Ta kategoria dedykowana jest współczesnym czytelniczkom literatury kobiecej. Bardzo szeroki wybór romansów, kryminałów, powieści obyczajowe, poruszająca literatura kobieca, erotyki, harlequiny polskich i zagranicznych autorów. Każda lubiąca czytać kobieta znajdzie coś szczególnego dla siebie.
Polecamy literaturę Sergiusza Piaseckiego, Stanisława Srokowskiego, Diany Palmer czy w końcu Blanki Lipińskiej.
Wraz z Białą wilczycą, która rozpoczyna opowieść w roku 1917, Wszystkie marzenia świata tworzą niezapomnianą panoramę ludzkich losów, pełną namiętności i wyzwań, niesionych przez Wielką Historię XX wieku. Druga część opowieści o dramatycznych losach rosyjskiej arystokratki Kseni Ossolin i niemieckiego fotografa, antyfaszysty Maksa von Passau, obejmuje lata 1945-1955. Ksenia wyjeżdża do Berlina, by odnaleźć Maksa: czy jej ukochany przeżył? Natasza, córka Kseni, wciąż nie wie, kto jest jej prawdziwym ojcem. Jak po koszmarze wojny będą żyć Lili i Felix, para Żydów ocalonych przez Ksenię? Co zrobi Axel, bratanek Maksa, wstrząśnięty faktem, że jego ojciec był nazistą? Rodzą się nowe problemy, ale i nowe miłości, a wszystko w doskonale oddanej atmosferze nadziei powojennego dziesięciolecia.
Witajcie w świecie Dziewczyn od Gucciego, gdzie największym zmartwieniem okazują się codzienne potyczki z Mafi ą Parkingową i Matką Przełożoną, kiedy zawozi się dzieci do najbardziej prestiżowej szkoły w Melbourne. Jednak czy tylko to? Idealna rzeczywistość Mim powoli odsłania kolejne rysy. Gdy tylko udaje się jej dotrzymywać kroku rodzinom Jonesów i Mason-Jacksonów, zaczyna brakować pieniędzy, a mąż musi zostawać w pracy coraz dłużej. I jeśli nawet dwie najlepsze przyjaciółki Mim miałyby podobne kłopoty, ona sama nigdy by się o tym nie dowiedziała. Dziewczyny od Gucciego są zbyt pochłonięte przebierankami i wizytami w salonach kosmetycznych, żeby dostrzegać jakiekolwiek problemy. Cierpki humor, bystre obserwacje i uderzająco realistyczne postaci. ""Dziewczyny od Gucciego"" wciągną cię już od pierwszej strony!
Książka to zbiór opowiadań, których spójnikiem tematycznym są lata 90., a opracowania literackiego tego okresu w wykonaniu autora Zwału nie można porównać z niczym, co dotychczas w polskiej literaturze się zdarzyło. Czytając zbiór Dziewięćdziesiąte Sławomira Shuty przypominają się głosy krytyków z lat 90., domagające się od pisarzy opisu rzeczywistości tu i teraz. Niestety, postulat ten nigdy nie został w polskiej literaturze podjęty i lata 90. ciągle zostają obszarem słabo opisanym, nieprzedstawionym. Być może musiały stać się historią, żeby mogły zostać tematem literackim samym w sobie? Shuty skupia się na okresie karnawału lat pierwszych po transformacji, kiedy między odejściem jednego porządku a pojawieniem się kolejnego nastąpiła swoista luka. Bohater Shutego, nastolatek wychowujący się na nowohuckim osiedlu, jest jeszcze za młody, żeby rzucić się w wir pracy, zakładania własnego biznesu i wystartować w wyścigu szczurów. Ten okres poluzowania wszystkich norm, zabawy na całego, sprowadza się u niego do spróbowania wszystkiego, co pociągające i co zostało wcześniej obejrzane w zachodnich filmach, m.in.: narkotyków, prostytucji, wyjazdu za granicę, założenia kapeli. Nowohucka przaśność i przeciętność powoduje jednak, że to, co miało być tak ekscytujące i wolnościowe nawet w okresie jedynego w swoim rodzaju karnawału, zamienia się w słabej jakości karykaturę ogranego zachodniego fantazmatu.
