W publikacji autorzy odpowiadają na fundamentalne pytania: dlaczego niektóre zbrodnie pozostają niewykryte przez lata, jak dochodzi do błędów w postępowaniach oraz w jaki sposób współczesne metody pozwalają dziś je naprawić. Pokazują, że skuteczne powroty do dawnych śledztw wymagają przede wszystkim rzetelnej analizy, interdyscyplinarnej wiedzy i krytycznego spojrzenia na przeszłe decyzje procesowe.Autorzy w przystępny sposób omawiają:nowoczesne metody wykrywcze, takie jak fenotypowanie DNA, genealogia genetyczna, analiza kryminalna, obrazowanie 3D czy wykorzystanie mediów społecznościowych,metodykę analizy akt starych spraw,prawne i procesowe uwarunkowania wznowień postępowań,rolę zespołów typu "Archiwum X", czyli specjalnych grup śledczych, zajmujących się nierozwiązanymi zbrodniami sprzed lat.Integralną część książki stanowią szczegółowe studia przypadków, ukazujące zarówno spektakularne sukcesy, jak i porażki śledczych - bez uproszczeń i mitologizacji pracy operacyjnej.To publikacja dla tych, którzy chcą zrozumieć mechanizmy stojące za najtrudniejszymi sprawami kryminalnymi oraz realne możliwości dochodzenia do prawdy mimo upływu czasu.
Piękna matematyka to fascynująca opowieść o tym, jak zaskakująco proste pomysły stały się fundamentem potęgi dzisiejszych komputerów, internetu i sztucznej inteligencji. To unikalne kompendium wiedzy na temat teoretycznych fundamentów ery informacyjnej, podróż od alfabetu Morse'a, przez rewolucję analogową, aż po chatboty AI.Chris Bernhardt sięga do "jądra" rewolucji cyfrowej - do pięknych i genialnych matematycznych idei, które umożliwiły przejście od systemów analogowych do cyfrowych. Posługując się przystępnymi przykładami i historycznymi anegdotami, prowadzi czytelnika przez świat bitów, algorytmów i kryptografii, który objaśnia w sposób niezwykle przejrzysty. Pokazuje, jak piękna i logiczna struktura łączy pozornie niepowiązane dziedziny naszej cyfrowej rzeczywistości. To pozycja, która "odczarowuje" matematykę i pokazuje jej bezpośredni wpływ na każdy aspekt nowoczesnego życia.Autor w sposób niezwykle klarowny i przystępny tłumaczy m.in. takie skomplikowane pojęcia jak:Teoria informacji i entropia: Czym jest informacja i jak udało się ją obiektywnie zmierzyć?Kompresja i korekcja błędów: Jak to możliwe, że przesyłamy ogromne ilości danych bez strat, nawet przy dużych zakłóceniach (twierdzenie Shannona)?Kryptografia: Na czym polega bezpieczeństwo w sieci (szyfrowanie RSA, podpisy cyfrowe)?Fundamenty obliczeń: Od logiki Boole'a i przekaźników, przez maszynę Turinga, aż po współczesne procesory.Sztuczna inteligencja: Przystępne wprowadzenie do uczenia maszynowego i sieci neuronowych.
Zanim zaufasz AI, poznaj jej ograniczenia Rewolucja w medycynie i niezawodne strategie biznesowe – rozwojowi sztucznej inteligencji towarzyszą liczne obietnice. Coraz częściej kluczowe decyzje banków, sądów czy instytucji pomocy społecznej oparte są na algorytmach. Czy słusznie? Autorzy – uznani eksperci w dziedzinie AI – sprawdzają, kiedy sztuczna inteligencja naprawdę działa, a kiedy jest tylko marketingowym chwytem. Predykcyjna AI ma za zadanie oszacować ryzyko recydywy czy przewidzieć wybuch pandemii, ale często okazuje się nieskuteczna i prowadzi do błędnych decyzji. Generatywna AI dostarcza pozornie atrakcyjnych treści w kilka sekund, lecz równie szybko może szerzyć dezinformację. Narzędzia moderujące wykorzystywane w mediach społecznościowych nie zawsze potrafią odróżnić realne zagrożenia od niewinnych postów. Problem