jego serdeczny przyjaciel, prowadzi nas przez życiorys Wiecha, wspomina jego początki, udane i nieudane przedsięwzięcia oraz wspólne przygody, a całość okraszona jest fragmentami jego dzieł, pisanych oczywiście gwarą, czyli wiechem. Lektura książki sprawi, że każdy czytelnik zakocha się w twórczości „Wiecha” i jego barwnej, uroczej Warszawie.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 r. i wojnie polsko-bolszewickiej Mińsk Litewski nie powrócił w granice odrodzonej Rzeczypospolitej, stając się niebawem stolicą Białoruskiej Socjalistycznej Republiki Sowieckiej, a ziemia mińska została przedzielona granicznym kordonem. Jednak stamtąd wywodziło się wielu wybitnych polskich twórców, jak np. poeta, prozaik i malarz miniaturzysta Bogusław Adamowicz. Na Białorusi w rewolucyjnym zamęcie zginął jeden z najwybitniejszych pisarzy Młodej Polski, Tadeusz Miciński, oficer oświatowy w I Korpusie Polskim. Z Mińszczyzną związani byli w młodości klasycy XX-wiecznej literatury kresowej: Michał Kryspin Pawlikowski, Florian Czarnyszewicz i Sergiusz Piasecki. W ziemiańskich dworach tej krainy wychowali się m.in. reportażysta Melchior Wańkowicz oraz malarz i eseista Józef Czapski. W Mińsku urodzili się pod koniec XIX w. czołowy artysta i teoretyk polskiej awangardy Władysław Strzemiński, a na początku XX stulecia twórca emigracyjnego Instytutu Literackiego i paryskiej „Kultury” Jerzy Giedroyc oraz PRL-owski literat i partyjny funkcjonariusz Jerzy Putrament… Warto przypomnieć te bardziej i mniej znane postacie, a zwłaszcza ich – często niedostrzegane bądź pomijane – związki z Mińskiem i Mińszczyzną.
Od cepra do wariata to zbiór felietonów zakopiańskich. Ukazują one czytelnikowi specyficzną atmosferę Zakopanego w okresie międzywojennym. Opis mieszkańców i przyjezdnych zauroczonych Tatrami i tym wyjątkowym miastem, nurtujące ich problemy, barwne przygody to treść tej interesującej, pisanej z wielką pasją książki.
Fakt, że pamięć o Sergiuszu Piaseckim przetrwała zarówno w wąskim odbiorze akademickim jak i w szerokiej recepcji czytelników złaknionych literatury sensacyjnej, podejmującej mało znane fakty z historii (które pisarz znał z autopsji), świadczy o tym, że jest to spuścizna, wobec której nie można przejść obojętnie, ale która zasługuje na upamiętnienie oraz badania. Książka ponownie odkrywa twórcę Kochanka Wielkiej Niedźwiedzicy jako człowieka o niezwykłym życiorysie oraz utalentowanego, a przy tym wszechstronnego pisarza (w tym publicystę politycznego). Opracowanie zawiera artykuły dziesięciorga poważnych badaczy z ośmiu ośrodków uniwersyteckich (w tym dwóch zagranicznych), co stanowi dość reprezentatywną grupę.(Z recenzji wydawniczej prof. dra hab. Ryszarda Zajączkowskiego (Katolicki Uniwersytet Lubelski)) Bohater tych mocno zróżnicowanych studiów jest jedną z najlepiej rozpoznawalnych postaci polskiej literatury, głównie emigracyjnej i zarazem jedną z najbarwniejszych. Rozpoznawalność ta wcale nie oznacza, że mamy do czynienia z dziełem szeroko znanym i komentowanym. Raczej należałoby mówić o pewnej legendzie, jaka buduje się w głównej mierze na barwnej biografii pisarza. To wciąż bardziej fenomen czytelniczy, raczej z kręgu obiegowych ideałów estetycznych niż dzieło będące obszarem głębokiej refleksji akademickiej. Należy podkreślić, że autorzy tomu czytają i komentują teksty Piaseckiego na tyle atrakcyjnie, że można je potraktować jako zachętę do dalszych badań tej twórczości.(Z recenzji wydawniczej dra hab. Jana Wolskiego, prof. Uniwersytetu Rzeszowskiego)
Napisano o nim dotąd niemało, nie bez powodu, bowiem Sergiusz Piasecki, to twórca szczególnej miary. Jest obecnie nie tylko docenianym pisarzem, jak mało kto, twórcą w pełni zasługującym na szlachetne miano pisarza polskości. Polskości we wszystkich jej wymiarach. Ponadto, co istotne, podejmujący w sposób właściwy, nader istotne wątki zmagań ze wschodnim sąsiadem Polaków, jak mało kto znającym rosyjską i sowiecką przestrzeń kulturową. Jednak droga do wielkości nie była łatwa, a bywało, wręcz ekstremalnie trudna. Piasecki, z powodu swojej działalności patriotycznej oraz bezkompromisowej postawy politycznej, od 1945 r., przez długie powojenne lata podlegał w Polsce komunistycznej restrykcjom cenzorskim. Jego twórczość literacka była bowiem w komunistycznym kraju nad Wisłą przemilczana i zakazana, a konsekwentna postawa ideowego antykomunisty, nie akceptującego ówczesnej polskiej rzeczywistości, stawiała go na marginesie marksistowsko-polskiej kultury (swoistej antykultury). Także współcześnie środowiska lewicowo-liberalne, kreujące w przestrzeni kulturowej „poprawność polityczną”, chętnie wymazałyby z narodowej spuścizny kulturowej jego dokonania. Był bez wątpienia Polakiem przez dziesięciolecia stygmatyzowanym, marginalizowanym i przemilczanym, a jego twórczość deprecjonowano.
