Przełomowe dzieło wybitnej polskiej humanistkiNiesamowita Słowiańszczyzna od pierwszego wydania stała się "czarnym lustrem", w którym szczegółowo odbijały się polskie fantazmaty i niepokoje. Maria Janion wyjaśnia w swojej alternatywnej opowieści o polskiej historii, literaturze i wyobraźni, że to właśnie w słowiańszczyźnie tkwi samo sedno naszej narodowości, targanej nieprzepracowanymi traumami, pozostającej ideowo i geograficznie między Wschodem i Zachodem.Zbiorowa wyobraźnia, złożona także z romantycznych mitów, dochodzi do głosu zwłaszcza podczas katastrof i tragedii, które przytrafiają się nam cyklicznie: w festiwalu narodowego resentymentu powracają wówczas zmarli i rodzime upiory. Czy istnieje sposób, by wyrwać się spod ich władzy?Przenikliwa analiza autorki sięga aż do XXI wieku: do niezabliźnionych relacji z Rosją i Ukrainą, języka politycznej debaty i do partii, które nie mają młodym nic do zaoferowania. Badaczka zagląda również pod podszewkę polskiego patriotyzmu, wskazując, że podkreślenie kulturowej męskości łączy się z nieustającym polowaniem na obcego. Kim jest on dziś?I czy mimo upływu lat nadal tkwimy w tym samym miejscu?
Telefon do Kuronia to ujęty w powieściową prozę zapis autentycznych wydarzeń, z których większość miała miejsce w Poznaniu w końcu lat 70. Wydarzenia te dotyczą działań ówczesnej opozycji skupionej wokół KOR, nie jest to jednak po prostu wspomnienie. Książka napisana jest w specyficzny sposób, by osiągnąć dodatkowy, literacki efekt. Autor, studiując historię sztuki w Poznaniu w latach 70., przyczynił się do powstania w tym mieście Studenckiego Komitetu Solidarności, dlatego zna z autopsji wydarzenia opisane w książce. Do wielkiego zrywu narodowego w 1980 roku się jednak nie przyłączył, lecz wyjechał do Anglii, gdzie zamieszkał na obrzeżach Londynu.
Adolf Mścisław Suligowski był adwokatem, badaczem prawa, nauczycielem akademickim, społecznikiem, politykiem, posłem, członkiem wielu różnych ciał kolegialnych, w tym samorządu adwokackiego i organizacji municypalnych. Na wszystkich tych polach wykazał się niespożytą energią i wielką aktywnością prowadzoną, co warte podkreślenia, przez ponad pół wieku. Jak dotąd brakowało publikacji monograficznej poświęconej jego życiu i dziełu i dlatego pomysł Mikołaja Tarkowskiego, aby przypomnieć tę nietuzinkową postać należy uznać za bardzo cenny./z recenzji wydawniczej dr. hab. Rafała Kani/Podstawowym celem pracy Mikołaja Tarkowskiego było kompleksowe ukazanie sylwetki Adolfa Suligowskiego we wszystkich istotnych aspektach jego działalności zawodowej, społecznej i politycznej oraz ocena jego dorobku naukowego i wpływu na życie prawnicze Królestwa Polskiego i II Rzeczpospolitej, na tle uwarunkowań politycznych, społecznych i gospodarczych, charakterystycznych dla centralnych ziem polskich przełomu XIX i XX w. Z tego trudnego, bo wielowątkowego, ale jednocześnie fascynującego zamierzenia autor recenzowanej monografii wywiązał się znakomicie, przedkładając czytelnikom dzieło dojrzale, zupełne i kompletne treściowo./z recenzji wydawniczej dr. hab. Grzegorza Smyka/
Kim naprawdę jest człowiek, który w 2025 roku został prezydentem Rzeczypospolitej? W tej książce poznajemy najważniejsze etapy jego życia – od dzieciństwa i młodości w Gdańsku, przez pracę w Grand Hotelu, sport, studia, historię, IPN i Muzeum II Wojny Światowej, aż po najbrutalniejszą kampanię wyborczą III RP i początek prezydentury.
