Umiarkowanie w jedzeniu i nauczenie się czerpania z tego przyjemności to klucze do lepszego życia. Wystarczy zmienić nawyki żywieniowe, by odzyskać zdrowie i dobre samopoczucie, a także by chronić środowisko naturalne i... swój portfel. Autorka książki "Sztuka prostoty" - Francuzka od ponad dwudziestu pięciu lat mieszkająca w Japonii, opisuje styl życia w nowym kraju. Japończycy kierują się we wszystkich sferach życia prostą zasadą: "mniej znaczy więcej". Loreau stawia diagnozę, że mieszkańcy Zachodu stali się, w ciągu zaledwie pół wieku, maszynami do spożywania, namawia do refleksji nad naszym stosunkiem do jedzenia, będącym źródłem wielu współczesnych bolączek cywilizacyjnych i prowadzącym do hiperkonsumpcji. Loreau w swojej książce przedstawia sekrety zdrowej, prostej i smacznej kuchni, namawia do większego umiaru w jedzeniu i zachęca, abyśmy wsłuchali się nie tylko w potrzeby ciała, ale też ducha. Książka dostarcza wielu wskazówek, które pomogą zmienić na zawsze nawyki żywieniowe na lepsze pod względem ekonomicznym i ekologicznym, a jednocześnie pozwolą czerpać prawdziwą przyjemność z jedzenia. "Sztuka umiaru i przyjemności" uczy jak osiągnąć harmonię ciała i umysłu, oraz odzyskać radość życia.

