Dolny Śląsk odradzał się bardzo powoli po wojnie trzydziestoletniej. Jedną z oznak polepszenia bytu mieszkańców był wzrost zamówień na dzieła rzeźbiarskie. Pierwszy jako środowisko odrodził się Wrocław, w którym w latach 50. XVII w. znacznie wzrosła aktywność warsztatu rodziny Rohnów. Ich rzeźba była jeszcze mocno osadzona w tradycji manierystycznej.
W książce zaprezentowano informacje archiwalne, dzieła pewne i przypisane, cechy charakterystyczne oraz genezę twórczości Paula Starszego, Paula Młodszego i Samuela Rohnów.
Książka jest poświęcona pracowni artysty, jednej z fascynujących przestrzeni kultury drugiej połowy XIX i początku XX wieku, która łączyła w sobie zjawiska z zakresu sztuki i życia artystycznego. Analizowane są w niej liczne atelier polskich malarzy i rzeźbiarzy oraz sposoby przedstawiania przestrzeni tworzenia w polskiej sztuce. Poza najbardziej znanymi twórcami jak Józef Brandt, Jan Matejko czy Jacek Malczewski, pojawiają się ci mniej oczywiści i zapomniani. Czerpiąc z obszarów malarstwa, fotografii, publicystyki i literatury pięknej, autorka pokazuje złożoność funkcji i znaczeń pracowni, zarówno wobec samych twórców, jak i publiczności artystycznej.
"Niezniszczalne” to 11 wywiadów z kobietami, które odważyły się podjąć ryzyko prowadzenia własnej firmy. Nie są to bizneswoman z korporacyjną karierą. To dziewczyny i kobiety takie jak my. Wszystkie je łączy jedno – przedsiębiorczość. Mówią, że warto spróbować, choć niełatwo się odważyć i że nie zawsze będzie różowo. Ale przede wszystkim pozwalają nabrać wiary, że można. Młodsze i starsze, działają w nowych technologiach albo w tradycyjnych dziedzinach, pochodzą z metropolii i małych miasteczek, mają przedsiębiorczość w genach lub pierwsze w rodzinie poszły „na swoje”, są bogate z domu, albo zaczynały z kilkoma groszami – niezależnie od drogi życiowej i osobistej historii, wszystkie bohaterki dokonały tego samego wyboru – założyły własny biznes. Podjęły wyzwanie i mu sprostały, choć – i o tym jest ta książka – nie zawsze było im łatwo.
W połowie lat 80. ubiegłego wieku Edward Ihnatowicz rozpoczął pracę nad książką, która miała stanowić podsumowanie jego twórczości oraz poglądów na temat możliwości stworzenia inteligentnych maszyn. Maszynopis zatytułowany „Portret artysty jako inżyniera” nie został ukończony, ponieważ pracę nad nim przerwała śmierć artysty w 1988 roku. Ihnatowicz zdążył jednak sporządzić streszczenie książki, a także spis rozdziałów i zagadnień, którymi zamierzał się zająć na jej stronach. Niestety, projekt odtworzenia całości rozważań artysty na podstawie samego szkicu oraz rozproszonych artykułów i wywiadów skazany jest na niepowodzenie, mają one bowiem zbyt wiele luk, których po upływie tylu lat nie da się już prawdopodobnie zapełnić. Chciałabym jednak podjąć tę próbę, pomimo ryzyka, jakie ze sobą niesie, ponieważ twórczość, a szczególnie dwie rzeźby – SAM i Senster - tego, niemal zupełnie zapomnianego przez historyków sztuki, artysty, bez wahania skłonna jestem określić jako jedno z najciekawszych zjawisk w historii sztuki XX wieku.
Szokująca historia prawdziwa niewyobrażalnej przemocy domowej i dramatu okaleczonej matki
opisana w bestsellerowej autobiografii.
Historia, która wstrząsnęła Wielką Brytanią i odbiła się szerokim echem w mediach na świecie
– również w Polsce pisała o niej prasa.
Kiedy w roku 1999 dziewiętnastoletnia Tina poznała Shane’a, koleżanka ostrzegła ją, że jest niebezpieczny.