Dr Karol Nawrocki zgodził się porozmawiać o sobie z człowiekiem, do którego ma pełne zaufanie – prof. Andrzejem Nowakiem. Powstała szczera, głęboka i miejscami zaskakująca opowieść o synu, mężu, ojcu, historyku, państwowcu i katoliku. Karol Nawrocki mówi o domu rodzinnym, relacji z matką i ojcem, o tym, jak rozumie ojcostwo i dlaczego rodzina pozostaje dla niego najważniejszym punktem odniesienia – po Bogu. Nowy prezydent okazuje się bowiem człowiekiem głębokiej wiary: codziennie przed snem czyta Biblię i właśnie z niej czerpie siłę w chwilach największej presji.
Książka odsłania nieznane dotąd kulisy kampanii prezydenckiej: okoliczności decyzji o starcie w wyborach, napięcia w sztabie, dramatyczne momenty debat, brutalne ataki przeciwników, sprawę kawalerki, wyprawę do Waszyngtonu, rozmowy z Donaldem Trumpem oraz sytuację, która mogła być próbą otrucia kandydata obywatelskiego. Czytelnik zobaczy kampanię od środka – jako walkę charakterów, nerwów, wiary, zwątpienia i determinacji.
Prezydent mówi, co naprawdę myśli o rządzących politykach, stanie państwa, relacjach z zagranicą, wojnie o pamięć historyczną i przyszłości Polski. Prof. Andrzej Nowak pyta szczerze i bez taryfy ulgowej, a jego rozmówca odpowiada wprost – czasem twardo, czasem bardzo osobiście, zawsze z poczuciem odpowiedzialności za Rzeczpospolitą. To książka o drodze do zwycięstwa, ale także o cenie, jaką płaci się za wejście w sam środek współczesnej historii.
Poszukiwanie i odzyskiwanie dóbr kultury wymaga niezwykłej cierpliwości, żmudnych poszukiwań i przede wszystkim specjalistycznej wiedzy. W powojennej, chaotycznej rzeczywistości wymagało także determinacji i bezkompromisowości. Karol Estreicher był człowiekiem, który doskonale łączył w sobie wszystkie te cechy, wzmacniając je niezłomnym poczuciem misji i niezachwianą wiarą w jej słuszność. Biografia profesora UJ to jednocześnie powieść detektywistyczna, studium psychologiczne, wykład historyczny. W pamięci jednych zapisał się jako wybitny naukowiec i zasłużony rewindykator, dla innych był dyletantem i hochsztaplerem. Człowiekiem z imponującą pasją, a zarazem z talentem do zrażania innych do siebie. Bez niego do Polski nie wróciłby ołtarz Wita Stwosza ani wawelskie arrasy. A jednak Rada UJ miała dobre powody, by odmówić mu profesorskiego tytułu. Inwigilowany przez SB, odrzucony przez środowisko naukowe… Czarna legenda Estreichera mierzy się na szali z jego dziedzictwem.
