Jerzy Giedroyc i jego korespondentki. Wybór listów (1946-2000) Prezentowany wybór korespondencji jest próbą zwrócenia uwagi na miejsce kobiet w dorobku Kultury i działalności Giedroycia. Listy te pozwalają też głębiej poznać Redaktora, na którego to właśnie kobiety patrzyły nieco inaczej niż jedynie przez pryzmat idei czy sprawy. Intencją redaktorek niniejszego tomu jest przyjrzenie się działalności autorek listów, które często pełniły drugorzędne role w życiu publicznym mimo aktywności zawodowej czy społecznej. Przywołane w zbiorze korespondentki tworzyły ważną grupę współpracowników Jerzego Giedroycia, wnosząc różnorodne perspektywy i treści, wzbogacając Kulturę o tematykę społeczną, polityczną, historyczną i literacką. Listy te są nie tylko źródłem wiedzy o zakresie współpracy i o sieci osób z kręgu Kultury, stanowią również punkt wyjścia do dalszych badań o charakterze biograficznym.
Polska publicystyka emigracyjna, nawet ograniczona cezurą „po 1945 roku”, stanowi bardzo zróżnicowany temat badawczy, mający już świetne opracowania i analizy motywów, charakteru, problemów, gatunków, twórców, wpływu. Ciągle jednak jesteśmy raczej na etapie wyznaczania kolejnych celów badawczych (mapowania), niż syntezy ułatwiającej choćby rozpoznanie zależności pomiędzy publicystyką emigracyjną i krajową (w kontekście skomplikowanych losów pisarzy, takich jak miedzy innymi Stanisław Mackiewicz, Melchior Wańkowicz, Teodor Parnicki, Maria Kuncewiczowa).
Właściwie każdy człon frazy „polska publicystyka emigracyjna” wymaga objaśnień i dopracowania terminologicznego . „Polska” to znaczy pisana przez Polaków, na tak zwane polskie tematy, przez Polaków przebywających na emigracji. „Publicystyka”, czyli rodzaj pisarstwa lokowanego, jak mówił Adolf Bocheński, „piętro wyżej” od informacji, a zatem zawierającego opinie i komentarze wiarygodnego autora (eksperta); pozostaje kwestia kryteriów wiarygodności/autorytetu nadawcy, stosunek odbiorców do treści publicystycznych, rodzaju mediów (prasa, radio, telewizja, ale także książki, druki ulotne, broszury), stylu i języka gatunków publicystycznych. „Emigracyjna” wreszcie – tworzona przez emigrantów czy także krajowców przemycających swoje artykuły i książki do wydawnictw emigracyjnych. Te dość oczywiste konotacje stanowią zaledwie zalążek zbioru wątpliwości i pytań związanych z szerokimi możliwościami interpretacji pojęcia obejmującego wymiar miejsca i przestrzeni twórczej autorów, genealogię dziennikarską, historię i zadania emigracji.
Ze Wstępu
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