,,Pan na ogrodach"" to kobieca opowieść o miłości Ewy, filigranowej blondynki w wieku dojrzałym, do sporo młodszego od siebie mężczyzny, w scenerii kwitnących ogrodów Budapesztu. Optymistyczna historia dla wszystkich, którzy chcą znaleźć choćby na krótko swoje szczęście, poczuć jego smak i zapach oraz zachować je w pamięci do końca. Ewa, siedząc na leżaku, wyobrażała sobie Jerzego na stoku, gdy w największym pędzie szusuje zakosami w dół, a jego oczy pełne nieba śmieją się bezgłośnie. Chwilami nawet zdawało jej się, że widzi jego sylwetkę, gdy przystaje, by sprawdzić, czy Ewa za nim nadąża. Dostrzega ją i macha kijkiem na znak, że czeka na nią, a gdy Ewa podjeżdża do niego, dostaje błękitnego całusa.
Z głowy, znaczy z pamięci, lecz zarazem, że ktoś się z czymś wreszcie uporał. Głowa to też oczywiście skrót od nazwiska, towarzyska ksywka, jaką często posługują się przyjaciele autora. Z głowy jest kompozycją błyskotliwie spuentowanych miniatur autobiograficznych. Bezlitosnych, zjadliwych, ironicznych - tyleż wobec siebie, co wobec ludzi, których w życiu spotkał i w ogóle wobec otaczającego świata. Ale Głowacki to mistrz zgrywy i anegdoty i gdyby chcieć zacytować najlepszą, trzeba by przepisać całą książkę. Dziesiątki historyjek z rodzinnego PRL-u, a potem z Londynu, gdzie zastał go stan wojenny i wreszcie z Nowego Jorku, w którym mieszkał wiele lat, powodują, że od lektury trudno się oderwać.
Zbiór opowiadań - 7 krótkich i 7 długich - ze zbioru Rose Cafe oraz jedno opowiadanie z ""Scieki, skrzeki, karaluchy"" - oraz nigdy nie publikowane w formie książkowej opowiadanie z jubileuszowego wydania Playboya - Sonia, która za dużo chciała.
Powieść osnuta wokół losów sławnego pisarza Jerzego Kosińskiego – polskiego Żyda, który zrobił w USA wielką karierę. Kim naprawdę był ów kontrowersyjny człowiek, zmieniający wciąż swą biografię, naznaczony Holokaustem bywalec klubów dla sadomasochistów, podejrzewany o to, że nie napisał sam głośnego „Malowanego ptaka”? Ciekawa konstrukcja: narrator (sam Głowacki) próbuje stworzyć scenariusz do filmu o Kosińskim, przemierzając emigrancki Nowy Jork. Niepokojące, błyskotliwe, w części autobiograficzne.
Waldemar Bawołek (1962 r.) jest prozaikiem, trzykrotnym stypendystą Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, laureatem kilku konkursów literackich, m.in. konkursu ,,Nowego Nurtu"" i Wydawnictwa Kupisz oraz Ogólnopolskiego konkursu Wydawniczego ,,Zielona Sowa"". Mieszka i tworzy w podkarpackich Ciężkowicach. Wydał książki: Delectatio morosa (1996) i Raz dokoła (2005)Pisząc Humoreskę Autor pamiętał, że Robert Schumann tworząc swoją ,,Humoreskę"" fortepianową nie miał na myśli dowcipów, tylko ,,humory"" jako ,,stany duch|"". Tym romantycznym tropem podąża Bawołek, trzeźwo zauważając, iż stany ducha są też stanami ciała, a to nie może obejść się bez konsekwencji... Wiele fragmentów prozy Bawołka zbliża ją do poezji, do poetyckiego ujmowania świata i opisywanej rzeczywistości. Humoreska wyróżnia się na tle współczesnego pisarstwa nowoczesnym stylem, wysoką jakością i niespotykanymi fabularnymi rozwiązaniami.
