Bezkompromisowa autobiografia trenera 'Złotek' Twardziel. Kobieciarz. Facet, który zawsze mówi, co myśli. Dobry rozgrywający i jeszcze lepszy trener, za którym siatkarki gotowe były pójść w ogień... Andrzej Niemczyk to żywa legenda polskiego sportu. W tej autobiografii bez ogródek opowiada o tym, co przeżył. I szczerze mówi o ludziach, których spotkał na swojej drodze. Nowotwór pokonany za pomocą litrów whisky i setek wizyt w kasynach. Burzliwe relacje z kobietami. Milion dolarów stracony w kilka sekund. Kulisy pracy z reprezentacją Polski, metody, dzięki którym doprowadził 'Złotka' do podwójnego mistrzostwa Europy, oraz cała prawda o PZPS. Polskie środowisko siatkarskie do tej pory zamiatało wiele spraw pod dywan. Ta książka to zmieni. *** 'Zawsze powtarzam, że trafię do piekła', wyznaje wybitny trener. Swoją autobiografią nie próbuje jednak odkupić grzechów i pojednać się z tymi, z którymi się poróżnił. W tej książce Andrzej Niemczyk – jak wielokrotnie w swoim życiu – pojechał po bandzie. - Kamil Drąg, dziennikarz 'Przeglądu Sportowego' i były współpracownik Andrzeja Niemczyka w miesięczniku 'Super Volley' Dał dużą radość wszystkim Polakom. A mnie, dzięki sukcesom, otworzył drogę do świata wielkiej siatkówki, udzielając jednocześnie bezcennej lekcji życia. - Małgorzata Glinka Postać Andrzeja Niemczyka kojarzy mi się wyjątkowo osobiście. Miałem okazję przebywać z drużyną Andrzeja i komentować na antenie Polsatu jej pierwsze sukcesy na arenie międzynarodowej. To były też początki mojej zawodowej drogi w telewizji. Szczególnie zapamiętałem pierwsze mistrzostwo Europy z Ankary i niepowtarzalne wieczory w 'świetlicy' po każdym wygranym meczu. W wygłaszaniu swoich prawd życiowych Andrzej był niedościgniony... - Tomasz Swędrowski, Polsat Sport Każdy powinien mieć odwagę i prawo do swojej prawdy. Andrzej Niemczyk je ma. - Zbigniew Zarzycki
Mick Jagger i Keith Richards są razem od przeszło 40 lat – to najstarsze 'małżeństwo' rock and rolla. Charyzmatyczny duet, którego historia naznaczona rozlicznymi ekscesami jest kwintesencją ducha muzyki popularnej. 17 października 1961 roku, czekając na pociąg na stacji Dartford, Mike Jagger wpadł na swojego kolegę z czasów podstawówki, Keitha Richardsa. Tak się wszystko zaczęło... Chris Salewicz zna Jaggera i Richardsa od wczesnych lat 70. Z zapałem śledzi ich fascynującą podróż, która rozpoczęła się dekadę wcześniej przy dźwiękach londyńskiego jazzu, bluesa i R&B. Poza wyboistą drogą na sam szczyt, legendarnymi koncertami i skandalami autor przedstawia m.in. historię utworu I Wanna Be Your Man sprezentowanego Stonesom przez Johna Lennona i Paula McCartneya, burzliwe związki Jaggera z kobietami, spotkanie Keitha z ojcem po 20 latach, liczne machlojki podatkowe zespołu, ucieczkę do Francji czy aferę narkotykową w posiadłości Richardsa w Redlands. Przywołuje występ Stonesów w Warszawie w 1967 roku – podczas którego Mick Jagger przegonił z pierwszych rzędów ówczesnych dygnitarzy, krzycząc: 'Spierd…ać stąd!' – śmierć Briana Jonesa, zmagania Keitha z nałogiem, a także niezliczone kłótnie i pojednania gigantów rocka… Mick & Keith. Rolling Stonesów portret podwójny to nie tylko sugestywna biografia dwóch wybitnych