The path to achieving Zen (a balance between the body and the mind) is brilliantly explained by Professor Eugen Herrigel in this timeless account. This book is the result of the author's six year quest to learn archery in the hands of Japanese Zen masters. It is an honest account of one man's journey to complete abandonment of 'the self' and the Western principles that we use to define ourselves.
Professor Herrigel imparts knowledge from his experiences and guides the reader through physical and spiritual lessons in a clear and insightful way. Mastering archery is not the key to achieving Zen, and this is not a practical guide to archery. It is more a guide to Zen principles and learning and perfect for practitioners and non-practitioners alike.
Marking the first anniversary of Eddie Van Halen's sad early death, a searching, affectionate and in-depth look at the life and legends of this true musical virtuoso.
Arriving in California as a young boy in the early 1960s, Edward Van Halen and his brother Alex were ripe for the coming musical revolution. The sons of a Dutch, saxophone-playing father, the brothers discovered the Beatles, Cream and others, and once Eddie switched from drums to guitar it started to become apparent where the future of both brothers lay.
From the moment their hugely influential 1978 debut landed, Van Halen set a high bar for the rock 'n' roll lifestyle, creating an entirely new style of post-'60s hard rock becoming the quintessential Californian band of the 1980s. But there was also an undercurrent of tragedy to their story, as Eddie's struggles played out in public, from his difficult relationship with the band's original singer, Dave Lee Roth, to the band's substance abuse problems, and from the break-up of his marriage to Valerie Bertinelli to his long-running battle with cancer.
With unique insights, Paul Brannigan's Eruption reaches beyond the boundaries of a conventional rock biography to explore the cultural, political, and social contexts that shaped an icon while turning up the volume on a life lived in the fast lane.
In Bright Stars, Kate Bryan examines the lives and legacies of 30 great artists who died too young, celebrating their inspirational stories and extraordinary talent. Some of the world's greatest and most-loved artists died under the age of forty. But how did they turn relatively short careers into such long legacies? What drove them to create, against all the odds? And how can we use these stories to re-evaluate artists lost to the shadows, or whose legacies are not yet secured? Most artists have decades to hone their craft, win over the critics and forge their reputation, but that's not the case for the artists in this book.
Art heavyweights Vincent van Gogh and Jean-Michel Basquiat have been mythologised, with their early deaths playing a key role in their posthumous fame. Others, such as Aubrey Beardsley and Noah Davis, were driven to create, knowing their time was limited. For some, premature death, compounded by gender and racial injustice, meant being left out of the history books - as was the case with Amrita Sher-Gil, Charlotte Salomon and Pauline Boty, now championed by Kate Bryan in this important re-appraisal.
And, as Caravaggio and Vermeer's stories show us, it can take centuries for forgotten artists to be given the recognition they truly deserve. With each artist comes a unique and often surprising story about how lives full of talent and tragedy were turned into brilliant legacies that still influence and inspire us today. This is a celebration of talent so great it shines on.
Beautifully illustrated with portraits of the artists, as well as reproductions of some of their most famous works, this important and timely work makes a crucial contribution to our understanding of the lives of some of the most talented artists throughout history.
Anger. Fear. Guilt. Denial. Silence. These are the ways in which ordinary white people react when it is pointed out to them that they have done or said something that has - unintentionally - caused racial offence or hurt. After, all, a racist is the worst thing a person can be, right? But these reactions only serve to silence people of colour, who cannot give honest feedback to 'liberal' white people lest they provoke a dangerous emotional reaction.
Robin DiAngelo coined the term 'White Fragility' in 2011 to describe this process and is here to show us how it serves to uphold the system of white supremacy. Using knowledge and insight gained over decades of running racial awareness workshops and working on this idea as a Professor of Whiteness Studies, she shows us how we can start having more honest conversations, listen to each other better and react to feedback with grace and humility. It is not enough to simply hold abstract progressive views and condemn the obvious racists on social media - change starts with us all at a practical, granular level, and it is time for all white people to take responsibility for relinquishing their own racial supremacy.