Absurdy rzeczywistości w krzywym zwierciadle Kiry Gałczyńskiej, pełnej czarnego humoru, ironii i autoironii, zadziwionych przemyśleń i serdecznego frasunku. Znakomita biografistka Zielonego Konstantego i Srebrnej Natalii tym razem proponuje dojrzałą powieść z kluczem. Kto jest kim w jej opowieści? Czy to ważne? Z pewnością piękna miłość – jest piękną miłością.
Wysunięta na zachód Wielkiej Polski ściana
Trwała przez wieki – choć kraszona, to niepokonana.
Acz latami przez kroczące Prasy grabiona,
Nigdy przecież nie padła duchem zagubiona.
Bój z Prusakiem jęły rody wielkopolskie,
Wartą, Obrą, Prosną płynęły barwy polskie.
Z Rogalina, Pawłowic w niebo słano prośby,
Prosząc Boga o wsparcie – darto pruskie groźby.
Bismarck – bój z polskością – symbol pikielhauba,
Nad polskim zachodem zapanowała trauma.
Sto lat przeszło trwała w Poznańskiem „mrówcza” praca...
Antek Kaszuba – syn Kryspina gajowego,
Doczekał za służbę stopnia oficerskiego.
Był przybocznym pana Józefa Wybickiego,
Z bliznami zszedł z pobojowiska galicyjskiego.
Spod Moskwy wracał do domu w siarczystej zimie,
Gorzał pod nim most, łamał lód na Berezynie.
...Antek stanął w Leczewie tak jak w obcym domu,
Śnił obce obrazy – nie zwierzał się nikomu.
Śnił łuny miasta – krzyżem wojny naznaczone,
Popielate strzechy do ziemi przyrównane,
Rzeki spływające czerwonymi wodami,
Fala za falą – krwawiącymi tam trapami.
Zima odchodziła, szarzała okolica,
Strzelała pąkami, zieleniła bylica.
Antek wolno zdrowiał, siadywał w chaty wnęce,
Magda obok niego trzymała go za ręce...
Wśród takiej wiosny obrazy wojny zetlały,
Wokół Antka i w nim samym też wygasły.
Dwa lata przeszły: Antek, Magda się pobrali,
W Ryczywole, gdzie Legioniści się zebrali.
Na ambonę wszedł kaznodziej – redemptysta,
Żegnał Legiony – pewnie Bonapartysta.
Akt eRosa jest przeżyciem niezwykłym, książką do użytku wielokrotnego. I jakby autor zajrzał do wnętrz swych czytelników – tak wielu dostrzeże tu coś własnego. Przed nami 60 odsłon Ryszarda eR w trakcie których bohater retrospektywnie wraca ku narodzinom. Poznajemy sceny z różnych okresów życia. Codzienność wypełniają Eros, Logos, Tanatos. Jeśli masz wysokie oczekiwania, cenisz dystans do świata, do siebie, pytasz... znalazłeś lustro do przemyśleń.
Akt eRosa to literacki, a więc kreatywny zapis „filmu życia”. Relacje międzyludzkie, przede wszystkim intymne, stanowią miąższ powieści, miąższ żywy i fermentujący in status nascendi. Mamy tu do czynienia, toutes proportions garde'ens, z jakąś odmianą Gombrowiczowskiego „kościoła ludzko ludzkiego”, tym razem zrealizowanego w przeciętnym, współczesnym Polaku. Walorem Aku eRosa jest swoboda, a nawet lekkość narracji i języka. Humor i poczucie absurdu demonstrowane są celnie, ale i powściągliwie, z klasą. Ziomkowski nie ocenia, nie moralizuje, a nawet /o dziwo/ wcale nie psychologizuje. Uderza wyrozumienie, przyjacielska empatia, z jaką pomimo ironicznego dystansu i przyprawy satyry obchodzi się z tytułowym bohaterem powieści, z eR.
Rekomenduje uwadze czytelnika powieść Mariana Ziomkowskiego Aky eRosa
Sergiusz Sterna-Wachowiak
„Kokaina” to opowieść o poważnych problemach dojrzewania, które, niestety, wracają w dorosłym życiu. Krzysztof, trzydziestolatek z Gliwic, jak wielu młodych Polaków wyemigrował z Polski do Wielkiej Brytanii w poszukiwaniu ziemi obiecanej. Wyjechał czysty, choć z bagażem doświadczeń narkomana, ze świadomością ciągłego zagrożenia uzależnieniem od narkotyków. Rzeczywistość na Wyspach jest oczywiście inna od tej mu znanej, rodzimej – ciekawa, absorbująca, ale i groźna. I tam czyhają niebezpieczeństwa, z którymi bohater radzi sobie dobrze, gorzej i najgorzej – bo swoje problemy małżeńskie chce rozwiązać za pomocą kokainy właśnie.