członków The Rolling Stones, ale także porywający obraz rockandrollowego życia w latach 60. i kolejnych dekadach. *** Brytyjski dziennikarz Chris Salewicz podąża za Mickiem i Keithem z uporem dociekliwego detektywa. Niczym szpiegowski satelita śledzi ruchy liderów najlepszej rockandrollowej grupy na świecie. Kroczy za nimi przez garderoby, hotele, jamajskie spelunki, prywatne jachty, hale koncertowe i brytyjskie pierdle… Zagląda im w konta bankowe, we włosy, w gacie, włazi do mieszkań… To wydawnictwo jest według mnie najbardziej wnikliwą pozycją dotyczącą 'Błyszczących Bliźniaków'. - Titus, Acid Drinkers Kwintesencja hasła 'sex, drugs and rock’n’roll'. Miłosne wielokąty, które przeraziłyby przeciwników gender, i tony używek w tle tworzenia największego rockowego katalogu w historii. Jagger i Richards, muzyczni bliźniacy dwujajowi połączeni epicką rockandrollową przyjaźnią i nienawiścią. Jak zwykle świetne pióro Chrisa Salewicza i kilka polskich wątków w tle. - Piotr Metz, Program III Polskiego Radia Ponad 50 lat przyjaźni, która miała różne oblicza – od młodzieńczego zauroczenia, przez wspólne przeżywanie inicjacji alkoholowo-narkotykowej, aż do relacji mającej charakter bardziej biznesowy. Książka Chrisa Salewicza, uczestnika i bacznego obserwatora większości z tych wydarzeń, świetnie ukazuje skomplikowane relacje między Keithem i Mickiem, członkami najgorętszego duetu kompozytorskiego w historii rocka. - Leszek Gnoiński, dziennikarz, autor książek muzycznych Mick Jagger i Keith Richards doczekali się już tylu biografii, że na ich podstawie każdy mógłby sobie napisać własną. Ale Chris Salewicz to całkiem inna liga. Jeżeli do pisania tej opowieści wziął się autor znakomitych biografii Joego Strummera i Boba Marleya, możecie być pewni, że ma do powiedzenia coś, co przeoczyli wszyscy pozostali. - Piotr Bratkowski, 'Newsweek Polska' Historia rocka to historia nieprzystosowanych, zbuntowanych, utalentowanych indywidualistów. Co może być bardziej interesujące od opowieści o ich losach? Tylko opowieść o dwóch indywidualistach, którzy znaleźli się w jednym pomieszczeniu. Osobowościach tak wielkich i złożonych zarazem, że ich zderzenie mogło się zakończyć albo piękną katastrofą, albo założeniem jednego z najwybitniejszych zespołów na tym łez padole. Wiele już książek napisano o The Rolling Stones, ale nikt chyba jeszcze nie spojrzał na nich z tej perspektywy, z której opisuje ich Salewicz – burzliwej przyjaźni i karkołomnej współpracy pomiędzy Mickiem a Keithem. - Jarek Szubrycht, dziennikarz muzyczny Mick i Keith są jak rewers i awers tej samej monety. Archetyp męskiej przyjaźni, zjawiska rzadkiego i paradoksalnego, gdy współdziałanie idzie w parze z wzajemną rywalizacją. Ta książka to pasjonująca opowieść o ludziach, którzy inspirują kolejne pokolenia i którzy zmienili moje życie, kiedy jako 12-latek usłyszałem Gimme Shelter. - Jan Benedek, eks-T.Love O dwóch takich, co stworzyli największy zespół rockowy świata – w relacji autora, który od pół wieku osobiście zna Micka Jaggera i Keitha Richardsa. - Daniel Wyszogrodzki, autor książki Satysfakcja
