Ta kategoria dedykowana jest współczesnym czytelniczkom literatury kobiecej. Bardzo szeroki wybór romansów, kryminałów, powieści obyczajowe, poruszająca literatura kobieca, erotyki, harlequiny polskich i zagranicznych autorów. Każda lubiąca czytać kobieta znajdzie coś szczególnego dla siebie.
Polecamy literaturę Sergiusza Piaseckiego, Stanisława Srokowskiego, Diany Palmer czy w końcu Blanki Lipińskiej.
Genowefa Rakszewicz-Chyczyńska - urodzona w 1927 roku w Wilnie. Pisze od dziecka: jej wiersze i opowiadania zamieszczano najpierw w gazetach szkolnych w Wilnie, później w Szczecinie. Brała udział w licznych konkursach literackich. Jedna z otrzymanych nagród finansowych umożliwiła jej wydanie pierwszej książki zatytułowanej Złamana lira.
Antologia opowiadań miłosnych, zmysłowych, erotycznych i dziwnych.
Oto dwanaście tekstów współczesnych polskich pisarzy. O miłości, cielesności i zmysłach. O zaspokojeniu i nienasyceniu.
O naszej seksualności i odkrywaniu jej tajemnic, czasem najbardziej zaskakujących dla nas samych.
O poszukiwaniu dopełnienia w drugim człowieku.
O przełamywaniu tabu. Odważnie i bez cenzury.
O różnych obliczach pożądania.
Dobiegający czterdziestki Paweł sądził, że nic dobrego już go w życiu nie spotka. Za sobą miał już rozwód i wiele innych życiowych porażek. Jednak los przekornie daje mu drugą szansę u boku pięknej Igi, dla której rzuca swoje dotychczasowe życie i jedzie w nieznane. Nitkę szczęścia przecina straszliwa diagnoza - nowotwór. Zaczyna się ciche odliczanie, gdyż nie ma żadnej możliwości walki z chorobą. Ból oczekiwania na najgorsze, a potem przerażające i niecodzienne okoliczności śmierci Igi spychają Pawła na granicę jawy i snu. Dopiero po kilku tygodniach Paweł wraca do rzeczywistości, która jednak nie wita go zbyt przychylnie. Dodatkowo staje się świadkiem trudnych do wytłumaczenia zdarzeń, w które jak się okazuje jest zamieszanych wielu ważnych mieszkańców miasteczka. Czy Pawłowi uda się odkryć straszliwy sekret małego miasteczka? Jaką rolę w tym wszystkim odgrywała Iga?
Uciekając przed bezpieką Julia wraz z córką Joasią emigruje do Stanów Zjednoczonych. Wszystko wydaje się lepsze niż niepewność i strach związane z internowaniem. Szybko jednak okazuje się, że amerykański sen nie jest dla wszystkich, a w szczególności nie dla polskich emigrantów.W tym obcym dla siebie świecie Julia musi odbudować swoje życie od nowa. Na szczęście po każdej burzy wstaje słońce, a w życiu Julii pojawia się Dan, przystojny dziennikarz polskiego pochodzenia. To była fascynacja od pierwszego spojrzenia, jeszcze tego samego wieczoru ku jej osłupieniu poprosił ją o rękę. W jednym momencie wszystko zaczynało się zmieniać na lepsze, Julia wyprowadziła się od nieuczciwej współlokatorki i wróciła do swojej wielkiej pasji - pisania. Jedynych problemów przysparzała zbuntowana nastoletnia córka.I choć powinna skakać ze szczęścia Julia cały czas czuła niepokój, że niespodziewane szczęście zniknie niczym bańka mydlana. Wkrótce okazuje się, że niepokój nie był bezpodstawny, a Dan skrywa przed nią wiele mrocznych tajemnic.