W społeczeństwach zachodnich nie potrafimy już żyć skromnie. Mamy zbyt dużo dóbr materialnych, zbyt wielki wybór, nadmiar pragnień i pokarmu. Wszystko marnujemy, niszczymy. Używamy nakryć stołowych, długopisów, zapalniczek, aparatów fotograficznych jednorazowego użytku. Ich produkcja powoduje zanieczyszczenie wody i powietrza, całego środowiska. Z własnej woli zaprzestań już teraz marnotrawstwa, zanim zostaniesz do tego zmuszona w niedalekiej przyszłości. Dopiero kiedy usuniesz wszystko, co niepotrzebne, dostrzeżesz nowe perspektywy, a podstawowe czynności, takie jak ubieranie się, jedzenie, spanie, zyskają inny, głębszy sens. Nie chodzi o dążenie do doskonałości, ale o wzbogacenie życia. Obfitość nie uczy wdzięku ani elegancji. Niszczy duszę i pozbawia wolności. Prostota zaś rozwiązuje wiele problemów. Miej mało rzeczy - będziesz mogła poświęcić więcej czasu swojemu ciału. A gdy poczujesz się dobrze w swojej skórze, będziesz mogła zapomnieć o sprawach ciała i zająć się kwestiami duchowymi, wieść życie pełne sensu. Będziesz szczęśliwa. Prowadząc skromniejsze życie wzbogacasz swoją egzystencję. Współczesne społeczeństwo konsumpcyjne twierdzi coś innego? Nie wierz. Mieszkająca od wielu lat w Japonii Dominique Loreau przyjęła styl życia swojej przybranej ojczyzny. Jest on oparty na zasadzie "mniej znaczy więcej", stosowanej we wszystkich dziedzinach - od spraw materialnych po życie duchowe. Uporządkuj mieszkanie, opróżnij szafy, porzuć kompulsywne zakupy, jadaj skromniej, zajmij się swoim ciałem i umysłem.   Fragment książki Wstęp Od dzieciństwa chciałam wiedzieć, co dzieje się poza granicami Francji. To zadecydowało o kierunku mojej edukacji i moim życiu zawodowym. Mając dziewiętnaście lat, byłam nauczycielką języka francuskiego w gimnazjum w Anglii, a mając dwadzieścia cztery lata - na uniwersytecie amerykańskim w Missouri. Dzięki temu poznałam Kanadę, Meksyk, kraje Ameryki Środkowej i większą część Stanów Zjednoczonych. Ale kiedy odwiedziłam ogród zeń w okolicach San Francisco, doświadczyłam nieodpartej potrzeby odkrycia źródła tak niezwykłego piękna. Wyjechałam więc do Japonii. Nie potrafię powiedzieć, dlaczego pociągała mnie ona, odkąd pamiętam. Mieszkam tu do dziś. Podróżowanie po tak wielu krajach zachęciło mnie do nieustannego zadawania sobie pytań o to, jaki jest idealny styl życia. I do poszukiwania tego stylu. Z czasem zrozumiałam, że najwłaściwszy, wygodny i odpowiadający mojej osobowości styl to prostota. Gdy mówię, że mija dwadzieścia sześć lat, odkąd zamieszkałam w Japonii, ludzie pytają, dlaczego wybrałam właśnie ten kraj. Sprawiły to pasja i potrzeba. W Japonii czuję się swobodnie, codziennie rano odczuwam radość na myśl o nowych odkryciach. Zawsze fascynował mnie zeń i wszystko, co się z nim wiąże: rysunek tuszem, świątynie, ogrody, źródła termalne, kuchnia, ikebana. Niedługo po przyjeździe miałam szczęście poznać profesora sumi-e (technika malarska, w której wykorzystuje się tylko czarny tusz), który w ciągu dziesięciu lat nie tylko przybliżył mi ten gatunek sztuki, ale także sposób myślenia Japończyków - przyjmowanie życia takim, jakie jest, bez prób wyjaśniania, analizowania, rozkładania wszystkiego na czynniki pierwsze. Krótko mówiąc — życie zeń. Uczyłam języka francuskiego w uczelni buddyjskiej, mogłam więc uczestniczyć we wtajemniczeniu w świątyni zeń Aichi Senmon Nissoudo w Nagoi. Gdy opuściłam świątynię, dotarło do mnie jeszcze dobitniej, do jakiego stopnia Japończycy, mimo że wydają się bardzo nowocześni, są aż po najdrobniejsze szczegóły życia codziennego przesiąknięci filozofią przodków. Dzięki Japonii odkryłam, że prostota ma pozytywną wartość i jest wzbogacająca. Zresztą starożytni filozofowie, mistycy chrześcijańscy i buddyjscy, mędrcy hinduscy na przestrzeni wieków starali się przypominać jej zasady. Prostota uwalnia od uprzedzeń, ograniczeń oraz obciążeń, które nas rozpraszają i stresują. Przynosi rozwiązanie wielu problemów. Jednak prowadzenie prostego życia nie przyszło mi łatwo! Był to raczej wynik długotrwałej przemiany, coraz potężniejszej tęsknoty za skromnością, wolnością, różnorodnością. A także - za wyrafinowaniem. Powoli zdałam sobie sprawę z tego, że im większej liczby rzeczy się pozbywałam, tym mniej to, co pozostało, było mi potrzebne. Żeby żyć, naprawdę potrzebujemy niewiele. Zyskałam głębokie i ugruntowane przekonanie, że im mniej mamy, tym bardziej jesteśmy wolni i tym bardziej możemy się rozwijać. Ale wiem też, że trzeba zachować czujność pułapki konsumpcjonizmu, bierności fizycznej, apatii umysłowej i negatywizmu czyhają na nas przy najmniejszym osłabieniu uwagi. Książka ta powstała na podstawie notatek, prowadzonych przez wiele lat od chwili, gdy zamieszkałam w Japonii. Jest owocem moich doświadczeń, lektur, spotkań, refleksji... Wyraża mój ideał, moje credo, mój sposób postępowania i styl życia, do których aspiruję i które staram się stosować. Notatki te zawsze pieczołowicie przechowywałam i woziłam ze sobą, by były mi przewodnikiem, by mi przypominały o tym, o czym jestem skłonna zapominać. Miały także utwierdzać mnie w moich głębokich przekonaniach, kiedy wszystko wokół wydaje się tym przekonaniom zaprzeczać. Wciąż są dla mnie znakomitym źródłem rad i ćwiczeń, które staram się wykonywać w małych dawkach w zależności od rodzaju napotykanych trudności oraz moich potrzeb. Zaczynamy zdawać sobie sprawę z niebezpieczeństw, wiążących się z przesadą i nadmiarem. Coraz więcej kobiet pragnie odkryć na nowo radości i dobrodziejstwa skromnego, bliższego naturze życia. Z dala od żarłocznego społeczeństwa konsumpcyjnego szukają jego sensu, który pozostawałby w harmonii z naszą epoką. Do nich właśnie adresowana jest ta książka.   Sztuka prostoty Spis treści Wstęp 11 MATERIALIZM I MINIMALIZM 15 1. Zbytki materializmu 17 Ciężar własności (w sensie dosłownym i przenośni) 18 Dom — wojna wydana przepełnieniu 24 Przedmioty — co wyrzucić, co zatrzymać? 38 Ubranie - styl i prostota 51 2. Korzyści wynikające z minimalizmu 65 Czas — trać go mniej, by więcej i lepiej z niego korzystać 65 Pieniądz— nasz sługa i nasz pan 76 3. Etyka i estetyka 82 Potrzeba piękna 82 Masz mniej, zyskujesz porządek i czystość 88 CIAŁO 97 1. Piękno i tylOl Poznaj swój prawdziwy wizerunek 101 Wyzwól swoje ciało 109 2. Zabiegi minimalistki 112 Włosy, skóra, paznokcie 112 Pożegnaj się z brudem 124 Nie musisz chodzić do fitness clubu 131 3. Jedz mniej, ale lepiej 138 Nadmiar pożywienia 138 Posiłki — skromność i wyrafinowanie 142 Kilka napomnień dietetycznych 147 Poczuj na nowo, co to głód 154 UMYSŁ 175 1. Ekologia twojego wnętrza 180 Oczyść umysł 180 Kontroluj umysł 191 Koncentracja i medytacja 193 2. Inni ludzie 201 Zmniejsz objętość swojej książki adresowej 201 Kiedy jesteś w towarzystwie 202 Altruizm i samotność 208 3. Poleruj siebie jak rzeka poleruje kamień 215 Bądź gotowa na zmiany 215 Lektura i pisanie 224 Ćwiczenia i dyscyplina 230 Oszczędzaj swoją energię 241 Zakończenie... 249