To nie jest kolejna książka o Majdanie i upadku Janukowycza. Owszem, Majdan też się pojawia, ale to książka przede wszystkim o Ukrainie jako takiej. O jej specyfice, o tym, co jest w niej fascynującego, co zabawnego, a co przerażającego. To podróż przez tworzące się państwo. Niekiedy postapokaliptyczne, niekiedy ryczące od entuzjazmu. To nie jest książka o wojnie w Donbasie, choć jest tam i ona. To wyprawa opłotkami tej najnowszej historii Ukrainy, wyprawa, mająca przybliżyć Polakom ten kraj, o którym czytali już sporo, ale raczej nie w ten sposób. To jest książka podróżnicza, ale podróże, które opisuje, są próbą zrozumienia Ukrainy, zarówno tej 'prozachodniej' i 'prowschodniej'. Ta książka to również wyjaśnienie, dlaczego słowa 'prozachodniej' i 'prowschodniej' są napisane w cudzysłowie. Ziemowit Szczerek
Refleksje Jana Gdowskiego „Istota definicji. Rozważania w dziedzinie polityki, gospodarki i obyczajów” dotyczą istotnych problemów, związanych z działalnością człowieka w życiu politycznym i społecznym. Autora szczególnie interesuje problem precyzyjnego, zgodnego ze stanem faktycznym opisywania otaczającej nas rzeczywistości, wypowiadania i porozumiewania się ludzi ze sobą. Uważa, że w procesie porozumiewania się bardzo istotne jest, aby wypowiadający się znał dobrze zagadnienie, o którym mówi i precyzyjnie go definiował, gdyż brak dokładnych definicji poszczególnych pojęć i zagadnień, nie odzwierciedla rzeczywistości, a w konsekwencji prowadzi do nieporozumień. Zdaniem autora chaos w pojęciach i brak precyzji sprzyja również manipulacji faktami.
Zakopiański dom wariatów autorstwa Romualda `Aldka` Romana to błyskotliwie napisany zbiór opowiadań odnoszący się do czasów, gdy autor pomieszkiwał w Zakopanem i parał się różnymi zajęciami, jak ochroną przyrody, przewodnictwem, wspinaniem, grą w brydża i przede wszystkim walką o rodzinny dom, który władza ludowa na pewien czas go sobie przywłaszczyła. Obecnie wydarzenia te, widziane z perspektywy Stanów, gdzie od wielu lat mieszka autor, wydają się wręcz groteskowe, choć z pewnością kosztowały bohatera tych opowieści wiele nerwów. Warto przeczytać tę książkę choćby dlatego, by lepiej wczuć się w atmosferę Zakopanego lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych, którą już tak niewielu pamięta z własnych doświadczeń. Lekki język i niebanalny humor to dodatkowe cechy tej cennej pozycji.
ŚWIAT JERZEGO STUHRA – ZZA KONTRABASU Jerzy Stuhr, wybitny aktor, który dał się poznać czytelnikom jako autor brawurowych opowieści o rodzinie, teatrze, filmie i świecie współczesnym, znów zaskakuje. Upływający czas, odbywane podróże, zawiązywane przyjaźnie, a wszystko w kontekście fenomenalnego monodramu Kontrabasista według Patricka Süskinda, którym Jerzy Stuhr zachwyca publiczność już od trzydziestu lat. — Na pewno nikt nie gra tego spektaklu dłużej ode mnie. Widziałem Kontrabasistę w wersjach niemieckich i włoskich w okresie wielkiego boomu tego tekstu w latach osiemdziesiątych. Żaden z tych aktorów już nie wykonuje Kontrabasisty, a przynajmniej nic mi o tym nie wiadomo. W połowie lat osiemdziesiątych, w momencie polskiej premiery, Der Kontrabass był sztuką najczęściej wystawianą na niemieckojęzycznych scenach. Jerzy Stuhr podsumowuje, że do dziś zagrał ten monodram w różnych zakątkach