Pisać, wystarczy jedno słowo, a już pojawia się i pracuje język, a wraz z nim nieścisłości, pułapki – cała przeszłość mowy. Dla pisarza nie ma nic bezpośredniego, nawet jeśli jest wyczulony na to, co nie posiada jeszcze nazwy ani określonego kształtu. Intuicyjnie rozpoznaje odmienną jakość prawdy, która tkwi w kwitnącej gałązce albo w toczącym się po dnie wąwozu kamieniu. Jednakże próba odtworzenia w słowach nieskończonej gęstości lub kompletnej pustki jest od początku szaleńczym pragnieniem, z którego strona po stronie musi rezygnować żywiąca się takimi doświadczeniami poezja.
Jeszcze dziś niektórzy malują w ten sposób: wychodząc od kolorów, które na płótnie rozpraszają nasze wspomnienia i przekraczają znaczenie. Takie malarstwo jest tylko sobą: wydaje się, że kurtyna została rozdarta i mamy dostęp do bezpośredniego doświadczenia.
[fragment tekstu]
Osobę! która na miejskim cmentarzu we Lwowie weszła do jednego z grobowców i, próbując zdjąć pierścionek z palca pochowanej tam kobiety, urwała jej ten palec, prosi się o zgłoszenie (tu był adres naszej kamienicy) czeka wysoka nagroda!. Przypuszczam, że czytelnicy gazety po przeczytaniu tego ogłoszenia w końcu nie znali historii, która za nim stała poczuli się bardzo wzburzeni. Pod ogłoszeniem nie było żadnej informacji mogącej uzasadnić zawarty w nim paradoks. Nagroda za coś tak koszmarnego, brudnego, wypływającego z najniższych instynktów?! [fragment książki]
Magia dawnego Krakowa to opowieść o życiu miasta i jego mieszkańców, tak barwna niczym krakowska szopka. Czym pachniało miasto i co serwowano na ucztach pod dachem Sukiennic? Kto jeździł zaczarowaną dorożką i kiedy rozpoczęła się historia najsłynniejszej piwnicy w Polsce? Tajemnice Krakowa można odkryć w samym jego centrum, które od wieków jest świadkiem wielu wydarzeń – mniej lub bardziej ważnych, tych komicznych, jak i tragicznych. Przewodnikiem w fascynującej podróży po krakowskich ulicach jest Andrzej Kozioł. Autor w niezwykle żywy i ciekawy sposób opowie o Krakowie. Przez pryzmat życia ludzi, ich losów i związanych z nimi anegdot wyjawi, jak doszło do pierwszego wypadku samochodowego w podwawelskim grodzie, przypomni smak wody sodowej i zaprosi na degustację szewskich placków. Odwiedzimy Kraków, który być może pozostał już tylko we wspomnieniach.
Poznaj historie, anegdoty i minione obyczaje! Andrzej Kozioł – dziennikarz i pisarz, długoletni redaktor „Dziennika Polskiego”, autor wielu książek, przede wszystkim poświęconych Krakowowi. Wydał cykl publikacji pod wspólnym tytułem Krakowianie, a także prace dotyczące historii kultury oraz zbiory opowiadań.
Juliusz Henryk Braun (1904-1990) był wybitnym prawnikiem i ekonomistą, organizatorem i teoretykiem życia gospodarczego oraz uczonym. Był harcerzem i krajoznawcą - gorącym patriotą, ochotnikiem w I i II wojnie światowej - aktywnym działaczem podziemia niepodległościowego, współtwórcą organizacji "Unia" - wychowawcą i nauczycielem kilku pokoleń, opiekunem i dobroczyńcą licznej rodziny. Więziony był trzykrotnie przez Niemców. Przesiedział pięć lat w stalinowskim więzieniu. Odcisnął trwałe ślady w środowiskach i miejscach, przez które prowadziła droga jego życia: w Tarnowie, Krakowie, Sosnowcu, Częstochowie, Kielcach oraz w stworzonym przez siebie leśnym osiedlu Milechowy w Górach Świętokrzyskich. O tym wszystkim opowiada ta książka, napisana przez jego syna Kazimierza Brauna.