Lecz gdy spotyka go dziesięć lat później, widzi w nim przede wszystkim mężczyznę, w którego silnych ramionach
znajdzie upragnione poczucie bezpieczeństwa. Całkowicie zauroczona nie zauważa, jak agresywny
potrafi być jej ukochany.
Po ośmiu miesiącach następuje pierwszy brutalny atak. Shane wyzywa Tinę, opluwa i wyrzuca przez okno
na ulicę...
Tina nie zrywa z nim – miłość bierze górę nad instynktem samozachowawczym. „Stałam się jak narkomanka,
byłam szczęśliwa tylko wtedy, kiedy dostałam swoją działkę – Shane’a”.
To uzależnienie jest silniejsze niż ból, strach i upokorzenia. Ciężkie pobicia, pęknięcie kości policzkowej, rany
zadawane nożem, interwencje policji, kochanki Shane’a przewijające się przez dom Tiny – jak można to
wytrzymać? Jednak Tina znosi kolejne tortury. Shane znęca się nad nią, również na oczach jej dzieci, a ona
wciąż wierzy, że to już ostatni raz, że teraz on się zmieni.
Ta nadzieja kończy się 20 kwietnia 2011 roku, wraz z ostatnim okrutnym atakiem. Przez dwanaście godzin
Shane katuje Tinę do nieprzytomności i wbija jej palce w oczy...
Swoisty pean stworzony na cześć kobiet – w całej ich niemal nieprawdopodobnej różnorodności – snuty przez jednego z najpopularniejszych pisarzy włoskich.
Angelika, Carmen, Helga, Inés, Nora, Ksenia… Kochałem je wszystkie, przez godzinę lub przez całe życie. Niektóre lekko, inne gwałtownie, jeszcze inne tylko sobie wyobrażałem. Bez nich nie byłoby mnie.
Kobiety dumne, nieulegające ani groźbom, ani pochlebstwom, gotowe wyjść naprzeciw swemu przeznaczeniu. Kobiety tajemnicze, pojawiające się i znikające podczas podróży morskiej. Kobiety łagodne i upojne jak Sycylia. Kobiety skandaliczne, które nie boją się brać tego, co do nich należy, włącznie z wolnością. Po prostu kobiety – postaci z krwi i kości, ale też z literatury i teatru.
To one są bohaterkami tej jedynej w swoim rodzaju książki Andrei Camillerego – mężczyzny, który je spotkał, a może tylko sobie to wyobraził.
Kobiety – książka ulubionego pisarza Włochów – to swego rodzaju miłosna autobiografia ukryta w zbiorze niezapomnianych opowieści. Osobisty, żartobliwy katalog kobiet, które w ciągu wieków mężczyźni raz kochali, a kiedy indziej nienawidzili. Podróż do źródeł uwodzenia, seksu i tej niewiarygodnej, nierozwiązywalnej zagadki, jaką jest świat kobiety.
Pamiętam, jak ci, co znali dokonania polskiej szkoły filmowej czy kina moralnego niepokoju, jeszcze dziesięć lat temu załamywali ręce z rozpaczy: w roku 2005 na wszystkie polskie filmy sprzedano 800 tysięcy biletów. Po dziesięciu latach na obejrzenie polskiego filmu – i to w warunkach ostrej konkurencji zagranicznej – wybrało się do kina ponad 11 milionów osób. Tak trzymać. Agnieszka Odorowicz Krytyk filmowy, zahibernowany kilkanaście lat temu, przebudziwszy się w dzisiejszych czasach, przeżyłby szok. Nie ze względu na polityczne zwroty i kataklizmy, aquaparki, autostrady czy niespodziewane sukcesy polskich sportowców. Mało bowiem co zmieniło się w Polsce tak bardzo jak kinematografia. Co się wydarzyło w ciągu tych dziesięciu lat, że tak gruntownie odmienił się obraz polskiego kina i jego miejsca – nie tylko w kraju? Jak w ogóle możliwa była ta zmiana? Czas opowiedzieć sobie tę niezwykłą historię. Wojciech Orliński (ur. 1969) – dziennikarz 'Gazety Wyborczej'. Autor kilku książek, m.in. Co to są sepulki – wszystko o Stanisławie Lemie (2005), Ameryka nie istnieje (2009) i Internet – czas się bać (2013). Prowadzi bloga Ekskursje w dyskursie.