świata ponad siedemset razy. Świat się zmieniał, upływ czasu wymuszał drobne zmiany scenariusza, a aktorska wirtuozeria Kontrabasisty Stuhra niezmiennie zachwycała i nadal zachwyca widownię. Zapytany, co dostrzega w tym spektaklu publiczność, aktor odpowiada – siebie. — Bohater Süskinda od lat ujmuje publiczność tym, że się nie wywyższa — mówi Jerzy Stuhr. — Staje w jednym szeregu z widzem. Muzyk to artysta, zgoda. Ale muzyk to w tym przypadku również urzędnik zatrudniony na umowę na czas nieokreślony i próbujący się jako-tako wywiązać ze swoich zobowiązań. Dzięki temu przedstawicielom różnych zawodów obecnym na widowni łatwo się wczuć w żywot kontrabasisty niż na przykład w rozterki Hamleta. Tekst Kontrabasisty jest tragikomicznym traktatem o kondycji artysty i człowieka w ogóle, lustrem, w którym przegląda się Stuhr–artysta i Stuhr–człowiek. Na kartach książki Ja kontra bas opowiada o sobie, o sztuce aktorskiej i ogromnej pasji, która pozwoliła utrzymać przedstawienie na scenie przez tyle lat. O premierach i codzienności, o nagrodach i ciężkiej pracy, o wsparciu rodziny, chorobach i wyzdrowieniu. Nie pomija najważniejszych spraw współczesnego świata, które obchodzą go tak, jak jego gra i sztuka.
'Marines' opisuje dramatyczne doświadczenia 8222 Jednostki Piechoty Morskiej. Walka o wyzwolenie afgańskiego Bala Murghab spod rządów talibów trwała sześć miesięcy. Przez pół roku żołnierze koalicji zrzucili tam więcej bomb niż główne odziały amerykańskiej armii, piechota morska i lotnictwo w Faludży, gdzie rozegrała się największa bitwa wojny w Iraku.
Golembesky opowiada o żołnierzach, którym przyszło zmagać się nie tylko z talibami, ale i z machiną amerykańskiej biurokracji blokującą ofensywy. Autor, który był naocznym świadkiem wydarzeń, uświadamia czytelnikowi, jak ważna jest współpraca żołnierzy i wywiadu. Pełen szacunku dla walczących opisuje bohaterstwo, ale nie stroni od ukazywania przykładów tchórzostwa. Dowodzi, jak tragiczne w skutkach mogą być kompromisy i układy z wrogiem.
Historia z Bala Murghab to wojna afgańska w miniaturze, która na naszych oczach staje się symbolem nowoczesnych interwencji zbrojnych.
„Zawsze sobie mówiłem, że pewne historie pozwolę opublikować dopiero po mojej śmierci, ale niekoniecznie muszę się tego trzymać`.
Na scenie nieprzerwanie od 36 lat. Z Kultem, KNŻ i jako Kazik stworzył utwory, które weszły do kanonu polskiej piosenki odmieniając go raz na zawsze. W swej autobiografii „Idę tam, gdzie idę” daleki jest od powagi instytucji narodowej kultury.
Oto Kazimierz Staszewski jakiego nie znacie.
Odkrywa swe słabości i wybryki. Mówi o używkach, kulisach branży muzycznej i o pustce. Wszystko co słyszeliście od niego o miłości, przyjaźni, religii, polityce, zwątpieniu i nadziei, tu nabiera krwi, ciała i humoru.
Dostajemy historię życia codziennego i niecodziennego w Polsce ostatniego półwiecza.
Dzieciństwo w śródmieściu PRL`owskiej Warszawy. Stan Wojenny widziany oczami punków i Świadków Jehowy. Drapieżny czas transformacji, równie niebezpieczny, co inspirujący.
Internetowe jatki i polityczne podziały nowego wieku. Ale też cienie wojny i komunizmu, a także współczesny, walący się świat New Jersey i Teneryfy.