"Dziennik zarazy" stanowi zapis porządkujący odpowiedź na skomplikowane pytanie, które obecnie zadaje sobie każdy - "jak to się stało?". Jak to się stało, że nauka abdykowała? Jak to się stało, że politycy okazali się środowiskiem nie mogącym się powstrzymać przed ciągotami autorytarnymi? W końcu - jak to się stało, że społeczeństwo się temu poddało? Każdy sobie musi odpowiedzieć na te pytania, a "Dziennik zarazy" pozwala Czytelnikowi zobaczyć swój udział i swoje losy w tym procesie końca świata, jaki znaliśmy. O autorze: Jerzy Karwelis od pierwszych dni koronawirusa w Polsce prowadził blog poświęcony pandemii. Codziennie publikował jeden wpis z kalendarza kowidowej rzeczywistości. W dniu publikacji książki wpisów było już ponad 1100. Ponieważ hasłem "Dziennika zarazy" jest - "zaraza nie jedno ma imię" - książka stanowi wybór wpisów z bloga, które odzwierciedlają całe spektrum wielowątkowej przemiany świata, którą zainicjował lub co najmniej przyspieszył COVID-19. Zapiski stanowią odzwierciedlenie zmian we wszystkich aspektach kształtowania się "nowej normalności": zdrowia publicznego, obyczajów, polityki, gospodarki, zmian społecznych, a przede wszystkim szerokiej przemiany naszej optyki na pandemię: od początkowego zawierzenia autorytetom, po pierwsze wątpliwości, aż do upadku podstawowych filarów oficjalnej narracji pandemicznej.
KATARZYNA MAZUR - absolwentka filologii germańskiej na Uniwersytecie Wrocławskim. Od 24 lat z pasją i zamiłowaniem naucza języka niemieckiego. Mężatka, mama 11-letniej Zosi, właścicielka kota Borysa i suczki Poli. Fanka Starego Dobrego Małżeństwa, głosu Krzysztofa Krawczyka oraz niezwykłego talentu Piotra Rubika. Nie wyobraża sobie życia bez muzyki, dobrej książki i owoców. Romantyczka do granic możliwości.O tym, że potrafi całkiem nieźle przelać myśli na papier, dowiedziała się nieoczekiwanie w szkole średniej; ocena celująca z pierwszego ważnego wypracowania oraz bardzo dobra z matury z języka polskiego spowodowały refleksję, że faktycznie jest coś na rzeczyLeżący przed Państwem tomik wierszy jest efektem owej refleksji oraz owocem miłości autorki do słowa pisanego. Miłości odwzajemnionej, choć chwilami niełatwej. To wędrówka od szczęścia do samotności, od miłosnego uniesienia do poczucia beznadziejnej pustki, od rozdzierającego smutku do wyrywającego się z piersi śmiechu. To często bardzo intymna wędrówka.Wiersze sprawiają wrażenie bardzo osobistych. Czy takie są? Na to pytanie ich autorka odpowiada zawsze tajemniczym uśmiechem
Za co kochamy Lewego? Na pewno za cudne bramki i niesamowite emocje, jakich dostarcza nam w każdym meczu. Ale to nie tylko maszyna zaprogramowana do strzelania goli. Bobek to ktoś zdecydowanie więcej. Od dziecka walczył, żeby dotrzeć na futbolowy szczyt. Wiele razy mu się nie udawało, były łzy i chwile załamania. Aż wreszcie stał się królem stadionów, bohaterem fanów piłki nożnej, wielką gwiazdą. Przy okazji zupełnie się nie zmienił i nigdy nie odbiła mu sodówka. To dlatego zawładnął sercami biało-czerwonych kibiców!
Jakie są tajemnice mojego sukcesu? Przede wszystkim trzeba mieć marzenia i dążyć do celu, bo każdy z nas chce coś osiągnąć. I nawet jeśli nie wychodzi, to należy ciągle próbować i się nie poddawać!
Robert Lewandowski
"My, kobiety z Teatru Kalambur. Herstorie" Olgi Szelc to pasjonująca opowieść o legendarnym wrocławskim miejscu i kobietach, które je tworzyły. Autorka rozmawia z aktorkami, twórczyniami, animatorkami, społeczniczkami i menagerkami, które przez lata inicjowały kulturalny ferment we Wrocławiu. Ważny i szczery zapis herstorii stolicy Dolnego Śląska i kobiecej siły.
