W publikacji Czytelnik znajdzie rozważania na temat metatekstów i paratekstów dramaturgicznych, do których należą didaskalia, ilustracje, incipity, odsyłacze, posłowia, przedmowy, przypisy, tytuły, a także różnego rodzaju komentarze, recenzje, omówienia oraz streszczenia. Peryferie tekstu zmieniały się na przestrzeni wieków od epoki starożytnej do czasów współczesnych, co przekłada się na różnorodność ich form i treści. Cechy charakterystyczne i zadania metatekstów i paratekstów zależały od rodzaju tekstu głównego, epoki literackiej oraz dominujących w danej kulturze tendencji naukowych i teatralno-dramatycznych.
Praca w polskim obszarze badawczym jest poważnym osiągnięciem naukowym, ustalającym dla przyszłych badaczy nowe kierunki poszukiwań w aspekcie konkretnych dzieł dramatycznych i spektakli teatralnych. Nie widzę dla niej prac konkurencyjnych. Dotąd zajmowano się metatekstami i didaskaliami w sposób „niesystemowy”, dość wycinkowy i w wąskim obszarze. Tymczasem prezentowana publikacja dokonuje usystematyzowania procesu badawczego oraz przedstawia wyniki badań szczegółowych na tle przemian historycznych, a także przemian gatunkowych w dramaturgii i teatrze od antyku do współczesności. Dlatego znajdzie ona szeroki krąg odbiorców: powinna zainteresować praktyków teatru, badaczy historii teatru i dramatu polskiego oraz obcego, teatrologów badających recepcję obcej dramaturgii w Polsce, jak również autorów dramatycznych.
z recenzji pro Wojciecha Kaczmarka
Książka ma definicyjnie trafny tytuł. I nie dlatego, że jest przedstawieniem dwóch polsko-niemieckich debat: „Narracje postkatastroficzne w literaturze polskiej” (Hamburg 2015) oraz „Muzea, pomniki, miejsca pamięci” (Warszawa 2016), a z nich jedna była o pomnikach, a druga o zapominaniu. Raczej dlatego, że ten tytuł opowiada o rezultacie spotkań badaczy z uniwersytetów w Hamburgu, Warszawie, Poznaniu i z PAN, podczas których uformowała się w dyskusji ważna i trudna materia, dotykająca „historyzacji” tego, co pamiętane. A ściślej pamiętania Zagłady w dwóch, mocno splecionych rodzajach przedstawień. To znaczy w organizowanych wokół dyskursu postkatastroficznego realizacjach memorialnych; w pomnikach, muzeach, osobach-świadkach (ich „pomnikowa” rola), również w literaturze, w plastyce, w filmie – także w swoistych derealizacjach pamięci, tzn. w memorialnych przedstawieniach, które coś ukazując, coś innego (albo to samo) zacierają, wypierają, redefiniują, reorganizują i – w istocie – dokonują zabiegu anestezji/amnezji. Uśpienia prymarnej pamięci, jej u-nieistotnienia. A definicyjnie trafny tytuł, wiążący miejsca pamięci i niepamięci (to coś innego, niż nie-miejsca Marca Augé), wskazuje na rozmaite praktyki historyczne tego pamiętania/uniepamiętniania i na całą sferę osnuwanych wokół zaburzania pamięci takich praktyk-obrządków, motywowanych różnie, psychospołecznie (wyparcie, poczucie winy) i historycznie (tzw. konkurencja pamięci), i religijnie („rywalizacja” martyrologii), ale zawsze ważnych i zawsze też dalekich od politycznej niewinności. (z recenzji Andrzeja Zieniewicza)
W książce „Bolesław Leśmian w Warszawie” autor Piotr Łopuszański rusza warszawskimi śladami jednego z najwybitniejszych poetów XX wieku, a przy tym kobieciarza, nałogowego palacza (75 papierosów dziennie!) i niespełnionego reżysera, który niesłusznie jest kojarzony z prowincją. Nawet gdy urodzony w Warszawie Leśmian otrzymał posadę notariusza w Hrubieszowie a potem w Zamościu, regularnie bywał w rodzinnym mieście: czy to w odwiedzinach u kochanki, czy w celu podreperowania zdrowia, czy w końcu, by posiedzieć z przyjaciółmi w ulubionych kawiarniach. Jak na skrzydłach wracał do ukochanej Warszawy z Paryża czy słonecznego Cannes. W książce ukazane zostało życie poety, jego perypetie, związki z Warszawą, anegdoty oraz nowe, niepublikowane wcześniej informacje. Czytelnik pozna miasto takie, jakim widział je Leśmian: od tygla kulturowego w ciasnych granicach narzuconych przez zaborcę do tętniącej życiem metropolii, którą upodobała sobie bohema artystyczna. Autor pokazuje zmieniającą się Warszawę od lat 70. XIX stulecia po schyłek lat 30. XX wieku.