W roku 1923 Franz Kafka z powodu postępującej gruźlicy zdrowia pojechał do nadbałtyckiego kąpieliska Graal-Müritz dla podratowania zdrowia. Tam poznał Dorę Diamant, córkę drobnego żydowskiego przedsiębiorcy z Pabianic. Miłość Kafki do niej była tak głęboka, że po raz pierwszy w życiu zerwał toksyczny związek z rodzinnym domem i zamieszkał z Dorą. Coraz bardziej upadał na zdrowiu, lecz Dora opiekowała się nim z wielką czułością. Choć jej ojciec nie zgodził się na małżeństwo, była przy umierającym do ostatka. Paradoksalnie to właśnie dzięki Dorze najcięższy okres w życiu Kafki okazał się dla niego najszczęśliwszym.Z tej prawdziwej historii Michael Kumpfmüller tworzy subtelną i dobrze udokumentowaną powieść miłosną. Zna dokładnie dzienniki Kafki, jego listy i ostatnie teksty i dyskretnie wplata w opowieść. Tak powstała głęboko poruszająca opowieść o życiu i miłości jednego z największych pisarzy na świecie
Klimatyczne i wciągające opowiadania spowite parowozowym dymem. Nie jest spokojnie, we mgle słychać gardłowe pokrzykiwania niemieckich żołnierzy. Dekadencki zapach diesla lokomotywy ST44 miesza się z powietrzem sosnowych lasów. Jakie było tajne zadanie królika doświadczalnego na poligonie Kummersdorf? Czy pijany żołnierz na przepustce zdoła uciec pociągiem przed prześladowcami? Dlaczego poniemieckie płytki ciągle trzymają się ściany i nie odpadają wbrew prawom natury? Co robią Krzyżacy na stacji Malbork? Czy Zdzisław odkryje największą tajemnicę Gór Sowich? Jakie znaczenie ma pociąg do Szczecina? `Mgła na torach` skrywa wiele tajemnic. Smaczku dodają rysunki oraz obrazy namalowane przez autora. Całość uzupełniają zdjęcia.
To sensacyjna powieść tylko dla dorosłych, pełna erotyzmu, namiętnych scen, nie przekraczających jednak granic dobrego smaku. Jest w niej wszystko, czego szukają miłośnicy gatunku: zbrodnia, tajemnica, intensywne relacje między bohaterami i bardzo gorąca atmosfera.
Pierwszy tom trylogii o burzliwym życiu uczuciowym Zosi Knyszewskiej Przełom lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych. Zosia Knyszewska rozpoczyna studia i dorosłe życie, w którym miłosne wybory wydają się jej największym problemem. Dziewczyna odkrywa jednak, że otaczająca ją rzeczywistość jest znacznie bardziej skomplikowana, a bliskim osobom nie zawsze można zaufać. W tle życiowych perypetii Zosi rozgrywają się przełomowe wydarzenia polityczne tamtych czasów - powstanie Solidarności, wprowadzenie stanu wojennego, internowania... Czyta Joanna Lissner Czas nagrania: 10 godzin.
Nowa powieść autora najlepszej książki XX-lecia!
Stan wojenny oczami Jacka Dukaja!
Wroniec to magiczna baśń o grudniowej nocy 1981 roku. Pełen przygód, gier językowych i fantasmagorii sen o utraconym dzieciństwie, zamglonej młodości.
Dla dzieci Stanu Wojennego i dla dzieci, które Stanu Wojennego nie mogą pamiętać - bajka magiczna o nocy grudniowej, gdy małemu Adasiowi Wroniec porwał z domu rodzinę.
Jak Alicja wędrowała przez Krainę Czarów, tak powędrujemy z Adasiem przez miasto czarnego snu PRL-u, między fantastycznymi figurami Szpiclów, Milicjantów, Opozycjonistów, Czołgów i ZOMO.
Książka barwnie ilustrowana przez Jakuba Jabłońskiego, autora opracowania graficznego Kinematografu i Hardkoru 44 Tomka Bagińskiego.
Jacek Dukaj (ur. 1974) - jeden z najciekawszych współczesnych prozaików polskich. Premiery jego książek to każdorazowo wydarzenia literackie. Autor Xavrasa Wyżryna, Czarnych oceanów, Extensy, Córki łupieżcy, Innych pieśni, Perfekcyjnej niedoskonałości, Lodu oraz licznych opowiadań – w tym zekranizowanej przez Tomasza Bagińskiego Katedry - zgromadzonych . w tomie W kraju niewiernych. Pomysłodawca antologii pt. PL+50. Historie przyszłości. Wielokrotny laureat nagród im. Janusza A. Zajdla (również za Lód), trzykrotnie nominowany do Paszportu „Polityki”, a w tym roku także do nagrody literackiej Nike, Nagrody Mediów Publicznych Cogito i Angelusa; laureat nagrody Kościelskich, laureat Europejskiej Nagrody Literackiej 2009.