Publikacja jest socjologiczną rozprawą problemu kary w odniesieniu do rodzaju przewinienia - w aspekcie historycznego rozwoju. Męczenie skazańca i długie zadawanie bólu z czasem sprowadza się do szybkich egzekucji kończących przedłużające się „spektakle”. Przemiany te są wynikiem zmieniającej się moralności społeczeństw.

Erving Goffman (1922-1982) zalicza się do niekonwencjonalnych klasyków amerykańskiej socjologii. Mniej zainteresowany teoriami systemów i badaniami ilościowymi, preferował obserwację uczestniczącą. Najbardziej znane jego dzieło "Człowiek w teatrze życia codziennego" (1959) należy do światowego kanonu badań socjologicznych. Jest w tej książce tyleż frapujących szczegółów co metodycznych analiz, służących także opisowi obyczajowości. Na podstawie przeróżnych źródeł - od anonsów reklamowych po podręczniki dobrego wychowania - autor rozważa "teatralny" charakter ludzkich zachowań społecznych. Uświadamia nam ich mechanizmy, z których na ogół nie zdajemy sobie sprawy: prezentujemy siebie za pomocą "fasady" w pewnych "dekoracjach", wycofujemy się za "kulisy". "Fasad", masek mamy wiele w zależności od "sytuacji". Wszyscy jesteśmy aktorami, wszyscy też widzami, ale jak przekonuje zebrany przez Goffmana materiał, nie musimy mieć z tego powodu wyrzutów sumienia, bo taka "gra", taka "interakcja symboliczna" są wprost niezbędne do właściwego funkcjonowania społeczeństwa.  SŁOWO WSTĘPNE — Jerzy Szacki PRZEDMOWA PODZIĘKOWANIA WPROWADZENIE I. WYSTĘPY Zaufanie do roli Fasada Dramatyzacja działalności Idealizacja Kontrolowanie ekspresji Fałszywa prezentacja Mistyfikacja Rzeczywistość i gra II. ZESPOŁY III. SCENA I KULISY IV. ROLE POBOCZNE V. KOMUNIKATY NIE W STYLU PRZEDSTAWIENIA Stosunek do nieobecnych Rozmowy inscenizatorskie Zmowa członków zespołu Działania na pograniczu zespołów VI. SZTUKA MANIPULOWANIA WRAŻENIAMI Przymioty i praktyki obronne Praktyki protekcyjne Taktowne reakcje na taktowne postępowanie VII. WNIOSKI Punkt wyjścia Kontekst analityczny Osobowość — interakcja — społeczeństwo Zróżnicowanie kulturowe Rola ekspresji polega na przekazywaniu obrazu swego ,ja" Inscenizacja a ludzkie ,ja" INDEKS OSÓB  