nie leży wyłącznie w technologii. Polega on także na projektowaniu i wdrażaniu systemów przez firmy oraz publiczne instytucje często bez odpowiedniej kontroli społecznej. Skuteczne regulacje prawne i zrozumienie słabych punktów AI pozwolą unikać tych pułapek i racjonalnie wykorzystać jej potencjał. Czy wiesz, że: aby zwiększyć swoje szanse w procesie rekrutacji, kandydaci dopisują w CV białą czcionką nazwy prestiżowych uczelni niewidoczne dla ludzi, ale czytelne dla algorytmów? holenderskie narzędzie do wykrywania wyłudzeń zasiłków przyczyniło się do niesłusznego oskarżenia około 30 tysięcy rodzin? YouTube usunął nagrania partii szachów, bo algorytm odczytywał frazy w stylu „White is better” jako rasistowskie komentarze? W przeciwieństwie do wyznawców nieskończonej mocy AI, podsycających medialny szum wokół tej technologii, Arvind Narayanan i Sayash Kapoor nie wyolbrzymiają lęków przed sztuczną inteligencją. Trzeźwo rozprawiają się z szarlatanerią AI i z tymi, którzy chcą przekonać świat, że powinniśmy paść na kolana przed potęgą innowacji. Ta publikacja pozwala zdystansować się od strachu przed AI i nadmiernego entuzjazmu wobec niej. To pierwszy krok, by wymagać od twórców technologii rozwiązań naprawdę potrzebnych i rzeczywiście działających. Sylwia Czubkowska, autorka książki Bóg techy, współautorka podcastu TOK FM Techstorie W czasach gdy o sztucznej inteligencji mówi się niemal wyłącznie w kategoriach przełomu i nieuchronnej rewolucji, ta książka działa jak zimny prysznic. Pokazuje, że granica między realną innowacją a technologicznym kuglarstwem bywa cienka, a krytyczne myślenie jest dziś równie ważne jak kompetencje techniczne. Potrzebujemy więcej takich otrzeźwiających głosów. dr hab. Aleksandra Przegalińska, prof. ALK, prorektorka ds. innowacji i AI na ALK, Senior Research Associate, Harvard University Uczciwe spojrzenie na naturalne limity AI. Pozycja napisana przystępnym językiem przez kompetentnych naukowców, oparta na konkretnych przykładach. To lektura obowiązkowa w erze powszechnej fascynacji tymi technologiami. prof. dr hab. Piotr Jerzy Durka, durka.info ; Uniwersytet Warszawski, Wydział Fizyki Zrozumiały i praktyczny poradnik, napisany z tak potrzebną dozą sceptycyzmu, pomoże czytelnikom dostrzec największe zagrożenia przesłonięte przez całe zamieszanie wywołane przez AI. Kate Crawford, autorka książki Atlas sztucznej inteligencji. Władza, pieniądze i środowisko naturalne (Bo.wiem, 2024) Arvind Narayanan jest profesorem informatyki na Uniwersytecie Princeton oraz dyrektorem tamtejszego Center for Information Technology Policy (Ośrodka Regulacji Technik Informatycznych). Nadzorował również prowadzony na tym uniwersytecie Web Transparency and Accountability Project (Program Przejrzystości i Odpowiedzialności Internetowej), badający, w jaki sposób firmy gromadzą oraz wykorzystują dane osobowe. Jako jeden z pierwszych wykazał obecność stereotypów kulturowych w uczeniu maszynowym. Narayanan jest laureatem Presidential Early Career Award for Scientists and Engineers (PECASE). Sayash Kapoor jest doktorantem Center for Information Technology Policy (Ośrodka Regulacji Technik Informatycznych) Uniwersytetu Princeton, gdzie bada wpływ AI na społeczeństwo. Wcześniej zajmował się sztuczną inteligencją zarówno komercyjnie, jak i naukowo – w Facebooku, na Uniwersytecie Columbia oraz na Politechnice Federalnej w Lozannie. Jest laureatem nagrody ACM FAccT za najlepszy artykuł naukowy i zdobywcą specjalnego wyróżnienia na konferencji ACM CSCW.