Pierwszy zbiór opowiadań pisarki zwanej kanadyjskim Czechowem!
Piętnaście historii napisanych z niebywałą przenikliwością i dbałością o szczegóły. Bohaterowie Munro są ludźmi z krwi i kości, w których nietrudno odnaleźć samego siebie. Ich oczami (głównie dorosłych i nastoletnich kobiet) patrzymy w przeszłość. Munro w swoich opowiadaniach ukazuje przemijanie, złożoność więzów rodzinnych, specyfikę życia w małych miasteczkach i ogromne różnice między światem mężczyzn i kobiet.
Najwspanialsza autorka opowiadań wśród żyjących pisarzy anglosaskich.
Bonnie Brody, "Fairbank Reader"
Nawet opis prostego życia u Munro zyskuje psychologiczną głębię.
"The Observer"
Munro jest iluzjonistką, której sztuczek nie da się rozszyfrować.
"Washington Post"
Alice Munro należy cytować, bo cytat lepiej niż opis odda szlachetną spontaniczność jej prozy.
"New York Times"
Przepięknie opowiedziana historia miłości i realizacji marzeń pośród francuskiego słońca i dojrzewających krzewów winorośli.Wzięłam łyk, zawirowałam go i poczułam rozgrzewającą moc alkoholu w gardle. Wino wypełniło moje usta śliwką i jeżyną. Zakończenie miało nutkę korzenną i atrakcyjną, słonawą mineralność.- Pyszne - oblizałam się. Wino napełniło mnie radością. W mej głowie powstał obraz winnicy oblanej słonecznym światłem. - Jak oni mogli się znaleźć w stanie likwidacji produkując tak świetne wino? - zapytałam.Kiedy Caro i Sean znajdują idealną winnicę w dobrej cenie na południu Francji, czują, że ich marzenie właśnie się spełnia. Nie wiedzą jednak, że cena marzeń bywa wysoka, a za idyllicznym obrazem bycia właścicielem starej winnicy kryje się ponadludzki wysiłek i niejedno rozczarowanie.Nieprzespane noce winobrania, wyścig z czasem, by zdążyć zanim skończą się oszczędności, desperacka decyzja o otwarciu pensjonatu...A z drugiej strony, poranne spacery pośród dojrzewających krzewów winorośli, bajeczny smak własnego wina, radość patrzenia, jak córeczki odnajdują się we francuskiej szkole...I to wszechogarniające poczucie, że gdyby Caro i Sean'owi cofnięto czas, za nic nie wróciliby do dawnego życia.Emocjonująca historia odbudowy dwustuletniej winnicy w cudowny sposób splata się tu z historią ratowania miłości, zagubionej wśród mozolnej pracy w skąpanym słońcem Chateau Haut Garrigue.Czy Caro i Sean'owi uda się spełnić marzeni nie tracąc siebie?
Druga część zmysłowej trylogii Dotyk Crossa.
Czy dwoje życiowych rozbitków zasługuje na miłość?
Gideon Cross. Piękny i doskonały na zewnątrz, zraniony i pokaleczony w środku. Pokazał mi, czym jest prawdziwa rozkosz. Nie mogłam mu się oprzeć. Nie chciałam. Był moim nałogiem, moim największym pragnieniem. Był mój…
Liczyły się tylko te chwile, gdy niezaspokojony głód i desperacka miłość prowadziły nas do szaleństwa.
"Podniecający seks i intrygująca historia sprawi, że czytelnicy będą prosić o więcej".
Library Journal
"Gorące sceny seksu i wartka akcja opisane doskonałym stylem Sylvii Day jeszcze bardziej wciągają w świat Gideona i Ewy. Nie mogę się doczekać, jak zakończy się ta historia".
RT Book Reviews
"W końcu pojawił się mężczyzna jeszcze bardziej gorący niż Christian Grey".