'Nie myślę o sobie czule. Mnie mogłoby nie być. Jestem tylko kostiumem'. W szczerej i bardzo osobistej rozmowie Maciej Nowak opuszcza swoje ciało, by spojrzeć na siebie z ironicznym dystansem. Wywiad jest próbą uchwycenia rozproszonej tożsamości człowieka, który ma odwagę nazwać siebie 'grubym pedałem od kuchni'. Zaszufladkować Nowaka trudno, tym bardziej że sam stara się uciec przed wszystkimi określeniami. Teatrolog, krytyk kulinarny, publicysta, dyrektor, społecznik, bon vivant... Haseł jest wiele, a Nowak jeden. Mnie nie ma to książka, w której pada bardzo wiele niepopularnych opinii i szczerych komentarzy. To odważna opowieść o samotności i zabawna historia o odrębności.
Maciej Nowak (ur. 1964) – dziennikarz, krytyk teatralny i kulinarny. Twórca i redaktor naczelny 'Gońca Teatralnego' i 'Ruchu Teatralnego', były szef działu kultury 'Gazety Wyborczej'. Był dyrektorem Teatru Wybrzeże w Gdańsku, założycielem i dyrektorem Instytutu Teatralnego im. Zbigniewa Raszewskiego w Warszawie oraz wskrzesicielem Warszawskich Spotkań Teatralnych. Od lat recenzuje warszawskie restauracje w 'Co Jest Grane', jest także jurorem programu Top Chef w Polsacie i felietonistą 'Gazety Stołecznej'. Razem z Mikiem Urbaniakiem prowadzi program Homolobby w radiu RDC.
Stołeczne opowieści… - to drugi tom Historii warszawskich, nieznanych…wstydliwych pióra Rafała Jabłońskiego (ur. 1948), dziennikarza i felietonisty, autora wydanych cztery dekady temu Podziemi Warszawy. Przez prawie pół wieku pracował on w stołecznych gazetach codziennych i tygodnikach. Odkrywał rzeczy zapomniane, albo i kompletnie nieznane. Natrafił na resztki największego w kraju prywatnego zbioru unikatowych aut, ustalił historię kolei wiodącej do Łomianek, wyliczył, że w Warszawie tuż po wyzwoleniu prawie nie było mieszkańców, a stało za to 208 dział przeciwlotniczych, odnalazł XIX-wieczny spis ulic Żydom niedostępnych i na podstawie dokumentów wyliczył straty Powstania Warszawskiego. Niektóre z tych informacji szokują, a inne stoją w sprzeczności z powszechnym przekonaniem. Autor na łamach 'Życia Warszawy' i miesięcznika 'Kurier Warszawski' zamieszczał regularnie varsaviana oparte przed wszystkim na wertowaniu starych gazet. Część z tych tekstów trafiła do tej książki.
Książka zawiera siedem esejów, w których autor prezentuje rozważania na temat nieśmiertelności istoty ludzkiej, życia wiecznego, pojętego w różnych aspektach, m.in. filozoficznym, religijnym, naukowym, a także kwestie autentyczności funkcjonowania jednostki ludzkiej w społeczeństwie.
Andrzej Bielski – urodził się 17 kwietnia 1956 r. w Bytomiu. Od 1967 r. mieszka Gdańsku. Absolwent Uniwersytetu Gdańskiego. W czasie studiów działał w Niezależnym Zrzeszeniu Studentów jako przewodniczący Komisji Kultury. Pracował jako nauczyciel języka polskiego w szkole podstawowej. Jest autorem książki „Survival” (2000), opowiadań, wierszy i dzienników. Pisarz, poeta i malarz.