Dziesięcioletni chłopiec stoi na bałtyckiej plaży i pyta o horyzont. Czym jest? Czy można go dotknąć? Co się za nim kryje? Trzydzieści lat później jako dorosły wyprawia się za morze, by samemu odpowiedzieć na te pytania. Chce, by każde z dziewięciu państw nadbałtyckich - Litwa, Łotwa, Estonia, Rosja, Finlandia, Szwecja, Dania, Niemcy i Polska - opowiedziało mu o własnej perspektywie, z jakiej patrzy na najmłodsze morze świata. W rezultacie, wzorem poety Tomasa Transtromera, opisuje nie jeden, lecz wiele Bałtyków.Widzi mozaikę siedlisk i krajobrazów: słonawych lagun, piaszczystych plaż, wydm, klifów oraz skalistych archipelagów. Podąża wzrokiem za kluczami migrujących ptaków, a potem zagląda pod wodę, do świata morświnów, a także większych waleni, które czasem zaglądają w te strony. Wędruje po zamarzniętej zatoce, wchodzi do latarni morskich i studiuje trasy słynnych wypraw. Wreszcie dociera tam, gdzie granice morza i lądu się zacierają - czy to za sprawą niepowstrzymanych sił geologii, czy wyłącznie ludzkiej fantazji.Każdy z narodów, które geografia zaślubiła z Bałtykiem, pozostaje w związku jedynie z jego fragmentem. Choć obsiedliśmy to jezioro niczym stado kruków rozdziobujące truchło sarny, każdy z nas interesuje się wyłącznie jedną kończyną, głową, tułowiem albo zadem. Prawdę mówiąc, nie ma wśród nas zgody nawet co do jego imienia. Niemcy mówią Ostsee, Morze Wschodnie. Według Estończyków zwie się Laanemeri, Morze Zachodnie. Jeszcze więcej zamieszania wprowadzają Finowie: nazwa Itameri wskazuje na wschód, choć z perspektywy linii brzegowej Finlandii Bałtyk leży na północy, zachodzie i południu. Wszędzie, tylko nie na wschodzie. Polakom z kolei jednoznacznie kojarzy się z północą.Fragment książki
Lata pięćdziesiąte XX wieku, skąpana w słońcu Sycylia. Giuseppe Tomasi, ostatni książę Lampedusy, żyje w wytwornym ubóstwie wśród dekadenckiej arystokracji. Nie korzysta z samochodu, przechadza się po Palermo o lasce, tęgi i zgarbiony, ciałem dwadzieścia lat starszy, niż wskazuje metryka. Zwą go il mostro – potworem i pożeraczem. Wszystko z powodu książek – bo nie czyta ich, tylko je pochłania. Tę schyłkową melancholię w zniszczonych pałacowych wnętrzach zakłóca mu wiadomość o nieuleczalnej chorobie płuc. Pojmuje wtedy, czego w życiu żałuje najbardziej: że niczego po sobie nie pozostawi. Nie spłodził syna, nie doczekał się córki. Zawiódł swoich wielkich przodków. Rozmyślając o końcu książęcego rodu Lampedusów, postanawia napisać wielką powieść o zmierzchu epoki sycylijskich arystokratów i wielowiekowego piękna z czasów Zjednoczenia Włoch. I o łatwości, z jaką zrywa się ciągłość i trwanie. Książka ta ukaże się w 1958 roku, już po śmierci Giuseppego, a cały świat pozna ją pod tytułem Il Gattopardo. Steven Price, bazując na biograficznych szczegółach z życia Giuseppe Tomasiego di Lampedusy, daje czytelnikowi do rąk elegancką i nostalgiczną powieść o odchodzącym świecie. Odtwarzając ostatnie lata autora Geparda, tworzy poruszającą opowieść o kresie życia i o lęku przed odejściem w niepamięć. Książę Lampedusy to również hołd oddany literaturze i próba wniknięcia w umysł jednego z najwybitniejszych włoskich pisarzy XX wieku. „Price barwnie odmalowuje przejście Włoch od trudów powojnia do początków la dolce vita. Lśniące karoserie szybkich sportowych aut ukazuje na tle osypujących się fasad sycylijskich palazzi. Uczta dla italofilów.” „Publishers Weekly” „„Książę Lampedusy” opowiada o powstawaniu słynnego „Geparda”. We wspaniałych fragmentach opisujących proces twórczy przejmująco ukazują się nam ostatnie lata życia autora, który pisząc, żegna się ze światem. Mocny, ale czuły portret wielkiego pisarza. Giuseppe Tomasi di Lampedusa staje się równie fascynujący jak jego niezapomniana proza.” Wendy Smith, „The Washington Post” “Pomysłowa powieść oparta na faktach. Price składa hołd Lampedusie, lecz nie wpada w pułapkę hagiografii. W jego książce oglądamy człowieka, dla którego jesień życia nie jest czasem odpoczynku: on musi pisać, bo zostało mu niewiele czasu.” „Booklist” „Świetnie skrojona i dopracowana powieść. Gęsta, intensywna, błyskotliwa, czasami uderzająca w poetyckie tony. Godna swojego bohatera.” Joseph Luzzi, „The New York Times”