The Wall Street Journal
Młodziutką studentkę Anę Steele i charyzmatycznego miliardera Christiana Greya połączył niecodzienny układ, który z czasem przerodził się w coś znacznie głębszego. Jednak demony Greya zwyciężyły, Ana zerwała uzależniający związek i zajęła się karierą.
Rozstanie okazuje się bolesne. Ogarnięci obsesyjną tęsknotą kochankowie nie potrafią bez siebie żyć. Kiedy więc Christian proponuje Anie zupełnie nowy układ, dziewczyna nie potrafi mu odmówić. Wkrótce zaczynają uczyć się siebie nawzajem. Christian walczy z wieczną potrzebą kontroli i stopniowo oswaja drzemiące w nim demony. Ana uczy się życia w luksusie i bronienia własnej niezależności. Kiedy wydaje się, że świat miłości, pasji i nieskończonych możliwości stoi przed nimi otworem, ciemne chmury gromadzą się nad luksusowym wieżowcem, w którym mieszkają…
Czyta: Joanna Koroniewska.
"Wielka powieść europejska", "przełom w literaturze", "powieść-katedra o idealnych proporcjach i epickim, pełnym kunsztownych detali wykonaniu", "książka, która przeżyje nas wszystkich".
"Wyznaję" zachwyca czytelników i krytyków.
Tę książkę czyta niemal cała Europa!
To trzymające w napięciu do ostatniej strony wyznanie miłosne i spowiedź człowieka starającego się przeniknąć istotę zła – w świecie i sobie samym. Historia chłopca dorastającego samotnie wśród książek, który musi zmierzyć się z rodzinnymi tajemnicami. Za sprawą osiemnastowiecznych skrzypiec zagłębia się w mroki dziejów hiszpańskiej inkwizycji i piekła dwudziestowiecznej Europy.
Cabré, którego pasją jest muzyka, skomponował tę powieść jak symfonię, z częstymi zmianami nastroju, tempa i głosu narracji. Bogactwo wątków, postaci, pomysłów literackich oszałamia i wzbudza zachwyt.
Urodził się w Barcelonie. Tak jak jego bohater uczył się gry na skrzypcach i tak jak on porzucił je dla bardziej wyrafinowanego instrumentu – języka.
Jaume Cabré od lat uznawany jest za najwybitniejszego pisarza katalońskiego. Teraz, po wydaniu w 2011 roku znakomitej powieści "Wyznaję", mówi się o nim jako o jednym z najważniejszych pisarzy europejskich. I słusznie. Zresztą już wcześniej – paradoksalnie – w Europie był on bardzo ceniony, bardziej niż w tej części Hiszpanii, w której językiem literackim jest kastylijski. W Niemczech sprzedano ponad pół miliona egzemplarzy jego książek, we Włoszech, Francji czy Holandii – dziesiątki tysięcy. A teraz gdziekolwiek jego nowy utwór jest publikowany, tam zbiera znakomite recenzje i szybko wspina się do czołówek list księgarskich bestsellerów. Jego obsypane nagrodami książki zostały przetłumaczone na kilkanaście języków i wydane w setkach tysięcy egzemplarzy.
"Wyznaję" podbija Europę!
Teraz – po raz pierwszy Jaume Cabré i jego najważniejsza książka - po polsku.
W jego utworach głęboka refleksja sąsiaduje z wyszukanym dowcipem, wspomnienia z bogatą wyobraźnią, bezpretensjonalna narracja z przemilczeniem gentlemana, a erudycja zadziwia nawet malkontentów. Majewski zachwyca różnorodnością warsztatu - od realizmu dotąd niedrukowanej ""Rozmowy kwalifikacyjnej"" po surrealizm ""Mieszkańca labiryntu"". Doskonałe pióro autora ""Ekshibicjonisty"" potwierdza diagnozę zawartą w przytoczonej przez Autora anegdocie - na szczęście posłuchał On mistrza Tadeusza Konwickiego - i pisze! - zdobywając tym coraz większe grono Czytelników.