„Kokaina” to wnikliwe studium nałogu, zwłaszcza relacji w grupie narkomańskiej, która nastoletniemu bohaterowi zastępowała rodzinę. Okres wypaczonych norm moralnych, ale i pięknych przyjaźni, euforii, ale i przejmującego braku wiary w siebie – negatywy, jak się później okazuje, nie do przezwyciężenia i prowadzące do destrukcji.
Z retrospekcji wyłania się obraz Polski lat 80. i 90. XX w. – oczami małego i dorastającego Krzysia widzimy ówczesnych „biznesmenów”, którzy przy szalonym zaangażowaniu z handlu między Turcją a NRD, z łóżek polowych dorabiają się własnych sklepów, dobrze prosperujących firm, obłożonych jednak olbrzymimi kredytami.
„Kokaina” to również zapis obserwacji Polaków żyjących na Wyspach. Czy czują się zawodowo spełnieni, czy tylko zadowoleni z tamtejszego systemu socjalnego; czy opiewane perspektywy rozwoju są prawdziwe, czy to tylko szpan przed znajomymi w kraju; czy czują się jeszcze Polakami, czy już angolami, jaki jest ich stosunek do państwa wielokulturowego; czy to tylko spleen wywołany permanentnym zachmurzeniem, czy już depresja…
„Wzbudzająca zachwyt krytyków, subtelna powieść utkana z głębokich emocji. Przejmujący portret pozbawionych wiary w siebie, zagubionych imigrantów, usiłujących się zasymilować i jednocześnie opłakujących stratę swojego kulturowego dziedzictwa. Błyskotliwie naświetla traumę wygnania i poszukiwania nowego domu” - “Publishers Weekly” Pewnego wrześniowego poranka Yosef i Miriam, którzy po długiej rozłące rozpoczynają wspólne życie, wyruszają w podróż z Peorii, gdzie mieszkają, do Nashville w poszukiwaniu swojej nowej amerykańskiej tożsamości. Po kilku miesiącach na świat przychodzi ich syn Jonas. Trzydzieści lat później, po śmierci ojca, Jonas porzuca życie w Nowym Jorku i wyrusza w podróż śladami rodziców, nie tylko w sensie geograficznym. Odtwarza historię rodzinną: począwszy od rozdartej wojną Etiopii z czasów młodości ojca i matki, a na nowej rzeczywistości we współczesnej Ameryce skończywszy. Czy ta – prawdziwa lub wymyślona – podróż w przeszłość pomoże mu nadać sens własnemu życiu?
Z muzyki łatwiej umierać, niż żyć, czego przykładem jest Jacek pasjonat przymuszony do wstrzeliwania się w tematykę grantów i utrzymywania towarzyskich kontaktów z działaczami, których skrycie nienawidzi. Manifestacja frustracji skutkuje wykluczeniem go ze środowiska kulturalnego, ale klęska zawodowa nie jest najdotkliwszą w życiu Jacka. Właśnie został ojcem, rozstał się z matką syna, nie może poskładać niejasno określonych w czasoprzestrzeni relacji z mężczyznami i kobietami, a na każde ważne pytanie odpowiada sobie nie wiem. Ratunku szuka w psychoterapii, ale dostaje jedynie kolejny pretekst do ucieczki przed życiem. Można by pomyśleć, że to głos pokolenia, ale dla Jacka nie istnieje żadne pokolenie, tylko zbiór przypadkowych, zapatrzonych w siebie osób złych ludzi, takich jak on.