Tulia przez prawie 30 lat nie dostała prezentu urodzinowego.Nie mogła nosić krótkich spódnic. Wyrażać głośno swojego zdania. Nie było jej wolno spotykać się z ukochanym chłopakiem. Bo nie należał do Świadków Jehowy.Wiedziała, że ktoś od razu doniesie o jej „grzechach” i godzinami będzie musiała opisywać je przed komitetem sądowniczym. Wierzyła, że tak właśnie powinno być. Bo powinna być posłuszna Jehowie. Bo tak mówili jej wszyscy, którym ufała.Czemu więc zaczęła wątpić? Co sprawiło, że w kloszu, pod którym żyła, pojawiły się pierwsze pęknięcia?Osobista historia o życiu w świecie, gdzie radość jest grzechem, prywatność jest sprawą zboru, a odejście – zerwaniem ze wszystkimi, których się kocha. Opowieść o dziewczynie, która wybrała wolność. Tulia TopaWychowana w rodzinie Świadków Jehowy. Przez większość życia wierzyła, że świat poza jej zborem jest zagrożeniem. Od najmłodszych lat chodziła po domach, ostrzegając przed zbliżającym się Armagedonem. Później kontynuowała swoją działalność religijną, pełniąc służbę misyjną.Dziś nadal głosi, ale własną prawdę. Odkąd w wieku 27 lat odeszła od Świadków Jehowy, odkrywa świat na nowo i dzieli się swoimi przeżyciami na Instagramie. Opowiada o tym, jak – mimo lęku – zacząć nowe życie. „To niebezpieczna książka. Ponad sto tysięcy osób w Polsce i łącznie osiem milionów na świecie nie ma prawa jej przeczytać. Nigdzie nie znajdziesz żadnego oficjalnego zakazu, a mimo to jestem niemal pewna, że ci znani z pukania do drzwi i głoszenia swoich przekonań wierni wyznawcy Świadków Jehowy posłusznie spalą tę książkę, jeśli trafi w ich ręce, a w księgarni przejdą obok niej z wymalowanym na twarzy soczystym obrzydzeniem. Wystarczy im, że rzucą okiem na tytuł na okładce.”[fragment książki]
Każdy coś słyszał.Każdy coś powtórzył.Ale czy to tylko niewinna rozrywka?Dlaczego fascynuje nas życie Britney Spears? Co wspólnego mają Plotkara, Bridgertonowiei miejskie legendy? Czy ChatGPT potrafi tworzyć plotki? I dlaczego tak często czujemy się winni, kiedy słuchamy historii o innych ludziach?Plotka jest wszędzie. W grupowych czatach, podcastach, programach reality show, na TikToku i w rozmowach zaczynających się od słów "tylko nie mów nikomu". Ale plotka to nie tylko celebryckie skandale, internetowe dramy i sekrety przekazywane szeptem. To także sposób, w jaki budujemy relacje i próbujemy zrozumieć świat.Z charakterystycznym humorem i przenikliwością Kelsey McKinney łączy popkulturową analizę, reportaż i osobiste doświadczenia, pokazując, że plotka to nie tylko opowieść o cudzych sekretach. To opowieść o nas samych.Błyskotliwa, zabawna i pełna popkulturowych tropów książka o czymś, co wszyscy robią, choć nie każdy chce się do tego przyznać.
ZAMIAST MARZYĆ O LEPSZYM ŚWIECIE – IDĄ PO NIEGO
Młoda chłopka nie uzyskuje w sądzie pomocy, ponieważ „u wieśniaków bicie i znieważania słowne są częstemi zjawiskami”.
Joanna doprowadza do uznania męża za marnotrawnego, bo „jako matołek nie przywiązuje uwagi do wartości grosza”.
Nie godzą się na role ofiar. Gdy stawką jest przetrwanie – czy to ich własne, czy ich dzieci – podejmują działanie. Walczą o bezpieczeństwo i godność. Bronią dobytku, dobrego imienia i prawa do decydowania o własnym losie. Ich świat jest do bólu konkretny, pozbawiony patosu, osadzony w rzeczywistości mierzonej morgą ziemi i kawałkiem chleba.
Aneta Godynia daje wybrzmieć głosowi bohaterek codzienności, których doświadczenia przez długi czas pozostawały niewidoczne. Autorka dociera do źródeł, które pokazują życie chłopek z zupełnie nowej perspektywy. Spisuje historie kobiet, które choć są niewykształcone i niepiśmienne, muszą przemówić, gdy na sali sądowej rozstrzygają się ich los.
To wielogłosowa opowieść o doświadczeniu dawnej polskiej wsi: pełna radości, nadziei, ale też dramatów widzianych z bliska, bez upiększeń.