Baranie oko to wielowątkowa podróż do Kirgistanu, serca Azji Środkowej, gdzie mieszkańcy szukają tożsamości w cieniu pomników Lenina i bohatera narodowego eposu Manasa.Emilia Sułek prowadzi nas przez kraj podzielony na zrusyfikowaną północ i biedniejsze południe. Zagląda do opustoszałych ośrodków wydobycia uranu i na wysokie przełęcze, gdzie czas mierzy się rytmem życia w jurcie. W Suluktu prawosławny ksiądz chce odbudować starą cerkiew i rywalizuje o wiernych ze wspólnotą adwentystów. W Otradnoje młode dziewczyny trenują hokej na kartoflisku. A sposobem na przetrwanie w zapomnianych przez świat wioskach jest produkcja haszyszu.Autorka przygląda się także temu, co sprawia, że Kirgistan był przez długie latanajbardziej demokratycznym krajem regionu. Mimo silnego patriarchatu i zwyczaju porywania młodych kobiet, to właśnie tu w 2010 roku prezydentką została Roza Otunbajewa, pierwsza kobieta na takim stanowisku w Azji Środkowej.Z reportażu Emilii Sułek wyłania się obraz Kirgistanu jako kraju ludzi wolnych, gościnnych, wciąż wiernych swoim koczowniczym korzeniom.Moi bohaterowie wierzą, że jako nomadzi wolność mają we krwi. Tyle że tak naprawdę nomadami już nie są, Związek Radziecki siłą przywiązał ich do ziemi. Czy przejście na osiadły tryb życia jest równoznaczne z kulturową amnezją? Czy osiadły nomada od razu staje się rolnikiem? Może gdzieś głęboko zachowały się ślady nomadyzmu? A jeśli tak, to gdzie? Ta książka szuka tych śladów.Autorka
Uwielbiana przez czytelników Seria Podróżnicza Wydawnictwa Poznańskiego w nowej szacie graficznej! Ta książka to idealna towarzyszka podróży. Czy to prawda, że w Rumunii uprowadzało się panny młode? Który światowej sławy projektant mody przywłaszczył sobie narodowy skarb, czyli rumuńską bluzkę? Kto wpadł na pomysł, by błękitem ożywić nagrobki na Wesołym Cmentarzu? Rumunia kojarzy nam się głównie z Drakulą, który nie pijał wina - a szkoda, bo ten kraj słynie z wybornych trunków, i nie tylko. Urokliwe pogranicze kultur skryte pod niebem w kolorze albastru to bogactwo smaków, zapachów, dźwięków i obrazów Rumunia zaskakuje każdym kęsem jak żółta i pożywna ciorb de burt. Niejednorodna, bez uniwersalnego przepisu, ale właśnie dzięki temu warta poznania. Agnieszka Krawczyk snuje opowieści o rumuńskich tradycjach i współczesności, mierzy się ze stereotypami i zabawia anegdotą. Czy jesteście gotowi, by wyruszyć w podróż, która pozwoli rozsmakować się w tym kraju?
W książce zaprezentowano różne rodzaje zaburzeń posttraumatycznych. Ukazano je i omówiono, wykorzystując w tym celu sytuacje zaczerpnięte z filmów fabularnych i dokumentalnych oraz z książek beletrystycznych i reportaży. Prezentując te zaburzenia, autorki książki wskazały ich przyczyny, skutki oraz metody diagnozy. Przedstawiły również konkretne narzędzia diagnozy zarówno osób dorosłych, jak i dzieci. Główny problem badawczy autorki sformułowały w formie pytań: Jakie zaburzenia posttraumatyczne mają bohaterowie wybranych książek i filmów? Jakie symptomy zaburzeń posttraumatycznych można dostrzec u bohaterów filmów i książek? Jak bohaterowie filmów i książek radzą sobie ze stresem i traumą? Różne sytuacje zaczerpnięte z omawianych filmów i dzieł literackich pokazują, że doświadczenie traumy winno być traktowane jako wyzwanie, a nie jedynie jako zagrożenie. Przeprowadzone przez autorki analizy wskazują, że trauma może skutkować nie tylko negatywnie. Czasami, jeśli zostanie odpowiednio przepracowana, może prowadzić do wzrostu i rozwoju. Ponieważ doświadczenie traumy jest częścią ludzkiego życia, dlatego ważne jest, aby w odpowiedni sposób, przy pomocy innych osób oraz wypracowanych przez naukę metod, umieć sobie z nią radzić. Książka stanowi swego rodzaju praktyczny podręcznik, który pozwala przedstawić tematykę zaburzeń posttraumatycznych w sposób bardziej przystępny, na podstawie analizy treści dobranych celowo książek i filmów.