Niniejsza książka zawiera wszystkie opowiadania i nowele publikowane w 1921 roku w tomie Koń na wzgórzu w oryginalnym układzie oraz cztery inne teksty. Są to wszystkie zachowane do dziś krótkie utwory prozatorskie tego autora. Teksty te stanowią plon wojennej wędrówki Małaczewskiego po lodowatym Murmaniu i przeżyć pisarza związanych z wojną polsko-bolszewicką 1920 roku. Pomimo upływu czasu opowiadania te nie straciły nic z dawnego artyzmu i uroku. Wciąż mają moc oddziaływania na czytelnika nadal wywołują uśmiech i poruszają duszę.
Pułkownik Reginald Pentham, były pracownik służb specjalnych, przypadkiem dowiaduje się o możliwości zakupu wazy z epoki Ming. Cena jest bardzo zachęcająca, wręcz podejrzanie niska, prawdopodobnie to zwykła pomyłka i waza jest o wiele droższa, ale Pentham nie może przepuścić takiej okazji. Poza tym wiadomość na pewno dotrze też do innych, bardziej zamożnych kolekcjonerów, nie można więc tracić czasu. Pułkownik niezwłocznie rusza w drogę do Gordons Hill, posiadłości umiejscowionej na samotnej wyspie, przypominającej dżunglę. Podróż jest długa i męcząca, na miejscu nikt nie jest chętny, by zawieźć Penthama do celu, zwłaszcza że niedawno znaleziono w pobliżu wyspy ciało zamordowanej dziewczyny, które później w dziwnych okolicznościach zniknęło. Poza tym wokół posiadłości krążą niepokojące informacje: właściciel nagle oddalił całą służbę, nocą z wyspy słychać dziwne dźwięki. Pentham nie zamierza jednak zrezygnować.
Morderca przychodzi w ciemności to ostatni, dotąd nieopublikowany, kryminał autorstwa Tadeusza Kosteckiego. Tekst opracowano na podstawie dwóch maszynopisów. Materiał źródłowy był niekompletny, wiele wątków pozostaje niejasnych czy niedopowiedzianych, ale nie zabrakło najważniejszego rozwiązania zagadki. Z więzienia wychodzi niejaki Bowland. Wszyscy wiedzą, że znalazł się tam z powodu Edwarda Pauty, który teraz obawia się o swoje życie. Zresztą twierdzi on, że Bowland zapowiedział mu telefonicznie swoje odwiedziny. W domu ochraniają go uzbrojeni milicjanci, on sam także posiada broń. Bowland faktycznie pojawia się na posesji Pauty, ale nie ma przy sobie broni i oddala się spokojnie, pozostając pod stałą obserwacją wywiadowców. Niestety wszelkie środki ostrożności zawodzą. Pauta oraz jeden z ochraniających go ludzi zostają zamordowani.
11-letni Maurycy musi zaopiekować się dziadkiem, który złamał rękę i nogę. Jest akurat początek roku szkolnego. Do klasy przychodzi nowa dziewczynka. Twierdzi, że jest księżniczką. Nazywa się Maria Sobieska. Jest z tych Sobieskich!. Jej przodek był polskim królem, ona zaś ma imię na cześć królowej Marysieńki. Z Maurycym i większością dzieci z klasy nie chce się bawić, bo jest lepsza od innych Drzewo Maurycego to historia o przyjaźni, poszukiwaniu własnych korzeni i tajemnicy, którą skrywa Marysia.
