Książka powstała w wyniku zapotrzebowania na podręcznik do przedmiotu bezpieczeństwo społeczne na kierunku bezpieczeństwo wewnętrzne.Celem tego podręcznika jest zapoznanie studentów z wieloaspektową problematyką bezpieczeństwa społecznego: z podstawowymi zagrożeniami bezpieczeństwa społecznego (problemem biedy, wykluczenia społecznego itp.), rolą administracji publicznej w odniesieniu do prowadzonej polityki społecznej oraz perspektywami poprawy bezpieczeństwa społecznego w Polsce.Jednym z zadań tej pracy jest wskazanie na rosnące znaczenie bezpieczeństwa społecznego jako składnika bezpieczeństwa państwa (narodowego). W pracy podjęto próbę odpowiedzi na pytanie: jak państwo rozwiązuje liczne problemy związane z bezpieczeństwem społecznym i czy istnieje spójny system bezpieczeństwa w ramach obowiązujących przepisów prawa i przyjętych strategii.
Książka poświęcona jest socjologii Josepha Schumpetera. Podjęta w niej została analiza klasycznych zagadnień epistemologicznych i ontologicznych. Zaliczyć do nich można problem socjologii jako nauki, badanie gospodarki jako części życia społecznego, analizę państwa, studia nad zróżnicowaniem społecznym. Socjologia Schumpetera jest konfrontowana z myślą socjologów klasycznych. Może ona również dostarczyć wartościowych narzędzi dla współczesnej analizy życia społecznego.
Artykuły:
EDWARD JELIŃSKI, Kościół katolicki wobec problemu okrucieństwa w Europie XX wieku
SŁAWOMIR SPRINGER, Protestancki osąd chrześcijaństwa w świetle jego spotkania z religiami światowymi
MAREK KWIECIEŃ, Rosyjski Kościół prawosławny jako bastion na drodze do ożywienia kontaktów z Kościołem rzymskokatolickim - fakt czy stereotyp?
ZBIGNIEW DROZDOWICZ, Nowe ruchy religijne w Europie - wybrane przykłady
MARCIN KOŃCZAL, Zarys dziejów neopoganizmu słowiańskiego w Polsce
TADEUSZ DOKTÓR, Społeczne uwarunkowania i konsekwencje fundamentalizmu i New Age - badania porównawcze
ARTUR JOCZ, Bóg mistyków a szatan gnostyków. Miejsce zła w antropozoficznej neognozie
SŁAWOMIR SPRINGER, Katolicki Ruch Odnowy w Duchu Świętym kontynuatorem tradycji zielonoświątkowej
MAREK KWIECIEŃ, Pomiędzy milczeniem a, śpiewem, czyli "hezychazm" jako mistyczna tradycja prawosławia. W kręgu problematyki dotyczącej kształtowania świadomości religijnej
WŁODZIMIERZ WILOWSKI, Reinkarnacja a zmartwychwstanie wobec nieśmiertelności jako motywu działania moralnego w wielkich religiach świata. Próba zestawienia
HANNA MAMZER, Architektura islamu w polskiej przestrzeni. Dosłowność czy metafora w utrzymaniu tożsamości?
SŁAWOMIR SZTAJER, Mircea Eliade: struktura i dialektyka hierofanii
Anty-Odyseja spośród różnych oblicz Emmanuela Lévinasa ukazuje to najważniejsze – oblicze myśliciela, który kolejny raz usiłuje odpowiedzieć na kantowskie pytanie: kim jest człowiek? Czyni to w sytuacji wyjątkowej, ogromu zła, którego paradygmatycznym przejawem stał się Holokaust. Dominik Rogóż poprzez analizę trzech dzieł: Istniejący i istnienie, Całość i nieskończoność oraz Inaczej niż być lub ponad istotą ukazuje Lévinasowską koncepcję podmiotu wezwanego do odpowiedzialności, który odmiennie niż Odyseusz nigdy nie powraca do siebie. Wezwany przez Dobro nie wie, dokąd jest prowadzony. W czasach, w których wielokrotnie ogłoszono śmierć człowieka i śmierć podmiotu, autor ma odwagę bronić konstruktywnej koncepcji człowieka u Emmanuela Lévinasa, czyli przekonania, że to nie etyka jest podstawą filozofii człowieka – podstawą etyki.
Prof. dr hab. Tadeusz Gadacz
Autor omawia zjawisko homeopatii, jej doktryny i praktyki terapeutyczne powstałe w dobie kryzysu medycyny europejskiej przełomu XVIII i XIX stulecia oraz jej niezmienności w kolejnych wiekach. Jest to ewenement w historii medycyny, gdyż w XIX i XX wieku zmieniła się nie tylko sama medycyna, lecz cała kultura medyczna Europy. Społeczna koncepcja zdrowia i choroby nie zawsze była zbieżna z jej akademicką wizją, a tam, gdzie wizje świata i człowieka oraz zdrowia i choroby były odmienne, homeopatia stawała się obiektem gwałtownej krytyki, a jej dziejową rolą było prowokowanie pytań granicznych na styku kilku dyscyplin, opartych na nieakceptowanej na ogół przez środowiska naukowe koncepcji zdrowia i choroby. W dyskursie homeopatia stała się symbolem kryzysów.