Anna Mucha, jakiej nie znamy! Popularna aktorka zabiera czytelników w prawdziwie rodzinną podróż... do Toskanii. Z mężem Marcelem Sorą, rodowitym Włochem, odkrywa adresy znane nielicznym, niebanalne smaki i wyjątkowe miejsca, których na próżno szukać w oficjalnych przewodnikach. Intrygująca powieść o włoskim stylu życiu z intymnymi, prywatnymi zdjęciami.
Niezwykle interesująca, bogato ilustrowana opowieść o dzieciństwie, młodości (barwne lata legendarnego STS-u) i dorosłym życiu, o miłości i przyjaźniach, a przede wszystkim wspaniałej karierze Krystyny Sienkiewicz – gwiazdy telewizji, filmu, kabaretu, radia i estrady. Fascynującą biografię i prezentację dorobku – licznych ról filmowych (m.in. w 'Rzeczpospolitej babskiej', 'Lekarstwie na miłość' czy serialu 'Rodzina Leśniewskich'), teatralnych i kabaretowych (gwiazda niezapomnianego Kabareciku Olgi Lipińskiej) – dopełniają opinie filmoznawców i teatrologów oraz wspomnienia przyjaciół aktorki. Osobny rozdział poświęcony został jej wieloletniej przyjaźni z Agnieszką Osiecką. Grzegorz Ćwiertniewicz przedstawia też mniej znaną twarz Sienkiewicz – utalentowanej plastycznie (była studentką ASP w Warszawie) i literacko. Rzetelność autora – polonisty i recenzenta teatralnego – jego wnikliwość i fascynacja bohaterką książki zaowocowały świetnym opisem osobowości niepowtarzalnej i uwielbianej przez kilka pokoleń widzów Krystyny Sienkiewicz. Od lat kojarzona z tzw. komedianctwem lirycznym, o swej publiczności powiedziała w jednym z wywiadów: 'Oni wiedzą, że ja chcę być ich doktorkiem. Leczyć śmiechem'
John Connolly i James 'Siwy' Bulger dorastali razem na brutalnych ulicach Bostonu Południowego. Kilkadziesiąt lat później, w połowie lat siedemdziesiątych, spotkali się ponownie. Connolly był już ważną postacią w bostońskim oddziale Federalnego Biura Śledczego, Bulger został ojcem chrzestnym lokalnej irlandzko-amerykańskiej mafii. To, co wydarzyło się później – brudny układ mający na celu doprowadzenie do ruiny włosko-amerykańskiej mafii w zamian za ochronę, której udzielano Bulgerowi – wymknęło się spod kontroli i doprowadziło do serii zabójstw, przejęcia przez Bulgera kontroli nad handlem narkotykami w dzielnicy, zarzutów o wymuszenia haraczy, a ostatecznie do największego skandalu wywiadowczego w historii FBI. Dick Lehr i Gerard O’Neill, dwaj byli dziennikarze, którzy zajmowali się tą sprawą od samego początku, ukazują samo serce spisku i opisują nie tylko skandal, ale też mroczne osobowości dwóch starych przyjaciół, którzy wybrali ciemności nieustającej nocy. Oszałamiająca i prawdziwa opowieść o tym, jak dwóch bandziorów skorumpowało FBI. 'Baltimore Sun' Mrozi krew w żyłach i zwala z nóg… jedna z najlepszych książek z nurtu literatury faktu w tym roku. Dick Lehr i Gerard O’Neil niczym wytrawni powieściopisarze tkają z kolejnych efektownych scen ohydny wzór amerykańskiej korupcji. 'New York Post' Dick Lehr wykłada dziennikarstwo na Uniwersytecie Bostońskim. Jako reporter przez niemal dwadzieścia lat pracował w redakcji 'Boston Globe', był nominowany do nagrody Pulitzera i zdobył liczne nagrody dziennikarskie. Dwukrotnie został nominowany do prestiżowej Edgar Award. Mieszka w Belmont w stanie Massachusetts z żoną Karin i czwórką dzieci. Gerard O’Neill przez dwadzieścia pięć lat był redaktorem w zespole Spotlight, który zajmował się dziennikarstwem śledczym w 'Boston Globe', a następnie został wykładowcą dziennikarstwa. Jest laureatem nagrody Pulitzera oraz wielu innych nagród. Mieszka w Bostonie z swoją żoną Janet. Mają dwóch synów. Pakt z diabłem przez czterdzieści osiem tygodni znajdował się na listach bestsellerów 'New York Timesa' i 'Boston Globe', zdobyła także Edgar Award