,,PL-BOY, czyli dziewięć i pół tygodnia z życia pewnej redakcji"" to debiut i równocześnie ogromny sukces autora. Sensacyjno-satyryczna książka opisuje kulisy działania ludzi mediów widzianych z perspektywy dwudziestoparolatka zatrudnionego w luksusowym miesięczniku dla mężczyzn. Książka bawi, wywołując u czytelnika paroksyzmy śmiechu, ale i przeraża w chwilach, gdy uświadamiamy sobie, że to nie groteska, lecz świetnie podpatrzona i brawurowo opisana rzeczywistość. Marcin Szczygielski przez kilka lat był dyrektorem artystycznym polskiej edycji ,,Playboya"", dzięki czemu swoim obserwacjom nadał piekący walor śmiechu, uderzającego niczym gogolowskie: ,,Z czego się śmiejecie? Z siebie się śmiejecie!"". Zygmunt Kałużyński po lekturze PL-BOYA napisał: ,,Powieść Szczygielskiego jest triumfem humoru, obserwacji i złośliwości. Ale nie tylko: przynosi sensacyjny demaskatorski obraz kulisów redakcji współczesnego miesięcznika dla panów. Moja najbardziej pikantna lektura od lat!"". Sukces książki zachęcił Szczygielskiego do napisania kontynuacji - w ten sposób powstała ,,Wiosna PL-BOYA, czyli Życie seksualne oswojonych."" Śledzimy w niej losy znanych już bohaterów: idącej po trupach, niedouczonej PR-ówki Zeni, bezdusznej i kabotyńskiej pani prezes Bety oraz buntujących się - wewnętrznie - pracowników redakcji, którzy na co dzień wybierają konformizm. Pojawiają się nowe postacie: Alicja, prawa ręka nowego, zagranicznego prezesa firmy, specjalistka od human resources oraz wiecznie głodny nowych seksualnych podbojów ojciec narratora. I znowu jest śmiesznie i strasznie zarazem.
W życiu Arianny było wielu mężczyzn, ale nigdy jednocześnie. Gdy tylko pojawiał się ten drugi, należało natychmiast rozwiązać problem. Bo Arianna nie potrafiła zdradzać. Związek ze starszym od niej Giuliem każe jej ułożyć życie erotyczne w bardzo szczególny sposób. Co czwartek Arianna spotyka się z innym mężczyzną - wybierają go wspólnie z mężem, który zostaje z kochankami do samego końca. I układ działałby bez zakłóceń, gdyby nie pewien przypadkowo napotkany licealista.
Lolita - najgłośniejsza powieść Nabokova, jednego z najwybitniejszych pisarzy XX wieku, jest opisem seksualnej obsesji czterdziestoletniego mężczyzny na punkcie dwunastoletniej dziewczynki Dolores. Powieść przetłumaczono na kilkadziesiąt języków, wydawano ją w atmosferze kontrowersji i protestów, a autora pomawiano o pornografię i pedofilię. Obecnie uznawana jest za jedno z arcydzieł literatury światowej. Sfilmował ją w 1962 roku Stanley Kubrick i ponownie w 1997 Adrian Lyne.
Opowieść o niszczącej sile zdrady, oszustwa, nienawiści i triumfie miłości. Pierwsza część Sagi rodu Michorowskich - kontynuacja słynnej `Trędowatej` Heleny Mniszkówny. Autorka Anna Rohóczanka podczas pobytu na Ukrainie natrafiła na tajemniczy pamiętnik. Poznała prawdziwą historię miłości Stefci Rudeckiej i Waldemara Michorowskiego, bohaterów uwiecznionych na kartach romansu wszechczasów pt. `Trędowata` Heleny Mniszkówny. Znana wszystkim tragiczna i przejmująca historia ordynata i guwernantki ma inne - zaskakujące zakończenie. Anna Rohóczanka to pseudonim literacki Ewy Gronowskiej, publicystki i reporterki. Urodziła się w 1950 roku w Warszawie. Jest absolwentką germanistyki na UW. Pracowała w tygodnikach `Na przełaj`, `Kobieta i Życie`, `Halo`, `Pani domu` a także w Polskiej Agencji Interpress. Kilka lat tam spędzonych sprawiło, że jest lekko uzależniona od wszelkich programów informacyjnych. Mimo to twierdzi: `Jestem w stanie wyobrazić sobie życie bez radia i telewizji`. Bez książek nie: czyta zwykle dwie, trzy naraz, najchętniej fantasy, biografie i pamiętniki. Kocha konie oraz muzykę lat 60. i 70. Lubi kino. Ulubione filmy: `Rydwany ognia` i `Sugar Man`.