Rzucić wszystko i zamieszkać w Prowansji, na Korfu albo w Toskanii; sięgać ręką za okno, żeby zerwać pomarańczę z drzewa, codziennie kąpać się w ciepłym morzu, kupować na targu pod domem langusty i ostrygi kto nie miał takich marzeń? Większość z nas zatrzymała się jednak na przeglądaniu ofert biur nieruchomości w trakcie wakacyjnych wyjazdów. Leszek Talko nie zrezygnował z marzenia, które zrodziło się w nim jeszcze w dzieciństwie, kiedy jego rodzice rozważali wyprowadzkę do Maroka. Nigdy nie rozpakował swojej walizki, którą wtedy przygotował. Krótko mówiąc: żeby spełnić marzenie o mieszkaniu na Południu, trzeba skoczyć na główkę do nieznanej wody, która co prawda kusi, ale nie wiadomo, czy jest głęboka, czy płytka, czy może dno jest najeżone skałami, albo czy roi się od piranii Słowem: wskoczyliśmy. Dlaczego dom z ogródkiem czasem ma ogródek w innej części miasta? Co jeśli wraz z budynkiem dostaje się niewzbudzającego zaufania lokatora? Czym jest dom z potencjałem? Czy lepiej kupić nieruchomość taniej w wyludnionej wiosce czy wśród ludzi, ale w sąsiedztwie fabryki? I dlaczego należy zaglądać do piwnicy? Talko opowiada z pewną dozą naiwności, ale i wielką swadą o swoich perypetiach z właścicielami nieruchomości oraz włoskimi agentami, a także o tym, jak sprzedawał dom w Warszawie, żeby za ten włoski dom zapłacić (uwaga spoiler: po transakcjach zostało mu na koncie sto euro). To książka przygodowo-poradnicza z happy endem i morałem. W końcu: nigdy nie jest za późno, żeby spełnić swoje marzenie!
Czy codzienny stres to nasza prywatna porażka, czy może adekwatna reakcja na porządek społeczny, w którym żyjemy? Jaka jest cena pełnej niezależności i kto ją płaci?
Agata Sikora powraca z błyskotliwą analizą codzienności – obnaża iluzję, że samowystarczalność to jedyna droga do wolności. Przekonuje, że nasz lęk nie wynika z wewnętrznej kruchości, lecz z pustki po rozpadzie więzi społecznych.
Autorka odnajduje poczucie bezpieczeństwa w żywej międzyludzkiej sieci – w gestach, które wymykają się rynkowej logice transakcji i romantycznym mitom o autentycznych uczuciach.
Pokazuje, jak w świecie, który każe nam traktować samych siebie jak jednoosobowe firmy, zapewnienie sobie bezpieczeństwa stało się samotnym, prywatnym przedsięwzięciem.
Dlaczego tak bardzo kochamy Joela z „The Last of Us”, choć w imię ochrony swoich zabiłby nas wszystkich?
Czy istnieje siatka bezpieczeństwa, która złapie nas, gdy się potkniemy? Jeśli tak – kto i jak ją splata?
I co się stanie, jeśli zamiast wychodzić na swoje, spróbujemy wyjść ku sobie?
„Jak wyjść z siebie” to przenikliwa, napisana z literackim zacięciem opowieść o tym, jak wyzwalające – i przyjemne – może być uznanie własnej współzależności.
Czas przestać biegać w kołowrotku indywidualizmu. Czas zacząć tkać społeczną sieć.
„Sikora tworzy błyskotliwą, trafną i niepokojącą diagnozę świata, w którym nawet troska stała się narzędziem systemu.” – PAULINA MAŁOCHLEB
„Kiedy to się stało, że walkę o przetrwanie pomyliliśmy z życiem? Czy nie na tym polegała nowoczesna obietnica?
Ta książka to zaproszenie do wykolejenia się, pozbycia automatyzmów, które trzymają nas w kieracie. Ta książka nie daje narzędzi do bycia bardziej wydajnym – daje język, by zrozumieć, dlaczego życie w późnym kapitalizmie sprawia, że czujemy się jak w źle skrojonym ubraniu.
Lubię pisanie Agaty Sikory, czytam jej teksty zawsze, gdziekolwiek się pojawią. Imponuje mi sposób jej myślenia i intelektualna klarowność. Sikora pokazuje, że można i trzeba samodzielnie myśleć świat. Wychodzi z tego literatura, która sprawia, że czytelnikowi przestaje być wygodnie. A przecież taka jest najlepsza.” – FILIP SPRINGER
*
Agata Sikora – kulturoznawczyni, eseistka. Autorka głośnych książek „Wolność, równość, przemoc” (nominacja do Nagrody Literackiej Gdynia) oraz „Szczerość”. Pisuje między innymi dla „Dwutygodnika”, „Miesięcznika Znak”, OKO.press. W swojej twórczości opisuje mechanizmy kształtujące współczesną wrażliwość, łączy analizę tekstów kultury z doświadczeniem codzienności. Jej głos wnosi spokój i empatię do gorących debat publicznych.