Dlaczego koci katar może być śmiertelny? Kto jest królem anoreksji wśród zwierząt? Kim są pacjenci z pudełka? Odbierał poród alpaki, przebiegło po nim stado krów i został napadnięty przez królika. Łukasz Łebek, lekarz weterynarii i autor bloga Nie zadzieraj z weterynarzem, w fachowy, ale przystępny sposób przybliża tajniki swojej pracy. Opisuje rozmaite przypadki, z którymi zetknął się w swoim gabinecie ? od szczurów, chomików, szynszyli, przez psy, koty, a nawet udomowioną świnię czy gęś. Nie stroniąc od humoru, wyjaśnia, czego lepiej nie mówić weterynarzowi, dlaczego praca w terenie nie jest dla wszystkich i czym nie karmić naszych zwierząt, jeśli naprawdę je kochamy. Przybliża także ekonomiczny aspekt swojego zawodu oraz porusza trudne tematy eutanazji i radzenia sobie z odejściem czworonożnych przyjaciół. Dzięki tej książce lepiej zrozumiesz swoje zwierzę i jego lekarza!
Im jesteśmy starsi, tym coraz częściej powracamy myślami do dni wczesnej młodości. Szczególnie do lat dzieciństwa i miejsca urodzenia. Chcemy poznać prawdę o naszych pradziadkach, dziadkach i pozostałej rodzinie, lecz nie zawsze nam się to udaje, bo czynimy to za późno. Osoby, które dysponowały wiedzą, bo odeszły z tego świata. Dokumenty, zdjęcia i inne pamiątki zostały zagubione lub zniszczone. W ostateczności zdani jesteśmy na siebie i na to, co nam pozostało w skromnej pamięci. Jesteśmy zawiedzeni, że nie posiadamy tej wiedzy i nie pomyśleliśmy o tym wtedy, kiedy był na to czas. Ja również, gdy przystąpiłem do pisania "Wspomnień z tamtych lat", popełniłem ten błąd. Mogę liczyć na własną pamięć oraz pamiątki i zbiory, które ocalały i służą mi do zamierzonych celów. Osoby, które mogły mi coś opowiedzieć, już nie żyją. Moim zamierzeniem i obowiązkiem do spełnienia jest opisać losy mojej rodziny, a zwłaszcza ukochanej Mamy. Biorę to za punkt honoru. Zdaję sobie z tego sprawę, że nie jest to proste i łatwe. Lecz to, co się stało i co przeżyli rodzice oraz my, dzieci, powinno być uwiecznione i opisane ku przestrodze obecnych i następnych pokoleń.Taty nie pamiętam, miałem zaledwie roczek, gdy został zabrany przez NKWD i rozstrzelany w Ostaszkowie. Mama została zesłana z czwórką małych dzieci na sześć lat katorgi na stepach Sybiru. Pracowała bardzo ciężko od rana do późnego wieczora w polu przy różnych pracach za przysłowiowy kawałek chleba. Taka była zapłata. Ludzie z przemęczenia i głodu oraz z powodu panujących chorób wymierali całymi rodzinami. Nie było lekarstw ani żadnej pomocy medycznej. Zapewne wiara, modlitwa i chęć przeżycia trzymały w nadziei na lepsze jutro. To, że przeżyliśmy i powróciliśmy do kraju w komplecie, jest zasługą mojej ukochanej Mamy. Była dobrym człowiekiem, wspaniałą Mamą i wierną żoną. Nigdy nie wyszła powtórnie za mąż, mimo że miała wielu adoratorów. Czekała cały czas z nadzieją i wytęsknieniem na powrót Taty. Czyniła poszukiwania przez PCK oraz inne instytucje, lecz bezskutecznie. Odeszła z tego świata w przekonaniu, że mąż żyje.Prawda okazała się inna i bardziej okrutna. Nigdy już stamtąd nie powrócił. To co mogłem dla niej uczynić po śmierci, to pobraną i poświęconą ziemię z Miednoje, miejsca zbrodni dokonanej na Tacie, złożyłem na grobie i dokonałem symbolicznego pochówku i napisu na płycie nagrobnej. Wspomnienia dedykuję moim rodzicom, a szczególnie mojej Mamie i innym Matkom, które spotkał podobny los.
Every cell in my body is filled with the code of generations of trauma, of death, of birth, of migration, of history that I cannot understand. . . . I want to have words for what my bones know.