Margaret Munnerlyn Mitchell Marsh – autorka jednej z najsłynniejszych powieści wszech czasów, która przyniosła jej światową sławę. „Przeminęło z wiatrem”, swoją jedyną książkę, pisała dziesięć lat i przy wydatnym udziale drugiego męża Johna Marsha. Nie miała szczęścia do mężczyzn. Najpierw zakochała się w człowieku, którego tak naprawdę nie znała i którego prawdziwej natury, skrywanej przed światem, nie była świadoma. Jej pierwszym mężem został alkoholik, seksoholik, damski bokser i utracjusz. Była kobietą pełną sprzeczności – wampiryczną uwodzicielką i nienaganną damą z Południa; hojną filantropką i osobą chorobliwie skąpą, wykłócającą się o każdego centa; hipochondryczką cierpiącą na tajemnicze dolegliwości, które wprawiały w zakłopotanie lekarzy; oskarżaną o rasizm antykomunistką i konserwatystką pozującą na kobietę wyzwoloną. Za fasadą celebrytki kryła się zakompleksiona pisarka, która do końca nie wierzyła w siebie i swoje dzieło. Jarosław Molenda – członek Stowarzyszenia Dziennikarzy Rzeczypospolitej Polskiej, jego teksty ukazywały się m.in. na łamach czasopism „Focus Historia”, „Dookoła Świata”, „Gazeta Wyborcza. Ale Historia”, „Globtroter”, „Mówią Wieki”, „Odkrywca”, „Rzeczpospolita. Plus Minus”, „Wiedza i Życie”, „Voyage”. Członek kolegium redakcyjnego „Encyklopedii Geograficznej Świata”. Autor ponad sześćdziesięciu książek, odznaczony przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Srebrnym Krzyżem Zasługi za propagowanie historii Polski oraz medalem Zasłużony dla Kultury Polskiej, przyznanym przez ministra kultury i dziedzictwa narodowego.
Ponad trzy dekady temu album Nevermind wstrząsnął popkulturą i stał się głosem Pokolenia X - pełnym gniewu, zagubienia i pasji. W 1993 roku Michael Azerrad opublikował książkę, która do dziś uchodzi za definitywną biografię Nirvany i jej charyzmatycznego lidera, Kurta Cobaina. Napisaną przy pełnej współpracy zespołu i uznaną przez samego Cobaina za "najlepszą książkę rockową, jaką kiedykolwiek czytał".Przed państwem jedyna książka o Nirvanie zawierająca oryginalne wywiady z Kurtem Cobainem, Kristem Novoseliciem i Dave'em Grohlem. W drugim, poszerzonym wydaniu autor powraca do swojego dzieła, tworząc wersję "wzmocnioną" - swego rodzaju książkę w książce, wzbogaconą setkami nowych komentarzy. Azerrad na nowo analizuje kontekst kulturowy lat 90. XX wieku, fenomen punk rocka, mit "sprzedania się" oraz wewnętrzny świat jednego z najważniejszych twórców w historii muzyki.Bogato ilustrowane wydanie w twardej z ponad 100 fotografiami i archiwaliami to niezbędny dokument epoki - nie tylko dla fanów Nirvany, lecz dla każdego, kto chce zrozumieć, dlaczego ta muzyka wciąż ma tak niezwykłą siłę.
System Of A Down to więcej niż zwykły rockowy zespół. Ormianie z Hollywood wplatają do ostrej muzyki ludowe inspiracje i walczą o sprawę swojego narodu. Zapewne z racji kulturowej i historycznej bliskości są tak kochani w Polsce. Bartek Koziczyński spotykał się z nimi od pierwszego koncertu w naszym kraju. Materiał z tych rozmów i staranna dokumentacja historii grupy złożyły się na kolejną - po bestsellerowych Red Hot Chili Peppers i Tool - biografię jego autorstwa.Drugie wydanie Hipnotycznego krzyku uzupełniono o nowe treści. Dodano w nim najnowsze fakty o członkach System Of A Down, które poszerzają i pogłębiają przedstawioną historię zespołu.
Kardynał Kazimierz Świątek (1914-2011) należał do pokolenia chrześcijan żyjącego pod panowaniem reżimu totalitarnego. Pokolenia, które miało być zniszczone i zapomniane. Jezus Chrystus, który umarł i zmartwychwstał, spowodował, że tak się nie stało, i mężny kardynał przez wiele lat posługiwał na Białorusi już po upadku komunizmu. Teraz trzeba zadbać o to, aby pamięć o jego życiu, a także świadectwo, które złożył Jezusowi Chrystusowi a w Nim najgłębszym pragnieniom ludzkiego serca nie zostało zapomniane. Temu służy ta książka.