mrao Dźan Ada to jedna z pierwszych powieści, jakie powstały w języku urdu. Opublikowane w roku 1899 dzieło, od dziesięcioleci niezmiennie pozostaje dla odbiorców literatury urdu jednym z najbardziej popularnych i cenionych klasyków. Powieść opowiada dzieje życia pewnej kurtyzany (t?awa’if) z północnoindyjskiego miasta Lakhnau i utrzymana jest w konwencji autobiografii. Krytycy literatury zgodnie uważają ją za jedyną dziewiętnastowieczną powieść urdu, która posiada niepodważalne walory literackie. Ale Umrao Dźan Ada to nie tylko utwór literacki – to także głęboko realistyczny i jednocześnie niezwykle barwny opis stylu życia dziewiętnastowiecznej lakhnauskiej elity indo-muzułmańskiej. Tekst może więc być postrzegany i wykorzystywany jako prymarne źródło w badaniach nad złożoną i wysoce specyficzną tradycją kulturową, jaka wytworzyła się w środowisku indo-muzułmańskich kurtyzan i przekazywana była z pokolenia na pokolenie. Powieść wywierała też i wciąż wywiera ogromny wpływ na masową wyobraźnię. Niejednokrotnie stanowiła podstawę adaptacji filmowych i literackich. Tytułowa bohaterka powieści, tawaif Umrao, funkcjonuje jako ikona kulturowa rozpoznawana powszechnie wśród mieszkańców subkontynentu indyjskiego.
Kiedy przed sześciu laty Mas’ud Dadon, zwany w miasteczku królem falafela, użądlony przez pszczołę upadł w kałużę oleju i umarł, szczęście, które dotąd malowało świat Simony Dadon na różowo, odwróciło się od niej na pięcie. Została sama z gromadką dzieci i nie było jej łatwo utrzymać się na powierzchni. A zza libańskiej granicy raz po raz leciały na miasto katiusze… Krasnoludki nie przyjdą to znakomita powieść o zwykłych ludziach, którzy w niezwykły sposób radzą sobie z trudną codziennością pogranicza, to opowiedziana na kilka głosów historia młodzieńczych marzeń i bezgranicznej miłości. Sara Shilo z wyjątkową zręcznością rysuje sylwetki swoich bohaterów, śmiało wkraczając w zakazane regiony, niebezpiecznie zbliżając się do tabu. Nagroda Izraelskiego Ministerstwa Kultury za debiut. Nagroda Uniwersytetu w Tel Awiwie. 2007 – Nagroda im. Pinchasa Sapira, najważniejsza izraelska nagroda literacka. To majstersztyk literatury hebrajskiej! Aż do ostatniego rozdziału ani jedno zdanie nie zostało napisane gładkim książkowym językiem. Dror Burstein, Haaretz Shilo udało się pokazać Izrael, o którym świat niewiele dotąd wiedział. The Independent Znakomite. (…) Niepowtarzalna perspektywa kulturowa zapewnia tej powieści przekonującą wymowę polityczną. The Times To opowieść o rodzinie, która popękała, jakby uderzyła w nią jedna z katiuszy. Słowo „katiusza” pojawia się tu nie raz, złowieszcze i nieuniknione. Mieszkańcy tej biednej izraelskiej osady, przybysze z Maroka, żyją pod niebem, z którego katiusze spadają niczym absurdalni posłańcy śmierci. Kiedy ojciec rodziny niespodziewanie umiera, zrozpaczona matka nieporadnie stwarza pozory normalnego życia dla bliźniaków pogrobowców i czwórki starszych dzieci. To świat, gdzie młodszy brat uczy pustułkę wydziobywać oczy terrorystom, a starszy, obsadzony w roli ojca, potajemnie odkłada pieniądze na „pokazową kawalerkę” i przechowuje je u znajomego Araba. Krasnoludki nie przyjdą, by im pomóc w zmaganiach z codziennością. Może tylko Eti, córka opowiadaczka, zdoła ich wszystkich ocalić, bo ona jedna podejmuje trud zrozumienia historii, która nie jest ani łatwa, ani przyjemna, ale literacko piękna. Joanna Bator
Trzy siostry Claibourne zarządzają luksusowym domem towarowym Claibourne & Farraday w centrum Londynu. Przebojowe i piękne, Romana, Flora i India, przez kilka lat pomagały ojcu w prowadzeniu biznesu, dlatego bez trudu dają sobie radę.