Ta książka to nie tylko historia trudnej wspinaczki na najwyższą górę świata. To opis ekstremalnej podróży w głąb siebie – trwającej dwa miesiące walki Martyny z samą sobą i z nieprzewidzianym górskim żywiołem. Przede wszystkim jednak to opowieść o dziewczynie, która po ciężkim wypadku samochodowym i złamaniu kręgosłupa wyznaczyła sobie cel – zdobycie Mount Everestu. Nowe - wzbogacone i uaktualnione wydanie. Dla mnie Everest byłby podwójnym zwycięstwem. Kiedy dziesięć lat temu przechodziłam chemioterapię i dwie operacje, lekarze powiedzieli mi: „Pani Martyno, teraz będzie się pani musiała oszczędzać, żyć ostrożniej”. Kiedy półtora roku temu uległam wypadkowi, lekarze powiedzieli: „Pani Martyno, teraz będzie pani musiała zrezygnować z większości rzeczy, które pani robiła. Góry, motory, narty… teraz musi pani żyć inaczej”. Gdybym zdobyła Everest, to byłoby to dla mnie coś naprawdę wielkiego… I oto tu jestem. Martyna Wojciechowska Martyna Wojciechowska - dziennikarka, od 8 lat redaktor naczelna polskiej edycji magazynów “National Geographic” i “NG Traveler”. Od 1998 roku związana z telewizja? TVN, dla której zrealizowała ponad 50 odcinków autorskiej serii podróżniczej “Kobieta na krańcu świata”, która emitowana jest w 10 krajach na świecie. Jako druga Polka zdobyła Koronę Ziemi (Mount Everest w 2006 roku), jako pierwsza kobieta z Europy Środkowo-Wschodniej ukończyła rajd Dakar. Autorka 10 bestsellerowych książek. Wielokrotnie nagradzana prestiżowymi nagrodami m.in. wybrana przez BBC Knowledge najbardziej pożądanym pracodawca?, Kobieta Roku 2009, Osobowość Roku 2011 i 2014, Najbardziej Wpływowa Kobieta roku 2014 w kategorii Media w rankingu Gazety Wyborczej, laureatka Wiktora 2014 w kategorii Wyjątkowa Osobowość, zdobywczyni nagrody za najlepszy projekt książkowy roku 2014 w plebiscycie National Geographic Society w Waszyngtonie. Laureatka Złotej Nimfy za dokument “Ludzie Duchy” na festiwalu w Monte Carlo. Mama 7-letniej Marysi.
Polityczny żywot Pawła Kukiza składa się ze sprzeczności. Był za Platformą, a teraz przeciw niej. Był przeciw PiS, a teraz PiS wspiera. śpiewał Ukraińcom na Majdanie, a dziś domaga się neutralności wobec konfliktu na Wschodzie. Kiedyś gorący zwolennik integracji z Unią Europejską, teraz zachodnie korporacje są dla niego wcieleniem zła. Pisał antydysktyminacyjne protest songi, dziś podsyca nastroje przeciw imigrantom. Taki jest właśnie Paweł Kukiz. Co chwilę, to inny muzycznie i politycznie, ale zawsze przeciw jakiemuś "systemowi", za którego ofiarę uważa siebie i Polskę. Przeciw Jaruzelskiemu, przeciw Kaczyńskiemu, przeciw Komorowskiemu. Fragment książki
Ojciec Gabriele Amorth przedstawia swoje kilkudziesięcioletnie doświadczenie, jakie zebrał podczas sprawowania posługi watykańskiego egzorcysty. Jego książka jest swoistym poradnikiem dla kapłanów egzorcystów. Tłumaczy krok po kroku, jak rozpoznać diabelskie opętanie i sprawować obrzęd egzorcyzmu zgodnie z Rytuałem rzymskim. Objaśnia bogatą rzeczywistość związaną z działaniem Szatana w dzisiejszym świecie. Książka może też stanowić ciekawą lekturę dla każdego wierzącego, który szuka mądrego i konkretnego wyjaśnienia trudnych kwestii funkcjonowania zła we współczesności oraz jego niszczycielskiego wpływu na życie człowieka.