Czy literatura może być okrutna i etyczna zarazem?Przywykliśmy do oglądania przemocy, tortur, gwałtów i upokorzeń we wszelkich formach sztuki. Okrucieństwo w swych skrajnych przejawach bywa często rozrywką. Istnieje jednak taki sposób przedstawiania okrucieństwa, który nie zaspokaja ciekawości widza ani nie schlebia jego wartościom, lecz konfrontuje go z jego własną hipokryzją i podłością. Wówczas zyskuje ono wymiar etyczny w tym sensie, że dąży do przemiany czytelnika, nawet jeśli, by to osiągnąć, musi go zranić. Nie oferuje żadnych pewników. Wręcz przeciwnie.Ta książka broni literatury, która przeciwstawia się kulturze rozrywki i postmodernistycznej jałowości, która odrzuca to, co nieszkodliwe i ugodowe. Jose Ovejero ilustruje swoją teorię oryginalną analizą powieści autorów i autorek takich jak Georges Bataille, Elias Canetti, Luis Martin-Santos, Cormac McCarthy, Juan Carlos Onetti, Elfriede Jelinek i Agota Kristof z których wszyscy są na swój sposób okrutni. Po lekturze ich książek nie da się żyć tak jak wcześniej. To samo spotka każdego, kto przeczyta ten esej.
Jedna z najambitniejszych i najbardziej bezczelnych powieści Césara Airy.Angielski przyrodnik Clarke podróżuje do Argentyny w poszukiwaniu pewnego nadzwyczajnego zająca żyjącego na pampie, szybkiego jak pogłoska i nigdy przez nikogo niewidzianego. Za przewodnika służy mu gauczo, a towarzyszy, na wyraźną prośbę dyktatora Rosasa, młody i uczuciowy akwarelista, nader rzadko sięgający po pędzel. Bardziej dzięki koniom niż przewodnikowi Clarke natyka się na rdzennych Huilliczów. Ich wódz Cafulcurá gości przybyszów w obozowisku, w którym opowiadane są – i co rusz przerywane – intrygujące historie, udzielane połowiczne odpowiedzi na pytania, a prawda wymyka się niczym zając w polu.W Zającu natykamy się na historie o romantycznych i nieszczęśliwych miłościach, stosownie do ducha epoki, na porwania, żyjące pod ziemią plemiona oraz niekończącą się wojnę w czasach pokoju. Czy opowieść należy rozumieć dosłownie? Czy to jednak alegoria albo pułapka? Czyż nawet to, co widzimy, może okazać się złudzeniem wynikającym z odległości, światła, zagadek geografii?Aira przywraca wyobraźni główną rolę na gruncie latynoamerykańskiej literatury – wyobraźni, która nie potrzebuje wiedzy i używa książek jako trampoliny pozwalającej sięgać po najbardziej niesamowite figury. Argentyński prozaik gra z historycznym kontekstem, dystansuje się wobec realizmu, wreszcie odświeża gatunki popularne przed dwoma wiekami: powieści w odcinkach, kroniki z podróży oraz, rzecz jasna, melodramatu z tą jego zdolnością do łączenia zupełnie rozbieżnych wątków.