Rzecz opowiedziana z perspektywy równie odrębnej, jak jej bohater, a równocześnie traktująca o doświadczeniu całych generacji równie uniwersalnie, jak jego piosenki.
Rafał Księżyk: Dziennikarz i krytyk muzyczny. Redagował magazyny „Brum”, „Plastik”, „Antena Krzyku”, „Aktivist”. Dziś pracuje jako redaktor naczelny magazynu „Playboy”. Jest współautorem bestsellerowych autobiografii muzyków: „Desperado”, Tomasza Stańki (2010), „Kryzys w Babilonie”, Roberta Brylewskiego (2012) i „AD/HD”, Tymona Tymańskiego (2013) oraz autorem eseju „23 cięcia dla Williama S. Burroughsa” (2013).
Książka Śmieć w kulturze to interdyscyplinarna refleksja nad problemem „śmieci”. Pojęcie to autorzy tekstów wchodzących w skład tego tomu traktują zarówno wąsko, dosłownie, jak i szeroko, metaforycznie. W ujęciu wąskim interesuje ich analiza przedmiotów-śmieci. W ujęciu szerokim hasło „śmieć” rozumiane jest jako wszystko, co w kulturze zostaje zepchnięte na margines, ulega społecznemu wykluczeniu. „Śmieć” jako to, co „niepotrzebne”, wydaje się bardzo zręczną przenośnią. Jej użycie pozwala oświetlić różne fragmenty rzeczywistości społeczno-kulturowej, które z pozoru nie muszą mieć ze sobą wiele wspólnego. Zbędne, wadliwe, uszkodzone, niemodne, brzydkie, wykluczone, przestarzałe, nieaktualne, niepasujące, brudne, zniszczone, odrzucone, bezwartościowe, niewłaściwe – to wybrane określenia mogące definiować status tego, co staje się odpadem.
"Obszerny tom skrzy się pomysłowością, z jaką autorki i autorzy postanowili związać kategorię śmiecia, by umieścić ją w zaskakujących kontekstach i uwikłaniach – od food studies przez analizy lingwistyczno-etnologiczne po różne wymiary refleksji historycznej, socjologicznej, kulturoznawczej i filozofii odpadu. Książka powinna spotkać się ze sporym rezonansem jako udana próba zbudowania swoiście pomyślanego opisu gęstego, dla którego pretekstem jest wprawdzie „śmieć”, ale horyzontem ostatecznym – my wszyscy, zatopieni w takiej formie życia, której ów śmieć nie daje spokoju i domaga się ujawnienia w ramach śmieciologii teoretycznej i praktycznej" (prof. Wojciech Józef Burszta).
Jaromír Nohavica jest czeskim pieśniarzem, kompozytorem i poetą, którego piosenki są szeroko znane polskiej publiczności. Twórczość Nohavicy jest bardzo zróżnicowana, wykonuje zarówno poetyckie, pełne zadumy ballady, jak i wesołe, wręcz rubaszne pieśni. Książka, tłumaczona na język polski z czeskiego, przybliża sylwetkę tego niezwykłego barda.
NIEOCZEKIWANA PODRÓŻ od ISLAMU do CHRZEŚCIJAŃSTWA W książce “Szukając Allaha, Znalazłem Jezusa”, Nabeel Qureshi opisuje dramatyczną podróż od Islamu do Chrześcijaństwa, wypełnioną przyjaźnią, dociekaniem i ponadnaturalnymi snami po drodze.
Przyglądając się subtelnie życiu kochającej się muzułmańskiej rodziny, Qureshi dzieli się tym, jak rozwinął swoją pasję dla Islamu zanim odkrył, niemal wbrew swojej woli, dowód na to, że Jezus powstał z martwych i oświadczył, że jest Bogiem. Nie zdolny zaprzeczyć tym argumentom, nie czekając z zaparciem się własnej rodziny, Qureshi zmagał się z wewnętrznym zamieszaniem, które rzuca wyzwanie Chrześcijanom, Muzułmanom i wszystkim tym, którzy interesują się największymi religiami świata.