Piotr Łopuszański (ur. 1966) – pisarz, publicysta. Z wykształcenia filozof. Na Uniwersytecie Warszawskim studiował także polonistykę i historię sztuki. Jako publicysta zadebiutował w 1991 roku na łamach prasy literackiej. Publikował m.in. w „Życiu Warszawy”, „Przeglądzie Artystyczno-Literackim”, „Twórczości”, „Pamiętniku Literackim”, i „Skarpie Warszawskiej”. Zajmuje się badaniem życia i twórczości Bolesława Leśmiana, o którym wydał trzy książki. Ponadto opublikował m.in. „Warszawę literacką w okresie międzywojennym”, „Warszawę literacką w PRL”, „PRL w stylu pop” oraz biografię „Gustaw Holoubek. Filozof bycia”.
O Wojciechu Młynarskim opowiadają Artur Andrus, Jerzy Bralczyk, Krzysztof Daukszewicz, Michał Ogórek, Irena Santor i inni
Wojciech Młynarski dla kilku pokoleń polskiej inteligencji był kimś wyjątkowym. I o tym mówią wszyscy, którzy z Panem Wojtkiem pracowali, spotykali się. Niby pisał tylko piosenki, ale to było coś dużo więcej – piękna literatura, znakomity zmysł obserwacyjny, ironia ale i liryzm. Wraz z odejściem Młynarskiego odszedł wielki kawałek Kultury przez bardzo duże K.
Niniejszy wybór artykułów Jurija Łotmana ma przedstawić główne kręgi zagadnień, wokół których krążyła jego myśl w ciągu ostatnich trzydziestu lat działalności, czyli od początku lat sześćdziesiątych ubiegłego wieku (kiedy głównie dzięki jego wysiłkom zaczęła się organizować nieformalna grupa uczonych z różnych specjalności nazywana tartusko-moskiewską szkołą semiotyki kultury albo po prostu grupą Tartu-Moskwa) do końca jego życia, uznawanego za symboliczny kres szkoły (na jego pogrzeb po raz ostatni zjechali uczestnicy letnich szkół semiotycznych).
(…) Nadbiegł Adam, przystanął i przez dłuższy czas patrzył, nie mówiąc ani jednego słowa. Potem zapytał mnie, co to jest. Ach, wielka szkoda, że zadał tak bezpośerednie pytanie. Musiałam na nie odpowiedzieć. Powiedziałam, że to ogień. Jeżli było mu przykro, że znam coś, o co on musi dopiero pytać, to nie moja wina. Nie chciałam sprawić mu przykrości. Po chwili zapytał: – Jak on powstał? Znów proste pytanie, wymagające prostej odpowiedzi. – To ja go zrobiłam.
Mity greckie to wybór najważniejszych i najbardziej znanych mitów greckich. Jaki los spotkał Prometeusza, który wykradł bogom ogień i podarował go ludziom? Dlaczego ulubieniec bogów – Syzyf – musiał wtaczać na górę ogromny głaz? Dlaczego Persefona jedną trzecią roku musiała spędzać w podziemiach? Czy Dedalowi i Ikarowi udało się wznieść do nieba i opuścić Kretę? Na te i wiele innych pytań odpowiedź można znaleźć na kartkach tej pięknej książki. Wystarczy ją otworzyć i przenieść się w niezwykły świat, czytając fascynujące opowieści i podziwiając kolorowe ilustracje. Zbiór zawiera mity: Mit o Prometeuszu, Mit o Syzyfie, Mit o Demeter i Persefonie, Mit o Dedalu i Ikarze, Mit o Tezeuszu i Ariadnie, Mit o Orfeuszu i Eurydyce, 12 prac Heraklesa.