By the age of thirty, Stephanie Foo was successful on paper: she had her dream job as an award-winning radio producer at This American Life and a loving boyfriend. But behind her office door, she was having panic attacks and sobbing at her desk every morning. After years of questioning what was wrong with herself, she was diagnosed with complex PTSD – a condition that occurs when trauma happens continuously, over the course of years.
Both of Foo’s parents abandoned her when she was a teenager, after years of physical and verbal abuse and neglect. She thought she’d moved on, but her new diagnosis illuminated the way her past continued to threaten her health, relationships, and career. She found limited resources to help her, so Foo set out to heal herself, and to map her experiences onto the scarce literature about C-PTSD.
In this deeply personal and thoroughly researched account, Foo interviews scientists and psychologists and tries a variety of innovative therapies. She returns to her hometown in California to investigate the effects of immigrant trauma on the community, and she uncovers family secrets in the country of her birth, Malaysia, to learn how trauma can be inherited through generations. Ultimately, she discovers that you don’t move on from trauma – but you can learn to move with it.
Powerful, enlightening and hopeful, What My Bones Know is a brave narrative that reckons with the hold of the past over the present, the mind over the body – and examines one woman’s ability to reclaim agency from her trauma.
W ciągu ostatnich kilkunastu lat reprezentacja Polski w piłce nożnej nie mogła doczekać się gwiazdy, która swoją wielkością dorównywałaby najlepszym na świecie. Aż w końcu pojawił się ON.
Gra w jednym z najlepszych klubów świata, strzela wiele bramek, asystuje, jest liderem swojego zespołu, a każdy młody adept futbolu marzy o tym, by mu dorównać. Oto… ROBERT LEWANDOWSKI!
Praca nad tą książką wymagała prześledzenia dziesiątek bramek, które Lewandowski zdobył na boiskach w meczach ligowych i pucharowych. Autorzy wybrali dwanaście najpiękniejszych, a każdą z opisanych akcji bramkowych rozłożyli na fragmenty i wnikliwie przeanalizowali. Następnie przyporządkowali do nich odpowiednie ćwiczenia, których opanowanie pozwoli młodemu fanowi piłki nożnej poczuć się jak Robert Lewandowski pod polem karnym przeciwnika!
Młodzi gracze… ćwiczenia czas zacząć!
Robert Lewandowski ? nasz bohater narodowy i władca wszystkich serc kibiców piłkarskich w Polsce. Prawdziwy magik, który potrafi wyczarować cudowne gole. Kapitan kadry ma na swoim koncie dziesiątki kosmicznych bramek. Które były najładniejsze? Które mecze najlepiej wyszły naszemu kilerowi pola karnego? Wybraliśmy najpiękniejsze perełki z kariery Lewego i podaliśmy je Wam na tacy. Wszystkie najbardziej niezwykłe gole i spotkania Roberta zebraliśmy w jednym miejscu. A zatem ? witajcie w piłkarskim świecie naszej największej futbolowej gwiazdy XXI wieku!
In this searching and funny memoir, based on his popular New Yorker article, renowned pianist Jeremy Denk traces an implausible journey. Life is difficult enough as a precocious, temperamental, and insufferable six-year-old piano prodigy in New Jersey. But then a family meltdown forces a move to New Mexico, far from classical music’s nerve centers, and he has to please a new taskmaster while navigating cacti, and the perils of junior high school. Escaping from New Mexico at last, he meets a bewildering cast of college music teachers, ranging from boring to profound, and experiences a series of humiliations and triumphs, to find his way as one of the world’s greatest living pianists, a MacArthur 'Genius,' and a frequent performer at Carnegie Hall.
There are few writers working today who are willing to eloquently explore both the joys and miseries of artistic practice. Hours of daily repetition, mystifying early advice, pressure from parents and teachers who drove him on – an ongoing battle of talent against two enemies: boredom and insecurity. As we meet various teachers, with cruel and kind streaks, Denk composes a fraught love letter to the act of teaching. He brings you behind the scenes, to look at what motivates both student and teacher, locked in a complicated and psychologically perilous relationship.