Niestety, w wyniku dawnej umowy nadchodzi czas, gdy spadkobiercy drugiego założyciela mają stanąć na czele firmy.
Trzej bracia Farraday, Niall, Bram i Jordan, zrobią wszystko, by przejąć pełną kontrolę nad znaną marką.
Zaczyna się fascynująca gra o wpływy, której finał zaskoczy wszystkich.
Przełomowy poradnik dla osób zmagających się z niepełnosprawnością ? od chronicznego zmęczenia do urazu rdzenia kręgowego, czy stwardnienia rozsianego
Książka oprócz konkretnych wskazówek dotyczących technik i pozycji seksualnych, zawiera porady dotyczące tego jak szukać partnerów seksualnych, jak rozmawiać o swoich potrzebach, obawach i niepełnosprawności.
Znajdziecie tu również bogatą bibliografię, a także wykaz organizacji i stron internetowych poświęconych życiu seksualnemu osób zmagających się z niepełnosprawnością.
?Czy można używać prezerwatywy z cewnikiem? Jak uprawiać seks na wózku inwalidzkim? Ten szczegółowy poradnik udziela odpowiedzi na pytania, jakie osobom w pełni sprawnym nigdy nie przyszłyby do głowy... Ogólne przesłanie brzmi: nie ma jednego właściwego sposobu uprawiania seksu. Ludzie sami muszą odkryć, co dla nich oznacza ?seks? i umieć wyobrazić sobie, że dosłownie cokolwiek może być doświadczeniem seksualnym.?
Library JournalI. Mity dotyczące niepełnosprawności i seksu
II. Pożądanie a poczucie własnej wartości
III. Seksualna anatomia i reakcja seksualna
IV. Komunikacja
V. Seks z samym/samą sobą
VI. Seks z innymi
VII. Seks oralny
VIII. Penetracja i pozycje
IX. Gadżety erotyczne, literatura i filmy
X. Joga i seks tantryczny
XI. Sadomasochizm
XII. Zdrowie seksualne
XIII. Przemoc seksualna a seksualność
XIV. Źródła
XV. Słowniczek terminów z zakresu seksualności, genderu i płci
W kinie
Miłość to jedna wielka komedia, zresztą tak samo jak cale życie, o ile nie bierze się w niej udziału.
Louise Colet w liście do Flauberta
- Jesteś nimfomanką? - pyta Bili.
Siedzimy na mojej kanapie. Na tyle blisko siebie, że mógłby mnie do siebie przyciągnąć - o ile udzielę prawidłowej odpowiedzi. Widocznie uznaje to za bardzo prawdopodobne, bo przysuwa się o kilka centymetrów. Jest przystojnym sześć-dziesięciojednolatkiem (młodszy ode mnie o sześć wiosen). Jest bogaty, nosi kaszmirowe marynarki i spodnie z doskonałej wełny. Oraz jeździ bmw i alfą romeo, oczywiście nie jednocześnie. Przyniósł mi drogie chianti, dobrą książkę oraz kwitnącego kaktusa. Za chwilę znajdziemy się na College Avenue, wybierzemy sobie jakąś restaurację i zjemy kolację. Bili zamówi z karty wszystkie interesujące dania, skosztuje cztery albo pięć rodzajów różnych hors dbevre i entree. Wypijemy butelkę wina, oczywiście francuskiego. Potem wrócimy do mnie, gdzie Bili będzie mógł kontynuować swój quiz na temat mojego życia seksualnego.
Kilka miesięcy temu skończyłam sześćdziesiąt siedem lat. Włosy mam już w zasadzie siwe, z nielicznymi przebłyskami czegoś, co dawniej wyglądało jak blond, brąz i popielaty. Twarz ze zmarszczkami, oczywiście wyrytymi przez mądrość. Oczy wciąż tak samo błękitne patrzą zza okularów. Zęby straciły wprawdzie nieco blasku, ale utrzymały amerykańską jakość: są mocne, proste oraz solidnie wykonane.