Rok 1940 to data urodzenia autora książki "Opatrzność Boża". Tytułem tym oddaje on hołd swojej ukochanej mamie, którą stracił bardzo wcześnie, w młodzieńczych latach życia.Matka była osobą niezwykle pracowitą, zaradną i oddaną rodzinie. W domu, przy mało zaradnym ojcu, stanowiła prawdziwy filar rodziny. Zmarła podczas porodu szóstego dziecka, pozostawiając pięcioro sierot. Jej śmierć stała się dla rodziny ogromną tragedią i początkiem codziennych zmagań o byt.Wkrótce po śmierci żony ojciec sprowadził do domu macochę z jej dziećmi. Autor książki wraz z młodszym bratem otrzymał miejsce do spania na podłodze w małej kuchni. To właśnie te trudne doświadczenia zadecydowały o dalszych losach jego życia.Pewnego dnia, wracając z kina, przeczytał ogłoszenie o naborze do zasadniczej służby wojskowej. Jako siedemnastoletni ochotnik zgłosił się do wojska. Trafił do podoficerskiej szkoły lotniczej, gdzie zdobył specjalność mechanika samolotowego. Po ukończeniu szkolenia i uzyskaniu stopnia podoficerskiego został skierowany do jednostki lotniczej w Radomiu.Jako wzorowy żołnierz i starszy mechanik szybko zdobył uznanie przełożonych i został żołnierzem zawodowym. W tym czasie mieszkał u swojej ciotki chrzestnej, rodzonej siostry matki, otoczony niemal matczyną troską i opieką. Mimo bardzo dobrych warunków życia postanowił się usamodzielnić i na własną prośbę przeniósł się do Lotnictwa Marynarki Wojennej w Darłówku, gdzie pełnił służbę jako starszy mechanik śmigłowca ratowniczego.Równocześnie podnosił swoje kwalifikacje. Ukończył szkołę średnią, zdał maturę, a następnie egzaminy do Oficerskiej Szkoły Lotniczej w Oleśnicy. Ukończył ją z wyróżnieniem, zdobywając specjalność technika samolotów odrzutowych. Po zakończeniu nauki został ponownie skierowany do służby w Radomiu.W tym okresie był już żonaty i wychowywał troje dzieci. Pomimo ogromnego zaangażowania w pracę oraz dodatkowych zajęć podejmowanych w celu zapewnienia rodzinie godnych warunków życia, w jego małżeństwie zaczęły pojawiać się coraz większe problemy. W czasie stanu wojennego, za niestawienie się do służby, został skazany wyrokiem sądu, co oznaczało konieczność zakończenia kariery wojskowej.Po odejściu z wojska rozpoczął działalność gospodarczą w nowo wybudowanym domu w Skaryszewie. Prowadził ją przez dwanaście lat, jednocześnie angażując się aktywnie w życie lokalnej społeczności. Jako ceniony społecznik pełnił różne funkcje samorządowe, a z czasem został nawet burmistrzem miasta.Los ponownie wystawił go na ciężką próbę. Zachorował poważnie, a w tym trudnym czasie opuściła go żona, zabierając znaczną część rodzinnego majątku. Rodzina rozpadła się, a po przegranych wyborach samorządowych zmuszony był opuścić dotychczasowy dom i zamieszkać w skromnym lokum w Radomiu.Podczas pobytu leczniczego nad morzem, po pięćdziesięciu latach, odnalazł swoją pierwszą miłość. Kobieta ta obdarzyła go uczuciem, którego przez wiele lat mu brakowało. Choć nigdy nie została jego żoną, zajęła szczególne miejsce w jego sercu.Pomimo licznych przeciwności losu, osobistych tragedii i życiowych niepowodzeń autor zawsze znajdował siłę, aby podnosić się i iść dalej. Każde dobro, którego doświadczał, każdy sukces i każdy moment ocalenia przypisuje działaniu Opatrzności Bożej oraz duchowej obecności swojej ukochanej mamy, której pamięci poświęcił tę książkę.
Dziś coraz więcej ludzi staje wobec cichego, rozciągniętego w czasie doświadczenia opieki nad kimś bliskim, kto powoli oddala się w świat demencji. To szczególny rodzaj wyzwania - w którym codzienność wypełniają pytania, na które nikt nie daje gotowych odpowiedzi. Jak rozumieć zachowania ukochanych rodziców? Jak odnaleźć się w zmieniającej się rzeczywistości, w której pamięć i tożsamość tracą swoje dawne kształty?Ta książka jest zapisem mojej własnej drogi - życia obok osoby pogrążającej się w demencji. To opowieść o bliskości wystawionej na próbę, o bezradności, ale i o małych odkryciach, które ułatwiały codzienne trudności. Dzielę się tym, czego nauczyło mnie osiem ostatnich lat spędzonych z moją mamą - jej reakcjami, jej światem, który stopniowo przestawał być wspólny, a jednak wciąż pozostawał głęboko ludzki.Być może te doświadczenia staną się dla kogoś punktem oparcia - wskazówką, że nawet w chaosie można odnaleźć sens, a w powtarzalności trudnych dni - odrobinę światła i radości.Autor
"Dzieli nas tylko czas" to oparte na prawdziwych wydarzeniach poruszające świadectwo rodzica, który po stracie dziecka odnalazł drogę do życia, wiary i nadziei. Autor prowadzi czytelnika przez osobistą historię żałoby, która z czasem staje się opowieścią o miłości silniejszej niż śmierć.Ta książka nie daje prostych odpowiedzi, ale niesie ukojenie. W każdym zdaniu wybrzmiewają szczerość, wdzięczność i głęboka duchowość. "Dzieli nas tylko czas" przypomina, że nawet w największym cierpieniu można odnaleźć sens i pokój - jeśli pozwoli się Bogu działać w sercu.Dla tych, którzy tęsknią. Dla tych, którzy uwierzą. Dla tych, którzy chcą znów zacząć żyć.