Świat niezwykłych rozkoszy Tradycja Kraju Wschodzącego Słońca, od czasu jego narodzin obfituje w odniesienia do seksualności. Przy tym, w przeciwieństwie do społeczeństw europejskich i tych, w których upowszechniły się sztywne nakazy religii monoteistycznych, seksualność japońską cechowała przede wszystkim radość i swoboda, bez żadnych negatywnych obciążeń i skojarzeń. Seksualność traktowano zawsze w Japonii jako niezbywalną potrzebę zgodną z naturą ludzką, której nie wolno tłumić, lecz w pełni zaspokajać.

Publikacja powstała na podstawie praktycznych doświadczeń autorki, która pracuje z młodzieżą niedostosowaną społecznie jako psycholog. Książka będzie bardzo przydatna dla pedagogów praktyków, dla studentów pedagogiki, ponieważ podejmuje nowe zagadnienia dotyczące analizy efektywności procesu resocjalizacji, wskazuje możliwości nowatorskich rozwiązań. dr hab. Mieczysław Ciosek, prof. UG, kierownik Zakładu Psychologii Penitencjarnej i Resocjalizacji Instytutu Psychologii UG: Zjawisko przestępczości nieletnich jest przedmiotem żywego zainteresowania wielu różnych dyscyplin naukowych. Ich przedstawiciele ponawiają wciąż próby odkrycia mechanizmów powstawania tego fenomenu, jego profilaktyki i skutecznych metod resocjalizacji. Taką udaną próbę podjęła również dr Justyna Siemionow w swojej bardzo interesującej i znaczącej pracy, poświęconej metodom resocjalizacji i psychoterapii młodzieży społecznie nieprzystosowanej. Książka dr Justyny Siemionow cechuje się nie tylko bogactwem treści i rzetelnym przeglądem literatury przedmiotu, ale także wysoką wartością aplikacyjną, bo Autorka wskazuje na skuteczne sposoby wywierania wpływu na nieletnich i osiągania społecznie pożądanych zmian w ich zachowaniu i osobowości. Gorąco polecam książkę dr Justyny Siemionow Wszystkim PT Czytelnikom, którzy, ze względu na podjęte studia albo wykonywaną pracę, są zainteresowani problematyką patologii społecznej i resocjalizacji.

Kompleksowość prezentowanego zbioru sprowadza się do uwzględnienia w jednym tomie najważniejszych aspektów dotyczących przemocy.(...) Zawarte w publikacji artykuły łączy kilka elementów wspólnych: próba identyfikacji zjawiska przemocy, dążenie do uchwycenia jego istoty oraz poszukiwanie nowych i modelowych rozwiązań, które mogą być użyteczne we współczesnej pracy terapeutycznej. Ze Wstępu

Czy w świecie współczesnym - świecie wielości i różnorodności dyskursów funkcjonujących w przestrzeni publicznej - dyskurs religijny staje się jednym z wielu, pozbawionym wszelkiej swoistości? Czy w sferze pluralistycznego współistnienia rozmaitych dyskursów religijnych można uprzywilejować jeden z nich - ten, który jest naszym własnym: poprzez narodzenie, wychowanie, przynależność kulturową? Co począć z przypadkowością takiego osobistego zakorzenienia w pewnej odmianie dyskursu religii - czy jest ono wciąż racjonalne? Prezentowane teksty podejmują te i podobne pytania poprzez rozmyślanie, kolejno, nad świadectwem jako interpretacją, nad związkiem filozoficznej teorii interpretacji z hermeneutyką biblijną, i wreszcie nad pierwotnym dyskursem interpretującym doświadczenie wiary.