Wielka, namiętna miłość króla Jana III SobieskiegoLato 1967 roku. Młoda Maria Kazimiera dArquien - ciekawa życia, ludzi i świata - marzy o wielkiej miłości. Kornelia Stepan po raz kolejny sięga do historii, by ukazać to, co kobiece, ulotne i nieprzemijające. Oddaje głos Marysieńce - przyszłej królowej Polski. Jej pamiętnik ukazuje dworskie intrygi i romanse, świat pełen zawiści, żądzy władzy, ale także lojalności i zaufania. Postaci w książce są wyraziste i pełne emocji. Gdy Maria wychodzi za mąż za najlepszego, jak by się wydawało kandydata - Jana Zamoyskiego, to jej serce milczy. Rozsądek i rodzinne koligacje zmuszają ją do tego ślubu. Zamoyski umiera po kilku latach niezbyt udanego małżeństwa. Wówczas miłość do Jana Sobieskiego wybucha z niegasnącą siłą, 14 maja 1665 r. Marysieńka i Jan biorą potajemny ślub by po kilku miesiącach oficjalną ceremonią zachwyciła się cała Europa... Ale o tym opowiada już Kornelia Stepan w drugiej części, która ukaże się w przyszłym roku.
Lód i woda, woda i lód to napisana z rozmachem historia rodzinnych napięć, rozłamów i tragedii, które infekują kolejne pokolenia. Historia sióstr, które z wiekiem stają się sobie obce, i matek odrzucających swoje dzieci. Elsie i Inez jako małe dziewczynki są nierozłączne. Później ich drogi się rozchodzą. Elsie buntuje się przeciwko tradycyjnej roli kobiety i zostaje marynarzem. Inez rezygnuje z marzeń o studiach literaturoznawczych i całe życie podporządkowuje wychowaniu Björna, syna Elsie. Wychodzi za mąż, by miał ojca, rodzi mu siostrę. Björn wyrasta na charyzmatycznego wokalistę grupy rockowej. Nie radzi sobie ze sławą, uwielbieniem kobiet i zazdrością kolegów z zespołu. Sytuacji nie poprawia fakt, że Elsie próbuje po latach zbliżyć się do syna. Tragedia, która zrujnuje życie Inez i Elsie, naznaczy na zawsze siostrę Björna, Susanne. Axelsson pisze o samotności w relacjach z najbliższymi i o pozornie przypadkowych wydarzeniach, które nieuchronnie zmieniają nasze życie. Sięga po tematy tabu, takie jak brak miłości macierzyńskiej czy bezwzględna konkurencja między rodzeństwem.Z recenzji poprzednich książek:U Majgull Axelsson znajdziemy dużo emocji, celne obserwacje, świetne portrety psychologiczne i brutalną rzeczywistość przeplataną liryzmem. Pisarka sięga do mrocznych zakamarków ludzkiej duszy, śmiało penetruje świat kobiet i prowokuje czytelnika do refleksji nad ,,teraz"". Niewątpliwie to literatura wysokiej próby.,,Magazyn Literacki Książki""W powieści Majgull Axelsson wpada się z kretesem. Rzadko zdarza się dobra literatura z zacięciem społecznym, która nie zatrąca o tanią publicystykę. Właściwie nie widzę - poza Axelsson - autora, któremu by się to ostatnio powiodło.Justyna Sobolewska, ,,Przekrój""Axelsson nie boi się kontrastów, bezpardonowo łączy pastelowy humor z brutalną, drobiazgową wiwisekcją cierpienia - zarówno fizycznego, jak i psychicznego.,,Notes Wydawniczy""Axelsson interesuje to, co wyparte, zapomniane, a co dobija się do świadomości. Nie tylko w kobiecej psychice, ale też w rzeczywistości społecznej. W każdej ze swoich książek pokazuje rysy na wyidealizowanym obrazie państwa opiekuńczego.,,Dziennik
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