Kraków – miasto królów i świętych, miasto
artystów, miasto literatury, miasto wielu kultur,
wreszcie miasto składające się z wielu miast
(Kazimierz, Podgórze, Nowa Huta) – od zawsze
inspirował i pobudzał wyobraźnię. Nie zmieniło
się to do dziś, choć wraz z modyfikacjami, które
zaszły w obrębie kultury polskiej, przekształciły
się obszary jego oddziaływania na rodzime imaginarium.
Między innymi dlatego tom Kraków
zmitologizowany prezentuje prace, w których
autorzy zdecydowali się przyjrzeć sposobom
kształtowania tradycyjnych przedstawień Krakowa
w dziełach literatury i sztuki, a także technik
polemizowania z nimi. Kraków zmitologizowany
jest więc istotnym, polifonicznym głosem
w dyskusji nad geo-bio-poetycznymi aspektamiKraków – miasto królów i świętych, miasto
artystów, miasto literatury, miasto wielu kultur,
wreszcie miasto składające się z wielu miast
(Kazimierz, Podgórze, Nowa Huta) – od zawsze
inspirował i pobudzał wyobraźnię. Nie zmieniło
się to do dziś, choć wraz z modyfikacjami, które
zaszły w obrębie kultury polskiej, przekształciły
się obszary jego oddziaływania na rodzime imaginarium.
Między innymi dlatego tom Kraków
zmitologizowany prezentuje prace, w których
autorzy zdecydowali się przyjrzeć sposobom
kształtowania tradycyjnych przedstawień Krakowa
w dziełach literatury i sztuki, a także technik
polemizowania z nimi. Kraków zmitologizowany
jest więc istotnym, polifonicznym głosem
w dyskusji nad geo-bio-poetycznymi aspektami
Autorka książki wydobywa z pism ks. Karola Antoniewicza, niczym ewangeliczną perłę, jego miłość do Boga poruszoną do głębi duszy cierpieniem i śmiercią na krzyżu Syna – Chrystusa i odsłania stopniową krystalizację życia wewnętrznego kapłana – poety […], który cierpiąc i ponosząc osobiste straty, z miłości do Boga i z Jego pomocą, wydobywa człowieka z otchłani rozpaczy, jednając go ze Stwórcą, samym sobą i innymi ludźmi. On pojął istotę i doniosłość prośby Jezusa za uczniów: „Ojcze Święty, zachowaj ich w Twoim imieniu, które Mi dałeś, aby tak jak My stanowili jedno” (J 17,11). […] Publikacja ta jest znakiem i kotwicą opatrzności dla wszystkich, którzy tracą wiarę i nadzieję, skarżąc się, że nie potrafią kochać, albo nie dość kochają, bo zbyt dużo cierpienia jest w życiu ludzkim, którego nie potrafią sami przezwyciężyć.
Z recenzji ks. dr. hab. L. Szczepaniaka SCJ
Siostra dr n. hum. Bożena Leszczyńska OCV pracuje w duszpasterstwie Uniwersyteckiego Szpitala Dziecięcego w Krakowie jako asystentka pastoralna. Z wykształcenia jest polonistką. Filologię polską ukończyła w 1991 roku na UMCS-ie w Lublinie obroną pracy magisterskiej pt. Symbol krzyża w liryce i dramacie romantycznym. Bezpośrednio po studiach podjęła drogę życia konsekrowanego. Swoje życie oddała Jezusowi w służbie chorym dzieciom. W szpitalu jest m.in. nadzwyczajnym szafarzem Komunii Świętej, a także redaktorem językowym „Bioetycznych Zeszytów Pediatrii” i współorganizatorem sesji etycznych z cyklu „Etyka w medycynie”. W 2015 r. na KUL-u obroniła rozprawę doktorską pt. Znak Krzyża. Motywy pasyjne w pismach ks. Karola Antoniewicza SJ (1807-1852). Wybór tematu stanowi kontynuację zainteresowań s. Bożeny znakiem krzyża i jest próbą ukazania, że w Krzyżu Jezusa można odnaleźć i przezwyciężyć każde ludzkie cierpienie.