GABRIELE AMORTH, kapłan z Towarzystwa św. Pawła,honorowy przewodniczący Międzynarodowego Stowarzyszenia Egzorcystów i członek Międzynarodowej Papieskiej Akademii Maryjnej. Jest autorem licznych publikacji wydawanych na całym świecie, m.in.: Ojciec Pio. Wiara, cierpienie, miłość; Wyznania egzorcysty; Nowe wyznania egzorcysty; Egzorcyści i psychiatrzy; Zbaw nas ode złego; Wspomnienia egzorcysty; Ostatni egzorcysta; Znak egzorcysty; Diabeł. Współczesne dochodzenie; Aniołowie i diabły. Pięćdziesiąt pytań do egzorcysty.
Mówili o tym miejscu Sala Śmiechu i nawet wtedy, sześćdziesiąt lat temu, nikt nie wiedział, skąd się ta nazwa wzięła. To wyglądało jak rzeźnia - powie dawny pracownik więzienia. Fragment książki
Klejnot to bogactwo. Klejnot to piękno. Klejnot to arystokracja. Jednak dla dziewcząt takich jak Violet Klejnot oznacza coś innego – niewolę. Violet jest surogatką, a jej przeznaczeniem jest urodzić dziecko jednej z arystokratek, dla szlachty bowiem tylko jedna rzecz jest ważniejsza od reputacji – posiadanie dziedzica. Wychowana w najbiedniejszym kręgu Samotnego Miasta, Violet została odebrana rodzinie i umieszczona w jednym z Magazynów, gdzie odebrała należyte wykształcenie i została przygotowana do nowej roli. A przynajmniej tak się wszystkim wydawało. Kupiona na Aukcji przez Diuszesę Jeziora, Violet trafia do pięknego pałacu i bardzo szybko przekonuje się, że za olśniewającą fasadą ukrywa się świat dalece bardziej okrutny, niż mogłaby przypuszczać. Pozbawiona praw, odziana w piękne suknie dziewczyna jest tylko zabawką w rękach okrutnej szlachcianki, która nie cofnie się przed niczym, by osiągnąć swój cel. Violet nie chce rodzić cudzego dziecka, ale w Klejnocie za nieposłuszeństwo grozi śmierć…
Lektura obowiązkowa dla ludzi ciekawych świata!
„Nie ma pewnie w Polsce nikogo, kto by bardziej niż Jacek Pałkiewicz zasłużył sobie na miano podróżnika. Są podróżujący celebryci, reportażyści, dokumentaliści, ale podróżnik jest jeden. To Pałkiewicz. On ma gen, który wypycha go w nieznane, każe włóczyć się po nieznanych zakątkach świata, zaglądać w miejsca zakazane. Nie robi tego dla kamer czy na potrzeby kreacji własnej osoby, choć książki i zdjęcia, które z sobą przywozi, są fascynujące.
Sztuka podróżowania to kompendium wiedzy o wędrówkach wzdłuż i wszerz globu ziemskiego. Jacek dzieli się nie tylko wiedzą i doświadczeniem, ale przede wszystkim pasją i intensywnością przeżywania. Przy okazji pokazuje swój podróżniczy warsztat, odsłania tajemnice i podpowiada, jak podróżować, by zyskać jak najwięcej, a stracić… jak najmniej. Obowiązkowa lektura dla ludzi ciekawych świata”.
Bogusław Chrabota, „Rzeczpospolita”
„Jacek zebrał w jednym tomie doświadczenia z najdalszych szlaków, a ponieważ był wszędzie, każdy z Państwa znajdzie tu coś, co pasuje do Waszego następnego wyjazdu – obojętne czy to wyjazd na urlop, czy wyprawa w nieznane”.
Wojciech Cejrowski
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