Podłe ciała to skazani na śmierć, galernicy, więźniowie, sieroty, prostytutki, pacjenci szpitali, paralitycy, niewolnicy i umierający, którzy na przestrzeni historii służyli za materiał do eksperymentów tworzących współczesną medycynę. Książka Grégoire?a Chamayou bada historię niezbadaną dotąd przez historię nauki ? jej przedmiotem jest historia ciał poddawanych eksperymentom.
Książka jest przejrzystą i udaną systematyką wiedzy na temat istoty, struktury i funkcji wzorców osobowych współczesnych działaczy społecznych i politycznych.
Autor z precyzją przypomina subtelności treściowe i niuanse w relacjach takich jak wzór, wzorzec, ideał, wzór i wzorzec osobowy.
Zaletą książki jest stymulacja odbiorcy do przemyśleń, zachęta do zrównoważenia kryteriów pragmatycznych refleksją moralną i psychologiczną. Autor śmiało zderza to podejście z panującymi stereotypami, niejako przywraca poczucie rzeczywistości, uczy niebanalnego rozumienia polityki, jakie wykracza poza granice salonów władzy i areny politycznych spektakli.
Twierdzenie Protagorasa, iż "człowiek jest miarą wszechrzeczy" jest źródłem i inspiracją dla współczesnych humanistów, którzy wiele uwagi i wysiłków badawczych poświęcają takim m. in. zagadnieniom, jak antropocentryzm ludzkiego poznania i konceptualizacji świata, "norma personalistyczna" czy różnorodne praktyki, zarówno fizyczne, jak i językowe, którym poddawane jest ciało. Z kolei status duchowości we współczesnym społeczeństwie wydaje się rozmyty między elitarnością a popkulturową kreacją, choć wybrzmiewają również ostrzeżenia przed rosnącym fundamentalizmem religijnym (jak sławna "Zemsta Boga" Gillesa Kepela). Podjęcie refleksji badawczej nad problematyką ciała i ducha w języku, literaturze i w szeroko pojmowanej kulturze było więc jak najbardziej zasadne.
Co to znaczy, że wszechświat się rozszerza? Czy Wielki Wybuch rzeczywiście był jego początkiem? Dlaczego nocne niebo nie świeci jednostajnym blaskiem? Czy wszechświat można uważać za układ izolowany?
W Filozofii kosmologii Michał Heller we właściwym sobie klarownym i pasjonującym wywodzie oprowadza Czytelnika po gąszczu tematów filozoficznych, które towarzyszyły kosmologii od jej zarania, aż do momentu uformowania się jej jako dojrzałej nauki empirycznej. Wskazuje na filozoficzne implikacje problemów kosmologicznych i opisuje rozwiązania, jakie próbowali dla nich znaleźć najwybitniejsi fizycy XX wieku.
Filozofia kosmologii jest pierwszym polskim dziełem, które mierzy się z problematyką rodzącą się na styku pozornie odległych dyscyplin, jakimi są filozofia i kosmologia. Autor pokazuje, że w istocie ich interakcja jest nieunikniona, gdyż – jak sam stwierdza – „tam, gdzie w grę wchodzi wszechświat, trudno na bok odłożyć swoje filozoficzne upodobania lub uprzedzenia”.
Prof. Michał Heller (ur. 1936), uczony, kosmolog, filozof i teolog, który w matematycznych równaniach teorii naukowych potrafi dostrzec dzieła sztuki, a wielkich fizyków uważa za genialnych artystów. Sam w swoich licznych książkach i artykułach naukowych z powodzeniem odnajduje się w obu rolach: naukowca-artysty i pisarza-uczonego. Laureat (2008) prestiżowej Nagrody Templetona.
Nakładem Copernicus Center Press ukazała się jego książka Filozofia przypadku
Po raz pierwszy prezentujemy polskiemu odbiorcy dzieło, w którym Józef Życiński przedstawia summę swoich wieloletnich badań na gruncie filozofii nauki. W erudycyjnym i usystematyzowanym wywodzie Życiński pokazuje ukryte mechanizmy rządzące ewolucją nauki od jej początków aż po czasy nam współczesne.