Historyczną panoramę dziejów rozumienia Bożej chwały i Bożego piękna rozpoczyna Balthasar od przedstawienia estetyki teologicznej w ujęciu największych teologów starożytności i średniowiecza (Ireneusz, Augustyn, Dionizy Areopagita, Anzelm z Canterbury, Bonawentura) w pierwszej części tomu. Prezentacja ta znajduje swój dalszy ciąg w części drugiej, gdzie autor stara się "wyłowić elementy estetyki chrześcijańskiej" z dzieł takich pisarzy, jak Dante, Jan od Krzyża, Pascal, Hamann, Sołowiow, Hopkins i Peguy.

Boecjusz - autor podręczników sztuk wyzwolonych, traktatów teologicznych i filozoficznych oraz tłumacz tekstów starożytnych. Jego twórczość - bogata i inspirująca - silnie oddziaływała na kolejne epoki, w tym św. Tomasza z Akwinu czy literaturę staropolską. Człowiek niezwykłej prawości, minister dworu Teodoryka; bezpodstawnie oskarżony o zdradę stanu i zbrodnię bezbożności został skazany na śmierć.

Podejmując trud przedstawienia estetyki teologicznej, Hans Urs von Balthasar rozpoczyna swój wykład od zarysowania koncepcji estetyki jako dziedziny teologii. Podstawowe pytanie tej części dotyczy możliwości zastosowania w teologii kategorii piękna. Pozytywnej odpowiedzi na to pytanie towarzyszy krótkie przedstawienie ujęcia tego problemu w teologii katolickiej i protestanckiej. Jednocześnie tom ten stanowi teoretyczne wprowadzenie do prezentowanej w pozostałych 6 częściach "Chwały" panoramy rozumienia chwały - a więc i piękna Boga - w pismach teologów i pisarzy chrześcijańskich, filozofów oraz w Starym i Nowym Testamencie.

Historyczną panoramę dziejów rozumienia Bożej chwały i Bożego piękna rozpoczyna Balthasar od przedstawienia estetyki teologicznej w ujęciu największych teologów starożytności i średniowiecza (Ireneusz, Augustyn, Dionizy Areopagita, Anzelm z Canterbury, Bonawentura) w pierwszej części tomu. Prezentacja ta znajduje swój dalszy ciąg w części drugiej, gdzie autor stara się "wyłowić elementy estetyki chrześcijańskiej" z dzieł takich pisarzy, jak Dante, Jan od Krzyża, Pascal, Hamann, Sołowiow, Hopkins i Peguy.

Prezentowana publikacja dotyczy podstawowych zagadnień związanych z filozofią wychowania, podejmowanych przez wybitnych a także mniej znanych, niekiedy już zapomnianych, europejskich i polskich filozofów. Wartość tej pracy polega na tym, że może stanowić cenne uzupełnienie podręczników z teorii wychowania.

Antologia składa się z dwudziestu tekstów. Mogłoby być ich więcej. Śmierć stała się francuską specjalnością. Przywykło się uważać, że jest Mistrzem z Niemiec. Tymczasem w latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych we francuskiej historii, filozofii i naukach społecznych powiedziano o śmierci niemało i były to wypowiedzi godne uwagi. Najsilniej zabrzmiał chyba głos historyków mniej lub bardziej jawnie nawiązujących do tradycji ?Annales?. Emmanuel Le Roy Ladurie, omawiając książki Vovelle?a, Lebruna i Chaunu, nie wahał się użyć formuły ?nowa historia śmierci?. Równolegle powstawała też jej ?nowa? antropologia (Thomas i Maertens), semiotyka (Marin i Urbain) i estetyka (Guiomar i Claire).