Ujmująca i dająca do myślenia pozycja “Szukając Allaha, Znajdując Jezusa” opowiada mocną historię zatargu pomiędzy Islamem a Chrześcijaństwem, który odbył się w sercu jednego człowieka - i pokoju, który ostatecznie znalazł w Jezusie.
“Bardzo rzadko zdarza się, by autentyczny intelekt połączony z pasją tak idealnie do siebie pasowały... książka, która naprawdę musisz przeczytać” - RAVI ZACHARIAS
Książka przedstawia niepodważalne dowody ingerencji obcych cywilizacji w rozwój najstarszych cywilizacji, ukazując niezwykle precyzyjne przekazy matematyczne pozostawione w budowlach starożytnych - odniesienia nie tylko do liczby pi czy złotej proporcji, ale też np. do wymiarów Ziemi. W tym sensie jest to pierwsza publikacja na świecie prezentująca to zagadnienie tak szeroko. Dowody matematyczne mają tą zaletę, że prawdopodobieństwo przypadkowych zbieżności można dokładnie określić. Daje to wspomniane wcześniej dowody niepodważalne, jako że nie ma możliwości, aby ludzie tysiące lat tamu samodzielnie byli w stanie dojść do takich wyników. Książka ta stanowi element wiedzy ujawnianej w trakcie zachodzącej na Ziemi transformacji - w ramach wiedzy o korzeniach ludzkości, jaka ma wywołać szoki kulturowe.
Życie jest niezwykłą podróżą; czasem wyjątkowych osiągnięć i bolesnych porażek – twierdzi Demi Lovato, aktorka, piosenkarka i supergwiazda. Mimo młodego wieku, Demi zetknęła się już z ciemną stroną życia. Jej błyskotliwa kariera toczyła się równolegle z walką z uzależnieniami, samookaleczaniem się, bulimią i depresją. Historię jej problemów śledziły media, a sama Demi dzieliła się nią z fanami w tekstach piosenek i na Twitterze, gdzie obserwowało ją ponad 17 milionów użytkowników. Właśnie te „tweety” stały się inspiracją i początkiem książki „Bądź swoją siłą przez 365 dni roku”.
To zbiór najszczerszych i najodważniejszych spostrzeżeń Demi, poczynionych przez nią na niełatwej drodze do szczęścia i samopoznania. Autorka proponuje inspirujące cytaty na każdy dzień roku, opatrując je odpowiednimi komentarzami i stawiając cele do osiągnięcia – duże i zupełnie małe, ale nie mniej przez to ważne. Przekonuje, jak istotne są: wiara w siebie, rozwijanie swoich talentów, otwartość i pozytywne nastawienie do świata, a także nieskupianie się na negatywnych emocjach. Wiedząc już, jak to jest, gdy życie nas przytłacza, Demi daje czytelnikom pociechę i wsparcie, ucząc pogody i cennej umiejętności radzenia sobie z trudnymi chwilami. Jej książka jest przeznaczona dla wszystkich, którzy w tej niekończącej się podróży zwanej życiem szukają inspiracji i uzasadnienia, że warto być silną każdego dnia.
Pięknie zaprojektowany pamiętnik do samodzielnego wypełniania, towarzyszący bestsellerowej książce Demi Lovato Bądź swoją siłą przez 365 dni w roku.
Zawiera wybrane przez Demi inspirujące cytaty, a dzięki pustym stronicom zachęca do zapisywania własnych uczuć i refleksji pod patronatem idolki. Demi przypomina czytelnikom o tym, jak ważne jest przyglądanie się swoim odczuciom i emocjom, by być swoją siłą każdego dnia.