Śmierć kliniczna i inne studia to książka zrodzona z doświadczenia przeze mnie śmierci klinicznej Czyż może powstać dzieło przygotowane przez tego, który był zmarłym? Tak, byłem zmarłym Z Przedsłowia prof. dr. hab. Eugeniusza Sakowicza Bóg darował mi chorobę i śmierć, ale też darował mi życie! Wierzę, że obdaruje serce moje Pokojem, skoro już dał jemu Nadzieję! Z Posłowia prof. dr. hab. Eugeniusza Sakowicza
Poznaj historię jednego z najbardziej legendarnych domów mody - Balmain. Obok takich ikon jak Dior i Chanel, Pierre Balmain zdominował świat haute couture lat 50., zachwycając spektakularnymi, bogato zdobionymi kreacjami wieczorowymi.W XXI wieku nowy rozdział w historii marki napisał Olivier Rousteing, który nadał Balmain odważny, ultranowoczesny charakter i wprowadził go w erę mediów społecznościowych. To dzięki jego wizji marka przyciąga nowe pokolenie odbiorców, nie tracąc przy tym swojego dziedzictwa.Dziś projekty Balmain noszą takie gwiazdy, jak Beyonc, Kristen Stewart, Kate Moss czy Kendall Jenner. Bogate zdobienia, olśniewające detale i futurystyczne sylwetki tworzą natychmiast rozpoznawalny styl, czyniąc z marki jedną z najważniejszych w świecie współczesnej mody.
To zapis pamięci, która nie została wygładzona ani domknięta. Autor miał sześć lat, gdy wybuchła wojna, i dwanaście, gdy się skończyła. Najdotkliwsze nie były głód ani strach, lecz samotność i rozpaczliwe pragnienie odnalezienia rodziców. Książka oparta jest na wielogodzinnym wywiadzie zarejestrowanym dla francuskich archiwów ocalałych z Zagłady i zachowuje rytm mówionej opowieści — z jej pęknięciami i dygresjami. Uzupełniają ją wstrząsające wspomnienia Ojca autora, spisane po latach milczenia. To opowieść wydestylowana do istoty rzeczy.
Fotografie. Powieść rzeka z dopływami to pierwsze wydanie gromadzące 206 opowieści, które Janusz Anderman w latach 1998-2010 co miesiąc publikował na łamach "Gazety Wyborczej". Autor uchyla przed czytelniczkami i czytelnikami zasłony prywatności, aby ukazać panoramę społeczeństwa okresu PRL-u. Nie stroni przy tym od humoru i ironii, ale też od tragizmu czy wzruszeń. Przywoływane anegdoty stanowią pretekst do poruszenia problemów nękających społeczeństwo PRL-u, takich jak alkoholizm, emigracja, alienacja, opresja polityczna czy propaganda. Zebranie wszystkich tych tekstów w jednym tomie pozwala zaobserwować zmieniającą się na przestrzeni lat diagnozę środowiska, w którym obracał się autor. Anderman obnaża zakulisowe życie ówczesnego towarzystwa literackiego - bez cenzury, bez eufemizmów i uogólnień. Dzięki temu książka stanowi swoisty manifest pamięci. Tak jak album ze zdjęciami uwiecznia to, co ulotne i kruche. Nie bez powodu Susan Sontag pisała: "Zbierać fotografie to zbierać świat".
Dziewczynka, która pragnie miłości. Matka o "twardym, niebieskim spojrzeniu". Babcia, której wzrok przynosi ukojenie. W tym rozedrganym od emocji i napięcia trójkącie rozgrywa się dramat dzieciństwa i dojrzewania. Jego scenerią jest małe miasto na północy Francji w pierwszych dekadach XX wieku. Świat doświadczany przez wrażliwą dziewczynkę wybucha tu obrazami pogubionych ludzi, skrywanej i jawnej przemocy, olśnień, osobliwego pożądania. Pierwsza powieść Violette Leduc, która wzbudziła zachwyt jej współczesnych - Simone de Beauvoir, Sartre'a i Geneta - porusza ostrością, z jaką autorka ukazuje toksyczny związek matki i córki oraz rozmaite emocjonalne uwikłania bohaterek. Najważniejszym żywiołem Leduc jest język: zaskakujący, zuchwały, opisujący i zarazem wytwarzający relacje pełne płynności i ambiwalencji.