Hiszpańskie przysłowie, które dało tytuł temu zbiorowi, mówi o krukach: ptakach sprytnych, drapieżnych, żerujących na padlinie i słabości. W tradycji ludowej są symbolem zła, które gdy karmione staje się groźne. Najprostsza interpretacja przysłowia przestrzega przedludzką niewdzięcznością. Jednak głębsza, a zarazem fundamentalna dla tego tomu interpretacja dotyczy czegoś dużo bardziej niepokojącego. Dotyczy karmienia własnych mrocznych impulsów, takich jak pycha, chciwość, nieczystość, zazdrość, gniew, nieumiarkowanie, lenistwo tych, które rodzą się w psychice, zanim jeszcze zostaną nazwane grzechem, popędem czy deficytem rozwojowym.Każde czyste serce staje się brudne nie przez pojedynczy akt, leczprzez powolne, niezauważalne hodowanie wewnętrznych metaforycznych kruków. Omawiane w książce filmy pokazują te procesy. Każda z wielkich tradycji duchowych, które diagnozują obecnośćciemnych tendencji, nie poprzestaje na samym rozpoznaniu choroby.Uderzające jest to, że zalecenia, choć ubrane w odmienne języki symboliczne, wykazują zdumiewającą zgodność. Ich wspólnym rdzeniem nie jest wewnętrzna walka w formie brutalnego wypierania czy represji, ale stopniowe odzyskiwanie świadomości i odpowiedzialności za własne wnętrze. Zło bowiem istnieje nie tyle z powodu samej obecności impulsu, ile jako konsekwencja nieświadomego utożsamienia się z nim.
Nobliści, wybitni poeci, ikoniczni prozaicy i reżyserzy, a wśród nich on: legendarny redaktor i wydawca.
Przez ponad pół wieku Jerzy Illg znajdował się w samym centrum najważniejszych wydarzeń literackich w Polsce i na świecie. Książka to pasjonujący zbiór esejów i wspomnień, który zabiera czytelników w niezwykłą podróż – od podziemnych pism w czasach PRL-u, przez kalifornijskie Grizzly Peak, aż po uroczyste bankiety noblowskie w Sztokholmie.
To pełna anegdot, ciepła i literackiej pasji opowieść o świecie, w którym literatura rodzi się z prawdziwego spotkania, a przyjaźń staje się najwyższą formą sztuki.
Nieznane portrety wielkich twórców – intymne, zakulisowe wspomnienia o pisarzach i poetach, którzy kształtowali pokolenia.
Sekrety pracy wydawcy – jak od kuchni wyglądał polski rynek wydawniczy i jak rodziły się książki, które zmieniały historię.
Geografia literackich zachwytów – podróż przez Wenecję, Seul, Sopot i Frankfurt śladami największych piór epoki.
Osobiste rozliczenie z przeszłością – poruszający, ale też pełen humoru „zjazd do zajezdni”, czyli bilans półwiecza spędzonego w służbie wielkiej literatury.
„Tym, co łączy te teksty, jest to, że ich bohaterowie byli mi bliscy – albo jako obiekty fascynacji, albo jako przyjaciele, a najczęściej jako jedni i drudzy” – Jerzy Illg
Książka to obowiązkowa lektura dla każdego fana polskiej literatury współczesnej. Jerzy Illg udowadnia, że wielkie dzieła nie powstają w próżni i odosobnieniu. Ocala od zapomnienia świat, w którym lojalność, wspólna zabawa, dzielenie pasji i wzajemna fascynacja były paliwem dla powstawania arcydzieł.