Zapraszamy naszych najmłodszych czytelnikówdo krainy najpiękniejszych mitów greckich,z których wywodzą się popularne związkifrazeologiczne, np. ośle uszy, tytan pracy,chaos czy róg obfitości. W każdym rozdzialeobjaśniamy znaczenie i pokazujemy użycie danegofrazeologizmu, obrazując go opowiastka z życiawspółczesnego dziecka. Następnie opowiadamysam mit, z którego pochodzi dany związek. Czytającbarwne i pełne niezwykłych przygód historie bogów,herosów i ludzi - bohaterów antycznego świata,najmłodsi poznają mitologie, a takżekulturowe bogactwo naszego języka.
Wykłady profesora Bohdana Cywińskiego o literaturze polskiej czasu zaborów (1795-1914) ukazują ogromne znaczenie, jakie ma literatura, właśnie „niepodległa baśń”, w życiu narodu pozbawionego swobody i własnego, suwerennego państwa. Subiektywnie wybrana przez autora lista lektur z literatury tego okresu, zestawiona z wybranymi zjawiskami z historii politycznej ma tu pełnić przede wszystkim rolę przykładu dla analizy ogólniejszego zagadnienia funkcji politycznej.
Wydanie Pani Twardowskiej i Powrotu taty kompletne bez skrótów i cięć w treści. W tym wydaniu znajdziesz odpowiedzi na pytania z podręcznika - pewniak na teście, czyli wskazanie zagadnień, które zwykle pojawiają się w pytaniach z danej lektury we wszelkich testach sprawdzających wiedzę, a także w podręcznikach i na klasówkach. Zawiera bardzo szczegółowe streszczenie oraz drugie skrócone, ułatwiające szybkie przygotowanie się przed lekcją. Opracowanie zawiera plan wydarzeń, wnikliwie wyjaśnioną problematykę oraz szerokie charakterystyki bohaterów. Przedstawiamy dwa ważne w szkole podstawowej utwory Adama Mickiewicza - teraz dla wygody korzystania w zbiorczym opracowaniu, z komentarzami do tekstu i szczegółowym opracowaniem. Powrót taty to historia pewnego spotkania na wzgórzu pod kapliczką z cudownym obrazem, zaś Pani Twardowska opiera się na wydarzeniach znanych z legendy o czarnoksiężniku Panu Twardowskim, ale sposób, w jaki bohater przechytrza diabła, zaskoczy każdego czytelnika! Te dwie ballady pojawiają się w szkole podstawowej jako swego rodzaju wprowadzenie do twórczości naszego wieszcza, warto więc bliżej się z nimi zapoznać. Zapraszamy do lektury!
Od Banjo Patersona do Meliny Marchetty to kolejny tom w serii poświęconej adaptacjom filmowym literatur narodowych. Autorzy niniejszego zbioru analizują wybrane utwory literatury australijskiej – zarówno klasycznej, z przełomu XIX i XX wieku, jak i tej bardziej współczesnej – oraz ich filmowe lub telewizyjne adaptacje. Znalazło się tu miejsce zarówno dla powieści Oko cyklonu noblisty Patricka White’a, jak i dla Ptaków ciernistych krzewówColleen McCullough, największego sukcesu komercyjnego literatury australijskiej, dla wybitnych dzieł filmowych, takich jak Piknik pod wiszącą skałą Petera Weira, a także dla najważniejszych bohaterów tamtejszej historii i mitologii. Wiele opisanych adaptacji filmowych zrealizowanych zostało przez czołowych reżyserów kina australijskiego, którzy w latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych tworzyli słynną australijską Nową Falę (Peter Weir, Bruce Beresford, Gillian Armstrong, Fred Schepisi).