Gary Holt, ceniony metalowy gitarzysta, kompozytor i autor tekstów zespołu Exodus (znany także ze Slayera) prezentuje głęboko osobistą, wnikliwą opowieść o swoim burzliwym życiu, z której dowiadujemy się także z pierwszej ręki o początkach sceny thrashmetalowej, która narodziła się w Bay Area, by później opanować cały świat. Jako gitarzysta i główny autor tekstów w Exodusie oraz jeden z pionierów thrash metalu, Gary Holt obserwował, jak zespoły jego kolegów Metallica, Megadeth, Slayer, Anthrax osiągają wyżyny sławy. Podczas gdy te grupy zdobywały miliony fanów, a ich płyty biły rekordy sprzedaży, albumy Exodusu cieszyły się uznaniem krytyków i inspirowały wiele pokoleń słuchaczy, ale nie osiągnęły tych samych sukcesów komercyjnych przez problemy związane z fatalnym zarządzaniem zespołem, złe decyzje i po prostu życiowego pecha. Wspaniała Katastrofa ukazuje losy Garyego Holta, przedstawiając go w chwilach największych wzlotów i najgorszych upadków, gdy on i jego koledzy z zespołu radzą sobie z trudnościami związanymi z kontraktami płytowymi z wielkimi wytwórniami, trasami koncertowymi i festiwalami, narastającymi uzależnieniami od alkoholu i metamfetaminy, a także stratą członków-założycieli. Ostatecznie, po tragicznej śmierci jednego z najbliższych przyjaciół i byłego kolegi z zespołu, Holt postanawia się ratować. Trzeźwy i zdeterminowany, by odbudować swoją karierę, poświęca się w pełni zespołowi, co sprawia, że Exodus wchodzi na zupełnie nowy poziom. Niniejsza biografia, określana jako surowa odyseja przez dekady szaleństwa, ukazująca unikalną perspektywę Holta i jego mistrzostwo w opowiadaniu historii, to wciągająca podróż od początku do końca. Historia Garyego Holta pokazuje, że nawet po największych rocknrollowych ekscesach można odzyskać równowagę i zacząć od nowa.
Książka jest krótkim opisem kilku wybranych aspektów zapowiadanego w tytule zjawiska. Większość analiz podejmowana jest w nurcie religijnym. Nie zmienia to faktu jej ważnego udziału w debacie naukowej i nie umniejsza wartości poznawczej zapisanych, zebranych refleksji. Stanowi jednocześnie ważny głos w toczącej się debacie związanej ze zwiększeniem dzietności w Polsce, ochroną i wsparciem macierzyństwa. [] Zainteresowani nią powinni być zwłaszcza studenci kierunków pedagogicznych, szerzej nauk społecznych. Wskazane przez autorki cele zostały osiągnięte, a sformułowane refleksje są warte upublicznienia i porównywania w dalszych poszukiwaniach naukowych. Dr hab. Grażyna Gajewska, prof. UZ Publikacja przedmiotem analiz czyni problematykę macierzyństwa rozumianego jako znaczące doświadczenie kobiety, a także jako praktyka społeczna ulegająca nieustannym przeobrażeniom, przez co staje się zagadnieniem, wobec którego podejmowana dyskusja zawsze powinna być aktualna i polifoniczna. Niewątpliwym atutem przedstawianej pracy jest sam temat jako zagadnienie o istotnym niezwykle znaczeniu społecznym i wychowawczym. [] Książka jest adresowana do szerokiego grona odbiorców, w tym również kobiet i mężczyzn podejmujących role rodzicielskie. Należy podkreślić, iż macierzyństwo poddano analizom w kontekście historycznym, społeczno-politycznym, jak również ekonomicznym. Zaś sama monografia została oparta na współczesnej literaturze z zakresu pedagogiki rodziny, pedagogiki chrześcijańskiej, pedagogiki społecznej, pedagogiki opiekuńczej, pedagogiki specjalnej, psychologii, socjologii i in., co niewątpliwie stanowi jej atut. Dr hab. Marzena Ruszkowska, prof. AP
Tekst podejmuje refleksję nad dwoma kluczowymi etapami życia człowieka młodością i starością zestawiając je ze sobą w sposób porównawczy, ale jednocześnie skłaniając do głębszego zastanowienia, czy rzeczywiście powinny być traktowane jako przeciwieństwa.Autorka zauważa, że starość bywa w społeczeństwie traktowana powierzchownie, mimo że jest to niezwykle istotny i nieunikniony okres życia. Z tego powodu podejmuje próbę jego analizy i zestawienia z młodością etapem pełnym energii, możliwości i nadziei.Młodość przedstawiona jest jako czas otwartości na świat, podejmowania decyzji oraz wiary w przyszłość. To okres intensywnego rozwoju, ale także pierwszych rozczarowań. Z kolei starość ukazana jest jako czas refleksji, podsumowań i zrozumienia życia. Wiąże się ona z trudnościami, takimi jak problemy zdrowotne czy poczucie przemijania, ale niesie również mądrość i doświadczenie.Autorka stawia pytanie, czy te dwa etapy życia powinny być postrzegane w opozycji, czy raczej jako naturalne i uzupełniające się części jednego procesu. Sugeruje, że człowiek niezależnie od wieku jest częścią większej całości społecznej, a każdy etap życia ma swoją wartość i znaczenie.Całość ma charakter refleksyjny i filozoficzny, zachęcając czytelnika do przemyślenia własnego podejścia do starzenia się oraz relacji między pokoleniami.