Józef Życiński skupił swoją uwagę na jednej rewolucji, i to nie rewolucji przebiegającej w nauce, lecz rewolucji, jaka dokonała się w poglądach na naukę, czyli na rewolucji metanaukowej. Została ona wywołana przez dwie wielkie rewolucje naukowe uwieńczone (ale nie zakończone) powstaniem teorii względności i mechaniki kwantowej. Jeszcze raz okazało się, że nauka jest „częścią większej całości”. To, co się dzieje w nauce, ma oddźwięk – niekiedy bardzo daleko idący – w szeroko rozumianej przestrzeni kultury; szeroko rozumianej, bo obejmującej duże obszary życia współczesności. (…) Życiński zawsze głęboko przeżywał piękno naukowej przygody – piękno i element transcendencji: „Mimo niedoskonałości i braków prawdziwa nauka ma swoje piękno, które ujawnia się w przeobrażeniu tajemnicy w informację”. Samo to przeobrażenie jest piękne i tajemnicze.
[Ze Wstępu Michała Hellera]
Józef Życiński (1948-2011) filozof, teolog, biskup rzymskokatolicki, metropolita lubelski. Autor ponad 50 książek i setek artykułów z zakresu filozofii nauki, filozofii przyrody, kosmologii, teorii ewolucji i teologii oraz tekstów publicystycznych.
Doktor honoris causa Uniwersytetu Przyrodniczego w Lublinie, Uniwersytetu Medycznego w Lublinie i Uniwersytetu Jagiellońskiego, pośmiertnie odznaczony Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski.
Nakładem Copernicus Center Press ukazała się książka Józefa Życińskiego Świat matematyki i jej materialnych cieni
Książka jest pierwszą na polskim rynku wydawniczym pozycją poświęconą w całości zagadnieniu prawa do informacji medycznej. Przedstawia podstawy prawne obowiązku udzielania informacji, zakres przedmiotowy informacji medycznej, podmioty uprawnione, jak i zobowiązane do realizacji tego prawa, a także problemy odpowiedzialności za naruszenie prawa pacjenta do informacji.
Książka Ewy Maciejewskiej-Mroczek to socjologiczna analiza współczesnego projektu dziecka. Autorka przedstawia go jako płynny, zmienny, znajdujący się w nieustannym ruchu. Analiza przeprowadzona jest ze świadomością historycznych procesów, które go ukształtowały, i jego wewnętrznego zróżnicowania. Przedmiotem zainteresowania autorki są zabawki - wytwory kultury materialnej bliskie dzieciom, a we współczesnych społeczeństwach zachodnich bardzo rozpowszechnione. Obecnie uważa się, że zabawa powinna kształtować dziecko, jest jego pracą. To ze względu na nie, a jeszcze precyzyjniej - ze względu na przyszłego dorosłego, którego w nim widzimy, zabawki mają odzwierciedlać kulturowe systemy znaczeń tworzonych wokół takich pojęć jak płeć, pozycja społeczna, konsumpcja, samorealizacja, wiedza itp. Autorka analizuje różnorodne dane, łącząc pewne uniwersalia kultury globalnej ze specyfiką polskiego `tu i teraz`. Celem było spojrzenie na współczesne społeczeństwo poprzez zabawki i dowiedzenie się tego, w jaki sposób owe materialne obiekty, stanowiące istotny element świata dziecięcego, odzwierciedlają i zarazem konstruują projekt dziecka.
„Bo jest” – słynna odpowiedź George’a Leigh Mallory’ego na pytanie, dlaczego chce zdobyć Mount Everest – eksponuje doświadczenie ontologiczne jako fundament alpinizmu. Wspinaczka wysokogórska nie jest więc prostym wyjściem ze świata kultury w świat natury, to raczej doświadczenie istnienia granic pomiędzy nimi. Alpinista porusza się właśnie po tej „grani”. Przedmiotem niniejszej książki jest próba dookreślenia kulturowego modelu transgresji w dyskursie alpinizmu: w jaki sposób fundamentalna ontologia doświadczenia liminalnego kształtuje model świata alpinistów oraz jakiego wzorca osobowości im dostarcza. Na materiał badawczy wykorzystany w książce składają się wypowiedzi alpinistów pozyskane w trakcie antropologicznych kwestionariuszowych badań terenowych oraz narracje zaczerpnięte z literatury alpinistycznej. Poprzez ich pryzmat lakoniczne „Bo jest” doświadczenia alpinistycznego przedstawia się w pełni swej złożoności jako kontekstualne zjawisko kulturowe.
Książka jest wieloaspektowym studium dotyczącym wydarzenia ludzkiej śmierci(wraz ze wszystkim, co ją poprzedza i co po niej następuje) ze szczególnymuwzględnieniem perspektywy edukacyjnej. W prezentowanych tekstach przedstawicieleróżnych dyscyplin humanistycznych poddają gruntownej ocenie znaczeniefenomenu ludzkiego cierpienia, umierania, żałoby.