Odkryj mapę niezwykłej podróży i zobacz, jak przez pięćdziesiąt lat wyglądało życie człowieka, który otwierał drzwi tam, gdzie mieszka prawdziwa sztuka.
Profesor Kołodko reprezentuje nastawienie, które można określić jako postawę publicznego intelektualisty wykraczającego poza wieżę z kości słoniowej, aby zabrać głos w najważniejszych sprawach. W Polsce obserwujemy szybkie wymieranie tego rzadkiego gatunku wybitnych, niezależnie myślących ekspertów o szerokich horyzontach. Na placu boju pozostał profesor Kołodko. Obecna książka jest klasyczną interwencją, prognozą ostrzegawczą oraz radą dla rządzących i całego społeczeństwa. Bezcenną, bo jest bezstronna i na czasie, kiedy jeszcze nie jest za późno na niezbędne korekty. Publikując tę książkę, PWE nie tylko oddaje przysługę politykom i publiczności, ale także przyczynia się do podniesienia poprzeczki w bardzo ważnej dyskusji o stanie finansów publicznych i kierunku polityki państwa w kardynalnych kwestiach wojny i pokoju oraz, generalnie, całej kultury politycznej.Z recenzji prof. Przemysława Grudzińskiego Warstwa literacka tej książki to osobny, fascynujący wymiar. Profesor Kołodko nie jest myślicielem analitycznym sensu stricto – jest myślicielem syntetycznym: widzi wzorzec tam, gdzie inni widzą tylko dane liczbowe i potrafi go skondensować w kilku zdaniach. Jego proza operuje w kilku rejestrach równocześnie. Czytelnika uderza rytmiczna siła paralelizmu składniowego, którym Autor zbroi swoje diagnozy. Osobną jakość stanowi język: cięty, zjadliwy, lecz nigdy pospolity. Ma też zmysł autoironii, która łagodzi ton bez osłabiania argumentu. Kołodko wątpi, ostrzega, wylicza, puentuje – i przez cały czas pozostaje sobą.Z recenzji prof. Waldemara KarpyProfesor Kołodko reprezentuje nastawienie, które można określić jako postawę publicznego intelektualisty wykraczającego poza wieżę z kości słoniowej, aby zabrać głos w najważniejszych sprawach. W Polsce obserwujemy szybkie wymieranie tego rzadkiego gatunku wybitnych, niezależnie myślących ekspertów o szerokich horyzontach. Na placu boju pozostał profesor Kołodko. Obecna książka jest klasyczną interwencją, prognozą ostrzegawczą oraz radą dla rządzących i całego społeczeństwa. Bezcenną, bo jest bezstronna i na czasie, kiedy jeszcze nie jest za późno na niezbędne korekty. Publikując tę książkę, PWE nie tylko oddaje przysługę politykom i publiczności, ale także przyczynia się do podniesienia poprzeczki w bardzo ważnej dyskusji o stanie finansów publicznych i kierunku polityki państwa w kardynalnych kwestiach wojny i pokoju oraz, generalnie, całej kultury politycznej. Z recenzji prof. Przemysława Grudzińskiego Warstwa literacka tej książki to osobny, fascynujący wymiar. Profesor Kołodko nie jest myślicielem analitycznym sensu stricto – jest myślicielem syntetycznym: widzi wzorzec tam, gdzie inni widzą tylko dane liczbowe i potrafi go skondensować w kilku zdaniach. Jego proza operuje w kilku rejestrach równocześnie. Czytelnika uderza rytmiczna siła paralelizmu składniowego, którym Autor zbroi swoje diagnozy. Osobną jakość stanowi język: cięty, zjadliwy, lecz nigdy pospolity. Ma też zmysł autoironii, która łagodzi ton bez osłabiania argumentu. Kołodko wątpi, ostrzega, wylicza, puentuje – i przez cały czas pozostaje sobą. Z recenzji prof. Waldemara Karpy
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