Pomimo oznak wieku, gdy jestem odpowiednio ubrana -to znaczy, gdy nie jestem rozebrana - wyglądam całkiem nieźle. Bez ciuchów gorzej. Moje ciało nie ma już dwudziestu pięciu czy czterdziestu pięciu lat. Ani nawet pięćdziesięciu pięciu. I nigdy nie miało kontaktu z chirurgią plastyczną, dlatego to, co było jędrne - obwisa, a to, co sterczało - opada. Oznaki śmiertelności, niestety, już po mnie widać. Ale teraz, gdy całkiem ubrana siedzę obok Billa, świat stoi przede mną otworem. I jestem przekonana, że on ma podobne wrażenie. Mimo wszystko kiepska ze mnie kandydatka do tytułu Miss Nimfbmanii. Jak to się w ogóle stało, że wystartowałam w tym konkursie?
Może zostanę heroiną własnego życia? A może czarnym charakterem? Tego nikt nie wie. Ale do jednego mogę się przyznać: łatwo się podniecam. To w jakimś sensie jest odpowiedzią na pytanie Billa. Podnieca mnie widok łąk, dźwięk szemrzącego strumienia, piękna grafika - niekoniecznie erotyczna. Nawet kiedy leżę na kocu i czytam „Timesa" albo „The American Scholar", czuję czasami znajome łaskotanie pomiędzy nogami. Ale najczęściej podniecają mnie mężczyźni, a właściwie ich fragmenty. Uwielbiam męskie tyłki, nawet te niekoniecznie idealne. I nogi - faceci mają fantastyczne nogi, takie z długimi mięśniami, bez grama tłuszczu. Chodzę latem po ulicach i wgapiam się w nogi mężczyzn w szortach. Podniecają mnie: kark Johna, przedramię Billa, głos Sidneya, dłonie Roberta, nogi Grahama... No i penisy! Uwielbiam je. Mają najrozmaitsze kształty - są proste i zakrzywione, długie i krótkie, grube i cienkie. Fascynują mnie zarówno w postawie na baczność, jak i w stanie spoczynku. Robią ze mną cudowne rzeczy, a ja odpłacam im tym samym. Freud pisał, że mężczyźni pragną kobiet, natomiast kobiety męskiego pożądania. Może i tak jest, ale - na mój rozum -kobiety wiele tracą, jeśli zadowalają się jedynie rozdętymi nozdrzami i chrapliwym oddechem.
Tak, jestem dość bezwstydna. Łatwo mnie zaciągnąć do łóżka. Puszczalska sześćdziesięciosiedmiolatka. Ale nie zawsze taka byłam. Wkrótce się o tym przekonacie.
Psychologowie mówią, że każdą znaczącą zmianę w życiu poprzedza jakieś szczególne wydarzenie albo doświadczenie. Moja historia to potwierdza.
To było jesienią 1999 roku, gdy miałam zaledwie sześćdziesiąt sześć lat. Siedziałam w ciemnej sali kinowej, w papierowej torebce przesuwały mi się kulki emenemsów i gapiłam się na ekran, na którym dystyngowana bohaterka Erica Roh-mera uśmiechała się do siedzącego po drugiej stronie stołu mężczyzny, zdecydowanie od niej młodszego. Rozgryzłam emenemsa i przestałam się łudzić, że opakowanie wystarczy mi do końca filmu. Emenemsy wywoływały we mnie gwałtowne pożądanie, przy którym znikały ostatnie resztki samo-dyscypliny. Wspierana przez mądrość, która przychodzi wraz z wiekiem, nie rozgryzam kuleczek od razu, tak jak wtedy, gdy miałam trzynaście lat. Dziś potrafię cieszyć się nimi dłużej: zaczynam je ssać i czekam, aż same rozpuszczą mi się w ustach. Dopiero w odpowiednim momencie zaciskam zęby (facetowi nigdy bym czegoś takiego nie zrobiła, oni są „tam" bardzo wrażliwi) i rozkoszuję się delikatnym chrupnięciem. Kulki czekoladowe, podobnie jak wiele innych rzeczy, były dużo lepsze za czasów mojej młodości. Dzisiaj mają kredowy smak i mogłabym przysiąc, że są mniejsze. Wiem, szkodzą mi, ale to tylko kolejny powód, żebym je lubiła. W zasadzie mogłabym napisać historię czekoladowych kulek.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