Autorzy [przedstawianych w książce badań] podejmują zagadnienie skutków wykorzystania seksualnego doznanego w Kościele. Owe skutki sytuują w obszarze zmian w zakresie duchowości i religijności osób poszkodowanych. Autorzy jako badacze chcą zrozumieć doświadczenie osób wykorzystanych w Kościele katolickim z perspektywy jego skutków dla ich duchowości, religijności, wiary, jak również ich cierpienia duchowego. [] Na uwagę zasługuje bardzo rzetelne raportowanie procesu badawczego, ze szczególnym uwzględnieniem ochrony badanych przed narażaniem na retraumatyzację, dokładny opis pozycjonowania się badaczy jako naukowców, terapeutów, ludzi Kościoła oraz osób zaangażowanych w badane zjawisko. [] Książka stanowi ważny wkład w istotny społecznie i religijnie temat wykorzystywania w Kościele katolickim w Polsce. Metodologia użyta w pracy jest spójna z przyjętymi założeniami teoretycznymi i wypracowanymi wnioskami badawczymi. Z tego względu praca jest w pełni naukowa i zgodna z najnowszymi wytycznymi stawianymi pracom badawczym. Dr hab. Bernadetta Janusz Przedstawiona do recenzji książka autorstwa Jacka Prusaka SJ oraz Anny Schab-Przybycień to materiał, który zasługuje na uwagę oraz uznanie. [] Odnosząc się do problematyki wykorzystania seksualnego osób małoletnich przez niektórych duchownych, autorzy zdecydowali się oddać głos osobom skrzywdzonym. W czasach dzisiejszych jest to niezwykle ważne. Autorzy publikacji słusznie zwracają uwagę na liczne analizy, m.in. Instytutu Statystyki Kościoła Katolickiego (ISKK). Jednocześnie, jak dotąd, brakowało pogłębionych badań jakościowych, które ukazałyby nie tylko perspektywę skrzywdzonych, ale jednocześnie realne skutki i konsekwencje doznanej przemocy ze strony niektórych duchownych. Dr hab. Błażej Kmieciak, prof. APS
Książka stanowi pogłębione studium myśli Jean-Luca Mariona, koncentrując się na kluczowej dla jego fenomenologii idei donacji. Autor prowadzi czytelnika przez meandry redukcji i jej zwrotu, ukazując napięcie pomiędzy skończonością a nieskończonością, między koniecznością metodycznego odsłaniania fenomenu a nieuchronnym wymykaniem się tego, co dane w swej nadmiarowości. W centrum pojawiają się donacja, która odsłania się jako miłość i Objawienie, która zarazem wymaga redukcji i ją przekracza, czyniąc z filozofii nie metodę, lecz drogę. W świetle tej perspektywy fenomenologia Mariona jawi się jako fenomenologia paradoksów, stale przekraczająca własne granice i poszerzająca horyzont rozumu w stronę innej logiki logiki miłości. Dr Urszula Idziak-Smoczyńska Szczepan Urbaniak wyraźnie zmierza do ukazania myśli Jean-Luca Mariona przez pryzmat jednej nici przewodniej kategorii nadmiaru traktowanego zarówno jako kluczowe pojęcie filozoficzne, jak i hermeneutyczna metoda lektury całego dorobku francuskiego fenomenologa. [] Autorowi udało się spójnie przedstawić filozofię Mariona przez pryzmat kategorii nadmiaru. Nadmiar pełni w tej książce funkcję potrójną: hermeneutycznego klucza do dziejów metafizyki (od Kartezjusza po Heideggera), zasady konstytutywnej dla fenomenologii donacji i fenomenu przesyconego, a także osi integrującej myślenie miłości i Objawienia. Urbaniak wydobywa specyfikę filozofii Mariona jako nieustannego ruchu przekraczania granic metafizyki, fenomenologii i teologii w imię darowania się fenomenu, które zawsze okazuje się nadmierne.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
![Okładka książki Prezydent. Aleksander Kwaśniewski w rozmowie z Aleksandrem Kaczorowskim [wydanie 2025]](https://dobreksiazki.pl/Photos/7/SMALL/000080/prezydent-aleksander-kwasniewski-w-rozmowie-z-aleksandrem-kaczorowskim-wydanie-2025.jpg "Prezydent. Aleksander Kwaśniewski w rozmowie z Aleksandrem Kaczorowskim [wydanie 2025]. Autor: Aleksander Kwaśniewski, Kaczorowski Aleksander. Dobreksiazki.pl")
