Niniejsza praca składa się z dwóch części. Pierwsza stanowi studium dotyczącego Wiktora i jego Kroniki. Zarysowano tam historyczną panoramę epoki ze szczególnym uwzględnieniem sporów chrystologicznych. Następnie autor odtwarza biografię Wiktora, by potem poddać analizie poszczególne kwestie związane z jego dziełem. Na drugą część dzieła składa się tekst Kroniki wraz z polskim przekładem i rozbudowanym komentarzem historycznym. Wydanie tekstu łacińskiego źródła jest pierwszym, które uwzględnia nie tylko rękopisy hiszpańskie, ale również lekcje z Liber canonum kardynała Deusdedita, które wydają się być poprawniejsze od tradycji hiszpańskiej. Kronikę należy traktować przede wszystkim jako dzieło związane z historią Kościoła, wydarzenia polityczne tworzą w niej podstawowe ramy, w których rozgrywają się wydarzenia eklezjalne, jednak Wiktor nie dbał o ich precyzyjne datowanie. Ponadto Kronika oparta jest na bardzo wąskiej bazie źródłowej, w znacznym stopniu na greckiej Historii Kościoła Teodora Lektora, a ponieważ Wiktor nie zawsze radził sobie z jej wyszukaną greką, w dziele swym zawarł wiele informacji zniekształconych, co znów nakazuje ostrożność w korzystaniu z Kroniki. W końcu nieskrywane zaangażowanie się autora w opisywany przez siebie spór wpływa na zniekształcenie wielu informacji, Wiktor modeluje bowiem przeszłość w taki sposób, aby uzyskać u swych czytelników oczekiwaną postawę wobec spornych kwestii.
Książka poświęcona jest panowaniu cesarza Zenona Izauryjczyka (474-491), z położeniem szczególnego nacisku na jego politykę religijną. Zenon w trakcie swych rządów musiał sprostać licznym uzurpacjom i niepokojom zagrażającym jego władzy, jak również zmierzyć się z rosnącym w Kościele nurtem kontestacji postanowień Soboru w Chalcedonie (451). Przez współczesną historiografię Zenon postrzegany jest jako władca sprzyjający przeciwnikom Soboru, tymczasem uważna analiza źródeł, uwzględniająca ich specyfikę, wskazuje, iż nie ma żadnych dowodów, aby uznać Zenona za osobiście związanego ze sprawą anty-chalcedońską. Cesarz ów nie miał ambicji by konstruować własne przemyślenia teologiczne i narzucać je swym poddanym. Był wojskowym, który kontynuował w sprawach kościelnych politykę swego poprzednika, cesarza Leona I i podobnie do niego chciał jedności Kościoła opartej na postanowieniach chalcedońskich, kierując się radami biskupa Konstantynopola Akacjusza, który stał za wieloma posunięciami cesarza. Cesarz podejmował decyzje wymuszone zaistniałymi wydarzeniami, nie kreował natomiast nowych wątków w swej polityce ani w stosunku do grup heterodoksyjnych, ani w stosunku do pogan czy Żydów.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