Książka pokazująca genezę przekazów biblijnych oraz tradycji chrześcijańskich jako zbiór zapożyczeń z innych, starszych kultów. Dotyczy to niemal w całości Starego Testamentu oraz obrządków (świąt, liturgii), gdyż np. drzewko bożonarodzeniowe nie ma nic wspólnego z narodzeniem Chrystusa, podobnie jak jajko nie ma nic wspólnego ze zmartwychwstaniem. Wiele miejsca poświęcono też zatraceniu zasadniczego przesłania Chrystusa, dotyczącego rozwoju duchowego i ewolucji świadomości - w doktrynie Kościoła nie ma miejsca na żadną ewolucję. Książka ta jest elementem prawdy o korzeniach ludzkości, jaka ma być ujawniana w czasie transformacji w celu wywołania szoków kulturowych.
'Kobiety w islamie' to owoc podróży autorki przez Indie, Pakistan i Bangladesz w poszukiwaniu prawdy o miłosnym i erotycznym życiu islamskich kobiet. Nighat Gandhi nie zadowala się powielaniem schematów – interesują ją zagadnienia stanowiące na co dzień tabu, dlatego wśród jej rozmówczyń znajdzie się zarówno młoda kobieta żebrząca w sufickiej świątyni, nawrócona na chrześcijaństwo muzułmanka, która przez całe życie czci jednocześnie Allacha i Jezusa, jak przedstawicielka 'trzeciej płci'- Nisho, pisarka Firdaus Haider czy Nusrat - żyjąca w związku z kobietą wykładowczyni akademicka. 'Kobiety w islamie' to zaskakujące studium kobiecości, która – rozmaicie pojmowana i wyrażana – daje bohaterkom siłę i pozwala im odnaleźć swoje miejsce w społeczeństwie i kulturze. 'Kobiety w islamie' to niezwykła książka o miłości. Nighat M. Gandhi – pisarka, matka, poszukująca wędrowniczka, jak sama się określa. Wychowana w Bangladeszu i Pakistanie, wykształcona w Stanach Zjednoczonych. Autorka m. in. tomu opowiadań 'Ghalib at Dusk and Other Stories' (2009) 'Kobiety w islamie' to jej pierwsza książka wydana na polskim rynku wydawniczym.
J.R.R. Tolkien przetłumaczył 'Beowulfa', staroangielski poemat z ok. VIII w., a spisany prawdopodobnie na początku XI w., w 1926 roku, kiedy miał 34 lata. Wracał do tego przekładu później, nanosząc pośpieszne poprawki, lecz nigdy nie brał pod uwagę jego publikacji. Podjął się jej teraz Christopher Tolkien. Przekładowi towarzyszy pouczający komentarz autora do samego poematu w formie wykładów wygłoszonych w Oksfordzie w latach trzydziestych XX w., rzucających także światło na proces tłumaczenia. Wykłady te dowodzą niezwykłej swobody, z jaką Tolkien poruszał się po ówczesnej literaturze i historii. Autor przekładu 'Beowulfa' poświęca wiele uwagi szczegółom i realiom epoki, które nadają jego wizji bezpośredniości i jasności. Zupełnie jakby wszedł do tej wyobrażonej przeszłości i stał obok Beowulfa oraz jego wojowników, kiedy po zejściu na ląd w Danii strząsali kolczugi, był świadkiem jego narastającego gniewu, kiedy Unferth się z nim drażnił , albo jakby sam ze zdumieniem podnosił wzrok na straszliwą rękę Grendela umieszczoną nad drzwiami Heorotu. Wykłady te dowodzą także szerszego spojrzenia Tolkiena na kontekst literacki 'Beowulfa' oraz tematy poruszane w poemacie, np. historii ze smokiem nie traktuje jak kolejnej bajki o ukrytym skarbie, lecz zwraca uwagę na jego związek z wcześniejszymi, pogańskimi czasami i otaczającą go atmosferę tragedii, analizuje współistnienie w poemacie elementów pogańskich i chrześcijańskich czy objaśnia subtelności zawartej w nim ironii oraz rozplątuje dynastyczne zawiłości. Christopher Tolkien dołączył do przekładu i komentarza napisaną przez ojca (także w języku staroangielskim) 'cudną opowieść', pokazującą, jak mogłaby wyglądać historia Beowulfa jako ludowa opowiastka, pozbawiona wszelkich naleciałości ideologicznych i historycznych. J.R.R. Tolkien (1892–1973) jest twórcą Śródziemia oraz autorem tak klasycznych i nadzwyczajnych powieści, jak 'Hobbit', 'Władca Pierścieni' i 'Silmarillion'. Jego książki zostały przetłumaczone na ponad pięćdziesiąt języków i sprzedały się w milionach egzemplarzy na całym świecie. Christopher Tolkien jest trzecim synem J.R.R. Tolkiena. Wyznaczony przez ojca na opiekuna jego spuścizny literackiej, poświęcił się redagowaniu i wydawaniu jego nieopublikowanych dzieł, a zwłaszcza 'Silmarillionu' i 'Niedokończonych opowieści'.