Długo wyczekiwany portret dwóch wybitnych dziennikarek.Dwie wyjątkowe kobiety, dwie silne osobowości, dwie wybitne dziennikarki. Odważne, bezkompromisowe, piekielnie pracowite. Teresa Torańska bardziej empatyczna ostra, ale nieprzekraczająca norm; Oriana Fallaci bez skrupułów, w ocenie innych niemająca hamulców. Czasem mijały się na reporterskim szlaku, ale nigdy się nie spotkały.Rozmawiały z reżyserami i aktorami historii, starały się ich zrozumieć, by pomóc swoim czytelnikom w lepszym pojmowaniu zjawisk i wydarzeń. Mimo to nie udało im się nas zmienić nie wpływają na nas ani wstrząsające reportaże, ani wybitne powieści, choć stanowią aż nadto wyraziste memento. Zapominamy, że wolność nigdy nie jest dana raz na zawsze i że pobłażliwość wobec nienawiści również tej ukrywającej się w języku prędzej czy później prowadzi do katastrofy.Remigiusz Grzela przejechał tysiące kilometrów śladami Fallaci i Torańskiej, rozmawiał z ich najbliższymi przyjaciółmi, dotarł do nieznanych dokumentów. W ten sposób powstał brawurowy i głęboki portret dwóch wielkich dziennikarek i epoki, w której żyły i którą próbowały opisać.Jedna urodziła się we Florencji, druga w Wołkowysku. Ta z Florencji zaczęła pracę w zawodzie od podróży dookoła świata, ta z Wołkowyska od podróży do kujawskiego PGR-u.Świat dzielił się na Zachód i Wschód. Obie z uwagą przyglądały się swojej części świata. I obie zadały sobie banalne przecież pytanie: Skąd bierze się zło? Z ideologii? Z religii? Może z człowieka?Remigiusz Grzela napisał o nich ważną i mądrą książkę. Nie paraliżował go strach przed nieuchronnym porównaniem. I słusznie. Jest godnym partnerem dla obu: dla Oriany Fallaci i dla Teresy Torańskiej.Hanna KrallRemigiusz Grzela urodzony w Starogardzie Gdańskim dziennikarz, pisarz, dramaturg. Autor zbiorów rozmów ""Rozum spokorniał"", ""Hotel Europa"", ""Wolne"", ""Obecność"", wywiadów-rzek ""Marian Kociniak. Spełniony"", ""Było, więc minęło. Joanna Penson dziewczyna z Ravensbrck, kobieta Solidarności, lekarka Wałęsy"", ""To, co najważniejsze. Irena Jun i Stanisław Brudny"", ""Krafftówna w krainie czarów"", książek reporterskich ""Bagaże Franza K., czyli Podróż, której nigdy nie było"" i ""Wybór Ireny"" (o łączniczce ŻOB-u Irenie Gelblum, która stała się włoską poetką Ireną Conti), a także powieści ""Bądź moim Bogiem"" i ""Złodzieje koni"".
Krzysztof Pomian, po wydaniu książki Autobiografia na cztery ręce, w 1994 roku powiedział, że Redaktor „ma głębokie poczucie niespełnienia planów, programów, projektów. Koniec końców »Kultura« nie obaliła ustroju komunistycznego. Krążyła, czytano ją. Ale czy naprawdę oddziaływała? Jako historycy wiemy, jak trudno ustalić, co to znaczy – naprawdę oddziaływać. Jerzy Giedroyc zadaje sobie te pytania. Po dziś dzień”.
Jerzy Giedroyc zmarł 14 września 2000 roku; „Kultura” przestała się ukazywać. W 2017 roku mija znacząca rocznica 70-lecia pisma. Wątpliwości Redaktora są nadal aktualne. „Kultura”, mitologizowana już za życia Giedroycia, docierała do Polski i oddziaływała raczej na wąski krąg odbiorców. Była elitarna, jak treści w niej zawarte. Na łamach „Kultury” wysoko równoważyły się literatura i myśl polityczna. Wielu badaczy uznaje pierwszeństwo „Kultury” w świecie emigracji po 1945 roku dzięki spójnym koncepcjom politycznym i tzw. linii krajowej (miesięcznik stał się trybuną opozycji demokratycznej).
Współcześnie politycy i publicyści reprezentujący różne poglądy chętnie cytują „Kulturę”, dostrzegając potencjał myśli politycznej. Fenomen Jerzego Giedroycia i „Kultury” trwa, a problem recepcji wymaga analizy w kontekście historycznym, politycznym i medialnym.