Problematyka książki odnosi się do zależności występujących pomiędzy postawami rodzicielskimi a funkcjonowaniem społecznym dzieci jedynych. Mieści się w nurcie badań, który jest już dość dobrze reprezentowany w krajowej literaturze pedagogicznej i psychologicznej. Niemniej jednak pewne argumenty przemawiają za celowością podjęcia problemu, który Autorka wybrała za przedmiot swoich badań. Przede wszystkim chodzi tu o zmiany w funkcjonowaniu rodziny, jakie obserwuje się w ciągu ostatnich kilkunastu lat w związku z przemianami społeczno-ekonomicznymi zachodzącymi w Polsce. Wpływają one również na model strukturalny polskiej rodziny w wyniku czego coraz częściej staje się ona rodziną jednodzietną. Innym czynnikiem, którego rolę należy uwzględnić, jest emigracja zarobkowa setek tysięcy młodych Polaków. Podczas swego pobytu w krajach Unii Europejskiej przyjmują oni zachodnie wzorce życia rodzinnego, które kontynuują po powrocie do kraju. W rezultacie wzrasta liczba małżeństw decydujących się na posiadanie tylko jednego dziecka. Można zatem powiedzieć, że podjęcie przez Autorkę badań nad funkcjonowaniem społecznym jedynaków nastąpiło w dobrym momencie, gdyż uzyskane wyniki dostarczą danych obrazujących stan aktualny i mogą być użyte do odpowiednich porównań z wynikami wcześniej prowadzonych badań tego typu. Z recenzji prof. dr hab. Mieczysława Radochońskiego

Praca mieści się w bardzo żywym ostatnio, zarówno w historiografii światowej, jak i polskiej, nurcie badań nad historią kobiet. Sytuuje się przy tym na pograniczu historii społecznej, antropologii historycznej czy wreszcie badań nad płcią kulturową. Wypełnia dotkliwą lukę w naszej wiedzy o sytuacji kobiet w mieście staropolskim. Przedmiotem wnikliwych opracowań były już szlachcianki oraz mieszczanki kilku największych miast Rzeczypospolitej. Z recenzji prof. dr hab. Andrzeja Klondera

Celem serii Klio w Niemczech - adresowanej zarówno do profesjonalnych historyków, jak i do szerokiego grona miłośników historii - jest zaprezentowanie polskim czytelnikom najciekawszych prac i dokonań niemieckiej historiografii w okresie powojennym, tak by mogły się one wpisać w szerszy kontekst europejskiego i polskiego dyskursu historycznego.

"Pomazaniec. Przyczynek do chrystologii filozoficznej " Mariana Grabowskiego to rozszerzona wersja wykładów wygłoszonych w krakowskim Kolegium Filozoficzno-Teologicznym OO. Dominikanów. W centrum filozoficznej egzegezy Ewangelii staje człowieczeństwo Jezusa. Autor skupia się na sposobie zadawania przez Syna Bożego pytań i tych tekstach, które pozwalają medytować nad świadomością Jego własnej tożsamości.

"Główna myśl we Wzorach kultury zawiera się w cytowanej jako motto indiańskiej przypowieści o glinianym kubku, który każdy lud otrzymał od boga, aby pił z niego własne życie. Jak woda czerpana z jednego źródła przybiera w różnych naczyniach odmienne kształty, tak pojawia się w doświadczeniu odmiennych ludów różnorodność kultur stanowiąca świadectwo szerokiej skali możliwości kształtowania form ludzkiego życia". Antonina Kłoskowska, Kultura masowa

Do rąk czytelników trafia niezwykle ważna książka z zakresu rzadko w polskich warunkach uprawianej dyscypliny naukowej ? antropologii medycznej: ?Nie czas chorować? Zdrowie, choroba i leczenie w perspektywie antropologii medycznej?. Nad koncepcją całości czuwała Danuta Penkalska-Gawecka, należąca do pionierów antropologii medycznej w Polsce. Czytelnik będzie miał możliwość śledzenia rozważań nad pluralizmem medycznym, z wszelkimi konsekwencjami społeczności lokalnych Argentyny, Meksyku i Kazachstanu, kulturowych uwarunkowań i konsekwencji niektórych chorób i zabiegów medycznych. Prof. UAM dr hab. Jaromir Jeszke