In Every Good Boy Does Fine, Denk explores how classical music is relevant to 'real life,' despite its distance in time. He dives into pieces and composers that have shaped him – Bach, Mozart, Schubert, and Brahms, among others – and gives unusual lessons on melody, harmony, and rhythm. Why and how do these fundamental elements have such a visceral effect on us? He tries to sum up many of the lessons he has received, to repay the debt of all his amazing teachers; to remind us that music is our creation, and that we need to keep asking questions about its purpose.
Uwielbiane i wyczekiwane przez słuchaczy Radia Wnet cotygodniowe Kroniki paryskie redaktora Piotra Witta wracają do Państwa ponownie w formie książki z osobiście wybranymi przez Autora najciekawszymi jego zdaniem kronikami, które określa mianem „powieści w odcinkach”. We Wstępie do Kronik paryskich drugich Autor pisze:
Doświadczyliśmy w ostatnich czasach – my – mieszkańcy naszej nudnej gałki – gwałtu niewidzianego od lat. Zmuszono nas do przyjmowania preparatów o niesprawdzonych skutkach, pod karą wyłączenia z życia społecznego i ograniczenia wolności; lekarzom po raz pierwszy w historii nakazano złamanie przysięgi Hipokratesa i zabroniono leczenia. Do łoża chorej Europy zamiast medycyny powołano politykę. Terapia okazała się bardziej szkodliwa w skutkach od choroby. Efekty poznajemy dopiero dzisiaj, dzień po dniu. Akcja afery covidowej nie znalazła jeszcze swojego epilogu i los głównych bohaterów dramatu nie jest na razie przesądzony.(…)
Powracając do początku licznych afer naszego świata możemy, jak Herkules Poirot w epilogu powieści, w obecności wszystkich dramatis personae prześledzić ponownie krok po kroku kolejne wydarzenia i odkryć coś, co wcześniej umknęło naszej uwagi i co rzuca nowe światło na zagadkowe z pozoru katastrofy.
Żyjemy wśród tajemnic. Niejasne są zamiary prezydenta Putina wobec Ukrainy, nie bardzo klarowne stosunki europejsko-amerykańskie i amerykańsko-chińskie..., niewiadoma przyszłość energetyczna ludzkości, a to tylko niektóre z wielkich zagadek naszego świata. Pośrodku tej niejasności stoimy my – Polacy wystawieni na ciężkie próby. Dlaczego nas to spotyka?
PIOTR WITT
Historyk sztuki, eseista, pisarz, publicysta. Od początku lat 80. ubiegłego wieku mieszka w Paryżu. W Polsce prowadził dział sztuki dawnej w czasopiśmie „Sztuka” (1974–1981). Opublikował kilkadziesiąt esejów o sztuce XVII-XX w. Komentator polityczny Radia Wolna Europa od lat 80. do końca istnienia rozgłośni. Autor Vierge de Czestochowa en tant qu’une idée politique (Matka Boska Częstochowska jako idea polityczna, 1989), Hôtel de Monaco – Ambassade de Pologne (2005), Przedpiekle sławy. Rzecz o Chopinie (2010, 2015 – z przedmową Rafała Blechacza), Komu przeszkadza Polska (Prohibita, 2021). Współpracownik Radia Wnet, gdzie komentuje bieżące wydarzenia. Autor comiesięcznych felietonów w „Kurierze Wnet”.
To książka o miłości między psami i ich ludźmi. Zawiera trzynaście rozmów o wyjątkowych relacjach, które często przekraczają utarte schematy i międzygatunkowe podziały.
W opowiedzianych historiach psy pojawiają się jako długo wyczekiwani towarzysze
albo zgotowane przez los niespodzianki.
Czasem to rasowce z przejściami, a czasem kundelki gotowe dostosować się do każdej nowej sytuacji – zawsze jednak dają radość, bliskość, ciepło.
I zmieniają życie swoich ludzkich domowników na lepsze.
Zawarte w książce opowieści przybliżają tajemnice codziennego życia znanych ludzi kultury i ich – często nie mniej rozpoznawalnych – psich towarzyszy.
Znajdują się w niej różne modele współżycia – od wielodzietnych rodzin z Tatr po samotnych spacerowiczów z Pola Mokotowskiego. Choć wyrażane na wiele odmiennych sposobów, wszystkim wspólna jest pragnienie, by dobrze razem żyć.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