Autorzy ukazują podstawy teoretyczne i koncepcyjne założonego przez wybitnego reportażystę Marka Millera Laboratorium Reportażu, działającego przy Wydziale Dziennikarstwa, Informacji i Bibliologii Uniwersytetu Warszawskiego.Artykuły zawarte w publikacji umożliwiają wgląd w status reportażu jako praktyki i formy dziennikarskiej oraz dziennikarsko-literackiej, opisują szczegółowo metodykę pracy reportażysty (twórcy powieści reportażowej), a także uczestnika warsztatów twórczych i badawczych. Określają obszar poszukiwań Laboratorium jako: zbiorową pracę nad tekstem, multimedialne opowiadanie tematu oraz penetrowanie przestrzeni między dziennikarstwem a pisarstwem, między dziennikarstwem a scenariuszo- a dramatopisarstwem. Wyrażają przekonanie, że dziennikarstwo jest sztuką, zaś praca reportażysty łączy cechy twórczości oryginalnej z literaturą beletrystyczną, filmem i teatrem oraz badaniami z zakresu nauk społecznych i humanistycznych: socjologii, antropologii, psychologii i historii.Twórców Laboratorium Reportażu w szczególności interesuje analiza i studium porównawcze metod dziennikarskich i wywiadu socjologicznego, psychologicznego, antropologicznego oraz wywiadu pogłębionego. Doceniają też znaczenie obserwacji uczestniczącej i eksperymentalnego wywoływania zdarzeń w naukach społecznych oraz wykorzystywania elementów aktorstwa w pracy dziennikarzy.
Fascynująca biografia pisarki, fotografki i modelki Dare Wright przekonuje, że najmroczniejsze są tajemnice dzieciństwa.
Jean Nathan, niczym wprawny śledczy, w Sekretnym życiu samotnej lalki, odkrywa tajemnice Dare Wright – fotografki, modelki i co najistotniejsze autorki opowiadań dla dzieci. Poznając biografię autorki Samotnej lalki dowiadujemy się, jak wielki wpływ na dorosłe życie ma wychowanie, które wikła główną bohaterkę
w niezrozumiałe, erotycznie niepokojące relacje rodzinne.
W połączeniu z licznymi nawiązaniami do klasyki literatury, Sekretne życie pobudza wyobraźnię wymuszając na czytelniku dziecięce wspomnienia i refleksje.
Ryszard Kapuściński wysoko cenił dzieło Herodota i to właśnie on zauważył, że "[...]zawsze mówi się o nim jako o historyku, o tym, czy było dokładnie tak, jak on pisał, czy może inaczej. Nikt nie zwrócił jednak uwagi, że Herodot był przede wszystkim pierwszym, wspaniałym reporterem....". Podróże z Herodotem są pochwałą Ryszarda Kapuścińskiego dla zasług starożytnego historyka i podróżnika, ale też autoportretem samego autora Szachinszacha, ogarniętego pasją podróżowania i poznawania świata.
Uważam tom za bardzo cenny i interesujący ogląd problematyki haptyczności w kulturze – nie tylko europejskiej. Obserwacje obejmują szeroki i zróżnicowany zakres zjawisk artystycznych – literaturę różnych języków i obiegów, malarstwo europejskiego kanonu i współczesne eksperymenty artystyczne, film, praktyki performatywne, gry internetowe, cyberpoezję. Autorzy czerpią inspiracje metodologiczne z różnych obszarów humanistyki, tom wprowadza w związku z tym rozbudowane instrumentarium pojęciowe stosowane dziś w badaniach nad haptycznością oraz panoramę stanowisk – od antyku po współczesność. Różnorodność perspektyw wydobywa i uzmysławia zarówno problemy sporne i punkty aporetyczne badań, jak i ich obszary wspólne i kluczowe tradycje.
Zebrane w tomie prace przekonują, że na gruncie polskim zainteresowanie zagadnieniami zmysłów i cielesności łączone bywa z rozmaitymi nurtami i tendencjami badawczymi – nie tylko sensory studies, somaestetyką czy antropologią doświadczenia, ale też studiami nad pamięcią, afektami i wizualnością, teorią aktora-sieci, krytyką feministyczną, queer studies, performatyką, disability studies.
Z recenzji prof. dr hab. Eugenii Prokop-Janiec
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?