Kino to bilet wstępu do świata, do którego nigdy byśmy nie trafili. Możliwość poznania ludzi, których nigdy byśmy nie spotkali. Magia kina uchyla nam zamknięte drzwi do ich życia. I za te właśnie drzwi zajrzymy z Katarzyną Miller - znaną, lubianą i cenioną psycholożką. Przyjrzymy się życiowym problemom i dylematom poprzez pryzmat losów filmowych bohaterów. W rozmowach pojawią się postaci wykreowane przez Pedro Almodovara w melodramatycznych historiach okraszonych specyficznym, czarnym humorem. Poruszające filmy "Musimy porozmawiać o Kevinie" oraz "Sierpień w hrabstwie Osage" będą przyczyną do rozważań o trudnych relacjach w rodzinie. W rozmowie o filmie "Ona" zastanowimy się, czy człowiek może zakochać się w programie komputerowym. Przypomnimy ścigane przez wymiar sprawiedliwości, niepotrafiące pogodzić się z patriarchalnym porządkiem świata bohaterki filmu "Thelma i Louise". Porozmawiamy o herosach i czarnych charakterach. Będzie trochę sensacji, i trochę komedii. I melodramatu. Nie zabraknie też wątków erotycznych... A zatem: W życiu jak w kinie. Katarzyna Miller – znana, lubiana i chętnie czytana psycholożka, poetka i psychoterapeutka z ponad trzydziestoletnią praktyką terapeutyczną w zakresie terapii indywidualnej, małżeńskiej i grupowej. Wykładowczyni na podyplomowych Gender Studies na Uniwersytecie Warszawskim oraz na licznych warsztatach rozwojowych dla kobiet. Autorka książek – m.in.: 'Nie bój się życia', "Królowa życia i król", 'Kup kochance męża kwiaty', 'Blaski życia' oraz trzech tomików wierszy. Na stałe związana ze miesięcznikiem 'Zwierciadło".
W artykułach i książkach Hanny Segal - nawiązujących twórczo do dziedzictwa Freuda, a także do teorii psychoanalitycznych Klein i Biona - na uwagę zasługuje przede wszystkim jej własna koncepcja symbolu oraz oryginalne spojrzenie na proces artystycznej kreacji. Swoje poglądy na te kwestie prezentuje w książce Marzenie senne, wyobraźnia i sztuka. Wskazując na ograniczenia freudowskiej teorii, Segal stara się wykazać, że element fantazji zawarty w marzeniach sennych pełni bardziej doniosłą funkcję w procesie kształtowania się tożsamości podmiotu niż ta, którą przypisywał mu sam twórca psychoanalizy. Wychodząc od tych rozpoznań, udokumentowanych licznymi przykładami z własnej terapeutycznej praktyki, Segal kreśli koncepcję procesu twórczego jako „reparacji", czyli próby odzyskania przez twórcę w symbolice dzieła utraconych obiektów z przeszłości.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