W pierwszym znaczeniu wcielenie dotyczy wszystkich żyjących na ziemi bytów, ponieważ są one wszystkie bytami wcielonymi. I już za sprawą tej pierwszej, bardzo ogólnej uwagi stajemy wobec ogromnych trudności. Wcielone byty cechują się tym, że mają ciała. Tyle tylko, że cały wszechświat składa się z ciał, które zarówno z punktu widzenia zdrowego rozsądku oraz wielu filozofów, jak i niemal ogółu uczonych są od dawna uważane za ciała materialne. Czy ciało, które należy do bytów żyjących, jest tym samym, co ciało materialne, którym zajmuje się fizyka kwantowa, służąca za podstawę takim innym twardym naukom, jak chemia i biologia? Wielu ludzi tak myśli w naszych czasach, które są właśnie czasami nauki; tym niemniej przepaść oddziela od zawsze ciała materialne, zaludniające wszechświat, od ciała takiego bytu „wcielonego”, jakim jest człowiek.
Chcąc rzucić światło na tę przepaść, podejmujemy pierwszą decyzję: pozostawiamy poza polem naszych dociekań inne niż ludzie byty żyjące. Nie jest to decyzja arbitralna. Uzasadnia ją metodologiczny wybór, aby mówić raczej o tym, co wiemy, niż o tym, czego nie znamy. Albowiem każdy, każdy mężczyzna i każda kobieta, w każdej chwili swego istnienia ma bezpośrednie doświadczenie własnego ciała (...).
Ze Wstępu
""Jeśli ma istnieć choćby mała nadzieja na sukces, to przyzwoitość, rozum, szczerość, odpowiedzialność, kulturę i tolerancję można propagować tylko w jeden sposób - przyzwoicie, rozumnie, szczerze, odpowiedzialnie, kulturalnie i tolerancyjnie.""Václav Havel,Letnie rozmyślania napisał Václav Havel latem 1991 roku podczas urlopu w swoim letnim domku na Hradečku w Karkonoszach. To jedyna książka napisana przez Havla w całym okresie pełnienia przez niego funkcji prezydenta. W maksymalnie przystępnej formie przedstawia tu własny program obywatelski, poglądy na najważniejsze sprawy państwowe i społeczne. Prezentuje swoją wizję ""państwa duchowego"", przyjaznego dla wszystkich obywateli, i przekonuje, że polityka - jako odpowiedzialna troska o los ogółu - nie jest z natury brudna i niemoralna. Jego credo da się streścić w zdaniu, że w polityce, podobnie jak w życiu, należy być przyzwoitym. To niby tak mało, a wciąż jednak tak bardzo dużo.
Często czyniono generalizujące uwagi odnośnie do nieuniknionego procesu stopniowej transformacji sekt w denominacje lub kościoły. Jest niewątpliwie prawdą, iż wiele nowych ruchów religijnych (NRR) stało się mniej oddzielonych od społeczeństwa i pod wieloma względami występuje pomiędzy nimi mniejsze napięcie socjokulturowe niż dawniej. […] Warto jednak podkreślić, że mimo znacznych różnic w rozwoju poszczególnych NRR, istnieją procesy, z którymi każdy ruch musi się zmierzyć. Można paradoksalnie stwierdzić, iż ruchy te muszą się zmieniać, by mogły dalej „pozostać takie same”.
Eileen Barker, październik 2012
Polska suburbanizacja ma swoje cechy specyficzne, warte analizy. Książka Katarzyny Kajdanek została przejrzyście skonstruowana, napisana ciekawie, dobrym językiem, czyta się ja z przyjemnością. Autorka chyba najwięcej uwagi poświęca obojętności, jaka cechuje nowych mieszkańców podmiejskich wsi, obojętności wobec siebie i wobec zasiedziałych mieszkańców wiosek, oraz towarzyszącej temu zjawisku wzajemnej niechęci mieszkańców i lokalnych liderów. Ewidentnie nie ma mechanizmów, które mogłyby zachęcać do tworzenia nowych wspólnot.
Wielką zaletą pracy jest, że sporo miejsca poświęca sie w niej dzieciom, których potrzeby są uwzględniane jedynie w niewielkim stopniu przez dorosłych przenoszących sie na wieś. Trzeba o tym pisać i dobrze, ze ten watek pojawia sie w książce.
Z recenzji prof. dra hab. Zdzisława Macha
Zbiór tekstów "aksjologia współczesności. Problemy i kontrowersje" pod redakcją Bogumiły Truchlińskiej zawiera dziewiętnaście prac naukowych autorów reprezentujących siedem uczelni wyższych. Mają one charakter interdyscyplinarny - wśród nich są zarówno teksty filozoficzne, jak i kulturoznawcze, psychologiczne i inne. Tematycznie są podporządkowane ogólnemu i aktualnemu zagadnieniu określanemu mianem aksjologia współczesności.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