Zbyt długo czekaliśmy na tę książkę, byśmy jej nie zauważyli, pominęli, czy o niej nie dyskutowali. Eseje i teksty Piotra Woyciechowskiego o służbach specjalnych III RP i PRL, o kulisach zamordowania ks. Franciszka Blachnickiego, o niemocy lustracyjnej, o armii agentów, którzy urządzili się w wolnej Polsce jak u siebie, o ludziach WSI i SB tworzą przejmującą całość o Ojczyźnie splątanej siecią postkomunistycznego zła. Ten ważny głos, nie tyle o przeszłości, co o dysfunkcyjności państwa i jego tajnych służb, nie pozwala przejść obok tej książki obojętnie.Sławomir Cenckiewicz
Książka stanowi zapis rozmów z prawnuczką Tomasza Zana-Promienistego, która opowiada o swoich losach i perypetiach rodziny na tle wydarzeń historycznych. Pani Stankiewiczowa w prostych słowach, bez egzaltacji, opowiadała o świecie, który przeminął. Starała się wiernie opisać zrujnowane i spalone dwory, kościoły, pałace. Opowiadała o ludziach, zdarzeniach przekazywanych z pokolenia na pokolenie. ()Może dzięki tym wspomnieniom stereotyp polskiego ziemianina na kresach, który macha szabelką chodzi na polowania i gra w karty, stanie się mniej powszechny. Bo jest to nieprawdziwy, krzywdzący i niesprawiedliwy obraz. ()A moja bohaterka? Wojownicza i łagodna zarazem, pełna ideałów, roztropna, zapobiegliwa i pracowita, twarda i nad podziw wytrwała. Chociaż wszystko straciła, jej wielką radością u schyłku życia jest wymodlona wolność dla Polski i Litwy.(fragment Posłowia)
W polskiej literaturze poświęconej dydaktyce historii nie ukazała się dotąd publikacja o tak szerokim zakresie. Zbiorowe opracowanie Dydaktyka historii w Polsce dzieje i twórcy, pod redakcją Karola Sanojcy i Barbary Techmańskiej, to wyjątkowa propozycja skierowana do szerokiego grona odbiorców: studentów, nauczycieli, metodyków, organizatorów kształcenia nauczycieli oraz ogólnie osób zainteresowanych historią. Książka nie tylko poszerza wiedzę o dorobku tej subdyscypliny naukowej, lecz także stanowi inspirację do dalszej pracy badawczej i dydaktycznej. W syntetyczny sposób ukazano rozwój oraz specyfikę uniwersyteckich ośrodków dydaktyki historii w Polsce. Zgromadzony zbiór trzydziestu różnorodnych tekstów prezentuje dorobek naukowy, dydaktyczny i organizacyjny niemal wszystkich polskich środowisk akademickich, w których ta dziedzina się rozwijała i nadal rozwija Bydgoszcz, Gdańsk, Katowice, Kielce, Kraków, Lublin, Łódź, Olsztyn, Opole, Poznań, Rzeszów, Szczecin, Toruń, Wrocław, Zielona Góra. Autorzy, reprezentujący różne pokolenia badaczy, przedstawiają początki działalności dydaktycznej i naukowej w swoich instytucjach, sylwetki twórców i teoretyków tej dyscypliny oraz jej bogaty dorobek i współczesne oblicze.
Niniejszy zbiór jest wydaniem wierszy i piosenek żołnierskich Kornela Makuszyńskiego, zawierającym teksty z dwóch tomików autorskich „Piosenki żołnierskie” oraz „Żołnierz, diabeł i dziewczyna”, uzupełnionym o sześć wierszy drukowanych tylko w czasopismach, wzbogaconym o nuty siedmiu piosenek, na czele z najbardziej popularnymi „Makami” (muzyka Stanisław Niewiadomski).
Prezentowana praca stanowi zapis rozmów, które przeprowadził Błażyński ze zbiegłym z PRL zastępcą dyrektora X Departamentu MBP Józefem Światłą. Informacje Światły ujawnione na falach RWE doprowadziły do zmian w kraju i stały się drugim po śmierci Stalina i likwidacji Berii wydarzeniem, które umożliwiło odwilż i otworzyło drogę do polskiego Października. W aneksie przedstawiono wybór dokumentów dotyczących J. Światły znajdujących się w zbiorach IPN.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
